Τρίτη, 14 Μάρτιος 2017 00:02

Για την «Κοινωνική Συμμαχία» και τις θέσεις για τα ελληνοτουρκικά του ΚΚΕ

Κατηγορία Ειδήσεις

Θοδωρής Μαράκης

Για την «Κοινωνική Συμμαχία» και τις θέσεις για τα ελληνοτουρκικά του ΚΚΕ

 

ΚΚΕ: Ναι, στην Κοινωνική Συμμαχία χωρίς τα Κόμματα...!!!

«....το ΚΚΕ δεν θα είναι ως κόμμα μέσα σε αυτή την κοινωνική συμμαχία, άρα και άλλες πολιτικές δυνάμεις δεν πρέπει να είναι σαν τέτοιες...»

(Συνέντευξη του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ στο ΣΚΑΙ «Ριζοσπάστης 11/3/20171)

Θεωρούμε αναγκαίο να παραθέσουμε όλη την αναφορά του ΓΓ στο θέμα της Κοινωνικής Συμμαχίας, όπως αυτή έχει καταγραφεί στο «Ριζοσπάστη», γιατί έχει μια διεξοδική αναφορά στο θέμα, πράγμα που μας βοηθάει να έχουμε μια πλήρη εικόνα για τη θέση του ΚΚΕ πάνω στο θέμα. Αξίζει τον κόπο να μελετηθεί από κάθε αγωνιστή του εργατικού-λαϊκού κινήματος, επειδή αφορά το κρίσιμο ζήτημα της ενότητας της εργατικής τάξης.

« - Γιατί δεν ασκείτε μια διευρυμένη να το πω έτσι πολιτική συμμαχιών; Δεν είναι ανάγκη να είναι κάποιος ΚΚΕ για να συμμαχεί με το ΚΚΕ, να είναι μια πολιτική συμμαχιών που να συσπειρώνει ευρύτερες δυνάμεις, που έχουν κοινούς στόχους, με διαφορετικό τρόπο προφανώς ο καθένας. Να διαμορφώσετε ένα μέτωπο αντιευρωπαϊκό, εναντίον ξέρω γω του ευρώ. Αλλης πολιτικής αντίληψης. Αλλης οργάνωσης της κοινωνίας. Για να αποκτήσει και μια πιο ισχυρή πολιτική παρέμβαση στα πράγματα; Γιατί, ο άλλος σου λέει εντάξει το ΚΚΕ το ξέρω, οι άλλοι 5 - 10 είναι διάσπαρτοι από κει...

- Η πιο πλατιά, ενωτική πολιτική συμμαχιών είναι η πολιτική που προτείνει το ΚΚΕ. Το ΚΚΕ λέει συμμαχίες μέσα στο λαό, άσχετα τι είναι.

- Κοινωνικά λέτε τώρα, πολιτικά;

- Βεβαίως, αρκεί να είναι εργάτης, αρκεί να είναι αγρότης, αρκεί να είναι επαγγελματίας, να είναι καταπιεσμένος, να έχει προβλήματα. Δεν μας ενδιαφέρει αν ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ πριν, αν ψήφιζε τη ΛΑΕ, την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αν ψήφιζε ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ακόμα οτιδήποτε κόμμα, αρκεί τα προβλήματά του να είναι κοινά. Και σε αυτήν την κατεύθυνση μπορεί να δομηθεί μια κοινωνική συμμαχία τέτοιων δυνάμεων εκεί. Γιατί πολιτικά χαρακτηριστικά θα έχει, πολιτικοποιημένη θα είναι. Στόχους, σχέδιο θα έχει, ακόμα και σχέδιο να σταματήσει η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, να οδηγεί η πάλη στη λαϊκή εξουσία...

Παρωχημένα τα κονέ κορυφών

- Γιατί, ενώ το ΚΚΕ έχει την αντίληψη της κοινωνικής συμμαχίας, αυτό δεν εκφράζεται στο επίπεδο της πολιτικής. Γιατί στην κοινωνία ο αγρότης με τον άλλο αγρότη με τον εργάτη που έχουν τα κοινά προβλήματα στα φορολογικά στα οικονομικά κ.λπ. μπορούν να βρουν άκρη. Ναι, αλλά αυτό στο κεντρικό πολιτικό επίπεδο κάπως πρέπει να εκφράζεται. Και λέει ένας κόσμος της αριστεράς που διαφωνεί με τον σημερινό ΣΥΡΙΖΑ, διαφωνεί και με το ΚΚΕ και λέει «γιατί ρε παιδιά δεν κάνετε όλοι μαζί κάτι;» και είστε 15 και κάνετε 15 διαφορετικές συγκεντρώσεις...

- Κατ’ αρχήν να σας πω ότι η Κοινωνική Συμμαχία δεν σημαίνει ότι θα ασχολείται με τα αιτήματα τα κοινωνικολαϊκά, τα οικονομικά και τα συντεχνιακά αιτήματα του κάθε κλάδου και θα ενώνονται όλοι αυτοί σε μια συμμαχία. Θα έχει πολιτικό χαρακτήρα, πρόγραμμα, σχέδιο, θα έχει κατεύθυνση ενάντια στα μονοπώλια, ενάντια στο σύστημα αυτό, θα φτάνει μέχρι την εργατική, τη λαϊκή εξουσία όλων αυτών των δυνάμεων και βεβαίως θα έχει και συγκεκριμένες προτάσεις για το σήμερα, για το αύριο και πώς θα πάμε εκεί, θα είναι δηλαδή και πολιτική με αυτήν την έννοια και σε αυτήν την κατεύθυνση παλεύουμε. Άλλο ζήτημα που λέμε: Ότι πρέπει να τελειώσει η ιστορία, η οποία κατά τη γνώμη μας είναι και παρωχημένη, των συνεννοήσεων και των «κονέ» κορυφών διαφόρων πολιτικών σχημάτων, μορφωμάτων, κομμάτων πολιτικών δυνάμεων πέστε ό,τι θέλετε, οι οποίοι από τα πάνω συμφωνούν ορισμένα ζητήματα και πάνε να τα επιβάλουν στο κίνημα μέσα στο λαό. Εμείς είμαστε διατεθειμένοι, και το έχουμε πει από το προηγούμενο συνέδριό μας, το επαναφέρουμε και τώρα με αφορμή το 20ό Συνέδριο, ότι το ΚΚΕ δεν θα είναι ως κόμμα μέσα σε αυτή την κοινωνική συμμαχία, άρα και άλλες πολιτικές δυνάμεις δεν πρέπει να είναι ως τέτοιες, ως κόμματα, μέσα σε αυτήν τη συμμαχία ως συνιστώσες. Να συνεννοούνται δηλαδή πάλι οι κορυφές και να καθορίζουν τι θέλει ο λαός. Εμείς λέμε ότι πρέπει τα μέλη μας, τα στελέχη μας να συμμετέχουν σ’ αυτήν τη συμμαχία, που θα είναι δομημένη, μέσα από σωματεία, ομοσπονδίες, επιτροπές κ.λπ. σε όλους τους τόπους δουλειάς, σε όλους τους τόπους κατοικίας και θα συνενώνεται πανελλαδικά αυτή η συμμαχία.

- Είναι ώριμες τώρα οι συνθήκες;

- Βεβαίως μπορούν εμείς λέμε να ωριμάσουν, άμα θέλει οποιαδήποτε δύναμη ή αν δημιουργηθούν και νέες πολιτικές δυνάμεις, δεν λέμε μόνο για τις σημερινές, γιατί η κοινωνία έχει και μια άλλη δυναμική, και θέλουν να συμμετέχουν με τέτοιες προϋποθέσεις μέσα σε αυτήν την κοινωνική συμμαχία είναι πεδίο δόξης λαμπρό για όλους. Να συμμετέχουν κι αυτοί όπως το ΚΚΕ μέσω των μελών τους και όχι, για παράδειγμα, να καλεί η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, η ΛΑΕ, το ΚΚΕ-ΜΛ, το ΚΚΕ, την Πλεύση, κάποιους τροτσκιστές, κάποιους άλλους διαγραμμένους πρώην ΚΚΕ, την τάδε ομάδα, τους πέντε που φύγαν το χίλια οχτακόσια τόσο, διάφορες τέτοιες ομάδες, να συνεννοηθούμε λέει. Αυτό είναι υπαρκτό γεγονός, έγινε πριν μια βδομάδα, να μαζευτούμε όλες αυτές οι πολιτικές δυνάμεις της Αριστεράς, να αποφασίσουμε να γίνει μια απεργία για τα μέτρα αυτά της αξιολόγησης και να πάμε την άλλη Τετάρτη σε μια βδομάδα και να κάνουμε την πανελλαδική απεργία, για να πάμε να καπελώσουμε το εργατικό - λαϊκό κίνημα. Καταντά γελοίο. Και τους λέμε: Ρε παλικάρια, έχετε συνδικαλιστές, έχετε ανθρώπους στο κίνημα, αυτούς που έχετε, εντάξει το ΚΚΕ, το ΠΑΜΕ έχει περισσότερους, θα πάμε σ’ αυτά τα σωματεία στις Ομοσπονδίες, στα Εργατικά Κέντρα, όπου θέλετε και θα τους βάλουμε αυτό το ζήτημα. Θα συζητήσουμε τα αιτήματα, μέσα στις συνελεύσεις, εκεί θα γίνει και η διαπάλη η απαραίτητη.» (Υπογρ δική μας)

Καλά καταλάβατε ο σύντροφος Γραμματέας ζητάει τα κόμματα και οι οργανώσεις της αριστεράς να διαλυθούν μέσα στην Κοινωνική Συμμαχία στελέχη και μέλη, μαζί με αυτούς που ψήφισαν ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, «ακόμα οτιδήποτε κόμμα, αρκεί τα προβλήματα του να είναι κοινά»!! Πολύ θα θέλαμε να μάθουμε μια τέτοια πρόταση, σε ποιο εδάφιο του Μαρξισμού-Λενινισμού, έχει αναφορά. Ασφαλώς πουθενά!!

Αυτές οι αντιλήψεις είναι στη χειρότερη περίπτωση αστικές και στην καλύτερη αναρχικές!! Είναι οι απόψεις που θέλουν τα κόμματα και την πολιτική έξω από τα συνδικάτα και γενικά τις οργανώσεις του εργατικού-λαϊκού κινήματος!! Για να διαβρώνονται πιο εύκολα από τις αντιλήψεις της άρχουσας τάξης. Είναι απόψεις αντιδραστικές.

Είμαστε στα 100 χρόνια από την επανάσταση την Οκτωβριανή, έχει αξία να μαθαίνουμε από το ότι συνέβη τότε. Η Κοινωνική Συμμαχία εκφράστηκε από τα Σοβιέτ, οι αντιπρόσωποι δεν άφησαν έξω από την πόρτα την κομματική τους ταυτότητα και η επανάσταση έγινε δυνατή όταν οι μπολσεβίκοι πήραν την πλειοψηφία. Είμαστε στο Μάρτη, όπου έχουμε επέτειο από την αντεπαναστατική εξέγερση της Κρονστάνδης- Μάρτης 1921-βασικό αίτημα της μικροαστικής εξέγερσης: Έξω οι Κομμουνιστές και τα Κόμματα από τα Σοβιέτ!! Όταν τα Σοβιέτ ήταν κάτω από τον έλεγχο των μενσεβίκων και των εσέρων στήριζαν την αστική, λαϊκομετωπική κυβέρνηση του Κερένσκι

Ποιο θα είναι το πρόγραμμα της Κοινωνικής Συμμαχίας;

Απάντηση: « Θα έχει πολιτικό χαρακτήρα, πρόγραμμα,σχέδιο, θα έχει κατεύθυνση ενάντια στα μονοπώλια, ενάντια στο σύστημα αυτό, θα φτάνει μέχρι την εργατική, τη λαϊκή εξουσία....» Πολύ καλά!!

Ποιος θα το αποφασίσει αυτό το πρόγραμμα; Ο εργάτης, ο αγρότης, ο επαγγελματίας, ο καταπιεσμένος, αυτός που Ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, «ακόμα οτιδήποτε κόμμα.... αρκεί τα προβλήματα του να είναι κοινά»;; Δεν γίνεται σύντροφε γιατί μπορεί να έχουμε κοινά προβλήματα αλλά αυτοί που ψήφισαν «ακόμα οτιδήποτε κόμμα» έχουν άλλες από τους κομμουνιστές απαντήσεις και λύσεις για τα κοινά προβλήματα, έχουν αυταπάτες για το σύστημα και όχι μόνο. Για να μπουν στην Κοινωνική Συμμαχία πρέπει να αποδεχτούν το πρόγραμμα που «θα έχει κατεύθυνση ενάντια στα μονοπώλια, ενάντια στο σύστημα», άρα πρέπει να γίνουν αριστεροί πρώτα. Αν υιοθετήσουν ένα τέτοιο πρόγραμμα θα μπουν κατ’ ευθεία στο ΚΚΕ δεν χρειάζεται η Κοινωνική Συμμαχία. Γι αυτό λέμε ότι το Πρόγραμμα της πρέπει να ξεκινάει από τα άμεσα και να είναι μεταβατικό.

Έτσι υπάρχουν δύο τινά: Πρώτο ή θα περιμένουμε όσους ψήφισαν τα αστικά κόμματα να γίνουν αριστεροί για να χτίσουμε την Κοινωνική Συμμαχία ή δεύτερο, ξεκινάμε εδώ και τώρα την Κοινωνική Συμμαχία με τους αριστερούς που υπάρχουν στις οργανώσεις της αριστεράς, στην προοπτική να τραβήξουμε μέσα από την ενωτική δράση μας και το μεταβατικό σοσιαλιστικό πρόγραμμα, -που μπορεί να συμφωνηθεί άμεσα από τις οργανώσεις της αριστεράς-όλους αυτούς που ψήφισαν αστικά κόμματα.

Αλλά ας το δούμε πιο πρακτικά το ζήτημα:

Ερώτημα πρώτο, ποιος θα πάρει την πρωτοβουλία για την συγκρότηση της Κοινωνικής Συμμαχίας;

Λογική απάντηση: Ή κάποια στελέχη και μέλη του ΚΚΕ που θα βαπτιστούν πρωτοβουλία για την Κοινωνική Συμμαχία, ή θα καλέσει το ΚΚΕ τις οργανώσεις της αριστεράς, πράγμα που αποκλείει!! Άρα πάμε για κατασκευή τύπου ΠΑΜΕ, κλπ και για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλο μας «Κοινωνική Συμμαχία» με κορμό το ΚΚΕ ή πιο σωστά: Το ΚΚΕ με τον εαυτό του. Γιατί στην πράξη το ΚΚΕ είναι σαν κόμμα στο ΠΑΜΕ κλπ μέτωπα του.

Ερώτημα δεύτερο, ποιο όργανο θα αποφασίσει το πρόγραμμα της Κοινωνικής Συμμαχίας ;

Μα τι ερώτηση είναι αυτή; Ο ΓΓ είναι σαφής σ’ αυτό: «θα χει κατεύθυνση ενάντια στα μονοπώλια ....(και) ....θα φτάνει μέχρι την εργατική, τη λαϊκή εξουσία.» άρα είναι αποφασισμένο.

Για να μην το πολυτραβάμε το πράγμα είναι καθαρό όταν ο ΓΓ λέει ότι «το ΚΚΕ δεν θα είναι σαν κόμμα μέσα στην σε αυτή την κοινωνική συμμαχία» δεν πέφτει στον αναρχισμό αλλά στην πολιτική απάτη! Γιατί θα είναι όπως λένε και τα βασικά συνθήματα του 20ου Συνεδρίου: Ισχυροποιούμε το ΚΚΕ, Για Δυνατό Εργατικό Κίνημα και Κοινωνική Συμμαχία, Για την Εξουσία-Σοσιαλισμό. Και όπως βγαίνει από από την τοποθέτηση του ΓΓ και πρέπει κατά τη γνώμη μας μα είναι χωρίς να το αρνείται. Το ζητούμενο για το ΚΚΕ στην Κοινωνική Συμμαχία είναι στο «άρα και άλλες πολιτικές δυνάμεις δεν πρέπει να είναι ως τέτοιες» πράγμα που σημαίνει διαλυθείτε σαν οργανώσεις και ελάτε σαν άτομα στην Κοινωνική Συμμαχία του ΚΚΕ, γιατί και εμείς δεν θα είμαστε σαν κόμμα.

Συντροφικά, αυτές οι απόψεις δεν υπάρχουν στην ιστορία του επαναστατικού κινήματος και ιδιαίτερα στις παραδόσεις του Μπολσεβικισμού είναι απόψεις αντιδραστικές και επιζήμιες γιατί συγχύζουν και εξαπατούν το κίνημα.

Η κοινωνική συμμαχία χρειάζεται να έχει κορμό το ΚΚΕ και τις Οργανώσεις της αριστεράς, με πρόγραμμα μεταβατικό.

 

 

Προσυνεδριακός διάλογος ΚΚΕ: Προβληματισμοί μελών σε σχέση με τα ελληνοτουρκικά

Δεν θα μπορούσε παρά να συμμεριστεί κανείς απόλυτα τον «προβληματισμό» των συντρόφων του ΚΚΕ όπως αυτός αποτυπώνεται στον προσυνεδριακό διάλογο σε σχέση με τις θέσεις 12 και 44 του κειμένου των Θέσεων για το επερχόμενο συνέδριο του κόμματος2. Θέσεις οι οποίες αναφέρονται στο ενδεχόμενο ενός ελληνοτουρκικού πολέμου και την στάση του ΚΚΕ σ’ αυτόν.

Θέση 12

Συγκεκριμένα στη θέση 12, με τίτλο, «Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις και οι κίνδυνοι πολεμικής εμπλοκής» αναφέρεται:

«Η όξυνση των αντιθέσεων μεταξύ ελληνικής και τουρκικής αστικής τάξης επηρεάζεται άμεσα από τις εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, της Μέσης Ανατολής, της Βόρειας Αφρικής και μπορεί να αποτελέσει βασικό παράγοντα πυροδότησης της άμεσης πολεμικής εμπλοκής της Ελλάδας.

»Η αστική τάξη της Τουρκίας –την οποία αυτή τη στιγμή, ως ένα βαθμό, προσπαθούν να αποδυναμώσουν άλλα ισχυρά καπιταλιστικά κράτη– προσπαθεί να αναβαθμίσει τη θέση της μέσω του ελέγχου και της απόκτησης νέων εδαφών και θαλάσσιων περιοχών. Συνεχίζει τη στρατιωτική κατοχή και την παραβίαση δικαιωμάτων του κυπριακού κράτους, καθώς και τις προκλητικές αμφισβητήσεις κυριαρχικών δικαιωμάτων του ελληνικού κράτους (αμφισβήτηση συνόρων, εναέριες και θαλάσσιες παραβιάσεις, γκριζάρισμα ζωνών του Αιγαίου, με αποκορύφωμα τις πρόσφατες επαναλαμβανόμενες δηλώσεις Ερντογάν περί αμφισβήτησης της Συνθήκης της Λοζάνης κλπ.). Επιδιώκει για τα σχέδιά της την αξιοποίηση των μειονοτήτων (θρησκευτικών, εθνοτικών κλπ.) στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων.

»Οι περιοχές του Αιγαίου και της Θράκης αποτελούν τα πιθανά πεδία πολεμικής σύγκρουσης ανάμεσα στις αστικές τάξεις των γειτονικών κρατών Ελλάδας και Τουρκίας, με ενδεχόμενη εμπλοκή και εμβόλιμων σχεδιασμών της Αλβανίας και της ΠΓΔΜ, που τα τελευταία χρόνια αναπτύσσουν στενή πολιτική - στρατιωτική συνεργασία με την Τουρκία». (Οι υπογραμμίσεις δικές μας).

Θέση 44:

Στη θέση 44 διαβάζουμε:

«Σε περίπτωση πολεμικής εμπλοκής της Ελλάδας σε ιμπεριαλιστικό πόλεμο και σε ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, το Κόμμα πρέπει –υπερασπιζόμενο τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και του ελληνικού λαού– να ηγηθεί στην οργάνωση της εργατικής-λαϊκής πάλης για να βγει η Ελλάδα από τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο.

»Αυτό προϋποθέτει όχι μόνο να ηττηθεί ο όποιος πιθανός ιμπεριαλιστής εισβολέας –είτε είναι προσωρινός σύμμαχος είτε είναι προσωρινός αντίπαλος της αστικής τάξης της χώρας– αλλά να ηττηθεί ολοκληρωτικά και η ίδια η εγχώρια αστική τάξη.

»Μόνο έτσι μπορεί να γίνει εφικτό το πέρασμα της εξουσίας στην εργατική τάξη και η διέξοδος από τη βαρβαρότητα του καπιταλιστικού συστήματος που, όσο κυριαρχεί και σαπίζει, θα φέρνει εναλλάξ πότε τον πόλεμο, πότε την ιμπεριαλιστική ειρήνη με το πιστόλι στον κρόταφο των λαών.

»...Απαιτείται οπωσδήποτε ιδιαίτερη δουλειά σε μη επαναστατικές συνθήκες για την επιτυχή δημιουργία των προϋποθέσεων ήττας της εγχώριας και ξένης αστικής τάξης». (Οι υπογραμμίσεις δικές μας).

Οι προβληματισμοί των μελών του κόμματος

Στο «Ριζοσπάστη», 4/3/2017, σε παρέμβαση στον προσυνεδριακό διάλογο, με τίτλο «Για τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο»3, διαβάζουμε.

«Η θέση αυτή, νομίζω ότι δεν έχει κατανοηθεί πλήρως. Σε συζητήσεις με φίλους του Κόμματος, ή και μέσα στα όργανα, όταν αναφερόμαστε στη στάση που πρέπει να κρατήσει το Κόμμα, αρκούμαστε στη φράση να πρωτοστατήσει για αυτοτελή οργάνωση του κινήματος, να μην μπει η πάλη του κάτω από ξένη σημαία. Γνώμη μου είναι πως αυτή η φράση είναι που θέλει ανάλυση για να κατακτηθεί η σημασία της και η ανάδειξή της να γίνεται ενιαία από όλο το δυναμικό μας. Δεν πρέπει να ταυτιστεί η εργατική τάξη με τους στόχους και τα συνθήματα των αστών. Όπως σε καιρό ειρήνης, έτσι και σε καιρό πολέμου τα συμφέροντα των εργαζομένων είναι διαμετρικά αντίθετα από εκείνα του κεφαλαίου και για αυτόν το λόγο θα πρέπει να χαράξουν δική τους πορεία, με τελικό στόχο την κατάκτηση της εξουσίας.

»Κάποιοι σύντροφοι και οπαδοί ρωτάνε με μια ανησυχία λόγω των εξελίξεων: Τι σχέδιο έχει το Κόμμα σε περίπτωση τουρκικής εισβολής, πώς θα αντιδράσουμε; Ζητούν συγκεκριμένη απάντηση, πρακτικά βήματα, για το πώς θα κινηθούμε.

»Θεωρώ ότι δεν μπορείς να απαντήσεις τι θα κάνεις εκείνη τη στιγμή, χωρίς να αναλυθεί τι είδους δράση και παρέμβαση πρέπει να έχουν οι κομμουνιστές στο σήμερα. Πρέπει να αναδειχτεί οπωσδήποτε η σημασία της δουλειάς που γίνεται σε περίοδο ιμπεριαλιστικής ειρήνης, ώστε να έχεις προετοιμάσει δυνάμεις».

Διαβάζουμε, επίσης, στο Ριζοσπάστη, 4/3/2017, παρέμβαση με παρόμοιο περιεχόμενο και τίτλο «Μερικές παρατηρήσεις πάνω στις θέσεις της ΚΕ»4:

«Θέση 44. Θέλει περισσότερη εξειδίκευση, ίσως με αρθρογραφία στον Ριζοσπάστη, με παραδείγματα, για το πώς πρακτικά θα προετοιμαστεί και αντιδράσει οργανωμένα ο λαϊκός παράγοντας στην περίπτωση πολέμου (που έτσι κι αλλιώς, όπως και να εκδηλωθεί σήμερα είναι ιμπεριαλιστικός). Στο τέλος της 3ης παραγράφου αναφέρεται: ...περιλαμβάνει και πολύμορφα ζητήματα που πρέπει συνεχώς να μελετά η πολιτική πρωτοπορία. Ποια είναι αυτά τα ζητήματα; Παραδείγματα;».

Πώς απαντάει το κόμμα;

Μελετήσαμε την αρθρογραφία του «Ριζοσπάστη» και τις τοποθετήσεις του ΓΓ της ΚΕ πάνω στο θέμα, όμως πουθενά δεν είδαμε κάποια ουσιαστική απάντηση στα πιο πάνω ερωτήματα, καμία εξήγηση σχετικά με πώς δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για την «ήττα της εγχώριας αστικής τάξης» ούτε κάποια εξήγηση για το τι σημαίνει «για να τσακωθούν χρειάζονται δύο»… Δηλαδή δεν είδαμε σε κανένα σημείο να αναδεικνύονται οι ευθύνες της «εγχώριας αστικής τάξης».

Το μόνο που φαίνεται τόσο στη θέση 12 όσο και στην αρθρογραφία του «Ριζοσπάστη» είναι η επιθετικότητα της Τουρκίας – και μάλιστα με συγκεκριμένο τρόπο και με παραδείγματα. Αντίθετα για τις ευθύνες της «εγχώριας αστικής τάξης» βλέπουμε μόνο ασάφειες και γενικότητες. Με γενικολογίες δεν μπορείς να αντιπαλέψεις τον εθνικισμό και την «εθνική ομοψυχία» που πάντα προκαλεί η σύγκρουση με κάποιον εξωτερικό εχθρό!

Ενδεικτικά, στο «Ριζοσπάστη» της 5/3/175 διαβάζουμε:

«Η κλιμάκωση των τουρκικών προκλήσεων στο Αιγαίο -με κινήσεις, προηγούμενα όπως η μετάβαση της τουρκικής στρατιωτικής ηγεσίας με πλοίο κοντά στα Ιμια, συνεχείς επισκέψεις ακταιωρών της τουρκικής ακτοφυλακής γύρω από τις νησίδες, κανονιοβολισμοί από τουρκικό σκάφος εντός ελληνικών χωρικών υδάτων δίπλα στο Φαρμακονήσι- συνδυάστηκε τις προηγούμενες μέρες και από μια όξυνση της ρητορικής μεταξύ Αγκυρας και Αθήνας».

Στη συνέχεια υπάρχουν αναφορές από τις δηλώσεις Τούρκων κυβερνητικών και μη αξιωματούχων και το ακόλουθο σχόλιο του αρθρογράφου:

«Η αναφορά Κουρτουλμούς περί στρατηγικής της Άγκυρας αποδεικνύει ότι όλη η τωρινή βαβούρα στο Αιγαίο δεν γίνεται –όπως διαχέουν εδώ κυβερνώντες για λόγους εσωτερικής κατανάλωσης της Τουρκίας, έστω κι αν, κατά περιστάσεις, μπορεί να έχει και τέτοια χαρακτηριστικά. Αντιθέτως, η τουρκική αστική τάξη με κάθε μέσο και τρόπο, και σε κάθε περίσταση, φροντίζει να θυμίζει τις πάγιες επιδιώξεις της στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, έστω κι αν στην παρούσα φάση η ένταση των δηλώσεων και από τις δυο πλευρές υπερβαίνει την πυκνότητα και την ποσότητα των προκλήσεων στο Αιγαίο». (Οι υπογραμμίσεις δικές μας).

Για την εγχώρια άρχουσα τάξη υπάρχει το εξής σχόλιο:

«Ο τρόπος που η ελληνική αστική τάξη επιδιώκει την επέκταση των γεωπολιτικών της συμφερόντων στην περιοχή είναι η ακόμα βαθύτερη εμπλοκή του λαού και της χώρας στους επικίνδυνους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς του ευρωατλαντικού άξονα και τους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς με άλλα κέντρα και χώρες, η εμπλοκή δηλαδή ακριβώς σε μια δίνη εξελίξεων που ολοένα και πιο έντονα μυρίζει μπαρούτι». (Οι υπογραμμίσεις δικές μας).

Είναι λογικό με τέτοιες τοποθετήσεις να υπάρχει μπέρδεμα στα μέλη και τους οπαδούς του κόμματος – και από εδώ προκύπτουν οι «προβληματισμοί» η ανάγκη για «διευκρινήσεις», για «παραδείγματα για να κατανοηθούν οι θέσεις» κλπ!

Θα χρειαζόταν δηλαδή συγκεκριμένη αναφορά για το ποια είναι τα γεωπολιτικά συμφέροντα της ελληνικής αστικής τάξης και πως επιδιώκει την επέκτασή τους πράγμα που θα αναδείξει και τις δικές της ευθύνες σε ενδεχόμενο ελληνοτουρκικό πόλεμο και θα δημιουργήσει τις συνθήκες στη συνείδηση του λαού για την ανατροπή της «εγχώριας αστικής τάξης»!

Γενικά οι τίτλοι από της αρθρογραφίας του «Ριζοσπάστη» παρουσιάζουν μια «εγχώρια αστική τάξη» που απειλείται από την επιθετικότητα της Τούρκικης αστικής τάξης. Αναφέρουμε χαρακτηριστικούς τίτλους άρθρων:

«Νέες τουρκικές προκλήσεις και νέες προσπάθειες εφησυχασμού» (2/2/2017)6

«Συντηρεί την ένταση η Άγκυρα» (3/2/2017)7

«Συνεχής υπόμνηση των απαιτήσεων της τουρκικής αστικής τάξης στο Αιγαίο» (23/2/2017)8

Επίσης η καταγγελία του ΚΚΕ ότι η κυβέρνηση και τα αστικά κόμματα καλλιεργούν τον εφησυχασμό στο λαό για την προκλητική στάση της Τουρκίας, μόνο σύγχυση μπορεί να προκαλέσει. Γράφει συγκεκριμένα ο «Ριζοσπάστης» της 3/2/17:

«Συνεχίζει η Τουρκία τις προκλήσεις σε βάρος ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων αποκαλύπτοντας ότι κάθε άλλο παρά αποσπασματικές κινήσεις, απλά για λόγους εσωτερικής κατανάλωσης, είναι οι τελευταίες ενέργειες, όπως προσπαθούν η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και τα άλλα αστικά κόμματα να παρουσιάσουν καλλιεργώντας εφησυχασμό για τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις στην περιοχή που γεννάνε επικίνδυνες εξελίξεις και επιβάλλουν τη λαϊκή επαγρύπνηση». (Οι υπογραμμίσεις δικές μας).

Συνέντευξη του Δημήτρη Κουτσούμπα

Στη συνέντευξη που έδωσε στο κανάλι «Action24» και που δημοσίευσε ο «Ριζοσπάστης» στις 4/2/2017, ο ΓΓ της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, καταγγέλλει με τη σειρά του τον εφησυχασμό:

«Εμείς δεν επαναπαυόμαστε. Μάλιστα ασκούμε κριτική στην ελληνική κυβέρνηση, που εφησυχάζει τον ελληνικό λαό λέγοντας ότι εντάξει δεν είναι τίποτα, συνηθισμένα επεισόδια ή στην καλύτερη περίπτωση λέει ότι ο Ερντογάν έχει εσωτερικά προβλήματα και μόνο γι’ αυτό τα κάνει. Φυσικά ο Ερντογάν έχει εσωτερικά προβλήματα... Αλλά αυτό δεν τον εμποδίζει να έχει επιθετική πολιτική, γιατί είναι ζωτικός χώρος το Αιγαίο... για την τούρκικη πολιτική».

Ανησυχεί ο Γραμματέας του ΚΚΕ γιατί:

«...κάθε φορά όταν υπάρχει... επεισόδιο με την Τουρκία... η τουρκική πολιτική κάτι παίρνει. Να σας θυμίσω ότι μετά τα Ίμια ήταν για πρώτη φορά που υπέγραψε η ελληνική κυβέρνηση μαζί με την τουρκική κυβέρνηση και σε επίπεδο ΕΕ, ότι η Τουρκία έχει ζωτικά συμφέροντα στο Αιγαίο». (υπογρ. δικές μας)

Στην ερώτηση:

«Τι προτείνετε να κάνει η κυβέρνηση...»

Απαντά:

«Η κυβέρνηση θα πρέπει να ακολουθήσει μια πολιτική κατ’ αρχήν ενημέρωσης του ελληνικού λαού, καθαρής ενημέρωσης όλων των πολιτικών δυνάμεων...»

Τα «ερωτήματα» που προκύπτουν

Αυτές οι απαντήσεις –που προκύπτουν όταν το ΚΚΕ πιέζεται και αναγκάζεται να γίνει συγκεκριμένο– γεννάνε, φυσιολογικά, μια σειρά από ζητήματα.

Πρώτο μια κυβέρνηση με αστική πολιτική, όπως η σημερινή, τι είδους «περισσότερη ενημέρωση» θα κάνει πέραν από αυτή που λαμβάνουμε από τα ΜΜΕ;

Δεύτερο, μπορεί ο λαός να μην είναι, αλλά τα κόμματα του κατεστημένου και η αστική τάξη είναι σίγουρα επαρκώς πληροφορημένοι για το τι συμβαίνει. Και πράττουν αυτό που υπαγορεύει το συμφέρον τους.

Όμως το ΚΚΕ τι προσδοκά όταν ζητά να ενημερωθούν όλα τα κόμματα; Περιμένει κοινή δράση για αντιμετώπιση του εξωτερικού κινδύνου; Προτείνει εθνική ενότητα σαν απάντηση στην τουρκική επιθετικότητα;

Τρίτο, ποιο νομίζει το ΚΚΕ ότι θα είναι το περιεχόμενο της δράσης της κυβέρνησης για την «λαϊκή επαγρύπνηση»; Καθεστώς εξουσίας του κεφαλαίου δεν έχουμε; Τι είδους λαϊκή επαγρύπνηση θα μπορούσε να δημιουργήσει μια κυβέρνηση που υπηρετεί αυτό το καθεστώς;

Καμία σχέση με το διεθνισμό

Αυτές οι τοποθετήσεις του ΚΚΕ δεν έχουν σχέση με το Διεθνισμό. Δεν αποκαλύπτουν το ρόλο της εγχώριας αστικής τάξης στην οποιουδήποτε χαρακτήρα εμπλοκή με την Τουρκία, πράγμα, που θα στοιχίσει στο εργατικό-λαϊκό κίνημα σε ανθρώπινες ζωές. Έτσι, σε συνδυασμό με προτάσεις του είδους «να ενημερώσει η κυβέρνηση τα πολιτικά κόμματα» οδηγούν σε αντιλήψεις εθνικής συσπείρωσης απέναντι στον εξωτερικό εχθρό.

Είναι φανερό ότι η πολιτική του ΚΚΕ στο πρακτικό και συγκεκριμένο επίπεδο δεν συνάδει με την θέση 44 που προτείνει «...να ηττηθεί ολοκληρωτικά και η ίδια η εγχώρια αστική τάξη».

Η ήττα της «εγχώριας αστικής τάξης» που είναι σωστή σαν πρόταση πρέπει να προετοιμαστεί από τώρα πριν ξεσπάσει η εμπλοκή και αυτό σημαίνει να καταλάβει ο λαός συγκεκριμένα ότι τα συμφέροντά του δεν ταυτίζονται με τις γεωπολιτικές επιδιώξεις της, κι αυτές το ΚΚΕ οφείλει να τις αναδείξει μία προς μία.

Το πρόβλημα επομένως δεν είναι στις θέσεις 12 και 44 καθαυτές αλλά στην πολιτική του κόμματος στο πρακτικό επίπεδο: η ολοκληρωτική αδυναμία δηλαδή να μετατρέψει σωστές θέσεις όπως «την ήττα της εγχώριας αστικής τάξης» σε πρακτικές πολιτικές προτάσεις που να γίνουν κατανοητές και να υιοθετηθούν από τη βάση του κόμματος και την κοινωνία.

Μάχη ενάντια στον εφησυχασμό – από ποιον, με ποιο πρόγραμμα;

Η μάχη ενάντια στον εφησυχασμό, που σωστά προτείνει το ΚΚΕ, δεν είναι έργο της κυβέρνησης, αλλά της Αριστεράς – της Αριστεράς της οποίας το ΚΚΕ σαν το μεγαλύτερο κόμμα της όφειλε να θέσει τον εαυτό του επικεφαλής.

Στο τετρασέλιδο φυλλάδιο του ΚΚΕ, που δημοσιεύτηκε στο «Ρ» 12/2/2017, με τίτλο: «Η δύναμή σου είναι εδώ! Με το ΚΚΕ στο δρόμο της ριζικής αλλαγής!» είναι σωστή η αναφορά ότι:

«Οι εξελίξεις επιβάλλουν ενίσχυση της πάλης για την απεμπλοκή της χώρας μας από τους πολεμικούς σχεδιασμούς, δυνάμωμα της κοινής πάλης Ελλήνων και Τούρκων εργαζομένων ενάντια στις αστικές τάξεις και την πολιτική που υπηρετεί τα συμφέροντά τους».

Αυτό σύντροφοι του ΚΚΕ προϋποθέτει δυνάμωμα της κοινής πάλης της ελληνικής Αριστεράς συγκροτημένη σε αντιπολεμικόαντιμνημονιακόταξικό μέτωπο. Που σημαίνει πάλη για έξοδο από το ΝΑΤΟ, με αποκάλυψη των γεωπολιτικών επιδιώξεων και συμφερόντων της εγχώριας αστικής τάξης έτσι ώστε να στραφούν τα λαϊκά στρώματα εναντίον της, με πάλη ενάντια στα μνημόνια και με ταυτόχρονη προβολή του σοσιαλιστικού μεταβατικού προγράμματος σαν απάντηση στην εξουσία της «εγχώριας αστικής τάξης».

Σημειώσεις

1 «Συνέντευξη του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δημήτρη Κουτσούμπα στον τ/ς ΣΚΑΪ [10/3/2017]», ΚΚΕ, 10 Μαρτίου 2017  και «Συνέντευξη του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ σε τηλεοπτικό σταθμό», Ριζοσπάστης, 11 Μαρτίου 2017. 

2 «Θέσεις της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας για το 20 Συνέδριο» Ριζοσπάστης, 18 Δεκεμβρίου 2016. 

3 «Για τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο», Ριζοσπάστης, 4 Μαρτίου 2017. 

4 «Μερικές παρατηρήσεις πάνω στις θέσεις της ΚΕ», Ριζοσπάστης, 4 Μαρτίου 2017. 

5 Θ. Μπ., «Προκλήσεις, δηλώσεις και επικίνδυνα σχέδια σε ΝΑΤΟικό φόντο», Ριζοσπάστης, 5 Μαρτίου 2017. 

6 «Νέες τουρκικές προκλήσεις και νέες προσπάθειες “εφησυχασμού”», Ριζοσπάστης, 2 Φεβρουαρίου 2017. 

7 «Συντηρεί την ένταση η Άγκυρα», Ριζοσπάστης, 3 Φεβρουαρίου 2017. 

8 «Συνεχής “υπόμνηση” των απαιτήσεων της τουρκικής αστικής τάξης στο Αιγαίο», Ριζοσπάστης, 23 Φεβρουαρίου 2017. 

Τελευταία τροποποίηση στις Τρίτη, 14 Μάρτιος 2017 16:42
Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.