Τετάρτη, 08 Νοεμβρίου 2017 13:29

Βιομηχανικός Συνδικαλισμός

Κατηγορία Θεωρία

Ταυτόχρονα με τη σοβιετική εμπειρία του σοβιέτ της Πετρούπολης, οι θεωρητικές συζητήσεις πού ξετυλίγονται ανάμεσα στους επαναστάτες σοσιαλιστές στις Ενωμένες Πολιτείες, και οι οποίες θα οδηγήσουν στο σχηματισμό της I.W.W. (Industrial Workers of the World), κάνουν το θεωρητικό σοσιαλιστή Daniel de Leon να διατυπώσει μια πρωτότυπη αντίληψη για τη διαχείριση της κοινωνικοποιημένης οικονομίας. [Σ.τ.Επ.]

Ντανιέλ ντε Λεόν

Βιομηχανικός Συνδικαλισμός

Ο καπιταλισμός είναι η τελευταία έκφραση της ταξικής κυριαρχίας. Η οικονομική βάση της ταξικής κυριαρχίας είναι η ατομική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής. Η κοινωνική δομή, η εξωτερική μορφή της ταξικής κυριαρχίας, είναι το Πολιτικό κράτος – αυτή η κοινωνική δομή μέσα στην οποία η κυβέρνηση είναι ένα αποκομμένο και ξέχωρο απ’ τη παραγωγή όργανο, χωρίς άλλη ζωτική λειτουργία πέρα από τη διατήρηση του στάτους κβο της ταξικής κυριαρχίας.

Ανατροπή της ταξικής κυριαρχίας, σημαίνει, ανατροπή του Πολιτικού κράτους, και την αντικατάσταση του με τη Βιομηχανική κοινωνική τάξη, κάτω απ’ την οποία τα μέσα παραγωγής γίνονται συλλογική ιδιοκτησία πού λειτουργούν για το λαό και, από το λαό.

Ο σκοπός καθορίζει τα μέσα. Αφού ο σκοπός της κοινωνικής εξέλιξης είναι η οριστική κατάργηση της ταξικής κυριαρχίας, τα μέσα πρέπει να απαλλοτριωθούν.

Όπως στη φύση, έτσι και στη κοινωνία οι οφθαλμαπάτες αφθονούν και μπαίνουν εμπόδιο στο δρόμο της προόδου μέχρι τη κατάργηση τους.

Ο οικονομικός δεσποτισμός της κυρίαρχης τάξης δημιουργεί, σε μερικούς, την αυταπάτη ότι η οικονομική οργάνωση και δραστηριότητα της κυριαρχούμενης εργατικής τάξης αρκούν για να ανατρέψουν τα ενοχλητικά εμπόδια.

Ο πολιτικός δεσποτισμός της κυρίαρχης τάξης δημιουργεί, σε άλλους, την αυταπάτη ότι η πολιτική οργάνωση και δραστηριότητα της εργατικής τάξης επαρκούν για να διορθώσουν τη κατάσταση.

Τα μονόπλευρα συμπεράσματα σε ότι άφορα την οικονομική οργάνωση και δραστηριότητα οδηγούν μοιραία σε μια σκέτη επίδειξη, όπως φάνηκε στην περίπτωση του A.F.L. παρά τις συμμαχίες του με την Ομοσπονδία του πολίτη και τη Πολιτοφυλακή του Χριστού, καθώς και στη περίπτωση του δήθεν αναρχο-συνδικαλιστικού I.W.W. του Σικάγου – στο μπακουνινισμό που η μεγαλοφυΐα του Μαρξ καταπολέμησε και κατάγγειλε, Τα μονόπλευρα συμπεράσματα σχετικά με την πολιτική οργάνωση και δραστηριότητα οδηγούν το ίδιο μοιραία σ’ ένα στείρο εκλογισμό (électoralisme), όπως το έδειξε επίσης συχνά και αξιοθρήνητα το σοσιαλιστικό κόμμα, που ο Μαρξ είχε εξίσου καταπολεμήσει και καταγγείλλει για το κοινοβουλευτικό κρετινισμό του.

Ο βιομηχανικός συνδικαλισμός απελευθερωμένος από κάθε οπτική αυταπάτη έχει καθαρούς στόχους: την ανατροπή του Πολιτικού Κράτους απ’ τη βιομηχανική κυβέρνηση. Η καθαρότητα των στόχων του τον προφυλάσσει από το αναρχικό σύνθημα «όχι κυβέρνηση», καθώς, και απ’ όλα τα λάθη πού απορρέουν απ’ αυτό, και από το «κοινοβουλευτικό κρετινισμό» των πολιτικών που βασίζονται στη νομοθεσία για να ανατρέψουν τη ταξική κυριαρχία.

Το βιομηχανικό συνδικάτο έχει υιοθετήσει την αρχή: «Χωρίς κυβέρνηση, δεν υπάρχει οργάνωση· χωρίς οργάνωση δεν υπάρχει συλλογική εργασία· χωρίς συλλογική εργασία, δεν μπορεί να υπάρξει αφθονία αγαθών για όλους· και επομένως ούτε ελευθερία». Να γιατί το βιομηχανικό συνδικάτο αποσκοπεί σε μια δημοκρατικά συγκεντρωτική κυβέρνηση, που θα συνοδεύεται από την -τοπική αυτονομία- που απαιτεί η δημοκρατία.

Το βιομηχανικό συνδικάτο περικλείει την αρχή του Πολιτικού Κράτους – οι τοπικές και κεντρικές αρχές θα έχουν διαχωριστεί από τη παραγωγική δραστηριότητα· και περιέχει τις απαιτήσεις μιας κυβέρνησης της ελευθερίας - δηλαδή τη κεντρική και τοπική διοίκηση πούυ θα εξασφαλίζεται από τις παραγωγικές ικανότητες του λαού.

Το βιομηχανικό βιομηχανικό συνδικάτο λαβαίνει υπ’ όψη του τις απαιτήσεις της κοινωνικής εξέλιξης στη θεμελίωση του έθνους, και, μαζί μ’ αυτό, της κυβέρνησης του, σ’ ένα κόσμο διάφορο από εκείνον μέσα στον οποίο η ταξική κυριαρχία χτίζει το έθνος, και, μαζί μ’ αυτό, τη κυβέρνησή του: ένα εδαφικό καλούπι.

Ο βιομηχανικός συνδικαλισμός χτίζει το έθνος πάνω στο καλούπι των παραγωγικών δραστηριοτήτων και διαμορφώνει τη κυβέρνηση του έθνους έτσι ώστε να την αντιπροσωπεύει. Συνεπώς ο βιομηχανικός συνδικαλισμός οργανώνει τις παραγωγικές δραστηριότητες της χώρας μέσα στα πλαίσια της μελλοντικής κοινωνίας.

Επιτελώντας αυτή τη γενική λειτουργία, ο βιομηχανικός συνδικαλισμός, νόμιμος γόνος του πολιτισμού, φθάνει εξοπλισμένος μ’ ολόκληρη την εμπειρία των αιώνων.

Χωρίς να πέφτει στην αυταπάτη ότι η εξελεγκτική του διαδικασία θα περιοριστεί σε μια «αναθεώρηση του κόσμου», και γνωρίζοντας ότι το πρόγραμμα του προϋποθέτει ένα στάδιο όξυνσης κάθε επαναστατικής διαδικασίας που είναι γνωστή με το όνομα Επανάσταση, το βιομηχανικό συνδικάτο συνδέεται με τα επιτεύγματα των επαναστατικών προγόνων της χώρας του, που ήταν οι πρώτοι που θέσπισαν ένα σύνταγμα που αρνείται τη διαιώνιση του δικού τους κοινωνικού συστήματος και το οποίο, με τη τροποποίηση των νομοσχεδίων του νομιμοποιεί την επανάσταση. Συνδέεται με το μεγάλο επίτευγμα της Αμερικανικής επανάστασης, έχοντας πλήρη συνείδηση ότι η Επανάσταση που φέρνει μέσα του άφορα τις μάζες και κάνει αναγκαία τη συνδρομή των μαζών για τη πραγματοποίηση της, και ότι επομένως αποκλείει την απλή ιδέα της συνωμοσίας και απαιτεί αναγκαστικά μια κοινή και καθαρά προπαγανδιστική δράση, εκπαίδευσης και οργάνωσης. Διαφωτισμένος με την ακτινοβόλα θεωρία του Μαρξ σύμφωνα με την οποία τίποτα άλλο έκτος από ένα σοβαρό συνδικάτο δεν μπορεί να συγκροτήσει το αληθινό πολιτικό κόμμα της εργασίας, ο βιομηχανικός συνδικαλισμός εξαντλεί όλη την ενεργητικότητα του με σκοπό να ενώσει την εργατική τάξη τόσο στο βιομηχανικό όσο και στο πολιτικό χώρο – στο βιομηχανικό χώρο γιατί, χωρίς ένα τέλεια οργανωμένο συνδικάτο της εργατικής τάξης, δεν μπορεί να υπάρξει επαναστατική δράση· και στο πολιτικό χώρο, γιατί, μόνο σ’ αυτόν μπορεί να εκπληρωθεί ο σκοπός της επανάστασης, χωρίς τη συνείδηση του οποίου το συνδικάτο δεν είναι παρά ένας χάρτινος πύργος.

Ο βιομηχανικός συνδικαλισμός είναι η Δημοκρατία που αρχίζει να πραγματοποιείται· αφού εκπληρωθεί ο σκοπός αυτός, ο βιομηχανικός συνδικαλισμός είναι τότε η Σοσιαλιστική Δημοκρατία σε δράση.

Πηγή: Ερνέστ Μαντέλ (επιμέλεια), Εργατικός έλεγχος, εργατικά συμβούλια, αυτοδιαχείριση, Καστανιώτης, Αθήνα 1975, σσ. 94-96.

Στο: Eric Haas, Socialist Industrial Unionism, New York Labor News Comany, Νέα Υόρκη 1960.

Κείμενα σχετικά με τον εργατικό έλεγχο που έχουν δημοσιευτεί στο e la libertà είναι τα εξής:

Ερνέστ Μαντέλ, «Τι είναι εργατικός έλεγχος»

Αλεξάντρ Λοζόφσκι, «Ο έλεγχος της παραγωγής»

Καρλ Ράντεκ, «Για τον εργατικό έλεγχο» (δύο κείμενα)

Αννα Παγκράτοβα, «Οι Εργοστασιακές Επιτροπές στη Ρωσία την εποχή της Επανάστασης»

Νικολάι Οσίνσκι, «Για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού» 

Λ. Τρότσκι, «Εθνικοποιημένη βιομηχανία και εργατική διαχείριση»

Pete Dolack, «Το ξεχασμένο κίνημα του εργατικού ελέγχου στην Άνοιξη της Πράγας»

Τελευταία τροποποίηση στις Τετάρτη, 08 Νοεμβρίου 2017 13:42
Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.