Παρασκευή, 20 Νοεμβρίου 2015 14:32

«Οι άνθρωποι είναι οι πρωταγωνιστές της δικής τους χειραφέτησης» (για τη Συρία και τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις)

Κατηγορία Μέση Ανατολή

0josephdaher ΑντίγραφοΟ Joseph Daher είναι μέλος της οργάνωσης, Ρεύμα Επαναστατικής Αριστεράς (Ταγιάρ αλ-Γιασάρ α-Θαουρί) και διαχειριστής του blog, Syria Freedom Forever - Σουρία αλ-Χουρία λιλ-Άμπαντ και συνδιαχειριστής του blog, Cafe Thawra. Έχει εκδώσει μαζί με άλλους το βιβλίο, “Penser l’émancipation. Offensives capitalistes et résistances internationals” (La Dispute, Παρίσι 2013) και (μαζί με τον John Rees) το βιβλίο, “The People Demand. A short history of the Arab revolutions” (Counterfire, Λονδίνο 2011). Ζει στην Ελβετία και εργάζεται στο Πανεπιστήμιο της Λωζάνης.

 

Το Ρεύμα Επαναστατικής Αριστεράς (Ταγιάρ αλ-Γιασάρ α-Θαουρί) είναι μια μαρξιστική, επαναστατική οργάνωση, που παλεύει για την ανάδειξη και τη διατήρηση των αρχικών στόχων της συριακής επανάστασης (δικαιοσύνη, δημοκρατία, κοινωνική χειραφέτηση, δικαιώματα των καταπιεσμένων εθνοτήτων, των γυναικών κτλ) σε μία σοσιαλιστική προοπτική. Τάχθηκε ενάντια, τόσο στο δικτατορικό καθεστώς του Άσαντ, όσο και στις αντιδραστικές ισλαμιστικές ομάδες, με αποτέλεσμα να γίνει στόχος και των δύο (μέλη της φυλακίστηκαν και δολοφονήθηκαν). Τον Μάρτιο του 2014 ίδρυσε την ομάδα Παρατάξεις για την Λαϊκή Απελευθέρωση (Φασά’ελ Ταχρίρου α-Σιά’αμπ), προκειμένου να αντιμετωπίσει τις ένοπλες επιθέσεις των ακροδεξιών ισλαμιστών και των καθεστωτικών δυνάμεων. Είναι ενάντια σε κάθε ιμπεριαλιστική επέμβαση στη συριακή επανάσταση, τόσο από την πλευρά των ΗΠΑ και των συμμάχων τους στη Μέση Ανατολή, όσο και από την πλευρά των αντιπάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων (Ρωσία, Ιράν κτλ). Υποστηρίζει τον αγώνα των Κούρδων στο Κομπάνι και το δικαίωμά τους στην εθνική αυτοδιάθεση ως μια βασική προϋπόθεση για τον εκδημοκρατισμό της Μέσης Ανατολής και την σοσιαλιστική προοπτική.

 

Joseph Daher

 

«Οι άνθρωποι είναι οι πρωταγωνιστές της δικής τους χειραφέτησης»

Συνέντευξη στο Elements of Oppression.

 

Πώς θα περιγράφατε τον εαυτό σας;

Πολιτικά, είμαι ένας διεθνιστής μαρξιστής που πιστεύει ότι οι άνθρωποι είναι οι πρωταγωνιστές της δικής τους χειραφέτησης. Η σχέση μου με τη Συρία είναι ο πατέρας μου, η οικογένειά μου, οι φίλοι και τα πολυάριθμα ταξίδια μου στην περιοχή. Οι δεσμοί με τη Συρία είναι κάτι περισσότερο από «δεσμούς αίματος». Είναι δεσμοί πολιτικοί, συναισθηματικοί, οικογενειακοί, με την κοινωνία, κλπ, όλα μαζί. Έχω ζήσει στο Λίβανο, εργάστηκα στην Παλαιστίνη, ταξίδεψα στην Αίγυπτο και την Τυνησία. Έχω συναντήσει ακτιβιστές στην περιοχή με τους οποίους και συνεργάζομαι. Συμμετείχα επίσης σε εκστρατείες αλληλεγγύης για τις επαναστάσεις της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής, σε ολόκληρη την Ευρώπη. Δραστηριοποιούμε επίσης στην Ελβετία και την Ευρώπη δουλεύοντας με ανθρώπους διαφορετικών προελεύσεων, ιδιαίτερα στη Γενεύη όπου ζω τώρα. Μεγαλώνοντας ως επί το πλείστον στη Γενεύη, έχω συνηθίσει να υπάρχουν άνθρωποι διαφόρων προελεύσεων, όπως συμβαίνει και σε άλλες μεγάλες πόλεις όπως τη Νέα Υόρκη. Αυτό με βοήθησε να σκέφτομαι σε διεθνή βάση. Συνήθιζα να πηγαίνω πολύ συχνά πίσω Συρία. Ο πατέρας μου ζούσε εκεί πριν φύγει από τη ζωή πριν από ένα χρόνο. Ήρθε να ζήσει μαζί μου, όταν ξεκίνησε η στρατιωτική σύγκρουση στο Χαλέπι, το καλοκαίρι του 2012. Πάντα είχα ένα πολύ ισχυρό δεσμό με τη Μέση Ανατολή, τους ανθρώπους της και τις κοινωνίες τους. Μόλις τελείωσα το διδακτορικό μου στο Λονδίνο σχετικά με τη Χεζμπολάχ. Είμαι βοηθός στο Πανεπιστήμιο της Λωζάνης, και ακτιβιστής σε τοπικό και σε διεθνές επίπεδο. Είμαι παντρεμένος. Έχω μια μικρή κόρη που την αγαπώ πάρα πολύ και ένα δεύτερο παιδί που θα έρθει στον κόσμο σε λίγο.

 

Πώς έχετε βιώσει προσωπικά την καταπίεση;

Έχω μια ανάμεικτη καταγωγή, αλλά δεν μοιάζω με την εικόνα του Άραβα, όπως παρουσιάζεται στα μέσα ενημέρωσης, που θεωρείται ότι είναι κάποιος με μεγάλη γενειάδα και σκούρο δέρμα. Έχω περάσει πολύ εύκολα στην Ελβετία, κυρίως επειδή το όνομά μου είναι Joseph και όχι Mohammad. Δεν έχω υποστεί οποιαδήποτε καταπίεση που να σχετίζεται με την μεικτή καταγωγή μου. Όσον αφορά την ευρωπαϊκή κοινωνία, δεν έχω υποφέρει από καταπίεση σε σύγκριση με άλλους πληθυσμούς, κυρίως ανθρώπους μουσουλμανικής καταγωγής και Μαύρους Αφρικανικής καταγωγής. Νομίζω ότι πολλά πράγματα είναι καταπιεστικά στην ελβετική κοινωνία. Σε γενικές γραμμές, η καπιταλιστική κοινωνία στην Ελβετία είναι ένα πολύ συντηρητικό και ρατσιστικό κράτος, πολύ καταπιεστικό όσον αφορά τα κοινωνικά δικαιώματα, τα δικαιώματα των γυναικών, τα δικαιώματα των LGBTQ κ.λπ. Είναι ίσως μία από τις χειρότερες χώρες στην Ευρώπη, μαζί με τη Μεγάλη Βρετανία αναφορικά με τα εργασιακά δικαιώματα. Είναι ακόμα χειρότερα από την άποψη της νομοθεσίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Ελβετία δεν είναι γνωστή ως ιμπεριαλιστικό κράτος, αλλά είναι τέτοιο.

Όσον αφορά τη Συρία, όταν πήγαινα εκεί, ήταν μια καταπιεστική κοινωνία, επειδή ήταν κατ' αρχήν μια δικτατορία, που κατέστειλε όλα τα άτομα και τις ομάδες που την επέκριναν ή να την απέρριπταν, ή απλά σκέφτονταν διαφορετικά. Υπάρχουν επίσης πολλές μορφές καταπίεσης όσον αφορά τα δικαιώματα των γυναικών, τα δικαιώματα των LGBTQ, υπάρχει ρατσισμός, κλπ. Επιπλέον. στις τελευταίες δεκαετίες το καθεστώς της Συρίας έδωσε βάρος στα συντηρητικά στρώματα της κοινωνίας ενάντια σε κάθε προσπάθεια προώθησης μιας κοσμικής κοινωνίας, όπως ισχυριζόταν ότι κάνει. Η θρησκεία έπαιζε ένα πολύ σημαντικό ρόλο σε όλους τους τομείς της κοινωνίας και ενισχύθηκε από το καθεστώς ως εργαλείο ελέγχου. Για να είμαστε σαφής, δεν έχω κανένα πρόβλημα με τους πιστούς ή με τη θρησκεία ή με την πίστη. Θα πρέπει να επιτρέπεται σε όλους να ασκούν ελεύθερα τη θρησκεία τους. Έχω πρόβλημα με τη θρησκεία ως βάση της εξουσίας στην κοινωνία – καταπιεστικοί νόμοι, καταπίεση σε βάρος των γυναικών, των μειονοτήτων (εθνοτικών, θρησκευτικών, σεξουαλικού προσανατολισμού, κλπ), των καλλιτεχνών – και με την ενίσχυση της πατριαρχικής εξουσίας. Οι υπηρεσίες ασφαλείας πήγαν στον σπίτι του πατέρα μου στο Χαλέπι τη στιγμή που έμαθαν ότι ήμουν ακτιβιστής σε ξένες χώρες κατά την έναρξη της επανάστασης στη Συρία. Η Συρία ως δικτατορία ήταν γνωστό ότι ήταν πολύ βίαιη. Υπήρχαν επίσης σοβαρές εθνοτικές διακρίσεις εις βάρος του κουρδικού πληθυσμού – πολιτικές, κοινωνικές, οικονομικές, κλπ. Η πιο φτωχή περιοχή της Συρίας κατοικούνταν κυρίως από Κούρδους, οι οποίοι υφίσταντο πολιτικές και πολιτισμικές διακρίσεις.

Οι Κούρδοι έχουν πολλά προβλήματα και στις άλλες χώρες που ζουν, όπως το Ιράκ, το Ιράν και την Τουρκία.

Η μόνη φορά που το Ιράν, το Ιράκ, η Συρία και η Τουρκία συμφώνησαν σε κάτι, αυτό ήταν να καταπιέζουν τους Κούρδους. Οποιοσδήποτε λαός θέλει να έχει το δικό του κράτος και να καταργήσει τα σύνορα που κληρονομήθηκαν από τη Συμφωνία Sykes-Picot μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο θεωρείται απειλή για τα διάφορα κράτη και το ιμπεριαλιστικό status quo. Αυτός είναι ο λόγος που πρέπει να υποστηρίζουμε την αυτοδιάθεση των λαών, είτε αυτοί είναι οι Κούρδοι, είτε οι Παλαιστίνιοι, είτε οποιαδήποτε άλλη ομάδα που καταπιέζεται.

 tumblr Ελευθερία σε όλους τους Σύριους Καλλιτέχνες

Πώς αισθάνεστε για την καταπίεση που έχετε δει και βιώσει;

Όπου έχω ζήσει, η απάντηση στις διάφορες μορφές καταπίεσης ήταν να είμαι μέρος μιας ριζοσπαστικής και αντι-καπιταλιστικής οργάνωσης προκειμένου να οργανωθεί η αντίσταση, να είμαι μέρος της αντίστασης, είτε αυτή είναι ενάντια στην πατριαρχία, είτε ενάντια στο σεξισμό, είτε ενάντια σε ένα αστικό σύστημα θρησκευτικού διαχωρισμού, όπως στο Λίβανο. Στην Ελβετία, είναι η πάλη για τα κοινωνικά ζητήματα, η πάλη κατά των ρατσιστικών πολιτικών, της ισλαμοφοβίας, η αλληλεγγύη για τους ανθρώπους που αγωνίζονται σε ολόκληρο τον κόσμο, την Παλαιστίνη, τις επαναστάσεις στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, τους Κούρδους κλπ. Η οργάνωση είναι σημαντική, προκειμένου να οικοδομηθεί η αντίσταση μαζί με τον λαό για τα δικά του συμφέροντα και της κοινωνίας στο σύνολό της. Βασικά, ήμουν πάντα πολιτικά οργανωμένος, όπου έχω ζήσει – στην Αγγλία, το Λίβανο, τη Συρία, την Ελβετία, κ.α.

 

Μπορείτε να μας πείτε την ιστορία τού πώς ξεκίνησε η επανάσταση της Συρίας;

Η εξέγερση της Συρίας έχει τις ρίζες της κυρίως στην έλλειψη δημοκρατίας και κοινωνικής δικαιοσύνης. Πρόκειται για μια ολοκληρωτική δικτατορία. Είναι μια δικτατορική φονική μηχανή. Αυτό το βλέπουμε από το 2011, αλλά το είδαμε και κατά τις δεκαετίες του '70 και του '80 με τη σφαγή της Χάμα κατά την περίοδο του Χαφέζ Αλ Άσαντ, του πατέρα του Μπασάρ αλ Άσαντ. Οι ρίζες είναι λοιπόν η έλλειψη δημοκρατίας, ο ολοκληρωτισμός, η απουσία κοινωνικής δικαιοσύνης. Υπήρξε ένταση των κοινωνικών ανισοτήτων και εξαθλίωση της κοινωνίας, ενώ η μεγάλη διαφθορά μέσα από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές των ιδιωτικοποιήσεων ήταν ο κανόνας. Στις παραμονές της έναρξης της εξέγερσης του 2011, το 30% των ανθρώπων στη Συρία ζούσαν κάτω από το όριο της φτώχειας και το 30% λίγο πάνω απ' το όριο. Οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές τέθηκαν σε εφαρμογή κυρίως μετά την άφιξη του Μπασάρ Αλ-Άσαντ το 2000. Πάνω από το 70% της οικονομίας βρέθηκε στα χέρια του ιδιωτικού τομέα, της συγκεκριμένης μορφής του παλιού γνωστού καπιταλισμού, που ωφέλησε την οικογένεια και τους ανθρώπους γύρω από τον Άσαντ στο στυλ της μαφίας. Ο πλουσιότερος άνθρωπος της Συρίας ήταν ο Ράμι Μαχλούφ, ο ξάδελφος του Μπασάρ Αλ-Άσαντ. Υπήρξε αύξηση των κοινωνικών ανισοτήτων. Τα δικαιώματα των εργαζομένων δέχθηκαν επίθεση. Οι αγροτικές περιοχές δέχτηκαν πολύ σκληρό χτύπημα από αυτές τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Υπήρχαν τεράστιες φτωχογειτονιές που χτίστηκαν γύρω από τις μεγάλες πόλεις της Δαμασκού και του Χαλεπίου, οι οποίες στερούνταν υπηρεσιών, στερούνταν τα πάντα. Αυτές ήταν οι ρίζες της επανάστασης. Προφανώς, η φωτιά ξεκίνησε στην Αίγυπτο και την Τυνησία, και ακολούθησαν οι άλλες εξεγέρσεις στην περιοχή, μεταξύ των οποίων και στη Συρία. Οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές ενίσχυσαν ουσιαστικά την αυταρχική φύση του καθεστώτος του Άσαντ, ενώ η οικογένεια Άσαντ εκείνη την περίοδο κυβερνούσε όλο και περισσότερο, σαν να εξυπηρετούσε το κράτος τα δικά της συμφέροντα.

 

Μπορείτε να πείτε πώς μετατράπηκε η εξέγερση σε πόλεμο;

Θα αρχίσω εξηγώντας πώς οι εξεγέρσεις στρατιωτικοποιήθηκαν. Είναι σημαντικό να υπενθυμίσω σε όλους ότι οι εξεγέρσεις στη Συρία τους πρώτους έξι μήνες σχεδόν ήταν απολύτως ειρηνικές. Οι άνθρωποι φώναζαν στους δρόμους, «Salmiyah! Salmiyah! Salmiyah!» που σημαίνει ειρηνικός. Οι άνθρωποι άνοιγαν τα πουκάμισα τους έδειχναν ότι δεν ήταν οπλισμένοι, καθώς η καθεστωτική προπαγάνδα διέδιδε ότι ήταν οπλισμένοι εγκάθετοι και τρομοκράτες. Άλλοι έρχονταν με τριαντάφυλλα στις διαδηλώσεις και τα έδιναν στην αστυνομία και στις υπηρεσίες ασφαλείας. Υπήρχαν συνθήματα σε διάφορες περιοχές της Συρίας που έλεγαν «Δεν είμαστε σαλαφιστές. Δεν είμαστε Μουσουλμανική Αδελφότητα. Είμαστε μόνο Σύροι που θέλουν ελευθερία». Κι αυτό επειδή το καθεστώς κατηγορούσε όλους τους διαδηλωτές ότι ήταν σαλαφιστές, Μουσουλμανική Αδελφότητα ή εξτρεμιστές ισλαμιστές. Στην πραγματικότητα, τα περισσότερα από τα συνθήματα ήταν: «Θέλουμε δημοκρατία», «Θέλουμε την πτώση του καθεστώτος», «Ο λαός της Συρίας δεν θα γονατίσει», «Ο λαός της Συρίας είναι ένα! Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι είναι ένα! Σουνίτες και Αλεβίτες είναι ένα!». Στην αρχή, οι Σύροι ήθελαν μεταρρυθμίσεις, αλλά μετά την μαζική και πολύ ταχεία καταστολή από τις πρώτες ημέρες, ο λαός άρχισε να απαιτεί την πτώση του καθεστώτος. Όπως είπα, για τους πρώτους έξι μήνες, η επανάσταση ήταν εντελώς ειρηνική, και μέχρι σήμερα – αν και σε μικρότερη κλίμακα μαζικότητας, λόγω του πολέμου – εξακολουθούν να υπάρχουν ειρηνικές διαδηλώσεις και δραστηριότητες, όπου αυτό είναι δυνατό, σε διάφορες περιοχές.

1 1 Χορεύτριες καταδικασμένες από έναν δικτάτορα

Η Χίλαρι Κλίντον κατά τους πρώτους μήνες, δήλωσε ότι ο Μπασάρ Αλ-Άσαντ ήταν ένας μεταρρυθμιστής και δεν υποστήριζε την επανάσταση, ενώ η Σαουδική Αραβία – η οποία πριν από την επανάσταση ήταν η πρώτη σε επενδύσεις ξένη χώρα στη Συρία – ούτε αυτή κινήθηκε κατά τους πρώτους μήνες της επανάστασης. Ούτε το Κατάρ και η Τουρκία δεν είχαν κανενός είδους ριζοσπαστική θέση υποστήριξης της Επανάστασης της Συρίας. Όλες αυτές οι χώρες ήταν πολύ κοντά στο συριακό καθεστώς πριν από την επανάσταση, ιδιαίτερα το Κατάρ και η Τουρκία. Μετά από έξι μήνες, υπήρξαν λιποταξίες του στρατού του συριακού καθεστώτος και κόσμος που πήρε τα όπλα. Αυτή ήταν η ίδρυση του Ελεύθερου Συριακού Στρατού, ο οποίος δεν ήταν οργανωμένος, ούτε είχε υποστηριχθεί από καμία χώρα. Ήταν κυρίως άνθρωποι από διαφορετικές περιοχές που πήραν τα όπλα, προσπαθώντας να υπερασπιστούν τις διαδηλώσεις, να επιτρέψουν στις διαδηλώσεις να βγαίνουν έξω στους δρόμους και στις γειτονιές, να αντιταχθούν στο στρατό που δεν άφηνε τις διαδηλώσεις να πραγματοποιούνται. Αρχικά βασιζόταν κυρίως σε μια αμυντική προοπτική απέναντι στη συνεχιζόμενη καταπίεση.

Υπήρξαν διάφορες χώρες επίσης οι οποίες προώθησαν ισλαμικές φονταμενταλιστικές ομάδες διαφορετικών τάσεων, από σαλαφιστές μέχρι τζιχαντιστές, και τις χρηματοδότησαν. Μετά από λίγο, οι ομάδες αυτές χρηματοδοτήθηκαν και εξοπλίστηκαν πολύ περισσότερο. Ταυτόχρονα, κατά τους τρεις πρώτους μήνες της επανάστασης, απελευθερώθηκαν από το καθεστώς Άσαντ πολλοί ισλαμιστές ακτιβιστές. Αυτό επέτρεψε στους φονταμενταλιστές να αναπτυχθούν, ενώ δημοκράτες, προοδευτικοί ακτιβιστές σκοτώνονταν σε καθημερινή βάση. Βασανίστηκαν και δολοφονήθηκαν επειδή το καθεστώς – όπως και στις δεκαετίες του ‘70 και του ‘80 – ήθελε να καταλήξει σε διχοτόμηση, ποιοί ήταν με μέρος του καθεστώτος και ποιοί με τον ισλαμικό φονταμενταλισμό. Σήμερα, οι περισσότεροι από τους επικεφαλής των ισλαμιστών ταξιαρχιών που πολεμάνε στην Συρία ήταν μαζί στη φυλακή και απελευθερώθηκαν, ενώ οι δημοκράτες ακτιβιστές καταπιέστηκαν, φυλακίστηκαν, δολοφονήθηκαν ή αναγκάστηκαν να αναζητήσουν άσυλο.

 

Μπορείτε να μας μιλήσετε για την ανάπτυξη της ISIS στην περιοχή;

Η ISIS ιδρύθηκε επίσημα στη Συρία, το φθινόπωρο του 2013, όταν η Αλ Κάιντα και η ISIS έσπασαν τους δεσμούς τους. Οι ρίζες της ISIS (Ισλαμικό Κράτος) είναι ποικίλες. Πρώτα απ' όλα, οι ρίζες της ξεκινάνε από την επέμβαση των ΗΠΑ στο Ιράκ το 2003. Ακόμη και πριν από αυτό, θα πρέπει να εξετάσουμε τη δικτατορία του Σαντάμ Χουσεΐν και τις επιπτώσεις της στην ιρακινή κοινωνία, γιατί σήμερα μέρος από τους διοικητές της ISIS είναι πρώην Μπααθιστές από το στρατό του Σαντάμ. Σχετίζεται με το ρόλο της δικτατορίας του Σαντάμ Χουσεΐν, την εισβολή των ΗΠΑ στο Ιράκ, την καταστροφή της ιρακινής κοινωνίας το 2003 και σίγουρα τη δημιουργία ενός θρησκευτικού κράτους μετά απ' αυτά. Ο ρόλος της πολιτικής του θρησκευτικού διαχωρισμού της κυβέρνησης του Ιράκ, ιδιαίτερα κάτω από την εξουσία του πρωθυπουργού Νούρι Αλ-Μαλίκι μεταξύ του 2006 και του 2014, κυρίως απέναντι στον σουνιτικό πληθυσμό έπαιξε μεγάλο ρόλο, ταυτόχρονα με την υποστήριξη της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν. Το λιβανέζικο σιιτικό ισλαμικό κίνημα, η Χεζμπολάχ, εκπαίδευσε επίσης ιρακινές θρησκευτικές πολιτοφυλακές Σιιτών που διέπραξαν σφαγές ενάντια στον πληθυσμό των Σουνιτών.

Την ίδια στιγμή, υπήρχαν τα ιδιωτικά δίκτυα της Σαουδικής Αραβίας που υποστήριζαν διάφορες ισλαμικές φονταμενταλιστικές δυνάμεις Σουνιτών στο Ιράκ. Πιθανότατα στην αρχή, χρηματοδοτούσαν την Αλ Κάιντα και τον Ντά’ες (Da’esh: ISIS) στο Ιράκ. Ακόμα κι αν η ISIS υποστηρίχθηκε από ιδιωτικά δίκτυα των μοναρχιών του Κόλπου το 2011, έγινε πολύ γρήγορα ανεξάρτητη και ήρθε σε αντίθεση με αυτά. Ακολούθησε την ίδια πορεία με την Αλ Κάιντα πριν από τριάντα χρόνια στο Αφγανιστάν. Αν και η Σαουδική Αραβία την υποστήριξε στην αρχή, αφού έγινε ένας ανεξάρτητος παράγοντας με τη δική της οικονομική ανεξαρτησία, στράφηκε ενάντια στη Σαουδική Αραβία. Σήμερα, η ISIS δεν έχει πολιτική ή οικονομική υποστήριξη από μοναρχίες του Κόλπου. Ίσως από μικρά δίκτυα στον Κόλπο, αλλά όχι απ' ευθείας από τις μοναρχίες του Κόλπου. Η ISIS έχει δικούς της πόρους από την πώληση του πετρελαίου, τη φορολόγηση ατόμων, την πώληση αρχαιολογικών κομματιών και διάφορα άλλα πράγματα. Η ISIS σήμερα, από την άποψη των επιχειρήσεων και της αυτοχρηματοδότησης, είναι μια εταιρεία στο στυλ της μαφίας.

 

Ποιος είναι ο ρόλος τους στη Συρία; Είναι αυτοί που συνδέονται με τους ισλαμιστές που απελευθερώθηκαν από την κυβέρνηση της Συρίας;

Μερικοί απ' αυτούς, ναι. Κυρίως ο Ντά’ες (ISIS). Ο Ντά’ες ήταν μια ιρακινή φονταμεταλιστική ομάδα, που στη συνέχεια χρησιμοποιήσε τη Συρία ως πεδίο για να αποκτήσει πολιτικές και στρατιωτικές εμπειρίες στις αρχές του 2011. Η Τζάμπχατ α-Νούσρα (Jabhat al Nusra: η Αλ Κάιντα στη Συρία), δεν ήταν ενεργή στη Συρία πριν από τις αρχές του Ιανουαρίου του 2012 – ιδρύθηκε στη Συρία ως τοπικό τμήμα της ISIS στην αρχή. Απέκτησαν εμπειρία. Απέκτησαν στην αρχή κάποια υποστήριξη, αλλά πολύ μικρή στη Συρία, επειδή οι φονταμενταλιστικές ιδέες τους ήταν αντίθετες με αυτές της επανάστασης. Αλλά είχαν χρήματα. Είχαν εμπειρία από τον πόλεμο στο Ιράκ και τον αγώνα τους ενάντια στην κατοχή των ΗΠΑ, του ιρακινού στρατού και των σιιτικών θρησκευτικών πολιτοφυλακών. Έτσι ο κόσμος ενώθηκε μαζί τους, αλλά μετά τους άφησε.

Για τα δύο πρώτα χρόνια, είχαν κάποιο είδος λαϊκής υποστήριξης, επειδή οι άνθρωποι αναζητούσαν να υποστηρίξουν οτιδήποτε εναντία στο καθεστώς Άσαντ. Δεν υπήρχε, ωστόσο, καμία μαζική υποστήριξη, διότι δεν ήταν παρόντες στις πολιτικές επαναστατικές δραστηριότητες στην αρχή, και ως επί το πλείστον επικεντρώνονταν στη στρατιωτική σύγκρουση.

Υπάρχουν διαφορές μεταξύ των διαφόρων ισλαμικών φονταμενταλιστικών δυνάμεων. Υπάρχει ο Νταες (ISIS), που είναι η πιο εξτρεμιστική οργάνωση. Υπάρχει η Αλ Κάιντα, η οποία είναι επίσης εξτρεμιστική. ΟΆχραρ α-Σιαμ (Ahrar a-Sham) είναι μια οργάνωση σαλαφιστών. Τους αποκαλώ όλους ισλαμιστές επειδή έχουν τον κοινό στόχο της ίδρυσης ενός ισλαμικού κράτους, ακόμη κι αν συμφωνούν και αναγνωρίζουν ότι έχουν διαφορές μεταξύ τους. Το γεγονός ότι υπάρχουν διάφορα επίπεδα εξτρεμισμού, δεν κάνει καμία από τις οργανώσεις αυτές μετριοπαθή, όπως υποθέτει ο κόσμος.

Για να σας δώσω ένα παράδειγμα, ο Αϊμάν αλ-Ζαουάχρι, ο οποίος είναι ο επικεφαλής της Αλ Κάιντα σήμερα, είπε φέτος τον Σεπτέμβριο, «Παρά τα προβλήματα και τα λάθη του Ισλαμικού Κράτους (ISIS), θα προτιμούσαμε να συνεργαστούμε μαζί τους ενάντια στους σταυροφόρους, τους Σιίτες και τους κοσμικούς εδώ στο Ιράκ και στη Συρία». Η διαφορά μεταξύ του Ισλαμικού Κράτους (ISIS) και της Τζάμπχατ α-Νούσρα (της Αλ Κάιντα στη Συρία), είναι ότι για την ISIS, κάθε έδαφος που καταλαμβάνεται από αυτήν πρέπει να κηρύσσεται Ισλαμικό Κράτος. Η Τζάμπχατ α-Νούσρα λεει, «Όχι, θα πρέπει να περιμένουμε μέχρι την ανατροπή του καθεστώτος στη Συρία για την ανακήρυξη ενός ισλαμικού κράτους». Και στις δυο περιπτώσεις, είναι φονταμενταλισμός. Βρίσκεται σε αντίθεση με τα αιτήματα της επαναστατικής διαδικασίας της Συρίας. Εκτός απ' αυτό, η Τζάμπχατ α-Νούσρα έχει βρεθεί αντιμέτωπη σε πολλές περιοχές της Συρίας με τους επαναστάτες, λόγω των αυταρχικών φονταμενταλιστικών πρακτικών. Κάποια στιγμή, η Τζάμπχατ α-Νούσρα είχε ανακηρύξει σε ορισμένες περιοχές ένα ισλαμικό κράτος, επειδή υπάρχει αντιπαλότητα ανάμεσα σ' αυτούς και στον Ντέες (ISIS). Όσον αφορά τονΆχραρ α-Σιαμ (σαλαφιτική οργάνωση στη Συρία), που μόλις πριν από λίγους μήνες έβγαλε μια ανακοίνωση για τον θάνατο του μουλά Ομάρ, τον επικεφαλής των Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν, είναι κι αυτή μια οργάνωση φονταμενταλιστική και αντιδραστική. Έτσι παρά τις αναγνωρισμένες διαφορές, εξακολουθούν να είναι αντεπαναστατικές δυνάμεις, όσον αφορά τη Συρία και την ευρύτερη περιοχή.

 

NightOfLoveInTheTimeOfWar

Μήπως οι άνθρωποι που αγωνίζονται για τη δημοκρατία στη Συρία αισθάνονται ότι καταπνίγονται οι φωνές τους, επειδή αυτές οι άλλες ομάδες έρχονται και μιλούν εξ ονόματός τους;

Στην πραγματικότητα, αυτές οι ομάδες επιτέθηκαν στους επαναστάτες από την αρχή. Σκότωσαν διοικητές του Ελεύθερου Συριακού Στρατού. Επιτέθηκαν σε πολίτες επαναστάτες ακτιβιστές. Σίγουρα, υπάρχει η αίσθηση ότι οι δυνάμεις αυτές δεν υποστηρίζουν τα αιτήματα των επαναστατών. Αυτό δεν σημαίνει ότι στο επίπεδο της στρατιωτικής σύγκρουσης δεν χρειάζεται μερικές φορές συνεργασία εναντίον του καθεστώτος Άσαντ και εναντίον του Ισλαμικού Κράτους (ISIS). Υπάρχουν λοιπόν αντιφάσεις, επειδή στον στρατιωτικό τομέα υπάρχουν πρακτικές ανάγκες μερικές φορές, οπότε απαιτείται συνεργασία, αλλά οι περισσότεροι από τους ακτιβιστές θεωρούν ότι αυτές οι ομάδες είναι αντεπαναστάτες και αντίθετες στις διεκδικήσεις της επανάστασης. Αυτός είναι ο λόγος που γίνονται πολλές διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες ενάντια στη Τζάμπχατ α-Νούσρα (Αλ Κάιντα της Συρίας) και ενάντια στον Άχραρ α-Σιαμ (σαλαφιτική οργάνωση στη Συρία), καθώς επίσης και εξαιτίας των αυταρχικών πρακτικών. Έχω παρουσιάσει πολλές φορές στο blog μου διάφορες διαδηλώσεις εναντίον αυτών των ομάδων.

 

Πριν την επανάσταση, η Συρία θεωρούνταν ένα ισλαμικό κράτος;

Όχι, δεν θεωρούνταν ένα ισλαμικό κράτος. Είναι μια δικτατορία. Ταυτόχρονα όμως, η Συρία κακώς είχε θεωρηθεί κοσμικό κράτος. Δεν είναι ένα κοσμικό κράτος. Σύμφωνα με το Σύνταγμα, ο πρόεδρος έπρεπε να είναι Μουσουλμάνος. Στο νέο σύνταγμα που εγκρίθηκε με δημοκρατικό τρόπο – αυτό είναι εντελώς μαλακία – η κύρια πηγή της νομοθεσίας είναι ο ισλαμικός νόμος της Σαρία. Όταν πρόκειται για κληρονομιά, οικογενειακό δίκαιο, εφαρμόζεται η Σαρία σύμφωνα με τη σουνίτικη ερμηνεία που ισχύει για όλους τους μουσουλμάνους, ακόμα και για τις άλλες μουσουλμανικές μειονότητες. Για τους Χριστιανούς, ισχύουν συγκεκριμένοι χριστιανικοί νόμοι. Δεν είναι ένα κοσμικό κράτος. Το καθεστώς του Άσαντ έχει υποστηρίξει διάφορα συντηρητικά στρώματα της κοινωνίας και έχει ενθαρρύνει την εξάπλωση των συντηρητικών και αντιδραστικών οργανώσεων που έχουν συμμαχήσει μαζί του, προκειμένου να ελέγξει την κοινωνία, είτε πρόκειται για Σουνίτες, είτε για Χριστιανούς. Ειδικά για τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές, υπήρξε ανάπτυξη των ισλαμικών και χριστιανικών φιλανθρωπικών οργανώσεων, ενώ οι κρατικές υπηρεσίες είχαν αποδυναμωθεί σημαντικά από την άποψη της ποσότητας και της ποιότητας. Ακριβώς όπως και σήμερα, το καθεστώς έχει χρησιμοποιήσει θρησκευτικές σιιτικές πολιτοφύλακες ως όργανα καταστολής εναντίον των επαναστατών.

 

Πώς αισθάνεται ο συριακός λαός σχετικά με το ρόλο που έχει διαδραματίσει η Αμερική;

Θα μιλήσω για μένα. Δεν θέλω να μιλήσω για λογαριασμό του πληθυσμού της Συρίας. Υπάρχουν διάφορες απόψεις σχετικά με το θέμα. Οι ΗΠΑ από την αρχή είχαν μια πολύ ξεκάθαρη θέση. Ήθελαν το είδος της λύσης της Υεμένης. Με άλλα λόγια, θα προτιμούσαν ο Μπασάρ Αλ-Άσαντ να φύγει από την εξουσία, αλλά να διατηρηθεί το ίδιο καθεστώς στη χώρα. Αυτό ήταν ένα από τα διδάγματα της ιρακινής ήττας μετά την στρατιωτική εισβολή το 2003. Αυτή κυρίως ήταν η θέση των ΗΠΑ από την αρχή. Ήθελαν περιορισμένη αλλαγή. Αυτή ήταν η θέση των ΗΠΑ σε όλες τις επαναστατικές διαδικασίες: περιορισμός οποιασδήποτε ριζοσπαστικής αλλαγής, διατήρηση των καθεστώτων όπως είναι αυτά, κόβοντας ίσως το κεφάλι του καθεστώτος, αλλά φέρνοντας τη Μουσουλμανική Αδελφότητα. Αυτό έγινε κάποια στιγμή στην Αίγυπτο – οι στρατιωτικοί με την Μουσουλμανική Αδελφότητα, πριν από το πραξικόπημα του Σίσι, τον Ιούλιο του 2013 μετά τις μαζικές διαμαρτυρίες. Το ίδιο γίνεται σήμερα στην Τύνιδα. Το ίδιο έγινε στην Υεμένη το 2011/2012, και είναι αυτό που ήθελαν να κάνουν στη Συρία. Ήθελαν να υποχρεώσουν το Εθνικό Συμβούλιο της Συρίας, τον συνασπισμό που κυριαρχείται από τη Μουσουλμανική Αδελφότητα, να συνδιαλλαγεί με το καθεστώς του Άσαντ. Σήμερα, ακόμη και Αμερικανοί αξιωματούχοι έχουν πει ότι ίσως βλέπουν τον Μπασάρ Αλ-Άσαντ να παίζει ένα ρόλο σε ένα μεταβατικό στάδιο, αλλά είναι σαφές ότι οι ΗΠΑ δεν θέλουν κανενός είδους ριζική αλλαγή στην περιοχή, συμπεριλαμβανομένης και της Συρίας.

 Syrian CKU Exhibition PJuhl20132

Γιατί νομίζετε ότι δεν θέλουν ριζική αλλαγή;

Οι ΗΠΑ θέλουν να παραμείνει ίδιο το αυτοκρατορικό status quo στην περιοχή. Αυτό σημαίνει ότι δεν θα απειλείται το Ισραήλ. Αυτό σημαίνει ότι δεν θα απειλούνται οι μοναρχίες του Κόλπου. Αυτή είναι και η συμφωνία που έχει γίνει με το Ιράν. Κατά την άποψη των ΗΠΑ, το Ιράν μπορεί να παίξει ρόλο στη σταθεροποίηση της περιοχής, και μπορούμε να δούμε ότι υπάρχει σήμερα ένα είδος συμφωνίας μεταξύ των ΗΠΑ και του Ιράν, όσον αφορά το Ισλαμικό Κράτος (ISIS) στο Ιράκ. Το Ιράν βοηθά τις ιρακινές φανατικές πολιτοφυλακές στην χερσαία καταπολέμηση του Ισλαμικού Κράτους (ISIS), ενώ οι ΗΠΑ ανέλαβαν την αεροπορική. Οι ΗΠΑ και το Ιράν είχαν έρθει πιο παλιά σε συνομιλίες, όταν οι ΗΠΑ ήρθαν στο Αφγανιστάν το 2001 και στο Ιράκ το 2003. Όλοι αυτοί οι τοπικοί και διεθνείς παίκτες θέλουν να τελειώσουν οι επαναστατικές διαδικασίες. Προφανώς, μπορεί να υπάρχουν αντιθέσεις μεταξύ των διάφορων παραγόντων της περιοχής, αλλά σε τελική ανάλυση, οι ΗΠΑ θέλουν να διατηρήσουν το ιμπεριαλιστικά status quo στη Μέση Ανατολή, διαφυλάσσοντας τα συμφέροντά τους στην περιοχή. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο πρέπει να αντιταχθούμε σε όλες τις ιμπεριαλιστικές (ΗΠΑ, Ρωσία και άλλες) και υπο-ιμπεριαλιστικές δυνάμεις (Σαουδική Αραβία, Ιράν, Κατάρ και Τουρκία), επειδή όλοι αντιτίθενται στα συμφέροντα των λαϊκών τάξεων, και όχι να επιλέξουμε τον ένα ή τον άλλο, επειδή τον θεωρούμε ως το μικρότερο κακό.

Οι ΗΠΑ, σχετικά μιλώντας, έχουν γνωρίσει μια αποδυνάμωση της ιμπεριαλιστικής τους δύναμης από το 2003 με την ήττα στο Ιράκ, αργότερα με την οικονομική κρίση του 2008, καθώς και με απεργίες. Οι επαναστατικές λαϊκές εξεγέρσεις που ξεκίνησαν το 2010 άλλαξαν το ιμπεριαλιστικό status quo. Οι ΗΠΑ δεν έχουν υποστηρίξει τους Σύρους επαναστάτες καθόλου ή το έχουν κάνει πολύ λίγο, ούτε παρείχαν τα όπλα που τους είχαν ζητηθεί, όπως για παράδειγμα τα αντιαεροπορικά βλήματα που τους ζητήθηκαν. Όλη αυτή η προπαγάνδα ότι τους έχουν δώσει όπλα δεν είναι αλήθεια. Λιγότεροι από εκατό Σύριοι έχουν εκπαιδευτεί από τις ΗΠΑ. Η στρατιωτική βοήθεια από τη Ρωσία, το Ιράν και τη Χεζμπολάχ βρίσκεται σε ένα εντελώς διαφορετικό επίπεδο από την άποψη των χερσαίων δυνάμεων, της παροχής όπλων, της οικονομικής, πολιτικής και στρατιωτικής βοήθειας κ.λπ. Μόνο η Χεζμπολάχ έχει περίπου τέσερις με πέντε χιλιάδες στρατιώτες στη Συρία. Ακόμη και στα επίσημα έγγραφα των ΗΠΑ αναφέρεται ότι τα όπλα που δίνονται στους επαναστάτες της Συρίας, δεν ήταν για να πολεμήσουν το καθεστώς του Άσαντ. Ήταν για την καταπολέμηση της ISIS, επειδή το Ισλαμικό Κράτος είναι ένας παράγοντας που δεν μπορεί να σταθεροποιηθεί ή δεν μπορεί να οδηγήσει σε σταθεροποίηση της περιοχής. Αυτός είναι ο λόγος που υπάρχει η βούληση των διαφόρων κρατών της περιοχής να θέσουν τέλος στην ISIS, ενώ το καθεστώς Άσαντ μπορεί ακόμα να είναι ένας παράγοντας, με τον οποίο είναι λογικό για τις ΗΠΑ να συνομιλούν. Οι τελευταίες ρωσικές πρωτοβουλίες προς τους διεθνείς ιμπεριαλιστικούς παράγοντες κινούνται προς αυτή την κατεύθυνση.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το καθεστώς Άσαντ συνεργάστηκε στον δεύτερο πόλεμο του Κόλπου το 1991. Συνεργάστηκε στους βομβαρδισμούς του Ιράκ, ιδίως με τις ΗΠΑ για την λεγόμενη απελευθέρωση του Κουβέιτ. Η Συρία ήταν μέρος του συνασπισμού. Η Συρία συμμετείχε το 2001 στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας σε συνεργασία με αξιωματούχους ασφαλείας των ΗΠΑ. Το 1976, η Συρία παρενέβη στο Λίβανο για να συντρίψει την Παλαιστινιακή αντίσταση και το Εθνικό Κίνημα Λιβάνου, ένα συνασπισμό των εθνικοαπελευθερωτικών και αριστερών δυνάμεων. Αυτό έγινε με την έγκριση των ΗΠΑ, ακόμη και του Ισραήλ κάποια στιγμή. Το Ισραήλ δήλωσε ότι δεν θέλει να δει την πτώση του καθεστώτος του Μπασάρ Αλ-Άσαντ. Θέλει να αποδυναμωθεί, αλλά δεν θέλει να δει την πτώση του, γιατί από το 1974, δεν έχει πέσει ούτε μια σφαίρα από τους Σύρους στα κατεχόμενα Υψίπεδα του Γκολάν. Η Συρία είχε εμποδίσει κάθε είδους αντίσταση εναντίον του Ισραήλ μέσα στην ίδια τη Συρία που θα επέτρεπε την απελευθέρωση των Υψιπέδων του Γκολάν. Κανείς δεν έχει συμφέρον, πόσο μάλλον οι ΗΠΑ, να δει την ανατροπή του καθεστώτος του Άσαντ, μια αποδυνάμωση θα την ήθελαν σίγουρα, αλλά όχι την ανατροπή του καθεστώτος. Οι ΗΠΑ παίζουν τον γενικό ρόλο της διαφύλαξης των συμφερόντων τους – του αυτοκρατορικού τους status quo.

 

Μπορείτε να μας μιλήσετε για το Ισραήλ, το ρόλο που διαδραματίζει στη Μέση Ανατολή και την κατοχή των Υψωμάτων του Γκολάν της Συρίας;

Τα Υψίπεδα του Γκολάν έχουν καταληφθεί από το 1967, ενώ επιπλέον έχουν δημιουργηθεί αποικιακοί εποικισμοί. Ο πληθυσμός των εποίκων στα Υψίπεδα του Γκολάν είναι νομίζω γύρω στους 170.000 σήμερα. Η ισραηλινή κοινωνία είναι ένα αποικιακό κράτος εποίκων, που είναι κάτι διαφορετικό από το να είναι απλά ένα αποικιακό κράτος. Για παράδειγμα, η Αλγερία ήταν ένα αποικιακό κράτος εποίκων. Υπήρχαν ένα εκατομμύριο Γάλλοι που είχαν έρθει στην Αλγερία. Επωφελούνταν από την καταπίεση των αυτοχθόνων πληθυσμών, ακριβώς όπως και η Αυστραλία και οι ΗΠΑ ήταν αποικιακά κράτη εποίκων. Η διαφορά του αποικιακού κράτους εποίκων είναι ότι δεν έχει κατ' ανάγκη ως τελικό στόχο την εκμετάλλευση των αυτόχθονων πληθυσμών, όπως το αποικιακό κράτος, αλλά να θέσει ένα τέλος στους ιθαγενείς. Αυτό είναι ό,τι συνέβη στις ΗΠΑ και την Αυστραλία, και από ορισμένες απόψεις, αν και όχι πλήρως, στην Παλαιστίνη με την αναγκαστική εκτόπιση 800.000 Παλαιστινίων το 1948.

Το Ισραήλ έχει παίξει το ρόλο ενός εργαλείου του ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ από το 1956 στην περιοχή. Αυτό σημαίνει ότι παρεμβαίνει σε διάφορες χώρες της περιοχής χτυπώντας προοδευτικές δυνάμεις. Το Ισραήλ είναι ένα αποικιακό, ρατσιστικό κράτος απαρτχάιντ που καταπιέζει τους Παλαιστίνιους περισσότερο από εξήντα χρόνια. Οποιοδήποτε είδος λύσης στη Μέση Ανατολή πρέπει να βρει μια λύση για την απελευθέρωση των Παλαιστινίων, οριστικά. Ο τρόπος για την απελευθέρωση του παλαιστινιακού λαού είναι η υποστήριξη των εξεγέρσεων στην περιοχή, επειδή ο δρόμος για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης είναι ο δρόμος για την απελευθέρωση της Δαμασκού, της Σαουδικής Αραβίας, κλπ. Όλα αυτά τα καθεστώτα δεν έχουν κανένα συμφέρον από τους Παλαιστινίους και έχουν κάποιο συμφέρον από τη συντριβή του Παλαιστινιακού λαού επειδή δρα επαναστατικά. Αυτό το είδαμε στον Μαύρο Σεπτέμβρης στην Ιορδανία (όταν παλαιστινιακές οργανώσεις και ακροαριστερές οργανώσεις προσπάθησαν να ανατρέψουν το καθεστώς), στον Λίβανο το 1976, στο εμπάργκο της Λωρίδας της Γάζας (το οποίο υποστηρίχτηκε από το αιγυπτιακό καθεστώς για χρόνια) ή στη Συρία καθώς επίσης κι αλλού. Έτσι, το Ισραήλ είναι μέρος αυτού του ιμπεριαλιστικού status quo για την εξυπηρέτηση των ΗΠΑ και των δυτικών συμφερόντων και έχει άμεσα ή έμμεσα συμμαχήσει με τα παλαιά καθεστώτα της περιοχής για να διατηρηθεί το status quo. Γι' αυτό λέμε ότι η απελευθέρωση του παλαιστινιακού λαού περνάει μέσα από την ανατροπή όλων των καθεστώτων της περιοχής, συμπεριλαμβανομένων του Ιράν και της Τουρκίας.

Όσον αφορά την επίλυση του παλαιστινιακού ζητήματος, είμαι υπέρ ενός δημοκρατικού, σοσιαλιστικού, κοσμικού, δι-εθνικού κράτους για την Παλαιστίνη, όπου ο καθένας θα μπορεί να θεωρηθεί πολίτης, ανεξάρτητα από τη θρησκεία του, την εθνικότητα ή οτιδήποτε άλλο. Φυσικά, θα πρέπει να υπάρχει μια κοινωνική κατανομή υπέρ του παλαιστινιακού λαού, ο οποίος έχει στερηθεί τα εδάφη του, τα σπίτια του, κ.λπ. Το δικαίωμα της επιστροφής πρέπει να χορηγηθεί σε όλους τους Παλαιστίνιους πρόσφυγες. Πρέπει επίσης να υπάρξει μια πλήρης διάλυση του σημερινού ισραηλινού απαρτχάιντ, του αποικιοκρατικού και ρατσιστικού κράτους. Στο νέο κράτος, οι Ισραηλινοί Εβραίοι θα πρέπει να αναγνωριστούν ως λαός, και θα πρέπει να έχουν το δικαίωμα να παραμείνουν στην Παλαιστίνη. Προς το παρόν, το Ισραήλ εξακολουθεί να είναι ένας αντεπαναστατικός παράγοντας και όπως μπορούμε να δούμε, είναι πραγματικά διατεθειμένο να υποστηρίξει οποιοδήποτε είδος δικτατορίας και έχει αντιταχθεί σε αυτές τις εξεγέρσεις. Ο Αβιγκντόρ Λίμπερμαν, ο οποίος ήταν ο Ισραηλινός υπουργός Εξωτερικών εκείνη την εποχή, είπε κάτι πολύ αληθινό κατά την έναρξη των επαναστατικών διεργασιών στην περιοχή. Είπε ότι η μεγαλύτερη απειλή για το Ισραήλ ήταν οι εξεγέρσεις στην Αίγυπτο, την Τυνησία και στις διάφορες άλλες χώρες. Πρόκειται για μια πολύ μεγαλύτερη απειλή από την Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν. Αυτό είναι 100% αλήθεια, γιατί αυτό που είδαμε ήταν νέες διαδηλώσεις του παλαιστινιακού λαού προς τα σύνορα με την Παλαιστίνη σε διάφορες αραβικές χώρες μετά την εξέγερση. Το είδαμε αυτό στο Λίβανο, τη Συρία, την Αίγυπτο, την Ιορδανία κ.λπ. Η πρώτη διαδήλωση εναντίον της ισραηλινής πρεσβείας στην Αίγυπτο ακολούθησε την ανατροπή του Μουμπάρακ. Στην πραγματικότητα αυτές οι εξεγέρσεις είναι ο τρόπος για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης.

 

Επιστρέφοντας στη συζήτηση για τα Υψίπεδα του Γκολάν, ποιο είναι το κίνητρο για το Ισραήλ να συνεχίζει να κρατάει τα Υψίπεδα του Γκολάν, δεδομένου μάλιστα ότι δεν υπάρχει σύγκρουση μεταξύ της Συρίας και του Ισραήλ; Γιατί νομίζετε ότι συνεχίζουν να κρατάνε αυτό το κομμάτι γης;

Δεν έχει πια ιδιαίτερη σημασία. Στρατιωτικά μιλώντας, είναι ένα πλεονέκτημα για αυτούς. Σήμερα, αυτό είναι λιγότερο σημαντικό. Υπάρχει πολύ νερό που χρησιμοποιείται από τους Ισραηλινούς για τα δικά τους οφέλη. Το πιο σημαντικό, νομίζω είναι ότι αποτελεί ένα τρόπο για να κάνουν μια συμφωνία ειρήνης με αντάλλαγμα γη με τη Συρία στο μέλλον. Ακόμα κι αν βλέπουμε ότι υπάρχουν όλο και λιγότερες πιθανότητες να δούμε το Γκολάν επιστρέφει στη Συρία. Υπάρχει ένας νέος νόμος, ότι οποιαδήποτε συμφωνία για να δοθεί πίσω το Γκολάν στη Συρία, πρέπει να εγκριθεί από ένα λαϊκό δημοψήφισμα. Θα είναι πολύ δύσκολο να δούμε τα Υψίπεδα να επιστρέφουν στη Συρία, ειδικά με την κατάσταση που υπάρχει στη Συρία. Στην πραγματικότητα, το καθεστώς της Συρίας έλεγε αρκετά συχνά, «Αν μας δοθεί πίσω το Γκολάν, είμαστε έτοιμοι να κάνουμε ειρήνη στο Παλαιστινιακό ζήτημα. Θα διαπραγματευτούμε το θέμα».

 tammam azzam my last gift

Πώς αισθάνεστε για τον τρόπο με τον οποίο ο κόσμος ανταποκρίθηκε στην κρίση των προσφύγων;

Νομίζω ότι το πρόβλημα με τους πρόσφυγες είναι ζήτημα που απασχολεί πολλά χρόνια, κυρίως όμως τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Περισσότερο από το 95% των προσφύγων από τη Συρία ζουν σε φρικτές συνθήκες στις γειτονικές χώρες - Τουρκία, Λίβανο, Ιράκ, Ιορδανία, Αίγυπτο, κ.λπ. Είναι πολύ δύσκολο να έρθουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Ευρωπαϊκή Ένωση χτίζει με τις πολιτικές της ένα φρούριο, από το οποίο δεν μπορούν να περάσουν παρά μόνο αυτοί που έχουν λεφτά ή αυτοί που εξυπηρετούν συγκεκριμένους οικονομικούς σκοπούς. Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι υπεύθυνη για χιλιάδες θανάτους στη Μεσόγειο και στους δρόμους για την Ευρώπη. Είναι ξεκάθαρα αρμοδιότητα της ΕΕ, η οποία μπορεί να χρησιμοποιεί μια εταιρεία που ονομάζεται Frontex, μια ιδιωτική εταιρεία, για να αποτρέψει την άφιξη των προσφύγων. Χρησιμοποιούνται μέτρα ασφαλείας που είναι φρικτά – επιθέσεις σε πρόσφυγες, κ.λπ.

Όταν ένας μικρός αριθμός προσφύγων φτάσει στην Ευρώπη, βρίσκεται αντιμέτωπος με την αστυνομική βία και την καταστολή. Είναι αντιμέτωπος με εγκαταστάσεις όπου θα πρέπει να περιμένει ένα χρόνο, δύο χρόνια για να εργαστεί και να έχει μια αξιοπρεπή ζωή. Έτσι, η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι αντιδημοκρατική και αντικοινωνική, όταν πρόκειται για πρόσφυγες, καθώς και σε άλλα ζητήματα, τα οποία αφορούν τον ντόπιο πληθυσμό. Η προπαγάνδα της ΕΕ είναι απαίσια. Οι πρόσφυγες που προέρχονται από τη Μέση Ανατολή χαρακτηρίζονται από τους συντηρητικούς ακροδεξιούς ως τρομοκράτες, ή κατηγορούνται ότι απειλούν την «χριστιανική κληρονομιά και τις πολιτιστικές ρίζες» της Ευρώπης. Έτσι, από όλες τις πλευρές, αυτό είναι καταστροφικό. Η ηγεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης διαπράττει εγκλήματα απέναντι στους πρόσφυγες, ιδιαίτερα σ' αυτούς που προέρχονται από την υποσαχάρια Αφρική και τη Μέση Ανατολή. Έχει κατασκευάσει η ίδια ένα οχυρό χρησιμοποιώντας, εκτός από την ρατσιστική προπαγάνδα, την ασφάλεια για να αποτρέψει την άφιξη των προσφύγων. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο λόγος για τον οποίο οι άνθρωποι εγκαταλείπουν τις χώρες τους, είναι επιπλέον και οι ιμπεριαλιστικές πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είτε υποστηρίζοντας δικτατορίες, είτε παρεμβαίνοντας στρατιωτικά, είτε με τις νεοφιλελεύθερες οικονομικές συμφωνίες, κ.λπ.

Αυτοί οι άνθρωποι έχουν υποφέρει πολλά, υπέφεραν από τη δικτατορία, υπέφεραν από τον φονταμενταλισμό, υπέφεραν από κοινωνικοοικονομικά προβλήματα και από διάφορες μορφές καταπίεσης. Όταν έρχονται στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αντιστέκονται και οργανώνονται ενάντια στην αστυνομική βία, ενάντια στα μέτρα ασφαλείας των κρατών. Πρέπει να παίρνουμε παράδειγμα από τους ανθρώπους αυτούς για τον δικό μας αγώνα, να συνεργαζόμαστε και να συμμετέχουμε μαζί τους στον αγώνα τους κατά των μέτρων ασφαλείας, προκειμένου να είναι σε θέση να κυκλοφορούν ελεύθερα και να εγκαθίστανται ελεύθερα σε όλη την Ευρώπη. Αυτό είναι πολύ σημαντικό. Σχετικά με το ζήτημα των προσφύγων, είναι ανησυχητικό, ιδιαίτερα με τη Συρία, ότι τα περισσότερα από τα μίντια λένε πως το κύριο πρόβλημα για τους πρόσφυγες είναι ότι φεύγουν εξαιτίας του Ισλαμιστικού Κράτους (ISIS), κάτι το οποίο δεν είναι αλήθεια. Μερικοί απ' αυτούς έφυγαν γι' αυτό το λόγο. Το Ισλαμικό Κράτος είναι μια αντιδραστική βάρβαρη οργάνωση. Αυτό είναι αλήθεια, αλλά ο μεγαλύτερος υπεύθυνος για τη δημιουργία προσφύγων από τη Συρία είναι το καθεστώς του Μπασάρ Αλ-Άσαντ. Μέχρι το 2013, υπήρχαν δύο εκατομμύρια πρόσφυγες στις γειτονικές χώρες και 4,5 εκατομμύρια πρόσφυγες εντός της Συρίας. Αυτό το έκανε το καθεστώς του Μπασάρ Αλ-Άσαντ. Ποιος έχει τα αεροπλάνα στη Συρία; Το καθεστώς του Μπασάρ Αλ-Άσαντ. Αυτά βομβαρδίζουν. Ο τρόπος για να αποτραπεί η δημιουργία νέων προσφύγων δεν είναι η συμμαχία με τη δικτατορία του καθεστώτος του Μπασάρ αλ Άσαντ ή οποιαδήποτε δικτατορία.

Είναι σημαντικό να αναφερθεί η ιστορία του Αϊλάν, η εικόνα του οποίου δημοσιεύθηκε σε όλο τον κόσμο, όταν πνίγηκε στη Μεσόγειο. Η ιστορία αυτού του παιδιού και της οικογένειάς του είναι μια απεικόνιση της τραγωδίας εκατομμυρίων οικογενειών στη Συρία. Πρώτα απ' όλα, ο πατέρας του είναι ένας Κούρδος της Συρίας ο οποίος ζούσε στη Δαμασκό. Είχε φυλακιστεί για πρώτη φορά από το καθεστώς του Μπασάρ Αλ-Άσαντ. Βασανίστηκε από το καθεστώς. Πούλησε το μαγαζί του. Ήταν κομμωτής. Πούλησε το κατάστημά του για να δωροδοκήσει τους αστυνομικούς της ασφάλειας που τον κρατούσαν. Έφυγε από τη Δαμασκό όταν μπόρεσε μαζί με την οικογένειά του για το Χαλέπι. Έπρεπε να φύγουν από το Χαλέπι εξαιτίας των καθημερινών βομβαρδισμών από το καθεστώς του Μπασάρ αλ Άσαντ. Επέστρεψαν στην πόλη απ' όπου κατάγονταν, το ‘Αϊν αλ-‘Αραμπ [το Κομπάνι στα αραβικά]. Στη συνέχεια, έπρεπε να φύγουν από το Αΐν αλ-Άραμπ, εξαιτίας των επιθέσεων του Ισλαμικού Κράτους (ISIS) στην πόλη. Όταν έφτασαν στην Τουρκία, δεν πήραν καμία βοήθεια από την τουρκική κυβέρνηση, έτσι αποφάσισαν να φύγουν από την Τουρκία. Τι συνέβη; Μαζί με τον αδερφό του ζήτησαν βίζα για να εγκατασταθούν στον Καναδά, όπου ζει η αδελφή τους. Ο Καναδάς αρνήθηκε την έγκριση ασύλου για τον πατέρα του Αϊλάν. Ως εκ τούτου, αποφάσισε με την οικογένειά του να χρησιμοποιήσουν παράνομους τρόπους για να φτάσουν στην Ευρώπη. Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο πέθαναν ο Αϊλάν, ο αδελφός και η μητέρα του. Η τραγωδία είναι αυτή.

 

Νομίζετε ότι είμαστε σε θέση να ξεπεράσουμε αυτούς τους κύκλους της καταπίεσης;

Το ελπίζω. Αυτός είναι ο λόγος που είμαι οργανωμένος. Προσπαθώ να οικοδομήσω τη λαϊκή αντίσταση, όπου ζω, γιατί διαφορετικά θα κάθομαι στο σπίτι. Ελπίζω ότι μπορούμε, και καθημερινά υπάρχουν μικρές νίκες. Ακόμα κι αν είναι μικρές, ελπίζω ότι θα έχουμε πολλές περισσότερες νίκες επειδή ελπίζω να είμαι σε θέση να ζήσω σε μια καλύτερη κοινωνία, να είμαι σε θέση να βοηθήσω στη χειραφέτηση των λαϊκών τάξεων όπου και αν είμαι ή όπου κι αν ζω σε διεθνή βάση. Αυτός είναι ο λόγος που συνεχίζω να είμαι μέρος της αντίστασης, των δράσεων ή των προγραμμάτων, όπου ζω, βοηθώντας τους άλλους όπου κι αν βρίσκονται. Δεν υπάρχει άλλη λύση, όπως είπε η Ρόζα Λούξεμπουργκ, «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα». Πρέπει να συνεχίσουμε την αντίσταση. Θα ήθελα να αναφέρω τα λόγια του γάλλου μαρξιστή, Daniel Bensaid: «Το μέλλον, ευοίωνο ή όχι, δεν μπορεί να προβλεφθεί με ακρίβεια. Όμως οι τάσεις που ενυπάρχουν στο σήμερα, παρότι αποσπασματικές, γεμάτες αντιφάσεις, πληγωμένες από βουβές απειλές, δεν είναι ούτε ακατανόητες και ούτε δεν μπορούν να αποκωδικοποιηθούν. Το να αποφεύγουμε παρακινδυνευμένες προβλέψεις δεν σημαίνει και να εγκαταλείπουμε την επιταγή να αλλάξει η σημερινή κατάσταση πραγμάτων. Όπου εξακολουθεί να υπάρχει σύγκρουση, υπάρχει και επιλογή, απόφαση, λογικός κίνδυνος ανάμεσα σε πολλές εκβάσεις, καθώς και η αναπόφευκτη υποχρέωση δράσης». Είναι δύσκολο να μεταφραστούν, αλλά μιλάει για την υποχρέωση να ενεργούμε. Έχουμε την αναπόφευκτη υποχρέωση να ενεργούμε παρά το γεγονός ότι δεν υπάρχει εγγύηση νίκης.

 Tamman Azzam Classroom

Όταν μπορέσουμε να ξεπεράσουμε όλα αυτά, πώς θα θέλατε ο κόσμος να μοιάζει;

Θα ήθελα να ζήσω σε ένα σοσιαλιστικό κόσμο, αλλά ακόμα κι αν προσεγγίζουμε ένα σοσιαλιστικό κόσμο, θα υπάρξει αγώνας γιατί δεν θα εξαφανιστούν απλά όλες οι μορφές καταπίεσης επειδή ήρθε το τέλος του καπιταλιστικού συστήματος. Δυστυχώς, αυτό ήταν ένα από τα μεγαλύτερα λάθη των διαφόρων τμημάτων της σταλινικής αριστεράς ανά τον κόσμο, που υποστήριζαν ότι οι διάφορες μορφές καταπίεσης θα εξαφανιστούν αυτόματα με το τέλος του καπιταλιστικού συστήματος. Ήταν ένας τρόπος για να αποφευχθεί κάθε είδους συζήτηση και αγώνες ενάντια σε καταπιέσεις σχετικά με το ρατσισμό, το φεμινισμό, την ομοφοβία, κ.λπ. Το τέλος του καπιταλιστικού συστήματος θα είναι μια καταπληκτική νίκη για όλους τους ανθρώπους του κόσμου και θα δώσει νέες ευκαιρίες για την οικοδόμηση μιας σοσιαλιστικής κοινωνίας, η οποία θα είναι σε θέση να αντιμετωπίσει άλλες μορφές καταπίεσης. Έτσι, με τη δημιουργία μιας σοσιαλιστικής κοινωνίας, θα υπάρξουν νέοι αγώνες. Η πρόκληση είναι ότι θα έχουμε να χτίσουμε τα πάντα από το μηδέν. Πρέπει να βάλουμε ένα τέλος σε αυτές τις διάφορες μορφές καταπίεσης. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η καταπίεση των γυναικών, η καταπίεση των μαύρων ή άλλες μορφές καταπίεσης αναμιγνύονται με την κοινωνική καταπίεση. Δεν πρέπει να τις ξεχωρίζουμε. Θα πρέπει να κατανοήσουμε την ανάμιξή μεταξύ τους. Οι άνθρωποι θα ριζοσπαστικοποιηθούν με διάφορους τρόπους. Μερικοί ριζοσπαστικοποιούνται επειδή αισθάνονται καταπίεση εξαιτίας του χρώματος του δέρματός τους. Άλλοι την αισθάνονται λόγω του φύλου τους. Θα πρέπει να προσεγγίσουμε όλους αυτούς τους ανθρώπους. Αυτός είναι ο λόγος που ως επαναστάτες δεν πρέπει να υποτιμούμε αυτές τις μορφές καταπίεσης λέγοντας «θα ασχοληθούμε μαζί τους αργότερα». Όχι, είναι πολύ σημαντικό να ασχοληθούμε μαζί τους άμεσα. Έτσι, ακόμη και σε ένα σοσιαλιστικό κόσμο, θα πρέπει να ασχοληθούμε με τέτοιου είδους πράγματα, με το σεξισμό, την ομοφοβία, το ρατσισμό, κ.λπ. Αυτά τα πράγματα δεν εξαφανίζονται μόνο με ένα κλικ. Το καθήκον μας είναι να οικοδομήσουμε μια ολόκληρη άλλη κοινωνία, όχι μόνο στην οικονομική βάση, αλλά και σε όλα τα επίπεδα.

 

Θέλετε να μιλήσουμε περαιτέρω για το πώς θέλετε να μοιάζει ο κόσμος;

Ειρήνη, ειρήνη, αλλά όχι με τον χίπικο τρόπο. Θέλω να βάλω ένα τέλος στην κοινωνική αδικία, τις διάφορες μορφές καταπίεσης (ρατσισμό, φύλου, θρησκείας, κ.λπ.), τις οικολογικές καταστροφές κλπ. Πιστεύω ότι μπορούμε να το φανταστούμε, αλλά χωρίς να ξεχνάμε ότι τα πάντα πρέπει να χτιστούν από το μηδέν γιατί ποτέ στην ιστορία της ανθρώπινης ζωής δεν έχουμε βιώσει – σε μεγάλη κλίμακα – ένα σοσιαλιστικό κόσμο. Ακόμη και αν μπορούμε να πάρουμε εμπειρίες από το παρελθόν, όλα πρέπει να γίνουν από την αρχή. Και αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα γίνουν λάθη. Σημαίνει απλώς ότι πρέπει να ζούμε διαφορετικές εμπειρίες και να δούμε τι λειτουργεί. Με την προοπτική της χειραφέτησης του κόσμου, αυτό που θα ήθελα, είναι οι άνθρωποι να μην θα πεθαίνουν στους χώρους εργασίας τους, η μέγιστη διάρκεια εργασίας τους να είναι αυτή που απαιτείται σύμφωνα με το συμφέρον της κοινωνίας, σύμφωνα με το δικό σου συμφέρον, ανάλογα με το πώς είσαι, κ.λπ. Και να υπάρχει πολύς χρόνος να κάνουν ότι άλλο θέλουν – κουλτούρα, μάθηση, ανάγνωση, τέχνη, αθλητισμό, κ.λπ. Είναι ένας εντελώς διαφορετικός τρόπος να οργανώσει κανείς τη ζωή του. Για παράδειγμα, οι πατέρες να αναλάβουν τη φροντίδα των παιδιών τους, όσο και η σύζυγός τους ή δύο άτομα του ίδιου φύλου, κ.λπ.

Φανταστείτε, είμαστε σε θέση να φτάσουμε σε αυτό το σημείο. Ο κόσμος θα είναι τόσο απίστευτα διαφορετικός από αυτό που είμαστε τώρα, και ο τρόπος που θα αντιδρούμε σε αυτόν τον κόσμο θα είναι διαφορετικός. Ένα πολύ μεγάλο βάρος θα φύγει από τους ώμους μας. Θα είμαστε πιο ελεύθεροι να κάνουμε τέχνη και άλλα πράγματα. Σε έναν κόσμο, όπως αυτός, όπου δεν πολεμάμε συνεχώς ο ένας τον άλλο και τους εαυτούς μας με πολλούς τρόπους, τότε τι νομίζεις ότι είμαστε ικανοί να κάνουμε;

Μεγάλα πράγματα! Σοβαρά τώρα, πιστεύω ότι θα πρέπει πάντα να είμαστε προσεκτικοί, αν φτάσουμε σε αυτό το επίπεδο ώστε να μην επαναλάβουμε παλιά λάθη. Πρέπει πάντα να είμαστε προσεκτικοί ώστε να εξαφανίσουμε την καταπίεση. Αυτό είναι κάτι που ακόμη και αν καταστρέψουμε το καπιταλιστικό σύστημα, νομίζω ότι θα πρέπει να ασχοληθούμε για μεγάλο χρονικό διάστημα, και πρέπει πάντα να θυμόμαστε την εκ νέου πρόκληση των νέων μορφών εξουσίας. Θα είμαστε σε θέση να σώσουμε τον πλανήτη μας. Δεν το κάνουμε πολύ καλά. Ακριβώς το αντίθετο, τώρα τον καταστρέφουμε. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να κάνουμε. Να θεραπεύσουμε τις ασθένειες, θα πρέπει να θέσουμε την επιστήμη στην υπηρεσία του λαού και όχι για τα κέρδη, ώστε να εξισώσουμε τις αγροτικές περιοχές για να μην κυριαρχηθούν από αστικές περιοχές. Τόσα πολλά πράγματα πρέπει να κάνουμε. Ελπίζω ότι θα δούμε νέες νίκες των λαών παντού στον κόσμο, αλλά κυρίως στη Μέση Ανατολή. Είμαι χαρούμενος που βλέπουμε νέες λαϊκές εξεγέρσεις στον Λίβανο και το Ιράκ τα τελευταία χρόνια. Αυτό είναι πολύ θετικό, με αιτήματα για τη δημοκρατική, κοινωνική δικαιοσύνη και ισότητα, αιτήματα για κοσμικό κράτος, υποστηρίζοντας τους θύλακες αντίστασης στη Συρία που αντιτίθενται σε όλες τις διαφορετικές μορφές της αντεπανάστασης, είτε είναι τα παλαιά καθεστώτα είτε οι ισλαμικές φονταμενταλιστικές δυνάμεις. Έτσι, ελπίζουμε ότι μπορούμε να οικοδομήσουμε μια νέα κοινωνία για τη δημοκρατία, την κοινωνική δικαιοσύνη και την ισότητα.

 

Πηγή: Σπάρτακος, τεύχος 117/118, Νοέμβριος 2015.

 

Joseph Daher, «People are the actors of their own emancipation», Elements of Oppression, 22 Σεπτεμβρίου 2015· Syria Freedom Forever - Σουρία αλ-Χουρία λιλ-Άμπαντ, 28 Σεπτεμβρίου 2015 και International Viewpoint, 2 Οκτωβρίου 2015.

 

Εικόνες: έργα του Tamman Azzam και του Wissam Al Jazairy.

Τελευταία τροποποίηση στις Παρασκευή, 12 Φεβρουαρίου 2016 13:53
Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.