Τετάρτη, 31 Ιανουαρίου 2018 14:50

Βόρεια Συρία: Μαζική εθνοκάθαρση, ανθρωπιστική καταστροφή, ξένη επέμβαση και προδοσία

Κατηγορία Μέση Ανατολή

Michael Karadjis

Βόρεια Συρία: Μαζική εθνοκάθαρση, ανθρωπιστική καταστροφή, ξένη επέμβαση και προδοσία

Αναφορικά με την επίθεση της Τουρκίας στο κουρδικό Αφρίν, που ελέγχεται από το Κόμμα Δημοκρατικής Ένωσης (PYD) και την πολιτοφυλακή του, τις Μονάδες Προστασίας του Λαού (YPG): πριν από δύο χρόνια έγραψα αυτό το άρθρο καταδικάζοντας την βίαιη κατάκτηση από τις YPG της αραβικής στην πλειοψηφίας της περιοχής Ταλ Ριφάατ – Μενάγ στα βόρεια της επαρχίας του Χαλεπιού από τους δημοκρατικούς αντάρτες (τον Ελεύθερο Συριακό Στρατό –FSA- και τους συμμάχους του), σε άμεση συνεργασία με τη μαζικά δολοφονική ρωσική ιμπεριαλιστική αεροπορία, η οποία μόλις πρόσφατα είχε ξεκινήσει το ναζιστικού στιλ κεραυνοβόλο πόλεμο εναντίον της Ελεύθερης Συρίας και χιλιάδων Σύριων πολιτών.

Σε αυτό το άρθρο, σημείωνα παρεμπιπτόντως πόσο άσχημο ήταν αυτό που έκαναν οι YPG τοποθετώντας το από την αντίστροφη σκοπιά:

«Αν η Τουρκία εισέβαλε και βομβάρδιζε το κουρδικό Αφρίν και οι Σύριοι αντάρτες λειτουργούσαν ως χερσαία στρατεύματα και έδιωχναν τις YPG από τις κουρδικές περιοχές, θα έπρεπε να καταδικαστούν αποφασιστικά, αλλά δεν είναι αυτό που συμβαίνει. Συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο από αυτό.»1

Αυτό το σενάριο έχει γίνει πραγματικότητα, δυστυχώς, και πρέπει να καταδικαστεί ανεπιφύλακτα. Αν οι αντάρτες απλώς εκμεταλλευόταν την ευκαιρία για να ανακτήσουν τις περιοχές τους, τις περιφέρειες με αραβική πλειοψηφία γύρω από το Ταλ Ριφάατ που είχαν καταλάβει τότε οι YPG / Ρωσία, και επέτρεπαν να επιστρέψουν δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι, που είχαν «καθαριστεί» από τις YPG, αυτό θα ήταν απολύτως δικαιολογημένο. Αντίθετα, προελαύνοντας στο πλειοψηφικά κουρδικό Αφρίν, όπου το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού θεωρεί το PYD / YPG / SDF σαν ηγεσία του (και εναπόκειται σε αυτόν τον πληθυσμό να την αλλάξει αν το επιλέξει), κάνουν ακριβώς αυτό που έκανε και το YPG παλαιότερα.

Είναι σαφές ότι οι πολιτικές αδυναμίες τόσο των Αράβων όσο και των Κούρδων ανταρτών έχουν σκοτώσει την αλληλεγγύη και την απαραίτητη ενότητα που θα χρειάζονταν για να διαλύσουν το γενοκτονικό καθεστώς του Άσαντ, το οποίο υποστηρίζεται από όλες τις παγκόσμιες ιμπεριαλιστικές και περιφερειακές δυνάμεις. Αλλά ενώ υπερασπίζομαι σήμερα το Αφρίν και καταδικάζω την τουρκική εισβολή και τον ρόλο που διαδραματίζουν σε αυτήν κάποιοι αντάρτες της Συρίας που υποστηρίζονται από την Τουρκία, το μόνο που μπορώ να πω για τον καλοσυνάτο εξωραϊσμό των YPG είναι: Ω τι υποκρισία!

Για χρόνια, το ελεγχόμενο από το PYD / YPG τμήμα της Συρίας, γνωστό ως «Ροζάβα» (δυτικό Κουρδιστάν), είχε μείνει μακριά από τη μοίρα της υπόλοιπης Συρίας για δύο βασικούς λόγους: πρώτον, λόγω μιας πραγματιστικής συμφωνίας με τον Άσαντ το 2012, δεν έχει υποστεί τους μακροχρόνιους βομβαρδισμούς με βόμβες-βαρέλια, βόμβες διασποράς, εμπρηστικά όπλα, βόμβες λευκού φωσφόρου, βαλλιστικούς πυραύλους, πολιορκίες λιμοκτονίας και εκτεταμένα βασανιστήρια, με τα οποία όλες οι άλλες περιοχές που είναι εκτός του ελέγχου του καθεστώτος έχουν ισοπεδωθεί. Δεύτερον, από το 2014, έχουν γίνει οι βασικοί σύμμαχοι των ΗΠΑ στον αεροπορικό πόλεμο εναντίον της ISIS και ως εκ τούτου έχουν τη μόνιμη προστασία των αμερικανικών δυνάμεων. Μόλις την περασμένη εβδομάδα, οι ΗΠΑ ανακοίνωσαν μια ισχυρή «συνοριακή δύναμη» 30.000 ατόμων που αποτελείται κυρίως από τις YPG και το ελαφρώς ευρύτερο μέτωπό τους, τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF), που θα σταθμεύει μαζί με αμερικανικά στρατεύματα τα οποία θα παραμείνουν για απεριόριστο χρονικό διάστημα στη βορειοανατολική Συρία.

Εν τω μεταξύ, ενώ τυγχάνει μιας σχετικά αξιοζήλευτης κατάστασης - δεν είναι ιδανική, βέβαια, αλλά σε τελική ανάλυση μιλάμε εδώ για τη Συρία- το PYD και τα προπαγανδιστικά του όργανα εκπέμπουν διαρκώς μια οριενταλιστική και ισλαμοφοβική προπαγάνδα που προβάλλει ως «δημοκρατικές» μόνο εκείνες τις μικροσκοπικές δυνάμεις οι οποίες έχουν προσχωρήσει στις SDF, και όλους τους υπόλοιπους στη Συρία στο στρατόπεδο κατά του Άσαντ ως ανισόρροπους «τζιχαντιστές σφαγιαστές», ένα αφήγημα που τόσο αποτρόπαια τους στερεί την ιδιότητα του ανθρώπου, τόσο συγχυσμένο και αντιδραστικό, που πολλές φορές ξεπερνάει τον μέσο ασσαντιστή, σιωνιστή ή νεοσυντηρητικό.

Εν τω μεταξύ, όλοι αυτοί στην Δύση που έχουν ξαφνικά αντιληφθεί το ενδεχόμενο σφαγής στη Συρία τώρα που η Τουρκία έχει επιτεθεί στο Αφρίν και πιστεύουν ότι η τελευταία φορά που υπήρξε απειλή σφαγής στη Συρία ήταν στο Κόμπανι στα τέλη του 2014, ας προβληματιστούν: μήπως αυτό συμβαίνει γιατί βλέπουν μόνο τους Κούρδους ως θύματα για τα οποία αξίζει να διαμαρτυρηθούμε, ως πολιτισμένους δυτικούς (με τον ίδιο τρόπο που και ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός παρεμβαίνει μόνο για να υπερασπιστεί τις... «αντιιμπεριαλιστικές» YPG στην ανατολική Συρία από το ISIS εδώ και πολλά χρόνια, αλλά ποτέ για να υπερασπιστεί τον υπόλοιπο συριακό λαό από τον Άσαντ); Ή πιστεύουν ότι η Συρία υπήρξε ένα αρκετά ήσυχο μέρος μεταξύ του Κομπάνι και του Αφρίν;

Γνωρίζετε ότι στην Ανατολική Γούτα, που πολιορκείται, βομβαρδίζεται και λιμοκτονεί επί χρόνια από τον Άσαντ, το καθεστώς έχει δολοφονήσει εκατοντάδες από τις αρχές μόνο του χρόνου, τόσο με βομβαρδισμούς όσο και με την πείνα; Ή μήπως αυτό δεν πειράζει επειδή νομίζετε ότι ολόκληρος ο πληθυσμός των 400.000 ανθρώπων είναι όλοι «σφαγιαστές»; Γνωρίζετε ότι την ίδια περίοδο, το καθεστώς του Άσαντ, η ρωσική ιμπεριαλιστική αεροπορία και οι θρησκευτικές ομάδες θανάτου που υποστηρίχθηκαν από το Ιράν έχουν σκοτώσει παρόμοιους αριθμούς στα βορειοδυτικά -ναι, ακριβώς δίπλα στο Αφρίν- και έδιωξαν πάνω από 200.000 ανθρώπους από τα σπίτια τους σε ένα μαζικό κύμα προς το βορρά; Ή και πάλι, αυτοί οι άνθρωποι είναι κι αυτοί απλά όλοι τους σφαγιαστές;

Αντιθέτως, ένα από τα χειρότερα πράγματα της τουρκικής εισβολής στο Αφρίν και της συμμετοχής των ανταρτών σε αυτήν είναι η διαδεδομένη υποψία ότι αυτό ήταν μέρος μιας διαπραγμάτευσης, το Αφρίν για το Ιντλίμπ, με την οποία η Τουρκία, διαπραγματευόμενη με τους νέους συμμάχους της... τη Ρωσία και το Ιράν, που τυχαίνει να είναι και σύμμαχοι του Άσαντ, προέτρεψε τους αντάρτες να σταματήσουν την πρόσφατη αντεπίθεσή τους εναντίον του Άσαντ στο Ιντλίμπ και αντ' αυτού τους κατεύθυνε για να βοηθήσουν στην κατάληψη του Αφρίν - επιτρέποντας στον Άσαντ να ξανακερδίσει όλη την περιοχή που μόλις είχε χάσει. Για ποιον ακριβώς λόγο ένα τμήμα των ανταρτών έχει συμφωνήσει να την ακολουθήσει είναι ένα άλλο θέμα. Για μερικούς μπορεί να είναι εκδίκηση για το τι έκανε το YPG πριν από δύο χρόνια. Για άλλους, είναι απλώς μια αντανάκλαση μιας μακροχρόνιας κακής πολιτικής όσον αφορά το κουρδικό ζήτημα και της άρνησης αναγνώρισης των δικαιωμάτων των Κούρδων. Για ορισμένους μπορεί να είναι η ψευδαίσθηση ότι η υποστήριξη της Τουρκίας στους αντάρτες κατά τη διάρκεια αυτών των ετών σημαίνει ότι η Τουρκία είναι ένας αληθινός φίλος και όχι μια άλλη πλευρά που ενδιαφέρεται για τα δικά της συμφέροντα, όπως όλοι οι άλλοι, γι' αυτό πρέπει να «ξεπληρώσουν το χρέος». Για άλλους μπορεί να είναι αντίδραση στην χυδαία προπαγάνδα του PYD που ακούν για χρόνια η οποία τους περιγράφει με όρους που τους στερούν την ανθρώπινη υπόσταση. Για ορισμένους μπορεί να είναι απλώς η γενική εντύπωση, εν μέρει δικαιολογημένη και εν μέρει αδικαιολόγητη, ότι η μακροπρόθεσμη κατάπαυση του πυρός μεταξύ του PYD και του Άσαντ σημαίνει ότι είναι συνεργάτες. Για άλλους ακόμα, οι πρόσφατες προκλήσεις των YPG, όπως ο βομβαρδισμός ενός νοσοκομειού2 στο ελεγχόμενο από τους αντάρτες Αζάζ στις 19 Ιανουαρίου, στον οποίο τραυματίστηκαν πέντε γυναίκες, ίσως ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι.

Όποιος και αν είναι ο λόγος, αυτοί οι Σύριοι αντάρτες έχουν μπει σε έναν πόλεμο που δεν είναι δικός τους, που στρέφει τους Άραβες εναντίων των Κούρδων για λογαριασμό μιας ξένης δύναμης, που επιτρέπει στο Ασάντ να αποτελειώσει τους στόχους του, που παγιώνει ακόμα περισσότερο τις διαιρέσεις τις οποίες παλαιότερα γεγονότα, όπως οι πράξεις του YPG δύο χρόνια πριν, έχουν βοηθήσει να δημιουργηθούν.

Εν τω μεταξύ, η ειρωνεία είναι ότι ενώ το PYD / YPG και οι υποστηρικτές τους αποκαλούν όλους τους αντάρτες «τζιχαντιστές» ή (σε πραγματικό νεοσυντηριτικό στιλ) «αλ-Κάιντα», η πραγματική πρώην οργάνωση της αλ-Κάιντα, η Τζάμπχατ ασ-Σαμ, (πρώην Τζάμπχατ αν-Νούσρα, η οποία άλλαξε το όνομά της μετά τη διάσπασή της από την αλ-Κάιντα το 2016), τώρα μέρος του στρατιωτικού συνασπισμού Χαϊ'άτ Ταχρίρ ασ-Σαμ (HTS), δεν συμμετέχει στην επίθεση εναντίον του Αφρίν, καθώς δεν υποτάσσεται στα τουρκικά συμφέροντα και συνεχίζει τον πόλεμο ενάντια στην εκστρατεία του Άσαντ στο Ιντλίμπ.

Δεν είναι μόνο ο HTS, φυσικά. Κατά τη διάρκεια των τελευταίων μηνών της επίθεσης του Άσαντ προς βορρά, ενεπλάκησαν επίσης πολλές ταξιαρχίες του FSA - όχι όμως και η πιο ισχυρή φιλοτουρκική ισλαμιστική οργάνωση Άχραρ ασ-Σαμ και κάποιες άλλες. Όμως, με τον Άσαντ να προελαύνει σε αυτή την περιοχή την οποία η Τουρκία, το Ιράν και η Ρωσία είχαν ανακηρύξει «ζώνη αποκλιμάκωσης», κάποια στιγμή η πίεση των υποστηριζόμενων από την Τουρκία ανταρτών να μπουν στον πόλεμο -η Τουρκία τους κρατούσε πίσω- ανάγκασε το τουρκικό καθεστώς να τους αφήσει πριν από αρκετές εβδομάδες και να τους παράσχει σημαντικό οπλισμό. Το αποτέλεσμα ήταν μια δραστική μεταστροφή, με τον Άσαντ να χάνει πολύ έδαφος. Εκτός από την πίεση των ανταρτών, ο ίδιος ο Ερντογάν πιθανότατα είδε ότι ο Άσαντ προχώρησε πολύ μακριά και ήθελε να του υπενθυμίσει ότι υπήρχαν ορισμένες γραμμές. Ωστόσο, φαίνεται ότι, πάνω απ' όλα, ο Ερντογάν ήθελε να κατοχυρώσει κάποια υποστήριξη για να χρησιμοποιήσει τους αντάρτες αλλού.

Η διακοπή προς το παρόν αυτής της επίθεσης, που όχι μόνο επιτρέπει στον Άσαντ να προελαύνει ξανά, αλλά αφήνει και πάλι μονάχα τον HTS και μερικές πιο ανεξάρτητες ταξιαρχίες του FSA να δίνουν τις μάχες, έχει μια περαιτέρω συνέπεια: επιτρέπει στον Άσαντ, τη Ρωσία και τις ΗΠΑ να αναπαριστούν τη μάχη του Ιντλίμπ ως μια μάχη εναντίον της «αλ-Κάιντα», «δικαιολογώντας» έτσι ακόμη μια πιο βάρβαρη βομβιστική τρομοκρατική επίθεση Άσαντ-Ρωσίας, με αμερικανική συνέργια και υποστήριξη από τμήμα της δυτικής «Παλαιάς Αριστεράς». Δεν έχει σημασία το γεγονός ότι οι βομβαρδισμοί Άσαντ-Ρωσίας στρέφεται με μανία ενάντια σε όλα τα βασικά κέντρα όπου οι επαναστατικές δυνάμεις συνεχώς και με επιτυχία αντιστάθηκαν στην απόπειρα καταπίεσης του HTS-Νούσρα κατά τη διάρκεια πολλών ετών: το Σαράκεμπ, την Καφρανπέλ, την Μά'αρατ αν-Νού'μαν, το Ατάρεμπ κλπ. Ο λαός γνωρίζει γιατί αντιστέκεται στο γενοκτονικό καθεστώς του Άσαντ και δεν θέλει να το αντικαταστήσει με την κυριαρχία άλλων καταπιεστών. Οι ένοπλες ομάδες δεν ήταν ποτέ όλες HTS ή «τζιχαντιστές», όπως και η επανάσταση δεν αφορά μόνο τις ένοπλες ομάδες: είναι όμως απαραίτητες και παίρνουν όλες τις μορφές, όταν υπάρχει ανάγκη άμυνας εναντίον μιας πολύ πιο άγριας στρατιωτικής δύναμης.

Στο διάολο όλοι οι εχθροί του συριακού λαού: υποστήριξη της Γούτα, υποστήριξη της Ντάραα, υποστήριξη της ζώνης Ιντλίμπ / βόρεια Χάμα / νότιο και δυτικό Χαλέπι, υποστήριξη του Αφρίν.

Μετάφραση:e la libertà

Michael Karadjis, «Northern Syria: Massive ethnic cleansing, humanitarian catastrophe, foreign intervention and betrayal», Syrian Revolution Commentary and Analysis, 22 Ιανουαρίου 2018.

Σημειώσεις

1 Michael Karadjis, «The Kurdish PYD’s alliance with Russia against Free Aleppo: Evidence and analysis of a disaster, Syrian Revolution Commentary and Analysis, 28 Φεβρουαρίου 2016. 

2 هادي العبدالله Hadi, twitter

Τελευταία τροποποίηση στις Τετάρτη, 31 Ιανουαρίου 2018 17:10
Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.