Σάββατο, 17 Δεκέμβριος 2016 21:48

Σφαγές στο Χαλέπι: επιστολή σε ένα «σύντροφο» που επιμένει να δικαιολογεί τα αδικαιολόγητα

Κατηγορία Μέση Ανατολή

Όταν φύγω, να ξέρεις ότι έκανα ο,τι μπορούσα για να μείνω

σύνθημα απ’ την κατεστραμμένη Χομς

 

 

Julien Salingue

Σφαγές στο Χαλέπι: επιστολή σε ένα «σύντροφο» που επιμένει να δικαιολογεί τα αδικαιολόγητα

«Σύντροφε»,

Πάνε ήδη πολλές εβδομάδες που λέω να σου γράψω και είναι τα τραγικά γεγονότα του Χαλεπιού και η αντίδρασή σου σε αυτά τα γεγονότα -ή ίσως και η μη αντίδρασή σου- που με έπεισαν τελικά ότι ήρθε η ώρα να σου απευθυνθώ. Όχι αναγκαστικά με στόχο να σε πείσω, γιατί δυστυχώς πιστεύω ότι είναι πολύ αργά πλέον. Αλλά τουλάχιστον έτσι τα πράγματα θα έχουν λεχθεί και δεν θα μπορείς να λες ότι δεν ήξερες.

Στο όνομα του αντι-ιμπεριαλισμού;

Η πόλη του Χαλεπιού αποτελεί θύμα ενός αιματοκυλίσματος, μιας αληθινής σφαγής που αναγκαστικά μας φέρνει στο νου άλλες μαρτυρικές πόλεις όπως η Σρεμπρένιτα, το Γκρόζνυ, η Φαλούτζα, αλλά και η Βαρσοβία και η Γκερνίκα, ή ακόμα και τα παλαιστινιακά στρατόπεδα της Σάμπρα και της Σατίλα. Οι άμεσες μαρτυρίες που έρχονται από την πόλη, από «κανονικούς» Σύριους πολίτες και όχι μόνο από μέλη της οποιασδήποτε ένοπλης ομάδας, είναι εύγλωττες και ακόμα περισσότερο όταν συνοδεύονται από φωτογραφίες ή βιντεάκια. Λόγια και εικόνες εκφράζουν την απόγνωση, την αδυναμία, τον τρόμο.

Αλλά εσύ, «σύντροφε», έχεις βαλθεί τις τελευταίες μέρες να εξηγήσεις -αν μπορεί να θεωρηθεί ότι αυτή σου η δραστηριότητα έχει καμιά, κοντινή ή μακρινή, σχέση με εξήγηση- ότι δεν έπρεπε να σταθούμε στο πλευρό των κατοίκων του Χαλεπιού και ότι δεν έπρεπε να καταγγείλουμε τους βομβαρδισμούς που τους πλήττουν, όπως και ότι δεν έπρεπε να καταγγείλουμε τα εγκλήματα που διαπράττουν στο έδαφος τα στρατεύματα «απελευθέρωσης» της πόλης. Με άλλα λόγια, ήρθες να μας εξηγήσεις ότι δεν έπρεπε να πάρουμε σαφή και αποφασιστική θέση κατά των σχεδιασμένων σφαγών που διαπράττει το δικτατορικό καθεστώς του Μπασάρ αλ-Άσαντ και οι σύμμαχοί του, με πρώτους-πρώτους τη Ρωσία και το Ιράν.

Εάν απευθύνομαι σε σένα, «σύντροφε», είναι επειδή είχαμε συμμεριστεί στο παρελθόν πολλούς αγώνες, ιδιαίτερα -αν και όχι μόνο- τον αγώνα για τα δικαιώματα του παλαιστινιακού λαού. Επειδή πίστευα ότι, παρά τις διαφωνίες μας, είχαμε και κοινές αρχές. Πράγματι, δεν έχω να πω τίποτα στη δεξιά και στην άκρα δεξιά που αλληθωρίζουν προς τον Πούτιν ή τον Άσαντ και που με σαφήνεια βασίζουν τη στήριξή τους σε αυταρχικά καθεστώτα στο όνομα κοινών «αξιών» και ποτέ δεν παράστησαν ότι θέλουν να οικοδομήσουν αληθινή αλληλεγγύη με τους καταπιεσμένους λαούς.

Αλλά εσύ, «σύντροφε», στολίζεσαι με «προοδευτικές», «αντι-ιμπεριαλιστικές», ή και «σοσιαλιστικές», «κομμουνιστικές», ακόμα και «επαναστατικές», αρχές. Και στο όνομα αυτών των αρχών είναι που προσπαθείς να μας πείσεις σήμερα ότι δεν πρέπει να σταθούμε αποφασιστικά στο πλευρό του πολιορκούμενου και σφαγιαζόμενου πληθυσμού του Χαλεπιού και ότι δεν θα πρέπει να βρεθούμε αύριο στο πλευρό των πληθυσμών των άλλων συριακών πόλεων που ήδη πολιορκούνται και σύντομα θα σφαγιάζονται.

Κάτι που, όπως καταλαβαίνεις, αποτελεί παράδοξο.

«Οι πιο κακοί δεν είναι αναγκαστικά αυτοί που νομίζουμε»

Πράγματι, νόμιζα ότι αυτό που αποτελεί κοινή γενετική κληρονομιά της αντι-ιμπεριαλιστικής αριστεράς ήταν να βρισκόμαστε στο πλευρό των λαών που τους συντρίβουν τα ιμπεριαλιστικά κράτη και οι σύμμαχοί τους. Νόμιζα ότι σύμφωνα με αυτή τη γενετική κληρονομιά που φαινόταν να συμμεριζόμαστε δεν παίζουμε με τη διεθνή αλληλεγγύη. Και είχα ελπίσει ότι, παρά τις θέσεις σου τις επανειλημμένα αμφίσημες απέναντι στη συριακή τραγωδία, το μαρτύριο του Χαλεπιού θα σε επέστρεφε στη λογική και στην κοινή μας αφετηρία.

Αλλά όχι. Επιμένεις. Έχεις πεισμώσει στο να προσπαθήσεις να μας πεις να μην πάρουμε θέση στο πλευρό του σφαγιαζόμενου πληθυσμού του Χαλεπιού. Επιμένεις να θέλεις να μας πεις ότι «τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά». Επιμένεις να θέλεις να μας εξηγήσεις ότι σε αυτό τον «πόλεμο», δεν υπάρχουν «οι καλοί από τη μια πλευρά και οι κακοί από την άλλη», και ότι θα πρέπει έτσι να κρατήσουμε τη λογική μας και να μην υποχωρήσουμε στην ευκολία.

Γιατί εσύ, προφανώς, «σύντροφε», ποτέ δεν υποχωρείς στην ευκολία. Ποτέ. Και μας προτείνεις άλλωστε την περίπλοκη ανάλυσή σου, γεμάτη από ύψη και αποχρώσεις, που συνίσταται περίπου στο εξής: «Όχι, ο Άσαντ, δεν είναι δημοκράτης και οι χώρες που τον στηρίζουν δεν αποτελούν ούτε αυτές πρότυπα. Αλλά προσοχή: η λεγόμενη συριακή εξέγερση στην πραγματικότητα αποτελείται κατά πλειοψηφία από δυνάμεις που προέρχονται από τον ισλαμικό φονταμενταλισμό, ή και τον τζιχαντισμό, και καθοδηγούνται και εξοπλίζονται από αντιδραστικά καθεστώτα όπως η Σαουδική Αραβία, το Κατάρ και η Τουρκία, ή και από τους δυτικούς νονούς των τελευταίων, ιδιαίτερα από τις ΗΠΑ και τη Γαλλία».

Συμπέρασμα: «Προσοχή, οι πιο κακοί δεν είναι αναγκαστικά όσοι νομίζουμε».

Ο συριακός πληθυσμός -τον ξέχασες;

Το πρώτο πρόβλημα με την ανάλυσή σου, «σύντροφε», είναι ότι «ξεχνάει» έναν ουσιαστικό παράγοντα: τον συριακό πληθυσμό. Μοιάζεις, πράγματι, να «ξεχνάς» ότι η αφετηρία των «γεγονότων» στη Συρία δεν είναι μια επέμβαση, σαουδαραβική, αμερικάνικη, καταριανή ή τούρκικη. Ούτε καν ρώσικη. Η αφετηρία σε όλα αυτά, είναι ότι το Μάρτιο του 2011 εκατοντάδες χιλιάδες Σύριοι εξεγέρθηκαν ενάντια σε ένα δικτατορικό και αρπακτικό καθεστώς, όπως και στην Τυνησία, στην Αίγυπτο, στη Λιβύη. Και ότι εάν ο Άσαντ και οι δικοί του δεν είχαν επιλέξει να πνίξουν στο αίμα την εξέγερση αυτή, με περισσότερους από 5.000 σκοτωμένους και δεκάδες χιλιάδες συλλήψεις το 2011, θα είχαν πέσει και αυτοί κάτω από τη λαϊκή πίεση.

Ας μιλήσουμε λοιπόν για αυτή τη χρονιά του 2011, τη χρονιά που, θυμήσου, «σύντροφε», είχες ενθουσιαστεί με τις άλλες εξεγέρσεις στην περιοχή. «Ο λαός θέλει την πτώση του καθεστώτος», θυμάσαι; Το είχες ίσως φωνάξει και εσύ στους δρόμους της Γαλλίας, εσύ που τόσο παθιάζεσαι με την ελευθερία, την κοινωνική δικαιοσύνη και τη δημοκρατία. Και στη Συρία επίσης το φώναζαν, μαζί με τις ίδιες αυτές οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές διεκδικήσεις που το φώναζαν και στις άλλες χώρες της περιοχής που είχαν εξεγερθεί και το Ρυάντ, η Ντόχα, το Παρίσι ή η Ουάσιγκτον δεν είχαν καμία σχέση σε όλο αυτό. Εάν ενδιαφερθείς περισσότερο για τη συριακή περίπτωση, θα δεις εξάλλου ότι κάθε φορά που υπήρξε, τα τελευταία χρόνια, κάποια ανακωχή, οι διαδηλώσεις ξανάρχιζαν. Ότι χωρίς την επέμβαση του Ιράν στην αρχή και της Ρωσίας μετά, το καθεστώς θα είχε πέσει κάτω από την πίεση των Σύριων και όχι των λίγων χιλιάδων «ξένων μαχητών» -που ήρθαν, ας διευκρινιστεί εδώ, πολύ μετά αφότου το καθεστώς είχε δολοφονήσει χιλιάδες άοπλους Σύριους και είχε αποφυλακίσει δεκάδες, ή και εκατοντάδες, «τζιχαντιστές» -έχεις αναρωτηθεί άραγε γιατί; Και ναι, οι ρίζες της συριακής «κρίσης» είναι ακριβώς εδώ, στην λαϊκή αμφισβήτηση μιας πολιτικής κλίκας και στην απάντηση της τελευταίας: να καταστρέψει τα πάντα παρά να χάσει την εξουσία και τις απολαβές της.

Εκτός αν υπονοείς ότι από την αρχή οι Σύριοι ήταν «χειραγωγούμενοι» από τις δυτικές χώρες, ότι όλα αυτά, στο βάθος, δεν είναι παρά μια ιστορία για πετρέλαια και ότι η συριακή εξέγερση καθοδηγήθηκε από μακρυά από ξένες δυνάμεις που το μόνο που είχαν να κάνουν ήταν να πατήσουν ένα κουμπί για να εξεγερθεί ο πληθυσμός. Αλλά δεν τολμάω καν να το σκεφτώ: δεν είσαι από αυτούς που θεωρούν τους Άραβες τόσο ηλίθιους που να μην είναι σε θέση να σκέφτονται οι ίδιοι και ότι, όταν αρχίζουν να κινητοποιούνται ή να διεκδικούν «κοινωνική δικαιοσύνη», με κίνδυνο ακόμα και τη ζωή τους, να είναι αναγκαστικά απλώς χειραγωγούμενοι από «Δυτικούς» που βλέπουν μόνο «πετρέλαια».

Τί λες, «σύντροφε»;

Εκτοξευτές ρουκετών κατά αεροπλάνων

Το δεύτερο πρόβλημα με την ανάλυσή σου, «σύντροφε», είναι ότι βάζεις στο ίδιο επίπεδο, από τη μια «τη στήριξη» της Ρωσίας και του Ιράν προς τον Άσαντ και, από την άλλη, τη «στήριξη» των ΗΠΑ, της Γαλλίας, της Τουρκίας και των μοναρχιών του Κόλπου προς τις δυνάμεις της συριακής αντιπολίτευσης. Προσπαθείς να μας κάνεις να πιστέψουμε ότι δεν υπάρχει συντριπτική στρατιωτική υπεροχή του καθεστώτος Άσαντ και των συμμάχων του και ότι, στο κάτω-κάτω της γραφής -για να ξαναπιάσουμε περίπου αυτούσια μια φόρμουλα της μόδας στις εκεί γύρω χώρες- «Ο Άσαντ έχει το δικαίωμα να αμυνθεί».

Αλλά θα τολμήσεις πράγματι να συγκρίνεις, από τη μια, τους χιλιάδες «στρατιωτικούς συμβούλους» και τον εξοπλισμό από το Ιράν, τους χιλιάδες μαχητές της Χεζμπολάχ και, κυρίως, τη ρωσική αεροπορία (καθώς και τα οχήματα και τον βαρύ εξοπλισμό που έχει προσφέρει η Ρωσία, δεύτερη παγκόσμια στρατιωτική δύναμη), όλα αυτά σε στήριξη ενός κράτους και ενός τακτικού στρατού, και, από την άλλη, τα ελαφρά όπλα, τους εκτοξευτές ρουκετών και τους απαρχαιωμένους εκτοξευτές πυραύλων που έχουν δώσει ή χρηματοδοτήσει οι μοναρχίες του Κόλπου και η Τουρκία ή και τον ελαφρύ εξοπλισμό, τους εκτοξευτές ρουκετών, τα λίγα αντιαρματικά και τα συστήματα επικοινωνίας και νυχτερινής όρασης που έδωσαν, με το σταγονόμετρο, οι ΗΠΑ και η Γαλλία;

Ξέρεις τί ζητάνε οι συριακές αντιπολιτευόμενες δυνάμεις από την αρχή; Ζητάνε αντί-αεροπορικούς πυραύλους, για να μπορούν να αμυνθούν από τα αεροπλάνα θανάτου του Πούτιν και του Άσαντ και είναι οι ΗΠΑ που συστηματικά άσκησαν βέτο στην παράδοση τέτοιων όπλων! Ξέρεις άραγε ότι στις αρχές του 2014, μετά την αποτυχία της συνδιάσκεψης της «Γενεύης 2», οι Σαουδάραβες πρότειναν για πρώτη φορά να δοθούν εκτοξευτές πυραύλων στις δυνάμεις της συριακής αντιπολίτευσης και ότι οι ΗΠΑ αντιτάχθηκαν και ότι από τότε δεν έχουν αλλάξει θέση; Οι ΗΠΑ δεν ήθελαν, και εξακολουθούν να μην θέλουν, τα όπλα αυτά να πέσουν «σε κακά χέρια», και κυρίως δεν θέλουν να διαλυθεί η συριακή κρατική μηχανή, γιατί έχουν βγάλει, αντίθετα από άλλους, τα συμπεράσματά τους από τη λαμπρή τους επέμβαση στο Ιράκ.

Αναρωτήσου: πού είναι άραγε τα τρομερά όπλα των δυνάμεων της αντιπολίτευσης; Πιστεύεις στα σοβαρά άραγε ότι ο Άσαντ θα μπορούσε να είχε βομβαρδίσει ολόκληρες συνοικίες με ελικόπτερα χαμηλής πτήσης εάν οι Σύριοι αντιπολιτευόμενοι διέθεταν τέτοιον εξοπλισμό;

Και θυμήσου ότι τον περασμένο Μάιο, ο πρεσβευτής της Ρωσίας στη Μεγάλη Βρετανία, που θα πρέπει ασφαλώς να είναι καλά πληροφορημένος και, αν είχε αποδείξεις για την υπεροπλία των αντιπολιτευόμενων έναντι του Άσαντ, θα τις εξέθετε, έφτασε στο σημείο να μην έχει να δείξει παρά μόνο μερικά tweets με εικόνες από βιντεοπαιχνίδια(!), για να «αποδείξει» ότι οι δυνάμεις της συριακής αντιπολίτευσης εξοπλίζονται με χημικά όπλα!

Ας σοβαρευτούμε! Δε συμφωνείς;

Ποιος καταστρέφει τη Συρία;

Το τρίτο πρόβλημα με την ανάλυσή σου, «σύντροφε», είναι ότι απλώς ξεχνάς ένα θεμελιακό δεδομένο: τα γεγονότα. Γιατί μπορείς πάντα να μου πεις πως αυτά που μόλις έγραψα είναι αδύνατον να αποδειχτούν, ακόμα και αν είναι οι ίδιοι οι συμμέτοχοι στη «μη υποστήριξη» και οι «μη υποστηριζόμενοι» που τα παρουσιάζουν και συνεχίζουν να παρέχουν μαρτυρίες για αυτά, καθώς τελικά ίσως να είναι απλώς ψεύτες.

Αλλά αν θέλεις με κάθε τρόπο αποδείξεις, αρκέσου στο να ανοίξεις τα μάτια σου και να θέσεις το απλό ερώτημα: πώς μπόρεσε η Συρία να καταστραφεί; Όταν σχολιάζεις τις εικόνες πόλεων που έχουν ισοπεδωθεί λέγοντας ότι «υπάρχει βία από όλες τις πλευρές», κρύβεις μια λεπτομέρεια: ποιος διαθέτει τα απαραίτητα όπλα για καταστροφή τέτοιας έκτασης; Ή για να το πούμε αλλιώς: ποιος κάνει τους βομβαρδισμούς; Πού βρίσκονται τα αεροπλάνα των δυνάμεων της συριακής αντιπολίτευσης; Πού είναι τα ελικόπτερα των δυνάμεων της συριακής αντιπολίτευσης; Πού είναι τα τανκς τους; Κρύβονται άραγε σε υπόγεια, όπως ο τρομακτικός στρατός του Σαντάμ Χουσεΐν που απειλούσε τον κόσμο ολόκληρο; Πόσα αεροπλάνα άραγε έριξαν οι δυνάμεις της συριακής αντιπολίτευσης; Ξέρεις ότι το 2013, όταν έριξαν δύο ελικόπτερα, ήταν τόσο ασυνήθιστο γεγονός που το γιόρτασαν με μεγάλες φανφάρες και διέδωσαν παντού τις εικόνες αυτού του «κατορθώματος»; Δύο ελικόπτερα! Την εποχή εκείνη, δεν μπόρεσα να μην το συγκρίνω με τους κατοίκους της Γάζας που γιόρτασαν την κατά λάθος πτώση ενός ισραηλίτικου ντρόουν (μη επανδρωμένο)...

Ο «συνασπισμός» που καθοδηγείται από τις ΗΠΑ, μας αντικρούεις, επεμβαίνει στρατιωτικά. Αλλά μπορείς άραγε να μας κάνεις τη λίστα των βομβαρδισμών που διεξήγε αυτός ο «συνασπισμός» κατά των ένοπλων δυνάμεων του καθεστώτος Άσαντ ή κατά των ένοπλων δυνάμεων που τον υποστηρίζουν; Όχι, μη χάνεις το χρόνο σου ψάχνοντας, γιατί ενημερώνομαι καθημερινά από σίγουρες πηγές: σύμφωνα με το καθεστώς της Δαμασκού και σύμφωνα με τα μέσα ενημέρωσης που διακινούν τις ανακοινώσεις του, πηγές που δεν μπορούν να κατηγορηθούν ότι θα ήθελαν να κρύψουν τέτοιους βομβαρδισμούς, το πράγμα συνέβη... δύο φορές. Η πρώτη ήταν το Δεκέμβρη του 2015 (4 θάνατοι), στην περιοχή Ντέιρ εζ-Ζορ, με το «συνασπισμό» να διαψεύδει ότι στόχευε το συριακό στρατό και να υποστηρίζει ότι είχε βομβαρδίσει τον Ντά’ες (ISIS). Η δεύτερη ήταν το Σεπτέμβριο του 2016 (50 με 80 θάνατοι, ανάλογα με την πηγή), κοντά στο αεροδρόμιο της Ντέιρ εζ-Ζορ, με το «συνασπισμό» να παραδέχεται -αυτή τη φορά- ότι βομβάρδισε θέσεις του καθεστώτος και να παρουσιάζει ταυτόχρονα επισήμως τη συγγνώμη του στον Μπασάρ αλ-Άσαντ και στον Βλαντιμίρ Πούτιν.

Εν συντομία, και εκτός λάθους εκ μέρους μου (κανείς δεν είναι αλάθητος), ο «συνασπισμός», που διεκδικεί 5.000 «χτυπήματα» στη Συρία, έπληξε δύο μόνο φορές το καθεστώς του Άσαντ από την αρχή της εκστρατείας βομβαρδισμών του το 2014 -και τη μία μάλιστα ζήτησε «συγγνώμη». Ας αποσαφηνίσουμε, λοιπόν, για τις σημειώσεις σου: «οι πραγματικές στρατιωτικές κινήσεις που έχει κάνει ο «συνασπισμός» είχαν για στόχο τον Ντά’ες και τις άλλες «τζιχαντιστικές» ομάδες και όχι τον Άσαντ και τους συμμάχους του».

Συμπερασματικά, μερικές «προκαταρκτικές» επισημάνσεις

Υπάρχουν και άλλα προβλήματα με την ανάλυσή σου, «σύντροφε», αλλά δεν θέλω να καταχραστώ το χρόνο σου. Εξάλλου, έχοντας ήδη πολλές ευκαιρίες να μιλήσω διά ζώσης μαζί σου για αυτά τα «αναλυτικά προβλήματα», συγκρίνοντας τη «γεωπολιτική» σου και τον «αντι-ιμπεριαλισμό» σου με τα πραγματικά στοιχεία και τη χρονολόγηση των γεγονότων, ξέρω ότι δεν σου αρέσουν και πολύ -τα γεγονότα. Είναι πολύ πεισματικά.

Γιατί είναι πολύ πιο απλό να προκαλέσεις ή να σπείρεις αμφιβολίες με αναρτήσεις σχολίων στο facebook, ή σε άλλα φόρα συζήτησης, παρά να αφιερώσεις λίγη ώρα στην ανταλλαγή πιο συγκεκριμένων και τεκμηριωμένων επιχειρημάτων.

Αν όμως δελεάζεσαι, παρόλα αυτά, να αφήσεις την ευκολία και να ενδώσεις σε αυτό το παιχνίδι, σου υποβάλω μερικές «προκαταρκτικές» επισημάνσεις:

- Πριν μου προσάψεις ότι υποστηρίζω τις ίδιες θέσεις με τις ΗΠΑ, τη Γαλλία, τη Σαουδική Αραβία, το Κατάρ, τη δεξιά διανόηση ή μερικές άλλες «ύποπτες παρέες», θυμήσου ότι, εάν συλλογιζόμαστε έτσι, τότε και εσύ υποστηρίζεις τις ίδιες θέσεις με τη Ρωσία, το Ιράν, το στρατηγό Σίσι, τον Φρανσουά Φιγιόν, την Μαρίν Λεπέν, -και αναρωτήσου εάν αυτό αποτελεί επιχείρημα.

- Πριν μου πεις ότι το Ισραήλ βομβάρδισε, μετά το 2011, καμιά δεκαπενταριά φορές, θέσεις του καθεστώτος Άσαντ και ότι αυτοί που είναι κατά του Άσαντ είναι άρα μαζί με το Ισραήλ, θυμήσου ότι τον περασμένο Ιούνιο ο Πούτιν διακήρυξε, μετά τη συνάντησή του με τον Νετανιάχου με τον οποίο συνυπέγραψε μια σειρά από εμπορικές συμφωνίες, το εξής: «Αναφερθήκαμε στην αναγκαιότητα συντονισμένων προσπαθειών στην πάλη κατά της διεθνούς τρομοκρατίας. Σε αυτό το επίπεδο, είμαστε σύμμαχοι. Θα ενισχύσουμε επομένως τις επαφές μας με τους ισραηλινούς εταίρους μας στο χώρο αυτόν». Και αναρωτήσου εάν αυτό αποτελεί επιχείρημα.

- Πριν μου πεις ότι η συριακή εξέγερση έχει κάνει έκκληση προς τις δυτικές χώρες για όπλα και για συνεπή στρατιωτική στήριξη, ιδιαίτερα από αέρος, και ότι αυτό κρύβει αναγκαστικά κάτι, θυμήσου ότι οι κουρδικές δυνάμεις, που τόσο θαυμάζεις -και δικαίως- από τότε που έδιωξαν τον Ντα’ές από το Κομπάνι, έκαναν ακριβώς το ίδιο πράγμα και μάλιστα αυτές το κατάφεραν, να λάβουν αυτή τη στήριξη, σε σημείο που να έχουν ευχαριστήσει δημοσίως τις ΗΠΑ για τη στήριξή τους -και αναρωτήσου εάν αυτό αποτελεί επιχείρημα.

- Πριν μου πεις ότι η συριακή εξέγερση, ακόμα και αν στην αρχή της θα μπορούσε να είχε τη συμπάθειά μας, έχει όμως σήμερα απαλλοτριωθεί από αντιδραστικές δυνάμεις που προέρχονται από το πολιτικό ισλάμ και ότι αυτές οι δυνάμεις δεν διστάζουν να τα βάλουν βίαια με τους άμαχους ή -παρακλάδι της ίδιας θεματικής- ότι είναι αληθινά τραγικό να βομβαρδίζονται άμαχοι, αλλά ότι αυτό γίνεται επειδή οι τρομοκράτες κρύβονται μεταξύ τους, όταν δεν τους χρησιμοποιούν ως ανθρώπινη ασπίδα, θυμήσου ότι αυτό ακριβώς είναι που λέγεται και από αυτούς που θέλουν να δικαιολογήσουν τις εκστρατείες δολοφονικών βομβαρδισμών στη Γάζα -και αναρωτήσου εάν αυτό αποτελεί επιχείρημα.

- Πριν μου πεις ότι οι σύριοι εξεγερμένοι είναι «αντικειμενικά σύμμαχοι» του Ντά’ες, θυμήσου ότι ο Ντά’ες εκδιώχτηκε από το Χαλέπι στις αρχές του 2014 από αυτούς που σήμερα σφαγιάζονται από τον Άσαντ, σκέψου μετά την έννοια «αντικειμενικός σύμμαχος» και αναρωτήσου εάν αυτό αποτελεί επιχείρημα. Μπορείς ακόμα να ξανασκεφτείς, εάν δεν έχεις πειστεί, αυτό που αναφέραμε πιο πάνω για τους αληθινούς στόχους των βομβαρδισμών του συνασπισμού και αναρωτήσου για δεύτερη φορά εάν η χρήση του «αντικειμενικού συμμάχου» αποτελεί επιχείρημα.

- Πριν μου πεις, τέλος, ότι αυτοί που καταγγέλλουν τον Άσαντ και τον Πούτιν «ξεχνούν» να καταγγείλουν τις σφαγές που έκαναν οι μεγάλες δυτικές δυνάμεις και οι σύμμαχοί τους, ξέρε πως μεταξύ αυτών που κινητοποιούνται για το Χαλέπι, ήμασταν πολλοί αυτοί που κινητοποιηθήκαμε για τη Γάζα, ενάντια στις στρατιωτικές επεμβάσεις στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, στη Λιβύη ή αλλού, και ότι δεν εγκαταλείπουμε -αντίθετα από εσένα που επέλεξες να μην είσαι στους δρόμους χτες καταγγέλλοντας τη σημερινή σφαγή- την πολιτική μας συνέπεια, τα ιδεώδη μας, τον αντι-ιμπεριαλισμό μας. Και αναρωτήσου εάν αυτό αποτελεί επιχείρημα.

***

Να, «σύντροφε», τί ήθελα να σου πω. Ο τόνος μου ίσως να μην είναι πολύ ευχάριστος, το παραδέχομαι, αλλά αυτό δεν είναι τίποτα μπροστά στην αδιαφορία, ίσως και στην περιφρόνηση που δείχνεις, απέναντι στο μαρτύριο του Χαλεπιού.

Θα κάνεις ό,τι θες με αυτή την επιστολή και προφανώς έχεις δικαίωμα να συνεχίσεις να βαυκαλίζεσαι με την κοντόφθαλμη «γεωπολιτική» σου και με τον παβλοφικό «αντιιμπεριαλισμό» σου, την ίδια ώρα που οι Σύριοι πεθαίνουν από τις βόμβες του Πούτιν και του Άσαντ, κάτω από τα μάτια σου.

Δεν μιλάμε εδώ για άσκηση ρητορικής στο Facebook, μέσα από σχολιάκια, αλλά για χιλιάδες, για δεκάδες χιλιάδες ανθρώπινες ζωές. Δεν μιλάμε για απόκλιση μεταξύ μας στην εκτίμηση του ενός ή του άλλου γεγονότος, αλλά για τη συνένοχη σιωπή σου ή για τις άθλιες ακροβασίες σου απέναντι σε μία από τις μεγαλύτερες τραγωδίες της εποχής μας. Δεν μιλάμε πλέον για απλή πολιτική διαφωνία, αλλά για αληθινή ρήξη.

Δεν ξέρω πότε θα ξαναμιλήσουμε, «σύντροφε». Αυτό που ξέρω είναι ότι, αν επιμείνεις, και δυστυχώς φοβάμαι ότι αυτό θα κάνεις, δεν θα υπάρχουν πλέον ούτε καν εισαγωγικά, γιατί δεν θα υπάρχει σύντροφος.

Σε αφήνω με τον Τσε, που έχει κάτι να σου πει:

«Το κυριότερο: να είστε πάντα σε θέση να αισθανθείτε στο βάθος της καρδιάς σας οποιαδήποτε αδικία κατά του οποιουδήποτε, όπου και να είναι στον κόσμο. Αυτή είναι η καλύτερη ποιότητα ενός επαναστάτη».

Julien Salingue

15 Δεκεμβρίου 2016

Υ.Γ. Όχι, δεν έβαλα παραπομπές. Δεν είναι στις συνήθειές μου να μην αναφέρω τις παραπομπές, όμως θα έχεις ήδη καταλάβει ότι ήταν σκόπιμο. Γιατί, καθώς είσαι προικισμένος να κάνεις έρευνες στο ιντερνέτ (ή και αλλού;), ξέρουμε καλά και εγώ και εσύ ότι μπορείς να βρεις το σύνολο των πηγών που χρησιμοποίησα εδώ.

Μετάφραση από τα γαλλικά: e la libertà

Julien Salingue, «Massacres à Alep: lettre à un «camarade» qui s’obstine à justifier l’injustifiable», Le pire n’est jamais certain, 15 Δεκεμβρίου 2016. Αναδημοσιεύτηκε και στο Europe Solidaire Sans Frontières, 15 Δεκεμβρίου 2016.

Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 17 Δεκέμβριος 2016 21:58
Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.