Πέμπτη, 28 Απρίλιος 2016 13:48

Nuit Debout: ας αφήσουμε τα διαμάντια να λάμψουν...

Κατηγορία Κόσμος

Denis Godard

Το κίνημα των καταλήψεων πλατειών στη Γαλλία διαρκεί περισσότερο από δυο εβδομάδες.1 Η εξέλιξή του είναι δύσκολο να προβλεφθεί, καθώς είναι ανοικτό σε πολλά απρόβλεπτα γεγονότα, έστω και αν οι ρίζες του είναι βαθιές.

Σ' αυτό το χρονικό σημείο, δεν μπορούμε να γνωρίζουμε αν η εμβληματική κατάληψη της Place de la République στο Παρίσι θα καταφέρει πραγματικά να συνεχίσει, ούτε με ποια μορφή θα μπορούσε να το κάνει.

Είναι χαρακτηριστικό των κινημάτων που αμφισβητούν την κυρίαρχη τάξη να μην έχουν μια γραμμική τροχιά. Από τη μία πλευρά, επειδή ακόμα και τα βήματα προόδου που κάνουν τα φέρνουν αντιμέτωπα με νέες προκλήσεις, νέους στόχους, νέα ερωτήματα. Μετά από δύο εβδομάδες κατάληψης το κίνημα είναι έτσι αντιμέτωπο με ζητήματα στρατηγικής σχετικά με τη στάση του απέναντι στην καταστολή, τη σχέση του με την εξέλιξη του αγώνα, την ανάγκη για επέκταση του...

Από την άλλη πλευρά, καθώς το πρώτο αποτέλεσμα της έκπληξης έχει περάσει, η κυρίαρχη τάξη αναδιοργανώνεται. Έτσι, η κυβέρνηση προσπαθεί ανοιχτά να επανακαταλάβει την Place de la République. Όλα τα συστημικά κόμματα, από το Σοσιαλιστικό Κόμμα (PS) μέχρι το Εθνικό Μέτωπο (FN) απαιτούν τώρα να καθαρίσει η αστυνομία την πλατεία.

Αλλά το απρόβλεπτο είναι επίσης το αποτέλεσμα μιας πολύ βαθύτερης αιτίας, που συνδέεται με την κυβερνητική κρίση και τη φύση αυτού του κινήματος, του οποίου το Nuit Debout («Μένουμε όλη τη νύχτα») είναι μία από τις μορφές έκφρασης που αναπτύσσονται ευρέως εκτός των παραδοσιακών πλαισίων.

Ένα κίνημα που δεν έρχεται από το πουθενά

Το Nuit Debout είναι το αποτέλεσμα πολλών δυναμικών: της οργής, της λιγότερο ή περισσότερο υπόγειας ανάπτυξης διαφόρων αγώνων, της εμφάνιση μιας γενικής πάλης κατά του αντι-κοινωνικού νόμου (του νόμου Ελ Κορμί, από το όνομα της Υπουργού Εργασίας, που αποκαλείται «εργατική νομοθεσία») και της πρωτοβουλίας για την κατάληψη της πλατείας Place de la République το βράδυ της 31ης Μαρτίου, που έγινε εκτός των παραδοσιακών πλαισίων.

Για να το καταλάβουμε αυτό δεν πρέπει να λειτουργούμε σαν αρχειοθέτες του κινήματος. Έτσι θα έχουμε τη δυνατότητα να προβλέψουμε το βάθος του κινήματος και την ικανότητά του να αντιδρά, και αυτό θα μας δώσει κάποια ιδέα για το πώς θα εξελιχθεί στο μέλλον.

Η οργή ενάντια στο σύστημα και την κυβέρνηση έχει εκφραστεί εδώ και μήνες με διάφορους τρόπους: δυσαρέσκεια από την κυβέρνηση, δυσαρέσκεια από όλα τα κόμματα. Αυτή η οργή δεν είναι απαραίτητα προοδευτική, όταν εκφράζεται με την ψήφο προς την άκρα δεξιά. Αλλά δεν είναι μονοσήμαντη. Εκφράστηκε επίσης με τη γενική αποδοχή της επίθεσης των εργατών της Air France εναντίον του διευθυντή ανθρώπινων πόρων της (σχίζοντας το πουκάμισό του) το περασμένο φθινόπωρο ή με την επιτυχία μιας έκκλησης για την υποστήριξη των συνδικαλιστών της Goodyear, οι οποίοι έχουν καταδικαστεί σε ποινές φυλάκισης.

Και κατά τον προηγούμενο χρόνο έχουν αυξηθεί οι αγώνες, τοπικοί και απομονωμένοι, στους χώρους εργασίας, ένα σημάδι της ανανεωμένης μαχητικότητας ύστερα από χρόνια υποχώρησης μετά την αποτυχία του τελευταίου μεγάλου κοινωνικού κινήματος το Σεπτέμβριο του 2010. Μέσα απ' αυτές τις εμπειρίες ξαναχτίστηκαν η μαχητικότητα και η αυτοπεποίθηση και γίνεται αισθητή η ανάγκη για ένα πλατύ κίνημα.

Και στη συνέχεια, οι τελευταίοι μήνες έχουν σηματοδοτηθεί από συγκεκριμένους αγώνες, από ένα κίνημα αλληλεγγύης προς τους μετανάστες και από την αντίσταση των κατειλημμένων σημείων εναντίον των μεγάλων σχεδίων της κυβέρνησης, ιδιαίτερα εναντίον του σχεδίου για το αεροδρόμιο της Notre-Dame-des-Landes. Έχει σημασία να αναφέρουμε ότι κατά τις εβδομάδες πριν από την έναρξη του κινήματος ενάντια στο νόμο Ελ Κορμί υπήρχαν δύο αξιοσημείωτα γεγονότα. Το ένα στο Καλαί, για το άνοιγμα των συνόρων, το οποίο είχε μια εθνική απήχηση, ακόμη και αν δεν ήταν μαζικό. Το άλλο, στη Notre-Dame-des-Landes, συγκέντρωσε δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές για την υποστήριξη, ιδιαίτερα, στην κατάληψη της γης από αγρότες και ακτιβιστές.

Σε αυτό πρέπει να προστεθεί, μετά το σοκαριστικό αποτέλεσμα των επιθέσεων της 13ης Νοεμβρίου, το ξεκίνημα μιας αντεπίθεσης ενάντια στα δρακόντεια μέτρα αστυνόμευσης που πήρε η κυβέρνηση.

Μέσα σ' αυτό το πλαίσιο η κυβέρνηση αποφάσισε να επιτεθεί στους εργαζόμενους ακόμα πιο σκληρά, με ένα νόμο που διαλύει ακόμη περισσότερο την εργατική νομοθεσία.

Μια αντεπίθεση που ξεκίνησε έξω από τα παραδοσιακά πλαίσια

Η αντεπίθεση εναντίον αυτού του νόμου ξεκίνησε έξω από τα παραδοσιακά πλαίσια, ενώ οι συνδικαλιστικές ηγεσίες ήταν έτοιμες, για άλλη μια φορά, για να υποχωρήσουν. Στην αρχή υπήρξε μια έκκληση που απαιτούσε τη συνολική απόσυρση του νόμου, η οποία προωθήθηκε από τα κοινωνικά δίκτυα, και συγκέντρωσε πάνω από ένα εκατομμύριο υπογραφές. Οι οργανώσεις νεολαίας κάλεσαν στη συνέχεια, στην ίδια βάση (την απόσυρση του νόμου) να γίνει η 9η Μαρτίου, μια ημέρα γενικής κινητοποίησης. Η πλατιά υποστήριξη σε μια αντεπίθεση ανάγκασε τα συνδικάτα να συμμετάσχουν και να καλέσουν σε μια ημέρα πανεθνικής απεργίας και σε διαδηλώσεις, την Πέμπτη, 31 Μαρτίου Αλλά είναι μεταξύ των νέων στα γυμνάσια, τα λύκεια και τα πανεπιστήμια που το κίνημα βρίσκει την κινητήρια δύναμη του, με τακτικές ημέρες των διαδηλώσεων και αποκλεισμών.

Στις 23 Φεβρουαρίου πραγματοποιήθηκε στο Παρίσι συνεδρίαση για σύγκλιση των αγώνων γύρω από μια εφημερίδα, την Fakir, που είναι ανεξάρτητη, αλλά συνδέεται με τη ριζοσπαστική αριστερά, οικονομολόγους (μεταξύ των οποίων ο Frédéric Lordon) και περιστασιακά απασχολούνται ηθοποιοί και μουσικοί. Αυτή τη φορά η ταινία Merci Patron («Ευχαριστώ, Αφεντικό»), που υποστηρίζεται από τους ίδιους ανθρώπους, προβλήθηκε σε μια γεμάτη αίθουσα. Η συνάντηση στο Παρίσι πραγματοποιήθηκε στο κτίριο «Ευρέσεως Εργασίας» (ένα κτίριο που ανήκει στα συνδικάτα στο κέντρο του Παρισιού, κοντά στην Place de la République). Έγινε σε ένα δωμάτιο που ήταν τόσο γεμάτο, που ο κόσμος αναγκαζόταν να φεύγει! Μετά από αυτή την επιτυχία οι οργανωτές κάλεσαν μια συνάντηση για εκείνους που ήθελαν να κάνουν πρακτική δουλειά. Περίμεναν να έρθουν περίπου πενήντα άτομα, αλλά εμφανίστηκαν περισσότεροι από 200. Κατά τη συνεδρίαση αυτή παρουσιάστηκε η ιδέα ότι στις 31 Μαρτίου, μετά τη διαδήλωση, «δεν πάμε σπίτι!» Σταδιακά η ιδέα της κατάληψης μιας πλατείας στο τέλος της διαδήλωσης ρίζωσε. Το αποτέλεσμα ήταν το Nuit Debout και η κατάληψη της Place de la République.

Το Nuit Debout απογειώνεται!

Περισσότεροι από ένα εκατομμύριο άνθρωποι διαδήλωσαν στις 31 Μαρτίου σε όλη τη Γαλλία. Παρά τη βροχή εκατοντάδες διαδηλωτές ήρθαν στην Place de la République. Μια ένωση για την υπεράσπιση των αστέγων, Droit au logement, (DAL, «Δικαίωμα στη Στέγαση»), υποστήριξε το κάλεσμα και αποφάσισε να παραμείνει στην πλατεία για αρκετές ημέρες με τη σκηνή της, τουλάχιστον μέχρι τη διαδήλωση που είχε διοργανωθεί για το επόμενο Σάββατο. Και στον απόηχο της Πέμπτης 31 Μαρτίου η κατάληψη πραγματικά απογειώθηκε, με όλο και περισσότερους ανθρώπους από μέρα σε μέρα. Πραγματοποιήθηκαν συναντήσεις με χιλιάδες ανθρώπους το Σάββατο και την Κυριακή. Συγκροτήθηκαν επιτροπές, έγιναν συζητήσεις όπου οι άνθρωποι ήταν ελεύθεροι να μιλήσουν. Η Place de la République έγινε είδηση.

Την Κυριακή, οι διοργανωτές αποφάσισαν να καλέσουν για πλήρη κατάληψη της πλατείας μόνο για την επόμενη Τρίτη και το Σάββατο, που ήταν οι ημέρες των διαδηλώσεων. Τη νύχτα ήταν πραγματικά δύσκολο να κρατηθεί μόνο με μερικές δεκάδες αμετανόητους, μετά τις 2 που σταματούσε η δημόσια συγκοινωνία. Νόμιζαν ότι θα ήταν πιο δύσκολο κατά τη διάρκεια της εβδομάδας, καθώς οι άνθρωποι έπρεπε να πάνε στη δουλειά την επόμενη μέρα.

Αλλά από το απόγευμα της Δευτέρας 4 Απρίλη, εκατοντάδες άνθρωποι συγκεντρώθηκαν και πάλι στην πλατεία και πάνω από χίλιοι πραγματοποίησαν μια συνέλευση εκείνο το βράδυ. Μια διαδήλωση, αποφασίστηκε επί τόπου το απόγευμα, που ξεκίνησε από την πλατεία για να διαμαρτυρηθεί ενάντια σε ένα συνέδριο που πραγματοποιούνταν από τον Πρωθυπουργό Μανουέλ Βάλς σε κοντινή απόσταση. Στη διαδήλωση έφτασαν αντιπροσωπείες από πρόσφυγες, περιστασιακούς και επισφαλείς εργαζομένους...

Η πλατεία παρέμεινε σταθερή. Από την Τρίτη, μετά το τέλος της διαδήλωσης, χιλιάδες συμμετείχαν σε μια λαϊκή συνέλευση. Από τότε αυτό θα συμβαίνει κάθε βράδυ.

Και από εκείνη την πρώτη εβδομάδα πραγματοποιήθηκε ένα ποιοτικό άλμα που θα γίνει ακόμα μεγαλύτερο κατά τη διάρκεια της δεύτερης εβδομάδας. Οργανώθηκαν πολλές επιτροπές για διαφορετικούς σκοπούς (για να γράψουν μια διακήρυξη, να στήσουν την υλικοτεχνική υποστήριξη, να «οργανώσουν» τη δημοκρατία, να συγκροτήσουν δράσεις, ιατρείο, κουζίνα...). Σιγά σιγά ακολούθησε ένα ραδιόφωνο, μια τηλεόραση, ένας κήπος(!). Κάθε πρωί η αστυνομία εκκένωνε την πλατεία. Κάθε απόγευμα, με απίστευτη εφευρετικότητα, ένα χωριό αναγεννιόταν, αποτελούμενο από σκηνές, καλύμματα από καμβά και ξύλινες παλέτες, και χιλιάδες άνθρωποι συμμετείχαν για ώρες σε μια λαϊκή συνέλευση. Παράλληλα πραγματοποιήθηκαν θεματικές συναντήσεις και ομάδες, εκδοτικοί οίκοι και εναλλακτικά βιβλιοπωλεία έστησαν τα περίπτερά τους. Για όσους είχαν προβλήματα ακοής πραγματοποιήθηκαν συνελεύσεις στη νοηματική γλώσσα, οργανώθηκαν υπαίθρια λαϊκά πανεπιστήμια, υπήρχαν δραστηριότητες για παιδιά, εργαστήρια αφίσας, νομική ενημέρωση, κ.λπ.

Αλλά πάνω απ' όλα, σε αυτή την πλατεία, το κίνημα άρχισε να αποφεύγει πιθανά αδιέξοδα, να αποφεύγει να αποσυνδεθεί από το κίνημα ενάντια στην εργατική νομοθεσία. Δημιούργησε δεσμούς με το κίνημα απ' τους οποίους τροφοδοτείται. Επαφές με χώρους όπου υπήρχαν αγώνες σε εξέλιξη, με τους μαθητές και τους φοιτητές φυσικά, αλλά και με τους εργαζομένους στους σιδηροδρόμους, τους ταχυδρομικούς υπαλλήλους, κλπ. Οργανώθηκαν εκπομπές από την πλατεία για τους εργασιακούς χώρους, για να κινητοποιηθούν για τη διαδήλωση ενάντια στην εργατική νομοθεσία που είχε προγραμματιστεί για τις 9 Απριλίου. Εκτός απ' αυτά, διοργανώθηκαν πολλές δράσεις στο πλαίσιο της σύγκλισης των αγώνων, δράσεις οι οποίες ξεκίνησαν από την πλατεία για τη στήριξη των περιστασιακά απασχολούμενων ηθοποιών και μουσικών, σε ένδειξη αλληλεγγύης προς τους πρόσφυγες, εξορμήσεις για το βάψιμο της πρόσοψης των τραπεζών ή για να καταλάβουν τα υποκαταστήματα της τράπεζας Société Générale, διαδηλώσεις αστέγων, κλπ...

Και ως επιστέγασμα όλων, αναπτύχθηκε εκεί η πρακτική των αυθόρμητων διαδηλώσεων κάθε απόγευμα, ειδικά κατά τη διάρκεια της νύχτας, που πήγαιναν στα αστυνομικά τμήματα για να πάρουν τους συλληφθέντες διαδηλωτές που απελευθερώνονταν, δράσεις για την εξάρθρωση των δικτύων που εμποδίζουν τους πρόσφυγες να εγκατασταθούν σε ορισμένα μέρη ή, απλώς για να πάρουν «ένα ποτό στο χώρο του Βαλς». Ενώ η κυβέρνηση ήθελε να απαγορεύσει να έχουν οποιονδήποτε χώρο δράσης οι διαδηλώσεις ανακηρύσσοντας τη χώρα σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, το κίνημα ανακατέλαβε αυτό τον χώρο και τον χρησιμοποίησε με ενθουσιασμό.

Και το κίνημα εξαπλώνεται, με την οργάνωση των Nuit Debout και προσπαθεί να καταλάβει πλατείες σε πολλές άλλες πόλεις, κυρίως μετά τη διαδήλωση στις 9 Απριλίου. Έχουν εμπλακεί, σε διάφορους βαθμούς, εξήντα πόλεις.

Οι σχέσεις με την αστυνομία

Αυτές οι επιτυχίες, καθώς και η αυξανόμενη καταστολή εναντίον του κινήματος (και επίσης, μερικές φορές, η κόπωση) φέρνουν τώρα αντιμέτωπο το Nuit Debout με πολλά άμεσα ερωτήματα που αφορούν το μέλλον του, τα οποία αποτελούν επίσης στρατηγικά ζητήματα: την επέκτασή του, τη σχέση του με το κίνημα, καθώς και τις σχέσεις του με την αστυνομία και τη στάση του απέναντι στη βία.

Η κυβέρνηση προσπαθεί με διάφορους τρόπους να βάλει τέλος στην κατάληψη των πλατειών, και κυρίως σ' εκείνη της Place de la République, η οποία διαδραματίζει έναν εμβληματικό ρόλο. Πολλαπλασιάστηκαν οι επιθέσεις των μέσων ενημέρωσης με θέμα: αυτό είναι ένα μέρος αναταραχής, όπου η βία οργανώνεται.

Η αστυνομία προσπαθεί σταδιακά, λίγο περισσότερο κάθε μέρα, να ανακτήσει τον έλεγχο της πλατείας. Οι διαδηλώσεις, ιδιαίτερα εκείνες της νεολαίας και οι αυθόρμητες διαδηλώσεις, δέχονται επιθέσεις από την αστυνομία με έναν όλο και πιο βίαιο τρόπο.

Μέσα στο κίνημα έχουν προκύψει δύο απαντήσεις.

Η πρώτη λέει ότι πρέπει να διαμαρτυρηθούμε σε ηθική βάση, να καλεί να σταματήσει η βία και να προτείνει, με διάφορες μορφές, να απευθύνουμε έκκληση στην αστυνομία να ενωθεί μαζί μας. Αυτή η απάντηση κινδυνεύει να αφοπλίσει το κίνημα ενάντια στην καταστολή. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στις πρόσφατες (περιφερειακές) εκλογές το Εθνικό Μέτωπο κέρδισε πάνω από το 50% των ψήφων στην αστυνομία και στο στρατό: τα ποσοστά του ήταν πολύ υψηλά, μέχρι 70% μεταξύ των εν ενεργεία αστυνομικών. Η αστυνομία και ο στρατός βρίσκονται στο επίκεντρο της κρατικής εξουσίας και η άμεση βία τους είναι η πρακτική έκφραση της βίας της κυριαρχίας της άρχουσας τάξης. Χωρίς μια στρατηγική αντιπαράθεσης με την αστυνομία, το κίνημα θα πρέπει να εγκαταλείψει τα κέρδη του, και αρχικά τις πλατείες που καταλαμβάνει.

Επιπλέον, η διάδοση της ιδέας ότι θα μπορούσε να υπάρξει μια πιθανή συμμαχία με την αστυνομία θα αποτελέσει εμπόδιο για την αναγκαία επέκταση του κινήματος σε λαϊκές γειτονιές, στους μετανάστες, στους πρόσφυγες και στους αδήλωτους εργαζόμενους, στους ριζοσπάστες συνδικαλιστές, σε όλους όσοι επηρεάζονται άμεσα και σε μεγάλο βαθμό από την αστυνομική βία.

Η δεύτερη απάντηση είναι η άμεση αντιπαράθεση με την αστυνομία. Αυτή η απάντηση, που προέρχεται από διάφορους τομείς, οι οποίοι συχνά αποκαλούνται «αυτόνομοι», υποστηρίζει τη συστηματική και βίαιη αντιπαράθεση με την αστυνομία, προσπαθεί ακόμη και να την προκαλέσει. Μια έκφραση μιας γενικής ριζοσπαστικοποίησης, ιδιαίτερα μεταξύ των νέων, απ' την οποία έλκονται όλο και περισσότεροι νέοι μέσα στις διαδηλώσεις και αποκτά όλο και ευρύτερη, αν και παθητική, υποστήριξη. Η στρατηγική αυτή καθιστά τον πυρήνα του κράτους τον βασικό στόχο και τείνει να αρνηθεί όλες τις διαμεσολαβήσεις, με τις οποίες η πλειοψηφία της κοινωνίας προσελκύεται σε μια γενική αντιπαράθεση με την κυρίαρχη τάξη και το κράτος της. Η οργάνωση μιας συστηματικής αντιπαράθεσης με την αστυνομία, παντού, μπορεί να οδηγήσει στην περιθωριοποίηση μιας μειονότητας που γίνεται πολύ πιο εύκολο να κατασταλεί και στην τρομοκράτηση του υπόλοιπου κινήματος.

Αλλά -και αυτό είναι χαρακτηριστικό του κινήματος- οι ιδέες και οι στρατηγικές που κυριαρχούν είναι πολύ ρευστές. Ένα ανέκδοτο το δείχνει αυτό. Τη Δευτέρα, ενώ η λαϊκή συνέλευση συζητούσε κυρίως για ζητήματα αυτού του τύπου, τα ΜΑΤ προσπάθησαν να εμποδίσουν να μπει στην πλατεία ένα φορτηγό με εφόδια. Σύντομα, εκατοντάδες ενώθηκαν για να αποκρούσουν την αστυνομία, η οποία αναγκάστηκε να υποχωρήσει έξω από την πλατεία, κάτω από την πίεση του αριθμού και της αποφασιστικότητας. Ανάμεσα σε αυτούς που ούρλιαζαν «Όλοι μισούν την αστυνομία» και τους απωθούσαν, ήταν κάποιοι που είχαν υποστηρίξει, λίγες ώρες νωρίτερα, ότι θα πρέπει να πούμε «η αστυνομία μαζί μας»!

Το ζήτημα της επέκτασης

Το δεύτερο ζήτημα που ανακύπτει άμεσα, δεν είναι άσχετο με το πρώτο. Η αποδυνάμωση της ικανότητας της αστυνομίας να καταστείλει άμεσα το κίνημα συνεπάγεται την επέκταση του, τόσο την γεωγραφική του εξάπλωση όσο και την «κοινωνική» και την πολιτική.

Γεωγραφική επέκταση συνεπάγεται τον πολλαπλασιασμό των τόπων όπου το Nuit Debout παρεμβαίνει. Εκδηλώσεις του Nuit Debout έχουν ξεκινήσει σε διάφορες πόλεις. Σε αντίθεση με την Place de la République, η πρωτοβουλία φαίνεται πολύ περισσότερο να έρχεται αυτή τη φορά από τους οργανωμένους ακτιβιστές, και ιδίως από τα μέλη (λίγο πολύ) της ριζοσπαστικής αριστεράς, με την ευρεία έννοια του όρου. Το μέλλον των πρωτοβουλιών αυτών θα εξαρτηθεί από την ικανότητα αυτών των ακτιβιστών να αφήσουν να ξεπεραστούν και να μην «κατευθύνουν» την έκφραση του θυμού.

Κοινωνική επέκταση σημαίνει την ανάπτυξη του Nuit Debout μεταξύ των στρωμάτων της εργατικής τάξης και των γειτονιών, περιλαμβάνοντας θέματα και αιτήματα που απευθύνονται εξίσου και στον χώρο όπου αναπτύσσεται το κίνημα. Αυτή η ανησυχία είναι παρούσα, ιδίως στην Place de la République στο Παρίσι, και αυτό είναι πολύ θετικό. Αλλά μπορεί να επιτευχθεί μόνο σε ρήξη με οποιαδήποτε μορφή πατερναλισμού. Οι γειτονιές δεν είναι «εδάφη αποστολών» για τους ακτιβιστές, μέρη χωρίς πολιτική. Η σύνδεση με το Nuit Debout μπορεί να γίνει μόνο μέσα από την κινητήρια δύναμη εκείνων οι οποίοι ζουν σε αυτές τις γειτονιές και μέσω των δικτύων που υπάρχουν εκεί. Το ερώτημα τέθηκε με παρόμοιους όρους όσον αφορά την αλληλεγγύη με τους μετανάστες χωρίς έγγραφα και τους πρόσφυγες.

Τέλος, η πολιτική επέκτασης προϋποθέτει την απόρριψη κάθε «ιδρυματοποίησης» του Nuit Debout και των στόχων του. Η ιδέα να γραφτεί ένα νέο «σύνταγμα», αρχικά ξεκίνησε από τον Frédéric Lordon και γρήγορα υιοθετήθηκε στις συνελεύσεις. Η ελκυστική πτυχή αυτής της προσέγγισης είναι ο ριζοσπαστισμός ο οποίος βρίσκεται στη βάση της. Δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να προκύψει από τα υφιστάμενα θεσμικά πλαίσια, πρόκειται για το ζήτημα της ανοικοδόμησης μιας πραγματικής δημοκρατικής νομιμοποίησης «από τα κάτω». Αλλά υπάρχουν επίσης μεγάλοι κίνδυνοι ενός νέου φορμαλισμού, ξεχνώντας ότι οι κανόνες ενός νέου κόσμου δεν μπορούν να γραφτούν από μια μειονότητα, αλλά προϋποθέτουν την εξέγερση της πλειοψηφίας. Εξ ου και η αναγκαιότητα της πολιτικής επέκτασης στα ζητήματα που τέθηκαν στις γειτονιές, του αντιρατσισμού, του διεθνισμού, της πάλης ενάντια στο σεξισμό και την ΛΟΑΤ-φοβία, κλπ, ως εκ τούτου η αναγκαιότητα για ζητήματα γύρω από το ρόλο της εργασίας, του φορέα της αλλοτρίωσης, αλλά και δυνητικά του συλλογικού χώρου του αγώνα και της κοινωνικής εξουσίας.

Η σχέση με το κίνημα

Η δυναμική του Nuit Debout εξαρτάται άμεσα από το κίνημα του αγώνα, και πολύ πιο άμεσα την μάχη ενάντια στην εργατική νομοθεσία. Αυτή είναι η κύρια και ουσιαστική τροφοδότησή του. Έξω από τη δυναμική του κινήματος, τη διεύρυνση, τις συλλογικές εμπειρίες και τη ριζοσπαστικοποίηση, το φαινόμενο του Nuit Debout κινδυνεύει να κάνει κύκλους, να χαθεί σε αφηρημένες συζητήσεις και στα μειοψηφικά αδιέξοδα ή/και να υποχωρήσει, από την έλλειψη δύναμης και εμπειρίας, σε μορφές ιδρυματοποίησης. Ο κίνδυνος βρίσκεται εκεί. Περισσότερο από ποτέ το μέλλον του Nuit Debout έγκειται στην ικανότητά του να συνδεθεί με τον αγώνα ενάντια στην εργατική νομοθεσία, να συμβάλει στην οικοδόμηση μιας γενικής απεργίας.

Μερικοί άνθρωποι μιλούν ήδη για την εξάντληση της ενέργειας του κινήματος και προβλέπουν την αποτυχία, μετά τις διαδηλώσεις της 9ης Απριλίου που ήταν από πέντε έως δύο φορές μικρότερες από εκείνες της 31ης Μαρτίου, ενώ τα λύκεια και τα πανεπιστήμια έχουν κλείσει για τις σχολικές διακοπές.

Αλλά αυτές οι αναλύσεις πάσχουν από την έλλειψη μιας διαλεκτικής ανάμεσα στο κίνημα και το Nuit Debout. Είναι σημαντικό το γεγονός ότι στο Παρίσι, όπου το Nuit Debout είναι το πιο ριζωμένο, η διαδήλωση ενάντια στην εργατική νομοθεσία στις 9 Απριλίου δεν είχε αποδυναμωθεί σημαντικά σε σχέση με τις 31 Μαρτίου.

Από τη μία πλευρά, επειδή το Nuit Debout αρχίζει να αποτελεί μια εν δυνάμει εναλλακτική «ηγεσία» στις συνδικαλιστικές ηγεσίες, οι οποίες οπισθοχώρησαν στην προοπτική ενός κινήματος που έχει αρχίσει να τους ξεφύγει και μιας συνολικής αντιπαράθεσης με την κυβέρνηση. Μετά τις 9 Απριλίου, οι ηγέτες των συνδικάτων κάλεσαν για κινητοποίηση... στις 28 Απριλίου. Η ηγεσία του συνδικάτου CGT των εργατών των σιδηροδρόμων, που θεωρείται ότι είναι «αριστερή», προδίδει τώρα το κίνημα, αντιπαραθέτοντας σε αυτό μια διαφορετική ατζέντα συζήτησης με την εταιρεία. Η Φοιτητική Ένωση UNEF, η οποία μέχρι τώρα έχει διαδραματίσει ηγετικό ρόλο, δεν καλεί πλέον για τις ενδιάμεσες ημέρες σε ημερομηνίες κινητοποίησης και χαιρετίζει τις παραχωρήσεις που κέρδισε από την κυβέρνηση.

Από την άλλη πλευρά, επειδή το κίνημα ενάντια στην εργατική νομοθεσία αποκρυσταλλώνει μια οργή που είναι πολύ ευρύτερη από την απλή αντίσταση στις επιθέσεις που έχουν σχέση με την εργατική νομοθεσία, κάθε προσπάθεια να περιοριστεί αυτό το κίνημα στον μοναδικό στόχο της απόσυρσης του νόμου και να κατευθυνθεί, θα περιορίσει τη δυναμική του και το μαχητικό πνεύμα της. Αν το Nuit Debout εξαρτάται από το κίνημα του αγώνα ενάντια στο νόμο Ελ Κορμί, αυτό το κίνημα εξαρτάται από την έκφραση μιας συνολικής εξέγερσης που αποκρυσταλλώνει το Nuit Debout.

Το κίνημα ξεκίνησε έξω από τα συνηθισμένα πλαίσια. Το Nuit Debout έχει επεκτείνει σημαντικά το δυνητικό εύρος αυτού του «έξω από τα πλαίσια». Υπό την προϋπόθεση ότι μπορεί να συνδεθεί ακόμη περισσότερο με τους πιο μαχητικούς τομείς των συνδικάτων, με τους μαθητές και τους φοιτητές, θα μπορούσε να συμβάλει σε ένα νέο βήμα προς τα εμπρός στον αγώνα ενάντια στην εργατική νομοθεσία, σε μια απεργία η οποία θα εξελιχθεί σε πολιτική απεργία.

Το μέλλον δεν είναι προδιαγεγραμμένο

Ενώ αυτό το κίνημα προχωρά προς τα εμπρός και θέτει το ίδιο ζητήματα, οι κυρίαρχες κατευθύνσεις της κρατικής εξουσίας εξακολουθούν να λειτουργούν προς την κατεύθυνση της ενίσχυσης της κρατικής αστυνομίας, με την μορφή του ρατσισμού και του εθνικισμού, με την μορφή της κοινωνικής επιθέσεις. Τα τέρατα δεν παραμονεύουν στις σκιές, είναι σίγουρα εκεί έξω. Μία από τις μορφές τους, είναι η άκρα δεξιά. Αυτός είναι και ο λόγος που η πορεία του κινήματος το θέτει αναγκαστικά σε ριζική αντιπαράθεση με τις πολιτικές της άρχουσας τάξης και με το κράτος.

Για άλλη μια φορά, αυτή η αντιπαράθεση δεν θα προχωρήσει με γραμμικό τρόπο. Το κίνημα θα βιώσει αναμφίβολα επί μέρους πισωγυρίσματα και φαίνεται να υποχωρεί. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα αλλάξει τη μορφή του πάνω από μία φορά. Μερικές φορές θα πρέπει να ξέρει πώς να αφεθεί να παρασυρθεί από την μαζική και αυθόρμητη ορμή προς τα μπροστά, πέφτοντας ακόμα και πάνω σε έναν τοίχο για να μάθει πώς να τον κατεδαφίσει ή να πηδήξει πάνω από αυτόν. Μερικές φορές αυτό θα εξαρτηθεί από τις πρωτοβουλίες που παίρνονται από μια μειοψηφία, αλλά που έχουν νόημα για μεγαλύτερους αριθμούς.

Αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι μετά από χρόνια φαινομενικής νωθρότητας και ανάπτυξης όλων των αντιδραστικών τάσεων στη γαλλική κοινωνία, έχει αλλάξει κάτι το οποίο κάνει και πάλι την ελπίδα να δυναμώνει. Πολύτιμοι λίθοι που θάφτηκαν στη λάβα του τελευταίου κινήματος έχουν ξαναβγεί στην επιφάνεια με τη λάβα, πυρρόχρωμοι και ακόμα περισσότερο λαμπεροί.

Οι καιροί που θα 'ρθουν δεν θα είναι λιγότερο σκληροί. Αλλά τώρα δεν είμαστε πλέον καταδικασμένοι να τους υπομένουμε ξαπλωμένοι.

Τρίτη 12, Απριλίου, 2016

Μετάφραση: e la libertà

Denis Godard, «Nuit Debout: let the gems sparkle…», International Viewpoint, 20 Απριλίου 2016. 

Διαβάστε επίσης:

Léon Crémieux, «Γαλλία, 31 Μαρτίου: ένα νέο βήμα προς μια γενική κινητοποίηση εναντίον της Εργατικής Νομοθεσίας»

Sam Cossar-Gilbert, «#NuitDebout: Ένα κίνημα αναπτύσσεται στις πλατείες της Γαλλίας»

François Sabado, Olivier Besancenot, «Η Γαλλία ξεσηκώνεται στη νύχτα»

Σημειώσεις

1 Η πλατεία Place de la Répubique κατελήφθη το βράδυ της 31ης Μαρτίου, μετά τη μεγάλη διαδήλωση κατά της νέας εργατικής νομοθεσίας. Δείτε: Léon Crémieux, «March 31: a new step towards a general mobilization against the labour law», International Viewpoint, 7 Απριλίου 2016  [«Γαλλία, 31 Μαρτίου: ένα νέο βήμα προς μια γενική κινητοποίηση εναντίον της Εργατικής Νομοθεσίας», e la libertà, 11 Απριλίου 2016].

1 343353326702744304 nuit debout.908.0.3152.31522 Demonstrators in Paris on 9 April3 46165 865938 prodlibe manif loi travail nuitdebout6 nuit debout sur la place du capitole de toulouse le 6 avril 20167 pp paris nuit debout epa7 une tt width 750 height 630 fill 0 crop 1 bgcolor 000000 nozoom default 1 lazyload 18 Nuit Debout tout comprendre au mouvement des indignes francais9 Une Nuit Debout place de la Republique10 204811 Une Nuit Debout place de la Republique

Τελευταία τροποποίηση στις Πέμπτη, 28 Απρίλιος 2016 14:41
Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.