Κυριακή, 04 Σεπτέμβριος 2016 13:40

Ούτε ΝΑΤΟ, ούτε Μόσχα (II)

Κατηγορία Κόσμος

Έχουμε δημοσιεύεσει παλιότερα το άρθρο του Ilya Budraitskis για τη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ που έγινε στις 8/9 Ιουλίου στη Βαρσοβία (Ilya Budraitskis, «Ούτε Μόσχα, ούτε ΝΑΤΟ: Σημειώσεις από τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ και την Αντιπολεμική Αντισύνοδο στη Βαρσοβία», e la libertà, 30 Ιουλίου 2016). Στο άρθρο εκείνο ο Ilya Budraitskis έκανε μια ανάλυση των αποφάσεων της συνόδου και των συνεπειών τους στο επίπεδο του διεθνούς συσχετισμού ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, μέσα από το πρίσμα των καθηκόντων του αντιπολεμικού/αντιμιλιταριστικού κινήματος στη Ρωσία. Το άρθρο του Piero Maestri που μεταφράζουμε, επιχειρεί να περιγράψει τις κατευθύνσεις ενός πλαισίου αιτημάτων για ένα διεθνιστικό αντιπολεμικό κίνημα. Γράφτηκε σε συνεργασία με τον Budraitskis - και τα δύο άρθρα δημοσιεύτηκαν μαζί στην ιστοσελίδα Communia Network. Ο Piero Maestri είναι διεθνιστής, αγωνιστής του αντιπολεμικού κινήματος και συγγραφέας στο Communia Network.

Μια απόδοση στα αγγλικά του άρθρου του Piero Maestri υπάρχει στο LeftEast.

e la libertà

Piero Maestri

Ούτε ΝΑΤΟ, ούτε Μόσχα (II)

Η ανάγνωση του τελικού ανακοινωθέντος της συνόδου κορυφής του ΝΑΤΟ στη Βαρσοβία, εκτός του ότι είναι μια κουραστική και λίγο «μαζοχιστική» άσκηση, μας δίνει την ιδέα για τα μέτρα που ανέλαβε η Συμμαχία, και ιδιαίτερα για τη ρητορική της αφήγησης που υποστηρίζει αυτά τα μέτρα και για την εικόνα που θέλει να παρουσιάσει η Ατλαντική Συμμαχία για τον εαυτό της.

Όπως έγραψε ο Ilya, οι άφθονες γραμμές που αφιερώνονται στη Ρωσία και στην «απειλή» που αντιπροσωπεύει στην Ανατολική Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή - άμεσα στο στρατιωτικό επίπεδο καταλήγουν στην ενίσχυση της στρατιωτικής παρουσίας του ΝΑΤΟ στη Λιθουανία, την Εσθονία, τη Λετονία και την Πολωνία με έως και 3.000 στρατιώτες. Την ίδια στιγμή, η ανακοίνωση τονίζει την ανάγκη ενίσχυσης της «υβριδικής» ικανότητας.1

Θα πρέπει να σημειώσουμε ότι το ΝΑΤΟ αποφάσισε να ανανεώσει τη δέσμευσή του για την κατοχή του Αφγανιστάν, παρά το γεγονός ότι αρκετές χώρες της Συμμαχίας έχουν ήδη αποχωρήσει και με την απουσία μιας στρατηγικής εξόδου από το τέλμα χωρίς λύση.

Αλλά η ρητορική για τη ρωσική απειλή συνοδεύεται από την πρόταση για συνεργασία με τη Μόσχα στη Συρία και, προοπτικά, σε όλη τη Μέση Ανατολή. Μια απόφαση που θα λαμβάνει υπόψη τα αποτελέσματα της ρωσικής στρατιωτικής επέμβασης για την υποστήριξη Άσαντ και την αποτυχία της στρατηγικής των χωρών του ΝΑΤΟ για την υποστήριξη της μιας ή της άλλης ομάδας της αντιπολίτευσης στον Άσαντ. Λίγες μέρες αργότερα, Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Κέρι πέταξε στη Μόσχα για να συζητήσει μια πρόταση για άμεση συνεργασία στο συριακό μέτωπο.

Ο στόχος των ΗΠΑ για τη «σταθεροποίηση» της Μέσης Ανατολής και του Αραβικού κόσμου μετά τις αραβικές εξεγέρσεις και τον Συριακό πολέμο, ήταν πάντα σαφής σε εκείνους που δεν διαβάζουν την πραγματικότητα μέσα απ’ τα γυαλιά της ιδεολογίας και σήμερα αυτή η «σταθεροποίηση» χρειάζεται τη συνεργασία της Μόσχας και του ίδιου του Άσαντ.

Θα πρέπει να τονιστεί ότι η ιταλική κυβέρνηση έχει από καιρό υποστηρίξει τη θέση να ανοίξουν εκ νέου δίαυλοι συνεργασίας με τη Μόσχα και ότι ο Ιταλός υπουργός άμυνας Pinotti το θεώρησε ως μια ιταλική νίκη να πείσει τους συμμάχους για να κινηθούν σ’ αυτή την κατεύθυνση.

Στην πραγματικότητα, στη Βαρσοβία το ΝΑΤΟ έχει δείξει και πάλι την πλήρη έκταση των διαρθρωτικών αδυναμιών του: από τη μία πλευρά, έχουμε τη μεγαλύτερη στρατιωτική συμμαχία στην ιστορία του κόσμου, με τις πιο επιθετικές και τεχνολογικές δυνατότητες που υπήρξαν ποτέ· από την άλλη, συνεχίζει να ταλαιπωρείται από τις εντάσεις μεταξύ των διαφόρων μελών, έτσι ώστε να καταλήξει περισσότερο μια συγκέντρωση πολιτικής διαμεσολάβησης μεταξύ των ίδιων των μελών του, παρά μια πραγματική στρατιωτική δομή παρέμβασης. Έτσι, ενώ το ΝΑΤΟ επιβεβαιώνει τις «αδιαμφισβήτητες» (κατά την άποψή τους) πολιτικές και στρατιωτικές εκτιμήσεις του, σχετικά με την παρουσία του στο Αφγανιστάν ή την αντιπαράθεση με τη Ρωσία, οι θέσεις και η πραγματική συμπεριφορά των διαφόρων χωρών μελών έχουν απόσταση μεταξύ τους. Και οι εσωτερικές δυσκολίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ιδίως ενόψει της εξόδου της Μεγάλης Βρετανίας, αυξάνουν την αδυναμία της Συμμαχίας.

Η Συμμαχία, ωστόσο, δεν έχει παραιτηθεί από τη φιλοδοξία της να επεκτείνει τις ικανότητες των δυνάμεών της - τόσο από την άποψη των στρατιωτικών δαπανών (όπως μπορούμε να διαβάσουμε στο τελικό ανακοινωθέν: «Συλλογικά, το 2016 οι αμυντικές δαπάνες των Συμμάχων έχουν αυξηθεί για πρώτη φορά από το 2009. Σε μόλις δύο χρόνια, η πλειοψηφία των Συμμάχων έχει σταματήσει ή έχει αντιστρέψει τις μειώσεις στις αμυντικές δαπάνες σε πραγματικούς όρους. Σήμερα, πέντε μέλη της Συμμαχίας ακολουθούν τις κατευθυντήριες οδηγίες του ΝΑΤΟ να δαπανούν ένα ελάχιστο ποσοστό 2% του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος τους για την άμυνα. Δέκα μέλη ακολουούν τις κατευθυντήριες γραμμές του ΝΑΤΟ να δαπανούν περισσότερο από το 20% των αμυντικών προϋπολογισμών τους σε μεγάλα εξοπλιστικά προγράμματα, μεταξύ των οποίων και τα σχετικά Έρευνας και Ανάπτυξης»2) όσο και από την άποψη της προετοιμασίας για ταχεία επέμβαση και ανάπτυξη δυνάμεων.

Στην ουσία, από τη μία πλευρά, το ΝΑΤΟ συνεχίζει την προέκτασή του προς τα ανατολικά, προσφέροντας στη Ρωσία τη δικαιολογία που είχε ανάγκη (που βασίζεται σε γεγονότα και όχι μόνο αντιλήψεις) για να επαναλάβει την πολιτική του επανεξοπλισμού της και μια επιθετική στάση που δικαιολογείται ως μια αμυντική πολιτική· από την άλλη πλευρά, η αποτελεσματική και πραγματική ενεργοποίηση της δομής της Συμμαχίας εξακολουθεί να παρεμποδίζεται από τα συμφέροντα που διακυβεύονται για τα διάφορα μέλη της Συμμαχίας στα ίδια σενάρια (αντιπαράθεση που μερικές φορές λύνεται με εξωτερικές παρεμβάσεις οι οποίες είναι επιθυμητές από ορισμένα μέλη ενώ τα άλλα μέλη που τις «αποδέχονται» καθίστανται την ίδια στιγμή συνεργοί - όπως έγινε στη Λιβύη το 2011).

Ίσως το πιο σημαντικό, η σύνοδος κορυφής στη Βαρσοβία δεν έθιξε το θέμα της υπέρβασης του ΝΑΤΟ, της διάλυσής του ή τουλάχιστον της επανεξέτασης των πολιτικών που καθιστούν δυνατό τον πόλεμο σε διάφορα μέρη του κόσμου.

Ξέρουμε ότι ο αγώνας αυτός θα πρέπει να έχει ως κέντρο του κάποια αλληλένδετα το ένα προς το άλλο βήματα:

- Αγώνας ενάντια στις στρατιωτικές δαπάνες, οι οποίες είναι καθεαυτές απορριπτέες (επειδή αφορούν την απόκτηση εργαλείων θανάτου) και αποτελούν ένα ακόμα σκάνδαλο τη στιγμή που πρικόπτονται κοινωνικές δαπάνες, συντάξεις, δαπάνες για την παιδεία κτλ.

- Ενάντια στο εμπόριο όπλων, δουλεύοντας για μια προοδευτική μετατροπή των εργοστασίων της άμυνας και της αμυντικής παραγωγής.

- Ενάντια στη στρατιωτική δράση εκτός των κρατικών συνόρων και άρνηση να επιτραπεί σε άλλες χώρες να χρησιμοποιούν το έδαφος ενός κράτους για ξένες παρεμβάσεις.

- Ενάντια στις δικτατορίες, είτε επισήμως «εχθρικές» είτε σύμμαχες προς τη χώρα μας και απόρριψη της συνεργασίας μαζί τους, εμποδίζοντας την υποστήριξή τους, στρατιωτικά, με τις μυστικές υπηρεσίες, πολιτικά, διπλωματικά.

- Οικοδόμηση μιας άμεσης σχέσης και αλληλεγγύης με όλες τις ομάδες, οργανώσεις, κινήματα που αγωνίζονται στις χώρες τους ενάντια στην στρατικοποίηση, για την ελευθερία, τη δικαιοσύνη και την αξιοπρέπεια. Ειδικότερα, θα πρέπει να οικοδομήσουμε μια γέφυρα με τους ειρηνιστές και τους αντιπάλους του καθεστώτος του Πούτιν και με τις Αραβικές Επαναστατικές δυνάμεις, που αγωνίζονται για τη λαϊκή συμμετοχή και την ελευθερία από δυνάστες που ενσωματώνονται στις γεωπολιτικές δυναμικές.

Το αλληλένδετο αυτής της ατζέντας δεν αποσκοπεί στο να αποκλείσει άλλα αιτήματα, αλλά αποτελεί μάλλον μια δυνατότητα για αξιοπιστία στα μάτια της κοινής γνώμης στη χώρα μας και σ’ αυτούς μαζί με τους οποίους θέλουμε να δουλέψουμε. Δεν μπορούμε να είμαστε ουδέτεροι: είμαστε μαζί μ’ αυτούς που εξεγέρθηκαν εναντίον της αδικίας στον αραβικό κόσμο, είμαστε μαζί μ’ αυτούς που μάχονται εναντίον του αυταρχισμού σε κάθε χώρα, ανεξάρτητα από τη γεωπολιτική της θέση – στη Ρωσία, στην Τουρκία, στην Αίγυπτο ή στη Σαουδική Αραβία. Θα πρέπει, μαζί με τους αγωνιστές των αντιπολεμικών και των κοινωνικών κινημάτων από την άλλη πλευρά της γραμμής, να παλέψουμε και στις δύο πλευρές της σύγκρουσης και των προετοιμασιών γι’ αυτήν, πολεμώντας εναντίον του σοβινισμού και του μιλιταρισμού, για την οικοδόμηση σχέσεων αλληλεγγύης και αμοιβαίας υποστήριξης.

Μετάφραση: e la libertà

Πηγή: Piero Maestri e Ilya Budraitskis, «No alla Nato, no a Mosca», Communia Network, 25 Ιουλίου 2016· στα αγγλικά: Pietro Maestri, «Neither NATO, nor Moscow (II)», LeftEast, 10 Αυγούστου 2016.

Σημειώσεις

1 Ilya Budraitskis, «Ούτε Μόσχα, ούτε ΝΑΤΟ: Σημειώσεις από τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ και την Αντιπολεμική Αντισύνοδο στη Βαρσοβία», Παραναγνώστης, 16 Ιουλίου 2016 και e la libertà, 30 Ιουλίου 2016.

2 «Warsaw Summit Communiqué», North Atlantic Treaty Organization, 9 Ιουλίου 2016.

Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 04 Σεπτέμβριος 2016 21:20
Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.