Παρασκευή, 11 Νοέμβριος 2016 00:36

Η νόθα νίκη του Τραμπ και το κίνημα στις ΗΠΑ

Κατηγορία Κόσμος

 

Κώστας Κούσιαντας

 

Δεκάδες χιλιάδες διαδηλώνουν από χτες σε πολλές πόλεις της Αμερικής ενάντια στην εκλογή «νίκη» του Ντόναλντ Τραμπ, ενώ νέες διαδηλώσεις προγραμματίζονται για τις επόμενες μέρες.

Στη Νέα Υόρκη οι διαδηλωτές συγκεντρώθηκαν στο Γιούνιον Σκουέρ Παρκ και στους δρόμους του Μανχάταν και έκαναν πορεία προς τον Πύργο Τραμπ, στην 5η Λεωφόρο, με κεντρικό σύνθημα: «Δεν είσαι ο πρόεδρός μου!». Απέκλεισαν μάλιστα τον Πύργο Τραμπ, με αποριμματοφόρα.

Στο Όκλαντ οι διαδηλωτές έκαναν πορεία στους κεντρικούς δρόμους σταματώντας την κυκλοφορία, ενώ έγιναν και συγκρούσεις με την αστυνομία η οποία επιτέθηκε με χημικά.

Στο κέντρο του Σικάγο οι διαδηλωτές, φωνάζοντας το σύνθημα «Όχι στον Τραμπ! Όχι στην Κου Κλουξ Κλαν! Όχι στην Αμερική του ρατσισμού», συγκεντρώθηκαν στο κέντρο της πόλης έξω από το ξενοδοχείο Trump International Hotel.

Στο Ρίτσμοντ της Βιρτζίνια πραγματοποιήθηκαν επιθέσεις στα τοπικά γραφεία της προεκλογικής εκστρατείας του Τραμπ.

Διαδηλώσεις και συγκεντρώσεις έγιναν στη Φιλαδέλφεια, τη Βοστόνη, το Πόρτλαντ, το Όρεγκον, το Όστιν του Τέξας την Ατλάντα, το Ντένβερ, το Σαν Φρανσίσκο, το Σιάτλ και στην Ουάσινγκτον, όπου οι διαδηλωτές συγκεντρώθηκαν έξω από τον Λευκό Οίκο.

Στις κινητοποιήσεις στο Σιάτλ, το Φοίνιξ και το Μπέι Έρια του Σαν Φρανσίσκο, οι μαθητές και οι φοιτητές έφυγαν από τα σχολεία και τα πανεπιστήμια και συμμετέχουν στις συγκεντρώσεις.

Σε αρκετές περιπτώσεις έχουν υπάρξει συγκρούσεις με την αστυνομία και συλλήψεις διαδηλωτών.

Επίσης, οι διαδηλωτές καίνε τις αμερικάνικες σημαίες ή τις υψώνουν ανάποδα.

Η πλειοψηφία των λαϊκών μαζών των ΗΠΑ έχει σοκαριστεί και εξοργιστεί από την εκλογική «νίκη» του Τραμπ, ενός ακροδεξιού, ανοιχτά και απροκάλυπτα ρατσιστική και επιδεικτικά σεξιστή, ο οποίος στις προεκλογικές του δηλώσεις υποσχέθηκε απελάσεις μεταναστών, ανέγερση τείχους στα σύνορα με το Μεξικό, ενίσχυση της καταστολής, αλλά και φοροαπαλλαγές για τους καπιταλιστές και περαιτέρω διάλυση κάθε μορφής κοινωνικής προστασίας για τους φτωχότερους. Εξοργιστικό είναι επίσης και το γεγονός ότι για τέταρτη φορά στην πολιτική ιστορία των ΗΠΑ, εκλέγεται πρόεδρος αυτός ο οποίος παίρνει τον μικρότερο αριθμό ψήφων, εξαιτίας του αντιδημοκρατικού εκλογικού νόμου.

Για την πλειοψηφία των Αμερικανών η εκλογή του Τραμπ συνιστά μια απειλή για κοινωνικά δικαιώματα τα οποία κατακτήθηκαν με πολύ αίμα (κυριολεκτικά), κυρίως κατά τη δεκαετία του ‘60. Το πλακάτ που κρατούσε μια διαδηλώτρια έγραφε: «Ευχαριστηθείτε τα δικαιώματά σας όσο μπορείτε».

Ταυτόχρονα όμως αυτός ο κόσμος φαίνεται να έχει αποκτήσει την αυτοπεποίθηση ότι μπορεί να αμφισβητήσει με τους αγώνες του την πολιτική που υπόσχεται να εφαρμόσει ο Τραμπ. Ένα από τα συνθήματα που φωνάζεται είναι: «Εάν σηκώσει τείχος, εμείς θα το ρίξουμε» (για το τείχος στα σύνορα με το Μεξικό).

Αυτή η αυτοπεποίθηση είναι η συνέπεια των κινηματικών αντιστάσεων και της ριζοσπαστικοποίησης που πυροδότησε το κίνημα του Occupy Wall Street που ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 2013, αποτελώντας την αμερικανική εκδοχή του κινήματος των πλατειών που ξεκίνησε απ’ την πλατεία Ταχρίρ στην Αίγυπτο. Έκτοτε, η Αμερική έχει γίνει και πάλι ύστερα από απ’ τη δεκαετία του ‘60, ένα πεδίο κοινωνικών αγώνων που ξεδιπλώνονται σε όλα τα πεδία καταπίεσης και εκμετάλλευσης: εργατικοί αγώνες και απεργίες, φοιτητικές και μαθητικές κινητοποιήσεις και το ελπιδοφόρο κίνημα Black Lives Matter, το οποίο αναπτύχθηκε ως συντονιστικό των μαζικών κινητοποιήσεων ενάντια στις δολοφονίες Μαύρων απ’ την αστυνομία και έφτασε να αρθρώνει πλαίσια αιτημάτων που αγκαλιάζουν τις ανάγκες και τις διεκδικήσεις όλων των καταπιεσμένων της Αμερικής: Εγχρώμων και Λευκών, ντόπιων και μεταναστών, γυναικών, αντρών και ΛΟΑΤΚΙΑ+ ατόμων – ακόμα και τα θύματα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και των συμμάχων του (αλληλεγγύη του BLM στους Παλαιστίνιους).

Αυτή η ριζοσπαστικοποίηση κι αυτοί οι αγώνες αποτέλεσαν την κοινωνική και πολιτική βάση πάνω στην οποία αναπτύχθηκε το κίνημα γύρω από την υποψηφιότητα του Μπένι Σάντερς για το χρίσμα των δημοκρατικών. Το κίνημα αυτό αποτέλεσε επίσης μια τομή στην αμερικάνικη πολιτική ιστορία. Η υποψηφιότητα του Σάντερς υποστηρίχτηκε όχι μόνο από τη λαϊκή βάση του Δημοκρατικού κόμματος, αλλά από ένα τεράστιο αριθμό ανθρώπων από τα λαϊκά στρώματα, Λευκών και Εγχρώμων, οι οποίοι εντάχθηκαν στο Δημοκρατικό κόμμα για να ψηφίσουν των Σάντερς. Σίγουρα ο πολιτικός λόγος του Σάντερς και το πολιτικό του πρόγραμμα, αποτελούσαν, στην καλύτερη περίπτωση, συγκεχυμένες και δειλές αναβιώσεις ενός αριστερού κεϋνσιανισμού και δεν είχαν τίποτα το «σοσιαλιστικό», παρά τις συχνές αναφορές του Σάντερς στον «σοσιαλισμό» ως προοπτική του. Παρ’ όλ’ αυτά όμως, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο όρος «αριστερός» και πολύ περισσότερο ο όρος «σοσιαλιστής» είναι απαγορευμένοι για το πολιτικό λεξιλόγιο των δύο κομμάτων. Επίσης, δεν πρέπει να παραβλέπουμε το γεγονός, ότι τα εκατομμύρια των ανθρώπων που υποστήριξαν τον Σάντερς, το έκαναν επειδή πίστεψαν αρχικά ότι χρησιμοποιεί αυτούς τους όρους με ειλικρίνεια. Οι αμερικανικές λαϊκές μάζες που υποστήριξαν τον Σάντερς πίστεψαν στον σοσιαλισμό και προδόθηκαν από τον Σάντερς.

Η προδοσία πήρε την μορφή της αναξιοπρεπούς αποδοχής εκ μέρους του Σάντερς, του πραξικοπήματος που οργάνωσε η κομματική γραφειοκρατία των Δημοκρατικών σε συνεργασία με τον κρατικό μηχανισμό και τις μεγάλες εταιρείες. Σ’ αυτό το εσωτερικό πραξικόπημα πρωταγωνίστησε η Χίλαρι Κλίντον και ο Σάντερς δεν διαμαρτυρήθηκε, δήλωσε αντίθετα ότι θα στηρίξει την Κλίντον, χωρίς καν να ζητήσει τη γνώμη των υποστηρικτών του.

Οι υποστηρικτές του αηδιασμένοι εγκατέλειψαν και τον Σάντερς και την Κλίντον. Λίγοι/ες μόνο από το κίνημα του Σάντερς στήριξαν την Κλίντον, σαν το «μικρότερο κακό» απέναντι στον ακροδεξιό Τραμπ.

Η εκλογική «νίκη» του Τραμπ είναι κυρίως το αποτέλεσμα της αγανάκτησης και της απογοήτευση εκατομμυρίων Αμερικανών οι οποίοι επιδίωξαν να υπάρξει ένας αριστερός υποψήφιος στις αμερικάνικες εκλογές και είδαν τελικά να μπαίνει στη θέση του μια υποψήφιος, «αγαπημένο παιδί» των καπιταλιστών και του Πενταγώνου.

Όμως η εκλογική «νίκη» του Τραμπ, όπως αναφέρθηκε και παραπάνω, δεν είναι μια πραγματική νίκη σε μια πραγματικά δημοκρατική εκλογική διαδικασία. Ο Τραμπ δεν κέρδισε την πλειοψηφία ούτε αυτών που ψήφισαν, ούτε πολύ περισσότερο του συνόλου των Αμερικανών ψηφοφόρων.

Η Χίλαρι Κλίντον πήρε 60.148.171 ψήφους και ποσοστό 47,7%. Ο Τραμπ πήρε 59.835.402 και ποσοστό 47,4%. Δηλαδή ο Τραμπ πήρε 312.769 ψήφους λιγότερες και 0,3% λιγότερο σε ποσοστό. Αυτή η θεσμοθετημένη νόθευση του εκλογικού αποτελέσματος οφείλεται στους αντιδημοκρατικούς εκλογικούς νόμους των οποίων ο βασικός κορμός θεσπίστηκε πριν από πάρα πολλές δεκαετίες, πριν ακόμα και απ’ τον αμερικανικό εμφύλιο και αποσκοπούσε να δώσει καθοριστική βαρύτητα για το τελικό αποτέλεσμα, στις ψήφους των δουλοκτητών και στις ψήφους των αγροτικών περιοχών (ενάντια στα αστικά κέντρα).

[Σ.Σ. Όταν γραφόταν το άρθρο η καταμέτρηση των ψήφων δεν είχε ακόμα ολοκληρωθεί. Τα τελικά αποτελέσματα είναι πολύ πιο εντυπωσιακά: Ο Τραμπ πήρε 62.513.667 και η Κλίντον 64.818.930, δηλαδή 2.305.263 ψήφους περισσότερες από τον Τραμπ. Και σε ποσοστά ο Τραμπ πήρε 46,29% και η Κλίντον 48%, δηλαδή 1.71% περισσότερο από τον Τραμπ.]

Ο Τραμπ στην πραγματικότητα ψηφίστηκε από μια μειοψηφία, μικρή στο σύνολο των Αμερικανών ψηφοφόρων: σ’ αυτές τις εκλογές ψήφισαν 128.800.000 περίπου Αμερικανοί σε σύνολο 231 εκατομμύρια ψηφοφόρων (δηλαδή ποσοστό περίπου 55,6%). Αξίζει να αναφερθεί ότι ο Τραμπ «εκλέγεται» στην προεδρία των ΗΠΑ παίρνοντας λιγότερες ψήφους από τον υποψήφιο των Ρεπουμπλικάνων στις εκλογές του 2012 (του Μιτ Ράμνεϊ, ο οποίος είχε πάρει 60.933.504 ψήφους).

Από πολλές απόψεις λοιπόν, έχουν ουσιαστικά δίκιο αυτοί κι αυτές που διαδηλώνουν φωνάζοντας «Δεν είσαι ο πρόεδρός μου!». Δεν είναι ο πρόεδρος ούτε της τυπικής ούτε της πραγματικής πλειοψηφίας.

Σε μεγάλο βαθμό, αυτή η νόθα και αντιδημοκρατική «νίκη» του ακροδεξιού υποψηφίου, οφείλεται στην κατάρρευση των Δημοκρατικών, η οποία κι αυτή με τη σειρά της ήταν το αποτέλεσμα της βαθιάς δυσαρέσκειας των αμερικανικών λαϊκών μαζών απέναντι στην υποψηφιότητα της Χίλαρι Κλίντον.

Η προεκλογική της εκστρατεία ήταν μια χυδαία εργαλειοποίηση των κοινωνικών δικαιωμάτων, τα οποία η Κλίντον προσπάθησε να επικαλεστεί για να αποφύγει να αναφερθεί στα ζητήματα της φτώχειας, του πολέμου και της καταστολής, τις συνέπειες δηλαδή της διακυβέρνησης των Δημοκρατικών. Η Χίλαρι Κλίντον και το επιτελείο των Δημοκρατικών πίστεψαν ότι αρκούσε ο ακροδεξιός λόγος του Τραμπ και η πολιτική χυδαιότητα με την οποία αυτοπροβλήθηκε ο υποψήφιος των Ρεπουμπλικάνων, για να στηρίξουν οι λαϊκές μάζες την Κλίντον ως το «μικρότερο κακό». Αυτό που έχει σημασία όμως είναι, ότι αυτοί κι αυτές που γύρισαν την πλάτη στην Κλίντον και προτίμησαν την αποχή, ήταν κυρίως όσοι και όσες αγωνίζονται γι’ αυτά τα δικαιώματα τα οποία απειλούνται άμεσα από τον Τραμπ και τα οποία η Χίλαρι Κλίντον δεν ήταν διατεθειμένη να σεβαστεί περισσότερο.

Είναι κυρίως μεταξύ αυτών των ανθρώπων, οι οποίοι βρέθηκαν στο στόχαστρο των πολιτικών απειλών του Τραμπ (γυναίκες, μειονότητες...), που η κατάρρευση των Δημοκρατικών έχει τους μεγαλύτερους πολιτικούς συμβολισμούς:

Η Κλίντον πήρε περισσότερες ψήφους μεταξύ των γυναικών απ’ ο,τι ο Τραμπ κατά 2% (την ψήφισε το 49% των γυναικών). Την ψήφισε επίσης το 55% των γυναικών ηλικίας 18 έως 34 ετών, όμως στις εκλογές του 2012 το ποσοστό των γυναικών αυτής της ηλικίας που ψήφισαν τον Ομπάμα ήταν 62%.

Το 89% των Αφροαμερικανών, το 66% των Ισπανόφωνων και το 65% των Αμερικανών Ασιατών υποστήριξε την Κλίντον. Όμως το 2012 είχαν ψηφίσει τον Ομπάμα, το 96% των Αφροαμερικανών, το 70% των Ισπανόφωνων και το 67% των Αμερικανών Ασιατών.

Συνολικά η Χίλαρι Κλίντον πήρε περίπου έξι εκατομμύρια ψήφους λιγότερες από τις ψήφους που πήρε ο Ομπάμα το 2012.

Τα αποτελέσματα των αμερικάνικων εκλογών σηματοδοτούν μια προσπάθεια από τα ακροδεξιά για την αναδιοργάνωση της κρατικής και ιμπεριαλιστικής εξουσίας της άρχουσας τάξης, καθώς επίσης και μια αναδιοργάνωση των σχέσεών της με τα μεσοστρώματα (η κοινωνική και οικονομική θέση των οποίων απειλείται), στη βάση ενός ακροδεξιού «αφηγήματος», σε αντιπαράθεση με τα λιγότερο ή περισσότερο δεξιά φιλελεύθερα «αφηγήματα» των Δημοκρατικών και των Ρεπουμπλικάνων, με τα οποία συγκροτούνταν η ιδεολογικοπλιτική κυριαρχία της αστικής τάξης τις προηγούμενες δεκαετίες. Η πολιτική αυτή που επιχειρεί να εφαρμόσει ο Τραμπ προκαλεί πολιτικές αναταράξεις και κοινωνικές εντάσεις, τις οποίες η άρχουσα τάξη αντιμετωπίζει μάλλον με φόβο. Γι’ αυτό και ο Τραμπ συνάντησε τόσο πλατιά αμφισβήτηση και δυσαρέσκεια από την ηγεσία του ρεπουμπλικανικού κόμματος. Ο ίδιος ο Τραμπ, θα πρέπει τώρα να αποδείξει στην αστική τάξη της Αμερικής, ότι η ακροδεξιά του πολιτική μπορεί να επιβάλει τελικά την κοινωνική ειρήνη σε μια χώρα, στην οποία οι λαϊκές μάζες όλο και περισσότερο τα τελευταία χρόνια αναπτύσσουν μια διάθεση πολιτικής ανυπακοής και αντίστασης (η οποία έφτασε μέχρι το σημείο να πυροδοτήσει οργανωμένη αντίσταση των σκλάβων/εργατών των αμερικάνικων φυλακών). Η υποστήριξη που έδειξαν μεγάλα τμήματα της αστικής τάξης και της αστικής εξουσίας στην Κλίντον, δεν πρέπει να μας κάνει να αμφιβάλουμε, ότι τελικά θα κρίνουν τον ίδιο τον Τραμπ και θα τον αποδεχτούν ανάλογα με την αποφασιστικότητα που θα επιδείξει για να επιβάλει την πολιτική του. Ήδη υπάρχουν ισχυρά δείγματα, ότι τμήματα του κρατικού μηχανισμού (του σκληρού του πυρήνα μάλιστα), αποφάσισαν να στηρίξουν τον Τραμπ και μάλιστα με έναν επιθετικό τρόπο. Αυτή ήταν στην πραγματικότητα η σημασία της προσπάθειας της ηγεσίας του FBI να κινήσει διαδικασία δίωξης εναντίον της Κλίντον λίγες μόνο μέρες πριν από τις εκλογές.

Αναταράξεις λοιπόν του αμερικάνικου πολιτικού σκηνικού και μία διαφαινόμενη πολιτική κρίση, από τα ακροδεξιά. Όμως απ’ ό,τι φαίνεται, είναι πιθανόν, απέναντι σ’ αυτό το πρόβλημα να μπορεί να υπάρξει μια άλλη, τελείως διαφορετική λύση. Οι αμερικάνικες λαϊκές μάζες δεν έχουν πει ακόμα την τελευταία τους λέξη. Κάθε άλλο μάλιστα. Απ’ ο,τι βλέπουμε, μόλις τώρα αρχίζουν να μιλάνε με τις δικές τους φωνές, προβάλλοντας τα δικά τους αιτήματα και τα δικά τους πολιτικά οράματα, όχι πια στις εκλογικές αναμετρήσεις, απ’ τις οποίες προδόθηκαν και απογοητεύτηκαν, αλλά στους δρόμους και στις πλατείες όπου άρχισαν να συγκεντρώνονται, λίγες ώρες μετά τη λήξη των εκλογών, φωνάζοντας «Εάν σηκώσει τείχος, εμείς θα το ρίξουμε».

 

Φωτογραφίες

39fd081356ae87ed62234c33e770d8c9 L39fd081356ae87ed62234c33e770d8c9 L39fd081356ae87ed62234c33e770d8c9 L2016 11 09T102813Z 1937363674 D1BEULVBGFAF RTRMADP 3 USA ELECTION2016 11 10T032709Z 1972154223 S1AEULYNRPAB RTRMADP 3 USA ELECTION PROTESTS2016 11 10T033459Z 46904424 S1AEULYOJRAB RTRMADP 3 USA ELECTION PROTESTS2016 11 10T035039Z 965456547 S1AEULYPTVAA RTRMADP 3 USA ELECTION PROTESTS2016 11 10T035808Z 2091412323 S1AEULYQLCAA RTRMADP 3 USA ELECTION PROTESTS2016 11 10T040202Z 315832168 S1AEULYQUCAB RTRMADP 3 USA ELECTION PROTESTS214384g 17284044214384g 17284260214384g 17284338214384g 17284372214384g 17284373214384g 17284468214384g 17284508214384g 17284515214384g 17284517214384g 17284545214384g 17284576214384g 17284586214384g 17284591516698539fd081356ae87ed62234c33e770d8c9 Lat01at02at04at05at06at07at08at09at10at11at12at13at14e159e96da5bda21a8874b7311516f73e XLtrump riotstrump riots1trump riots2trump riots3 n43trump riots3

 

Πηγές φωτογραφιών:

http://www.daynight.com.gr/

http://www.lamiareport.gr

http://www.topontiki.gr

http://tvxs.gr

http://www.parapolitika

http://www.newmoney.gr

Γράφτηκε από 
Τελευταία τροποποίηση στις Τρίτη, 29 Νοέμβριος 2016 10:24
Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.