Πέμπτη, 24 Αύγουστος 2017 11:13

Δυο ποιήματα

Κατηγορία Ειδήσεις

Δημοσιεύουμε δυο ποιήματα που μας έστειλε η φίλη Chelsea D. Την ευχαριστούμε.

Κουράστηκα να νουθετώ,

να τους οδηγώ δια τον πυκνό

και δυσώδη καπνό.

Ξέσχιζα καρδιά,

λέρωνα τα χέρια μου

για χάρη τους,

τορνεύοντας το λόγο πάνω στο βωμό.

Λογοτέχνης είμαι, και η δουλειά μου -

να γράφω Ταλμούδ,

Να συνθέτω Καινή Διαθήκη, Κοράνι.

Είμαι τόσο μόνος, που ούτε οι ασκητές

δεν πρόκειται να με καταλάβουν.

Είμαι τόσο ζωτικός,

που ο παππούς ο Νώε

δεν με έσωζε, όταν είχε έκτρωση η Γη

«Κάθε είδος της ξηράς να έχει ζεύγος,

αυτονού εκεί – δώσ’ του μία με φτυάρι,

μην ανέβει στο καράβι».

Και από τότε, όχι ότι είμαι Μωυσής,

αλλά πίσω μου,

ονομάζοντάς με συνάδελφο,

σέρνονται απολύτως όλοι

στο μέρος που για μας είναι άγνωστο.

Κουράστηκα. Και το κρεβάτι μου -

είναι φρούριο.

Και φωνάζει το πλήθος, καλώντας

αλήθεια ή ψέμα.

Μόνο άψινθος βλασταίνει από μέσα μου.

Και με ρυτίδες

γέμισε το δέρμα.

Θα ’θελα να με κάψουν σαν σκιάχτρο,

άμα ήξερα ότι θα τελειώσει μ’ αυτό,

ότι πέφτοντας απ’ τη γέφυρα κάτω

δεν θα γίνω τέρας

θαλασσινό.

Ότι ολοκλήρωσα την εντολή αποτελεσματικά.

Ότι μου επιστρέφουν σώμα, στο οποίο

μπορώ να χαμογελάσω.

Ότι μέσα έχει καρδιά που χτυπά δυνατά,

και ότι ποτέ δε θα την

ξαναχάσω.

...αλλά θα κλείσει ο κύκλος -

Έχοντας αλλάξει εκατό τομάρια,

η δουλειά μου είναι - να γράφω σενάρια.

Ίσως είμαι χειρότερος μεσσίας που υπήρχε ποτέ.

Αλλά κάρφωσαν

τα βλέμματα

και

με κοιτάνε.

***

Αγοράκι που ξύπνησε ανάμεσα στους σοφούς

Δεν διαβάζει δικούς μου στοίχους

Δεν ακούει δικά μου τραγούδια

Πάντα θαυμάσιο, φρέσκο, νεαρό,

σαν τα ανοιξιάτικα λουλούδια

Όμως, τίποτα δεν ζυγίζει η δική μου ψυχή.

Απολύτως τίποτα.

Κι ας κάθε νύχτα τον παρακαλεί

Αγαπάω τις δικές του παλάμες, τους σπόνδυλους,

και το διαπεραστικό του βλέμμα, πόνο γεμάτο.

Στο κεφάλι ακούω θόρυβους

Εγω γι’ αυτόν δεν γράφω

δεν γράφω

δεν γράφω...

Δεν γράφω γι’ αυτόν - τον εισπνέω:

σανός, ζέστη και κάτι γλυκό.

Και στο τζάμι μετά τον εκπνέω,

Με τα δάχτυλα κάνω περίγραμμα, κατευνάζοντας το σπασμό.

Δεν σε καταλαβαίνω, αλλά σ’ αγαπώ.

Το αγοράκι χαμογελώντας μου μιλάει:

Μην ξεπεράσεις το όριο,

πιο πέρα γίνεται θύελλα.

Και εγώ είμαι φως φανάρι, ραμμένος με άσπρα νύματα.

Γράφε για μένα,

παρότι δεν θα διαβάζω

δικά σου

ποιήματα.

Chelsea D

Τελευταία τροποποίηση στις Πέμπτη, 24 Αύγουστος 2017 14:46
Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.