Σάββατο, 20 Ιούνιος 2015 16:01

Συρία: Οι αντεπαναστατικές δυνάμεις έριξαν τις επαναστατικές προσδοκίες στη λήθη

Κατηγορία Μέση Ανατολή

Ο Joseph Daher είναι μέλος της οργάνωσης, Ρεύμα Επαναστατικής Αριστεράς (Ταγιάρ αλ-Γιασάρ α-Θαουρί) και διαχειριστής του blog, Σουρία αλ-Χουρία λιλ-Άμπαντ - Syria Freedom Forever, (απ' τοJoseph-Daher-DR.jpg οποίο παίρνουμε και το κείμενο που δημοσιεύουμε) και συνδιαχειριστής του blog, Cafe Thawra. Έχει εκδώσει μαζί με άλλους το βιβλίο, “Penser l’émancipation. Offensives capitalistes et résistances internationals” (La Dispute, Παρίσι 2013) και (μαζί με τον John Rees) το βιβλίο, “The People Demand. A short history of the Arab revolutions” (Counterfire, Λονδίνο 2011). Ζει στην Ελβετία και εργάζεται στο Πανεπιστήμιο της Λωζάνης. 

courant-de-la-gauche-rc3a9volutionnaire-syrie.jpgΤο Ρεύμα Επαναστατικής Αριστεράς είναι μια μαρξιστική, επαναστατική οργάνωση, που παλεύει για την ανάδειξη και τη διατήρηση των αρχικών στόχων της συριακής επανάστασης (δικαιοσύνη, δημοκρατία, κοινωνική χειραφέτηση, δικαιώματα των καταπιεσμένων εθνοτήτων, των γυναικών κτλ) σε μία σοσιαλιστική προοπτική. Τάχθηκε ενάντια, τόσο στο δικτατορικό καθεστώς του Άσαντ, όσο και στις αντιδραστικές ισλαμιστικές ομάδες, με αποτέλεσμα να γίνει στόχος και των δύο (μέλη της φυλακίστηκαν και δολοφονήθηκαν). Τον Μάρτιο του 2014 ίδρυσε την ομάδα Παρατάξεις για την Λαϊκή Απελευθέρωση (Φασά'ελ Ταχαρίρου α-Σιά'αμπ), προκειμένου να αντιμετωπίσει τις ένοπλες επιθέσεις των ακροδεξιών ισλαμιστών και των καθεστωτικών δυνάμεων. Είναι ενάντια σε κάθε ιμπεριαλιστική επέμβαση στη συριακή επανάσταση, τόσο από την πλευρά των ΗΠΑ και των συμμάχων τους στη Μέση Ανατολή, όσο και από την πλευρά των αντιπάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων (Ρωσία, Ιράν κτλ). Υποστηρίζει τον αγώνα των Κούρδων στο Κομπάνι και το δικαίωμά τους στην εθνική αυτοδιάθεση ως μια βασική προϋπόθεση για τον εκδημοκρατισμό της Μέσης Ανατολής και την σοσιαλιστική προοπτική.

Στο κείμενο που ακολουθεί, πιθανόν να υπάρχει μία υπεραπλούστευση στον τρόπο με τον οποίο ο συγγραφέας αναφέρεται στις ισλαμιστικές οργανώσεις που δρουν στον αραβικό κόσμο, καθώς φαίνεται να μην παίρνει υπόψη του (τουλάχιστον στο συγκεκριμένο άρθρο) ουσιαστικές πολιτικές διαφορές που υπάρχουν μεταξύ τους. Εντούτοις, το συμπέρασμά του, ότι η πολιτική των ισλαμιστικών οργανώσεων (των Αδερφών Μουσουλμάνων στην Αίγυπτο, του Κινήματος της Αναγέννησης στην Τυνησία και της Χεζμπολλάχ του Λιβάνου, η οποία στελεχώνει τις ομάδες θανάτου στην υπηρεσία του Άσαντ) είναι σε πλήρη αντίθεση με τους αρχικούς στόχους των αραβικών εξεγέρσεων, είναι μάλλον απόλυτα σωστό.

e la libertà

 

554884_10151258644801887_1849574140_n.jpg

 

Joseph Daher

Οι αντεπαναστατικές δυνάμεις έριξαν τις επαναστατικές προσδοκίες στη λήθη

 

Έχουν περάσει πάνω από τέσσερα χρόνια από την έναρξη των επαναστατικών διεργασιών στη Συρία και την ευρύτερη περιοχή, και οι αρχικοί τους στόχοι (η δημοκρατία, η κοινωνική δικαιοσύνη και η ισότητα) ποτέ δεν φαινόταν πιο μακρινοί από ό,τι σήμερα.

Στη Συρία, ως αποτέλεσμα της στρατιωτικής και της πολιτικής δράσης του καθεστώτος και του πολέμου ενάντια στο λαϊκό κίνημα και τους πολίτες, είμαστε μάρτυρες μιας ανθρωπιστικής και κοινωνικο-οικονομικής καταστροφής. Πόλεις και κωμοπόλεις καταστράφηκαν, και ο μισός πληθυσμός της Συρίας έχει μετατραπεί σε πρόσφυγες που βρίσκονται μέσα στη Συρία ή σε γειτονικές χώρες.

Σε πολιτικό επίπεδο, το καθεστώς του Μπασάρ αλ-Άσαντ, υποστηριζόμενο από τους συμμάχους του, τους Ρώσους, τους Ιρανούς και την Χεζμπολάχ, καθώς επίσης κι από άλλες πολιτοφυλακές, είναι ακόμη στην εξουσία και έχει συσσωρεύσει σημαντικές στρατιωτικές νίκες και σημαντική πρόοδο επί του εδάφους από το 2014, όπως για παράδειγμα την ανακατάληψη της πόλης Χομς τον Μάιο του 2014. Η ανατροπή του καθεστώτος είναι πολύ μακρινή προοπτική σήμερα.

Το καθεστώς ισχυροποιείται από την εμφανή επιθυμία των διεθνών και περιφερειακών δυνάμεων να σταθεροποιήσουν την περιοχή και να βάλουν τέλος στις επαναστατικές διαδικασίες σε περιφερειακό επίπεδο. Αυτό γίνεται κάτω από το κάλυμμα του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας» και την απειλή της ομάδας του Ισλαμικού Κράτους (IS, πρώην ISIS). Τέτοια προπαγάνδα γίνεται από τη δικτατορία του Αμπντέλ Φατάχ α-Σίσι στην Αίγυπτο και τις αντιδραστικές μοναρχίες του Κόλπου, ενώ ο απόηχός της αυξάνεται μέσα στις δυτικές χώρες, οι οποίες με τη σειρά τους υιοθετούν και εφαρμόζουν κατασταλτικά μέτρα, δήθεν για να αντιμετωπίσουν την εξτρεμιστική απειλή στην Ευρώπη.

 

Περιφερειακή ευθυγράμμιση ενάντια στην επανάσταση

Μπορούμε επίσης να δούμε ότι οι σχέσεις με το αυταρχικό καθεστώς του Σίσι στην Αίγυπτο εξομαλύνονται μέσα από μια σύντομη διαδρομή που ακολουθεί τις οικονομικές διαπραγματεύσεις μεταξύ της Γαλλίας και του αιγυπτιακού καθεστώτος σχετικά με την πώληση των στρατιωτικών αεροπλάνων Rafale, εκτός από τις άλλες επαφές που συνάπτονται από διάφορες γαλλικές εταιρίες με το καθεστώς. Στην περίπτωση της Συρίας, ενώ στο παρελθόν η λύση ενός αυταρχικού καθεστώτος, χωρίς τον Άσαντ και με ορισμένα τμήματα της συριακής αντιπολίτευσης, χωρίς να είναι αντιπροσωπευτική του λαϊκού κινήματος από τη μία πλευρά και από την άλλη πλευρά σχετιζόμενη με τις δυτικές κυβερνήσεις και τις μοναρχίες του Κόλπου, ευνοήθηκε από τις διάφορες διεθνείς και περιφερειακές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Οι τελευταίες αυτές δυνάμεις σήμερα φαίνεται όλο και περισσότερο να συμφωνούν ότι ο Άσαντ θα μπορούσε τελικά να μείνει και να είναι σύμμαχος στον λεγόμενο «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας»· ο πιο σημαντικός στόχος είναι η καταπολέμηση του IS.

Αυτό φάνηκε με την επίσκεψη των τεσσάρων Γάλλων βουλευτών στη Δαμασκό το Φεβρουάριο του 2015 ή με την παγκόσμια τάση να αποσαφηνίζεται ότι η προτεραιότητα είναι να ηττηθεί ο IS, πράγμα που σημαίνει ότι μια συμμαχία με τον Ασάντ δεν αποκλείεται. Στη συνέχεια, είχαμε τις δηλώσεις του ειδικού απεσταλμένου του ΟΗΕ ντε Μιστούρα, ο οποίος ανακήρυξε τον Άσαντ μέρος της λύσης για τον τερματισμό της σύγκρουσης στη Συρία. Ακόμη και ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Τζον Κέρι δήλωσε πρόσφατα ότι αν και ο Άσαντ έχει χάσει κάθε επίφαση νομιμότητας, οι ΗΠΑ δεν έχουν υψηλότερη προτεραιότητα από την αποδιοργάνωση και την ήττα του IS, μια άποψη την οποία επανέλαβε την Παρασκευή ο επικεφαλής της CIA Τζον Μπρέναν.

Αυτό είναι, επίσης, το πλαίσιο εντός του οποίου λειτουργεί η διεθνής στρατιωτική επέμβαση - με επικεφαλής τις ΗΠΑ και τις δυτικές κυβερνήσεις και με τη συνεργασία ορισμένων μοναρχιών του Κόλπου - εναντίον του IS και άλλων μαχητών όπως της Τζάμπχατ α-Νούσρα ([σ.τ.μ.: Jabhat an-Nusrah li-Ahli ash-Sham = Μέτωπο Νίκης για τον Λαό της Συρίας] θυγατρική της Αλ-Κάιντα στην Συρία). Η παρέμβαση δεν είχε σχεδιαστεί για να βοηθήσει τους Σύρους επαναστάτες στην πάλη τους ενάντια στο καθεστώς του Άσαντ. Ομοίως, εξακολουθεί να υπάρχει άρνηση από τις διάφορους αυτοαποκαλούμενους «φίλους» της συριακής επανάστασης να βοηθήσουν πολιτικά και να υποστηρίξουν στρατιωτικά τις δημοκρατικές και λαϊκές δυνάμεις στη Συρία, στις οποίες συμπεριλαμβάνονται ο Ελεύθερος Συριακός Στρατός (FSA) και το κουρδικό PYD και οι οποίες αγωνίστηκαν και αγωνίζονται εναντίον του καθεστώτος του Άσαντ και εναντίον των αντιδραστικών δυνάμεων του ισλαμικού τζιχάντ.

Αυτή η διαδικασία προσέγγισης με το καθεστώς Άσαντ συνέβη ενώ οι ισλαμικές φονταμενταλιστικές δυνάμεις των τζιχαντιστών συνέχισαν να επιτίθενται στα δημοκρατικά στοιχείων του FSA, στις κουρδικές ένοπλες δυνάμεις, και στους δημοκράτες ακτιβιστές που αρνούνται τις αυταρχικές πρακτικές τους και την κυριαρχία τους. Αυτές οι ισλαμιστικές ομάδες έχουν συγκεντρώσει τις στρατιωτικές προσπάθειές τους στην κατάκτηση των «απελευθερωμένων περιοχών» της Συρίας, στις οποίες το καθεστώς Άσαντ δεν έχει παρουσία, μολονότι εξακολουθούν να διατηρούν κάποιες στρατιωτικές συγκρούσεις με το καθεστώς σε ορισμένες περιοχές.

 

Αντεπαναστατικό πραξικόπημα

Στην Συρία υπάρχει η πιο οξυμένη και βίαιη κατάσταση όσον αφορά τη σύγκρουση με αντεπαναστατικές δυνάμεις, οι οποίες έχουν καθορίσει την μορφή του πολιτικού σκηνικού της περιοχής τα τελευταία τέσσερα χρόνια.

Αυτές οι αντεπαναστατικές δυνάμεις αποτελούνται από τους εκπροσώπους των πρώην αυταρχικών καθεστώτων στη μία πλευρά και τον ισλαμικό φονταμενταλιστικό και τις αντιδραστικές δυνάμεις στις διάφορες συνιστώσες τους από την Μουσουλμανική Αδελφότητα και τη Χεζμπολάχ έως τους τζιχαντιστές από την άλλη πλευρά (αυτές οι δυνάμεις, φυσικά, δεν είναι ομοειδείς και υπάρχουν σημαντικές διαφορές μεταξύ τους, αλλά μοιράζονται μια κοινή αντεπαναστατική θέση εναντίον των λαϊκών κινημάτων και των στόχων της επανάστασης).

Οι σχέσεις μεταξύ των δύο αυτών αντεπαναστατικών δυνάμεων χαρακτηρίζεται από ισχυρές αντιθέσεις και συγκρούσεις, όπως είδαμε με την καταστολή των μελών της Μουσουλμανικής Αδελφότητας στην Αίγυπτο από το καλοκαίρι του 2013 και την ανατροπή του Μόρσι ή στη Συρία με τη στρατιωτική αντιπαράθεση μεταξύ στρατιωτικών δυνάμεων του Άσαντ και των διαφόρων φονταμενταλιστικών δυνάμεων του ισλαμικού τζιχάντ.

Ωστόσο, οι σχέσεις αυτές μπορεί επίσης να έχουν τον χαρακτήρα της συνεργασίας ή τουλάχιστον της μεταξύ τους συμφωνίας σε ορισμένα σημεία. Το καλύτερο παράδειγμα αυτής της συνεργασίας είναι σήμερα η Τυνησία, με τη νέα κυβέρνηση ενότητας που αποτελείται από το Νιντά'α Τούνες [σ.τ.μ.: Nida'a Tounis = το Κάλεσμα της Τυνησίας], το οποία εκπροσωπεί τα συμφέροντα του προηγούμενου καθεστώτος του Μπουργκίμπα και του Μπεν Αλί, και ακολουθεί η αντιδραστική ισλαμική δύναμη της ε-Νάχντα [σ.τ.μ.: an-Nahdha = Αναγέννηση]. Εκτός από αυτό, θα πρέπει να θυμόμαστε ότι η Μουσουλμανική Αδελφότητα στην Αίγυπτο μετά την πτώση του Μουμπάρακ είχε διατηρήσει καλές σχέσεις, ακόμη και συνεργάστηκε με τους ηγέτες του στρατού μέχρι την πτώση του Μόρσι, τον Ιούλιο του 2013.

Δεν δίστασαν να επαινέσουν τον ρόλο του στρατού ως «προστάτη του έθνους και της επανάστασης» αρκετές φορές πριν από την ανατροπή του Μόρσι. Όταν η Μουσουλμανική Αδελφότητα απέκτησε την πλειοψηφία στη Βουλή και κατέλαβε την προεδρία δεν προσέβαλε την πολιτική και οικονομική εξουσία του στρατού, και δεν καταδικάσε τον κατασταλτικό ρόλο του στρατού εναντίον του κινήματος του αιγυπτιακού λαού.

Στη Συρία, πρέπει να θυμόμαστε ότι εκατοντάδες μέλη και πολλοί βασικοί ηγέτες του ισλαμικού φονταμενταλισμού και ομάδων τζιχαντιστών επωφελήθηκαν από την αμνηστία που χορηγήθηκε από το καθεστώς κατά την έναρξη της επανάστασης, μια αμνηστία που αγνόησε τους δημοκράτες και άλλους επαναστάτες οι οποίοι εξακολουθούν να λιώνουν στη φυλακή.

Το καθεστώς του Άσαντ, επίσης, δεν τους πολέμησε συστηματικά, όπως αποδείχτηκε στη Ράκα, την πόλη που κατέλαβε ο IS, ο οποίος γλίτωσε από τους βομβαρδισμούς [από το καθεστώς του Άσαντ] από την αρχή της κατοχής της πόλης μέχρι τους βομβαρδισμούς των ΗΠΑ τον Αύγουστο του 2014. Το καθεστώς του Άσαντ έχει συνάψει διάφορες συμφωνίες για πετρέλαιο πρώτα με τη Τζάμπχατ α-Νούσρα και στη συνέχεια από το 2013 με τον IS. Επιπλέον, αυτές οι φονταμενταλιστικές και τζιχαντιστικές ομάδες έχουν επωφεληθεί από την οικονομική υποστήριξη από ιδιωτικά δίκτυα δωρητών στις μοναρχίες του Κόλπου, που ήθελαν να μετατρέψουν τη λαϊκή επανάσταση σε ένα θρησκευτικό εμφύλιο πόλεμο.

 

1457690_248816825274982_1252563027_n.jpg

Ένας κοινός στόχος

Αυτοί οι δύο αντεπαναστατικοί παράγοντες μοιράζονται ένα παρόμοιο πολιτικό σχέδιο: ο στόχος τους είναι να περιορίσουν και να καταστείλουν τα ατομικά, πολιτικά και κοινωνικο-οικονομικά δικαιώματα, ενώ προσπαθούν να διασφαλίσουν τη λειτουργία του καπιταλιστικού συστήματος παραγωγής και τη συνέχιση των νεοφιλελεύθερων πολιτικών που οδηγούν στη φτώχεια τα λαϊκά στρώματα της περιοχής. Ταυτόχρονα, αυτές οι δύο αντεπαναστατικές δυνάμεις δεν θα διστάσουν να χρησιμοποιήσουν έναν πολιτικό λόγο που επιδιώκει να διαιρέσει και να φέρει σε ανταγωνισμό τα εργαζόμενα λαϊκά στρώματα, στη βάση της θρησκευτικής μισαλλοδοξίας, του εθνοτισμού, του φύλου, του τοπικισμού κ.λπ.

Και αυτό, παρά το γεγονός ότι χρησιμοποιούν διαφορετική πολιτική προπαγάνδα - με τους εκπροσώπους των προηγούμενων καθεστώτων να αυτοπαρουσιάζονται ως υπερασπιστές του μοντερνισμού, ως σωτήρες της ενότητας του έθνους και υπέρμαχοι της καταπολέμησης της «τρομοκρατίας». Οι αντιδραστικές και φονταμενταλιστικές ισλαμικές δυνάμεις αυτοπαρουσιάζονται ως οι εγγυητές της ισλαμικής θρησκείας, της ηθικής, της αυθεντικότητα της ισλαμικής και της αραβικής ταυτότητας, που θα δημιουργήσει τη σύνδεση με την ισλαμική «Ούμμα».

Το κύριο πρόβλημα στη Συρία, και αλλού στην περιοχή, ήταν ότι ορισμένοι μέσα στην δημοκρατική και προοδευτική αντιπολίτευση επέλεξαν να στηρίξουν μια από αυτές τις δύο αντεπαναστατικές δυνάμεις, παρουσιάζοντάς την ως την επιλογή του «μικρότερου κακού». Αυτό αποτέλεσε πραγματικά το δρόμο για την νίκη και τη διατήρηση ενός άδικου συστήματος κάτω από το οποίο ζουν οι λαϊκές τάξεις στην περιοχή.

Ο ρόλος της λαϊκής και της δημοκρατικής αντιπολίτευσης δεν είναι να επιλέξει μεταξύ διαφορετικών φατριών της αντεπανάστασης που υποστηρίζονται από διάφορους διεθνείς και υπο-περιφερειακούς ιμπεριαλιστικούς παράγοντες. Ο ρόλος της θα πρέπει να είναι η δημιουργία ενός μετώπου ανεξάρτητου από αντιδραστικές δυνάμεις θα βασίζεται σε δημοκρατικές, κοινωνικές, αντιιμπεριαλιστικές αρχές και θα αντιτίθεται σε κάθε μορφή διακρίσεων, ενώ θα εργάζεται για μια ριζική αλλαγή της κοινωνίας με μια δυναμική από τα κάτω, με την οποία οι λαϊκές τάξεις θα είναι ο παράγοντας της αλλαγής.

Στη Συρία, αυτό σημαίνει να δρα σε δύο επίπεδα. Πρώτον, σε ανθρωπιστικό επίπεδο, αυτό σημαίνει να κάνουμε ό,τι είναι δυνατό για να ανακουφίσουμε τον πόνο της πλειοψηφίας των λαϊκών μαζών, ώστε να είναι σε θέση να ανακτήσουν την ικανότητά τους να οργανώσουν και να συνεχίσουν τον αγώνα τους για την απελευθέρωση και την χειραφέτηση. Πρώτ' απ' όλα, αυτό σημαίνει τη γρήγορη επιστροφή των προσφύγων στις εστίες τους, την άρση της πολιορκίας πείνας σε «απελευθερωμένες» περιοχές, την παύση των βομβαρδισμών και της καταστροφής των πόλεων και την απελευθέρωση των δεκάδων χιλιάδων κρατουμένων.

Δεύτερον, σε πολιτικό επίπεδο, αυτό σημαίνει να συγκεντρώσουμε και να βοηθήσουμε πολιτικά και οικονομικά όλες τις δημοκρατικές και λαϊκές οργανώσεις, που αποτελούν το λαϊκό κίνημα εντός και εκτός της Συρίας και εξακολουθούν να προσπαθούν να διατηρήσουν τους αρχικούς στόχους της επανάστασης.

 

μετάφραση: e la libertà

 

Πηγή: Joseph Daher, «Counter-revolutionary forces have pushed revolutionary aims into near-oblivion», Σουρία αλ-Χουρία λιλ-Άμπαντ - Syria Freedom Forever, 19 Μαΐου 2015. Πρώτη δημοσίευση στο: Al-Araby Al-Jadeed, 14 Μαρτίου 2015.

 

Τελευταία τροποποίηση στις Παρασκευή, 12 Φεβρουάριος 2016 13:57
Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.