Δευτέρα, 11 Απριλίου 2016 13:13

Γαλλία, 31 Μαρτίου: ένα νέο βήμα προς μια γενική κινητοποίηση εναντίον της Εργατικής Νομοθεσίας

Κατηγορία Κόσμος

Léon Crémieux

Η πανεθνική ημέρα των απεργιών και των διαδηλώσεων στις 31 Μαρτίου ήταν αναμφισβήτητα μια επιτυχία. Ο Διασυνδικαλιστικός Συντονισμός (CGT, FO, FSU, Solidaires, UNEF, UNL και FIDL) ανακοίνωσε πάνω από ένα εκατομμύριο διαδηλωτές σε 260 πόλεις. Στις 9 Μαρτίου, ο αριθμός που ανακοινώθηκε ήταν 450.000 σε 170 πόλεις.

Στις περισσότερες πόλεις, οι διαδηλωτές ήταν πολύ περισσότεροι από ό,τι στις 9 Μαρτίου, ακόμα και στο Παρίσι, παρά την καταρρακτώδη βροχή. Οι ίδια η αστυνομία, με τα δικά της στοιχεία, αναγνώρισε ότι ο αριθμός των διαδηλωτών στις 31 Μαρτίου ήταν διπλάσιος από τις 9 Μαρτίου.

Πολλοί νέοι τομείς βρίσκονταν σε απεργία, τόσο στον δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα. Στο SNCF, περισσότερο από το 40% των εργαζομένων στους σιδηροδρόμους έκαναν απεργία, ενάντια στο νόμο El Khomri, αλλά και ενάντια σε ένα διάταγμα που θέτει τις βάσεις για την περαιτέρω απορρύθμιση του εργασιακού καθεστώτος στους σιδηροδρόμους.

Η κινητοποίηση της νεολαίας ήταν επίσης περισσότερο διευρυμένη από τις 9 Μαρτίου. Στο διάστημα που μεσολάβησε, από τις 17 Μαρτίου εως τις 24 Μαρτίου, οι μαθητές και οι φοιτητές είχαν οργανώσει δύο κινητοποιήσεις και σε πολλές διαδηλώσεις υπήρξε παρουσία διαδηλωτών από εργασιακούς χώροπους.

Στις 31 Μαρτίου έκλεισαν 250 γυμνάσια, σε σύγκριση με 120 στις 9 Μαρτίου και 200 στις 17 Μαρτίου. Η κινητοποίηση των φοιτητών χρειάστηκε περισσότερο χρόνο για να αναπτυχθεί, αλλά διαμορφώθηκαν επιτροπές κινητοποίησης σε δεκάδες πανεπιστήμια.

Στις διαδηλώσεις υπήρχαν πολλοί νέοι από εργατικές συνοικίες, περισσότερο από ό,τι στις 9 Μαρτίου.

Η αστυνομία παρενέβη σε αρκετές πόλεις με πολλαπλές προκλήσεις και πράξεις βίας εναντίον των νέων, μετά την βίαιη επίθεση σε ένα νεαρό φοιτητή στις 24 Μαρτίου στο δέκατο ένατο διαμέρισμα του Παρισιού.

Το κίνημα, επομένως, επεκτείνεται, με το βλέμμα στραμμένο στην έναρξη της κοινοβουλευτικής συζήτησης σχετικά με τη νομοθεσία, που έχει προγραμματιστεί για τις 9 Μαΐου.

Η κινητοποίηση αυτή είναι ήδη η πιο μαζική που αντιμετωπίζει η κυβέρνηση από το 2010, όταν απεργίες, διαδηλώσεις και μπλόκα δεν κατάφεραν να εμποδίσουν μια νέα επίθεση εναντίον του συνταξιοδοτικού συστήματος. Αλλά αυτό που ο καθένας έχει στο μυαλό του τώρα είναι το 2006, με το νικηφόρο κίνημα ενάντια στο CPE, την «πρώτη σύμβαση εργασίας» του Ντε Βιλπέν, που η κυβέρνηση αναγκάστηκε να αποσύρει απέναντι σε μια τεράστια κινητοποίηση της νεολαίας, που υποστηρίχθηκε από τους εργάτες.

Το πλαίσιο δεν είναι το ίδιο, ιδίως όσον αφορά μια βασική παράμετρο: οι τελευταίες μεγάλες κοινωνικές κινητοποιήσεις στη Γαλλία (1995, 2003, 2006, 2010) πραγματοποιήθηκαν πάντα εναντίον μιας κυβέρνησης της δεξιάς.

Έτσι, πολλοί ακτιβιστές οσμίζονται μια «μυρωδιά» του 2003 ή του 2010. Αλλά τώρα, σε αντίθεση με το 2003, το κίνημα αποχής στα σχολεία και τα πανεπιστήμια δεν έχει φτάσει στο επίπεδο του 2006, ούτε στην έκταση του ούτε ως προς το βαθμό της αυτο-οργάνωσης: και μεταξύ των εργατών κανένας τομέας δεν φαίνεται έτοιμος να διαδραματίσει ηγετικό ρόλο, όπως έκαναν οι εργαζόμενοι στους σιδηροδρόμους, οι υπάλληλοι καθαριότητας, και οι οδηγοί φορτηγών το 2010, ή οι ταχυδρομικοί υπάλληλοι και οι εκπαιδευτικοί σε άλλα κινήματα.

Προφανώς ο νόμος El Khomri έχει πλήξει σκληρότερα τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα, οι οποίοι υπόκεινται στον Εργατικό Κώδικα, στις συλλογικές συμβάσεις και στις συμφωνίες με την εταιρεία. Όμως υπήρχαν πολλές ομάδες εργαζομένων του δημοσίου τομέα στην διαδήλωση της 31η Μαρτίου, καθώς γνωρίζουν ότι οι αντικοινωνικές πολιτικές της κυβέρνησης πλήττουν αδιακρίτως όλους τους τομείς, ακόμη και αν το μπλοκ του συνδικάτου των δασκάλων, η FSU, δεν ήταν τόσο μεγάλο όπως σε άλλες κινητοποιήσεις.

Επιπλέον, όλοι καταλαβαίνουν ότι αυτό το κίνημα αποκτά μια διαφορετική διάσταση. Αυτά τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του επηρεάζουν και θετικά και αρνητικά.

Σ' ένα πρώτο επίπεδο το κίνημα αυτό λαμβάνει χώρα σε μια παράξενη πολιτική κατάσταση. Μέχρι τις 9 Μαρτίου, το στίγμα δινόταν από τις επιθέσεις του Νοεμβρίου, τις ξέφρενες πολιτικές ασφαλείας της κυβέρνησης και τη διαιώνιση της κατάστασης έκτακτης ανάγκης. Επίσης, το βασικό χαρτακτηριστικό ήταν πολιτική πόλωση που ασκήθηκε από το Εθνικό Μέτωπο, τον αδιαφιλονίκητο νικητή των περιφερειακών εκλογών του Δεκεμβρίου του 2015.

Ο Ολάντ και ο Βάλς ήλπιζαν να επωφεληθούν από τις επιθέσεις για να προκαλέσουν ασφυξία στη δεξιά (στους Ρεπουμπλικάνους, των οποίων πρόεδρος είναι ο Νικολά Σαρκοζί), καλυπτόμενοι και οι δύο με τον μανδύα των σκληρών πολιτικών, όπως είχε καταφέρει να κάνει ο Μπους μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001, εξασφαλίζοντας έτσι την επανεκλογή του.

Αυτό το σχέδιο πέτυχε ως ένα σημείο: η κρίση της δεξιάς είναι πιο βαθιά από ποτέ. Οι Ρεπουμπλικάνοι είναι διασπασμένοι, ο Σαρκοζί έχει αποτύχει πλήρως στην επάνοδό του, ο Ζιπέ είναι πολύ πιο δημοφιλής από αυτόν και οι υποψήφιοι για την υποψηφιότητα τού 2017 πολλαπλασιάζοναι στο κόμμα του.

Οι κεντρώοι του UDI έχουν ανακοινώσει ότι δεν πρόκειται να συμμετάσχουν σε ένα κοινό πρώτο γύρο με τους Ρεπουμπλικάνους. Η παραδοσιακή δεξιά είναι ένα πεδίο ερειπίων.

Αλλά από την άλλη πλευρά, το πλεονέκτημα του Ολάντ και του Βαλς ως ηγετών του πολέμου και πολιτικών προσωπικοτήτων έχει λιώσει σαν το χιόνι στον ήλιο.

Ο νόμος El Khomri είναι μόνο το δεύτερο αγκάθι στα πλευρά της κυβέρνησης που είναι βαθιά τραυματισμένη. Το πρώτο είναι το πολιτικό μπούμερανγκ της συνταγματικής μεταρρύθμισης, που μόλις τους χτύπησε κατά μέτωπον. Ο Ολάντ και Βάλς ήλπιζαν να στήσουν μια παγίδα στη δεξιά αναγκάζοντάς την να ψηφίσει για τη διαιώνιση μιας κατάστασης έκτακτης ανάγκης και για τη στέρηση της ιθαγένειας για τρομοκρατικές πράξεις, κάτι που μπορεί να δημιουργήσει απάτριδες, καταπατώντας διεθνείς κανόνες.

Η απαξίωση της εκτελεστικής εξουσίας στο εσωτερικό του Σοσιαλιστικού Κόμματος τόσο για τα ζητήματα ασφάλειας όσο και για τα κοινωνικά ζητήματα έστρεψε την παγίδα εναντίον τους, και η κυβέρνηση έγινε όμηρος της δεξιάς στο συνταγματικό ζήτημα. Στο τέλος, στη Γερουσία οι Ρεπουμπλικάνοι αρνήθηκαν να κάνουν μια συμφωνία με το Σοσιαλιστικό Κόμμα, αναγκάζοντας τον Ολάντ και τον Βάλς να καταθέσει τα όπλα τις παραμονές της 31ης Μαρτίου.

Ο Ολάντ είναι περισσότερο απαξιωμένος από οποιονδήποτε πρόεδρο υπήρξε ποτέ στην Πέμπτη Δημοκρατία, με 15% θετικών γνωμών. Ο Βάλς ακολουθεί στον ίδιο δρόμο. Είναι, φυσικά, απαξιωμένοι στα μάτια της αριστεράς εκτός του Σοσιαλιστικού Κόμματος, καθώς η αντιδραστική πολιτική της κυβέρνησης έχει απορριφθεί από ένα μεγάλο μέρος του «λαού της αριστεράς». Στην πολιτική των ζητημάτων ασφάλειας της κατάστασης έκτακτης ανάγκης θα πρέπει προφανώς να προστεθεί και η κοινωνική καταστροφή των νόμων Macron και Rebsamen αλλά και οι επαίσχυντες πολιτικές εναντίον των μεταναστών και η πεισματική πρσκόλληση στα «άχρηστα έργα», το αεροδρόμιο της Notre Dame des Landes είναι το τελευταία παράδειγμα. Όλα αυτά επηρεάζουν επίσης το Σοσιαλιστικό Κόμμα ενισχύοντας τους «αντιφρονούντες», που αντλούν δύναμη από τον πρώην υπουργό Απασχόλησης, Martine Aubry.

Επιλάον ο Benjamin Lucas, πρόεδρος της οργάνωσης νεολαίας του Σοσιαλιστικού Κόμματος, έχει ζητήσει την απόσυρση του νόμου El Khomri, και η ηγεσία της UNEF, η φοιτητική ένωση που είναι κοντά στο Σοσιαλιστικό Κόμμα, συμμετέχει στην κινητοποίηση των σπουδαστών.

Η καταστολή εναντίον των συνδικαλιστών ακτιβιστών είναι επίσης ένα σημαντικό στοιχείο της κατάστασης, όπως έγινε με τους συνδικαλιστές στην Good Year, οι οποίοι έχουν διωχθεί και καταδικαστεί για το γεγονός ότι απομόνωσαν τη διοίκηση, προκειμένου να αντισταθούν στο κλείσιμο του χώρου εργασίας τους.

Τέλος, η δημιουργία της κατάστασης έκτακτης ανάγκης και η εξαπόλυση μιας εκστρατείας ισλαμοφοβικού κρατικού ρατσισμού οδήγησαν τους τελευταίους μήνες σε χιλιάδες κατ' οίκον έρευνες στις γειτονιές. Και πολλοί νέοι άνθρωποι από αυτές τις γειτονιές συμμετέχουν κι αυτοί στην κινητοποίηση, ως αντίδραση ενάντια σε αυτές τις επιθέσεις.

Όλο αυτό το κοινωνικό πλαίσιο καθιστά ασαφείς τις αναφορές μας, διότι αυτή τη στιγμή καμιά συνδικαλιστική, κοινωνική ή πολιτική δύναμη δεν είναι σε θέση να δώσει νόημα και συνοχή στην οργή, στα αιτήματα για κοινωνική δικαιοσύνη και δημοκρατία.

Σε αυτήν την περίπτωση, άλλωστε, οι συνδικαλιστικές ηγεσίες εμφανίζονται ακόμη πιο αναποτελεσματικές απ' ό,τι συνήθως. Η αντίδραση κατά του σχεδίου El Khomri κατέστη δυνατή από την κινητοποίηση των νέων, μέσω της δραστηριότητας των κοινωνικών δικτύων, τα οποία συνέλλεξαν σε είκοσι μέρες πάνω από ένα εκατομμύριο υπογραφές και καθόρισαν την ημερομηνία της 9ης Μαρτίου. Σ' αυτά τα δίκτυα προστέθηκε, φυσικά, η αποφασιστική δράση ομάδων συνδικαλιστών ακτιβιστών, που μετέφεραν ολόκληρη την κοινωνική δυναμική τους στην κινητοποίηση. Προφανώς, ακόμη περισσότερο από ό,τι το 2010, οι ηγέτες των συνδικάτων φοβούνται ένα κοινωνικό κίνημα που θα έθετε άμεσα το πολιτικό ζήτημα μιας εναλλακτικής απέναντι στη λιτότητα. Πολύ περισσότερο, το γεγονός ότι για πρώτη φορά αυτό το αίτημα εκδηλώνεται ενάντια σε μια κυβέρνηση της αριστεράς. Έτσι, αυτές οι γραφειοκρατίες κραδαίνουν την απειλή του Εθνικού Μετώπου το οποίο καραδοκεί, ως δικαιολογία για να μην ωθήσουν σε μια συνολική αντιπαράθεση ενάντια στις πολιτικές της κυβέρνησης.

Σε αυτό το πλαίσιο, υπάρχει όμως μια πραγματική ζύμωση των κοινωνικών δικτύων, που αναδεικνύουν όλα τα βασικά ζητήματα της αλληλεγγύης, της κοινωνικής δικαιοσύνης, της κλιματικής δικαιοσύνης, του δημοκρατικού ελέγχου πάνω στις αποφάσεις και πάνω στις επιλογές της κοινωνίας. Αυτή η ζύμωση δίνει ένα ενθαρρυντικό χαρακτήρα στην πολιτική και κοινωνική ζωή στη Γαλλία σήμερα.

Έτσι, στις παραμονές της 31ης Μαρτίου, 400 ανασφάλιστοι εργαζόμενους κέρδισαν μια εκπληκτική νίκη. Αφού κατέλαβαν τα γραφεία του Γενικού Τμήματος Εργασίας, με την υποστήριξη του Διασυνδικαλιστικού συντονισμού και του σωματείου της Droits Devant, επέβαλαν το άνοιγμα του διαπραγματευτικού πλαισίου επιτυγχάνοντας να αλλάξουν οι κανόνες και να αποκτήσουν τα νόμιμα δικαώματά τους.

Σε πολλές πόλεις, οι επιτροπές σχηματίστηκαν γύρω από τους συνδικαλιστές της Good Year που έχουν δικαστεί και καταδικαστεί από τα δικαστήρια.

Το βράδυ της 31ης Μαρτίου, αρκετές χιλιάδες νέοι άνθρωποι συγκεντρώθηκαν στην πλατεία Place de la République στο Παρίσι γύρω από το δίκτυα #leurfairepeur, #nuitdebout και #nuitrouge, για να ξεκινήσουν μια δυναμική κατάληψη των πλατειών. Ο σύλλογος Δικαίωμα στη Στέγαση (DAL) ενώθηκε με αυτή την πρωτοβουλία την νύχτα της 31ης Μαρτίου.

Όλα αυτά τα διάσπαρτα φαινόμενα είναι απόδειξη ενός αναβρασμού και μιας αναζήτησης για μια κοινωνική δυναμική, όπως δείχνει η έκκληση από αρκετές εκατοντάδες συνδικαλιστές προς τις CGT, Solidaires, και FSU για την πραγματοποίηση μιας ενιαίας κινητοποίησης.

Οι επόμενες εβδομάδες θα δείξουν αν όλες αυτές οι πιθανές δυναμικές θα καταφέρνουν να συγκλίνουν, να ενωθούν, να ενισχύσουν και να χτίσουν μια δύναμη αρκετά ισχυρή, που θα κάνει τον Ολάντ και τον Βαλς να υποχωρήσουν.

 

Μετάφραση: e la libertà

Léon Crémieux, «March 31: a new step towards a general mobilization against the labour law», International Viewpoint, 7 Απριλίου 2016.

banderole auch manif code du travail 0loi travailmanif jeunesmanif jeunes 050jeunesse 31 jeunesse 31jeunesse 2 jeunesse 2

manif 31 manif jeunes 013 00000000000000

Τελευταία τροποποίηση στις Δευτέρα, 11 Απριλίου 2016 13:41
Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.