Κυριακή, 13 Μαρτίου 2016 20:11

Η Πολιτική Απόφαση της 3ης Συνδιάσκεψης της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α.

Κατηγορία Πολιτική

 

11.3.2016

Η Πολιτική Απόφαση της 3ης Συνδιάσκεψης της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α.

Α. Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΟΙ ΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΑΠΕΙΛΕΣ ΕΝΤΕΙΝΟΝΤΑΙ

  1. Η καπιταλιστική κρίση γνωρίζει νέες σοβαρές περιπλοκές. Αυτό δείχνουν τα σημάδια στο οικονομικό επίπεδο (λαχάνιασμα των BRICS, σημάδια κρίσης στην Κίνα, οικονομική κατάσταση της Deutche Bank, εξασθένιση της ανάπτυξης στην ευρωζώνη κ.ά). Παράλληλα η κρίση εκδηλώνεται και με την ένταση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και των πολέμων και, ειδικά στην περιοχή μας, την πρωτοφανέρωτη όξυνση του «προσφυγικού ζητήματος» και τέλος την πολιτική κρίση και τα εντεινόμενα αδιέξοδά της.

Η γενίκευση των πολεμικών αναμετρήσεων δεν είναι πλέον ένα μακρινό ενδεχόμενο. Οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί για το μοίρασμα των σφαιρών επιρροής ξεσπάνε με απίστευτη βιαιότητα λόγω της καπιταλιστικής κρίσης, που κάνει το κεφάλαιο να αναζητά απεγνωσμένα νέες αγορές και εντείνουν τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς. Η βαρβαρότητα του πολέμου περικυκλώνει επικίνδυνα τη χώρα μας, τόσο στην Συρία όσο και στον σφαγιασμό των Κούρδων στα εδάφη της Τουρκίας.

Ο αναδυόμενος ρατσισμός των κλειστών συνόρων και των φραχτών και η μονιμοποίηση των μέτρων «έκτακτης ανάγκης» και «κοινοβουλευτικού ολοκληρωτισμού» στο όνομα της «πάλης κατά της τρομοκρατίας» σε όλη την Ευρώπη, έρχονται στην πρώτη γραμμή των κινδύνων για την εργασία, τον πολιτισμό και την ανθρωπότητα. Όπως φάνηκε και με το πραξικόπημα του καλοκαιριού ενάντια στο ΟΧΙ του εργαζόμενου λαού, έτσι και σήμερα απέναντι στο προσφυγικό κύμα που η ίδια δημιούργησε, η Ευρωπαϊκή Ένωση θωρακίζεται απέναντι στη λαϊκή βούληση, στα εργατικά δικαιώματα και προωθεί τη βαρβαρότητα και τον φασισμό ενάντια σε κάθε έννοια ανθρωπισμού.

Όλα τα παραπάνω θέτουν αναβαθμισμένα καθήκοντα στο αντιπολεμικό κίνημα: είναι αναγκαίο να υπάρξει ένα στιβαρό διεθνές αντιπολεμικό αντιιμπεριαλιστικό κίνημα, ένα ταξικό κίνημα αλληλεγγύης στους πρόσφυγες που θα βάλει φραγμούς στους σχεδιασμούς του ιμπεριαλισμού, θα διεκδικήσει το σταμάτημα του πολέμου, τα ανοιχτά σύνορα και την ασφαλή διέλευση των προσφύγων και των μεταναστών, θα οργανώσει την ταξική αλληλεγγύη, θα συντρίψει την όποια ανάπτυξη ακροδεξιών αντανακλαστικών ή πρακτικών στη χώρα μας και σε όλη την Ευρώπη. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα συνεχίσει τις πρωτοβουλίες της προς όλες τις δυνάμεις του κινήματος και της μαχόμενης Αριστεράς στο μέτωπο αυτό.

Ο μύθος της «Ευρώπης των λαών» είναι νεκρός. Η ευρωπαϊκή καπιταλιστική ολοκλήρωση βρίσκεται σε διαδικασία φθοράς και κρίσης. Η ΕΕ δεν έχει καμιά σχέση με τη δημοκρατία και την αλληλεγγύη. Το πραγματικό πρόσωπό της ήταν και είναι το αποκρουστικό πρόσωπο μιας διεθνούς ιμπεριαλιστικής ένωσης του κεφαλαίου για τη διεξαγωγή του κοινωνικού πολέμου σε βάρος της εργατικής τάξης, της διαρκούς «επιτροπείας», του ρατσισμού, της πολεμικής σύμπραξης με το ΝΑΤΟ και των αντιδραστικών πολιτικών. Η ρήξη/αποδέσμευση από τον μηχανισμό αυτό, από αντικαπιταλιστική διεθνιστική σκοπιά, γίνεται αναπόσπαστος όρος κάθε προγράμματος που θέλει να υπερασπίζεται πραγματικά τα εργατικά λαϊκά συμφέροντα.

Η διεθνής καπιταλιστική κρίση και οι δραματικές της συνέπειες φέρνουν και πάλι στην πρώτη γραμμή το θεμελιακό δίλημμα «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα». Απέναντι σε έναν καπιταλισμό που απειλεί να παρασύρει στον όλεθρο κάθε έννοια αξιοβίωτης ζωής, δημοκρατίας και πολιτισμού, η ανασυγκρότηση της ενότητας και της αλληλεγγύης της εργατικής τάξης και των λαϊκών τάξεων, ο αντικαπιταλιστικός αγώνας, η επαναθεμελίωση του προτάγματος της κοινωνικής χειραφέτησης, της απελευθέρωσης της κοινωνίας από τα δεσμά της εκμετάλλευσης, η προοπτική της επανάστασης, του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού στον 21ο αιώνα είναι η μόνη ελπιδοφόρα προοπτική.

  • Στη χώρα μας η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, μαζί με την ΕΕ και το ΔΝΤ, κλιμακώνουν την αντιλαϊκή επίθεση. Προωθούν τα βάρβαρα μέτρα του τρίτου μνημονίου (ασφαλιστικό, φορολογικό, υπερταμείο ξεπουλήματος δημόσιας περιουσίας, πλειστηριασμοί κλπ) ενώ προετοιμάζουν ένα τέταρτο μνημόνιο, για να καλύψουν το δημοσιονομικό κενό των 6-9 δισ. ευρώ με πρόσχημα την «ελάφρυνση του χρέους». Η βαθύτερη πρόσδεση της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ στην ΕΕ, το ΝΑΤΟ και τον αντιδραστικό άξονα Ισραήλ-Αίγυπτος εμπλέκει τη χώρα μας στη δίνη του πολέμου, επιτρέπει στο ΝΑΤΟ να κάνει κουμάντο στο Αιγαίο, διατηρεί τον φράχτη στον Έβρο και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, ακολουθεί την πολιτική και τις πρακτικές της «Ευρώπης Φρούριο».

Συνολικά η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αποτελεί το κύριο κέντρο προώθησης της επίθεσης για την επιβολή των μνημονίων. Είναι βαθιά ταξική και εχθρική απέναντι στον λαό.

  1. Ο νέος γύρος των αγώνων που άνοιξε, παρά και ενάντια στην θέληση όχι μόνο της κυβέρνησης αλλά όλου του αστικού μνημονιακού μπλοκ, είναι όχι ο μακρινός επίλογος των προηγούμενων αγώνων αλλά η εισαγωγή στα νέα κύματα των αγώνων που έρχονται. Οι όποιες αυταπάτες περί «άλλης διαχείρισης» του Μνημονίου ή «παράλληλου προγράμματος» κατέρρευσαν. Σημαντικά τμήματα των εργαζομένων και του λαού δεν ενσωματώνουν την υποταγή του ΣΥΡΙΖΑ σαν δική τους ήττα και δεν παύουν στον ένα ή τον άλλο βαθμό να έχουν αναζητήσεις προς τα αριστερά, να βγάζουν βαθύτερα συμπεράσματα από την περίοδο αυτή, ενισχύοντας τις αντιμνημονιακές και αντι-ΕΕ τάσεις στην κοινωνία. Διαφαίνεται ότι ο αρνητικός συσχετισμός δυνάμεων που διαμορφώθηκε από το καλοκαίρι και μετά δεν έχει σταθεροποιηθείκαι μπορεί κάτω από συγκριμένες προϋποθέσεις να ανατραπεί. Αυτό είναι το ελπιδοφόρο μήνυμα, η πραγματική δυνατότητα της νέας περιόδου.

  1. Με βάση τα παραπάνω, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καλείται να απαντήσει πώς, στις νέες συνθήκες που διαμορφώνονται, οι εργαζόμενοι και τα φτωχά λαϊκά στρώματα θα δώσουν τη μάχη για τα ζωτικά αιτήματα τους, τα δημοκρατικά τους δικαιώματα και τις ελευθερίες, για την απελευθέρωσή τους από τα δεσμά της αντεργατικής επίθεσης κεφαλαίου-ΕΕ-κυβερνήσεων. Πώς θα οργανωθεί η αντεπίθεση του εργατικού και λαϊκού κινήματος και μιας άλλης αριστεράς ενάντια στον μνημονιακό οδοστρωτήρα, ενάντια στις λογικές του «όλοι τα ίδια είναι» και του «δεν γίνεται τίποτα», που προωθούν οι δυνάμεις του συστήματος. Προϋπόθεση για αυτό είναι μια βαθιά τομήστην ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος, στην οικοδόμηση του εργατικού και λαϊκού μετώπου ρήξης, αντιπολίτευσης και ανατροπής, και μια ριζική αλλαγή του συσχετισμού δυνάμεων μέσα στην αριστερά στην κατεύθυνση της οικοδόμησης του αντικαπιταλιστικού μετώπου που απαιτεί η εποχή μας.

Έτσι μπορούμε να απαντήσουμε θετικά για την εργατική τάξη και το λαό το βασικό ερώτημα της περιόδου: Συνέχιση του δολοφονικού καπιταλιστικού δρόμου μέσα σε ΕΕ και ΝΑΤΟ ή χάραξη ενός δρόμου αντικαπιταλιστικής ανατροπής της αντεργατικής επίθεσης, με ορίζοντα τον σοσιαλισμό της εποχής μας. Για να μοιραστούμε τη νέα ελπίδα της ανατροπής και όχι την ήττα του συμβιβασμού και της υποταγής.

Β. ΠΑΛΗ ΓΙΑ ΤΑ ΛΑΪΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ, ΤΗΝ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΕΠΙΘΕΣΗΣ, ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ

  1. Οι πρόσφατοι αγώνες δείχνουν ότι μεγάλα κομμάτια των εργαζόμενων και του λαού επιμένουν να υπερασπίζονται τα συμφέροντά τους ανεξάρτητα από την πολιτική των ηγεσιών τους -και κυρίως από τον ΣΥΡΙΖΑ. Οι αγώνες αυτοί ξεκίνησαν γύρω από τα μεγάλα ζητήματα της εφαρμογής του 3ου Μνημονίου (ασφαλιστικό, φορολογικό κλπ) που εντείνουν την κοινωνική καταστροφή. Για να νικήσουν πρέπει να πολιτικοποιηθούν, να συνδεθούν με εκείνους τους πολιτικούς στόχους που αναμετριούνται συνολικά με τα μνημόνια, το κεφάλαιο και την πολιτική της ΕΕ, να δυναμώσει η παρέμβαση και ο πρωταγωνιστικός ρόλος της εργατικής τάξης μέσα σε αυτούς. Η δυναμική τους είναι βαθύτερη δυναμική σύγκρουσης και αναμέτρησης. Επιδρούν πιο άμεσα και καθοριστικά στον πολιτικό συσχετισμό δυνάμεων.

Στο εσωτερικό τους γίνεται διαπάλη για την κατεύθυνσηκαι την ηγεμονία ανάμεσα: από τη μια στις δυνάμεις που θέλουν να τους οδηγήσουν σε μια συντηρητική κατεύθυνση υπεράσπισης των μεσαίων και ανώτερων στρωμάτων, στο πλαίσιο της μνημονιακής πολιτικής και των «ισοδυνάμων», σε μια συμμαχία με την αστική τάξη του κάθε κλάδου και «διαπραγμάτευση» με την κυβέρνηση και από την άλλη στις δυνάμεις που επιδιώκουν μια γραμμή ανατροπής σε συμμαχία με την εργατική τάξη. Στους πρόσφατους αγώνες αναδείχτηκαν ο προδοτικός ρόλος του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού, τα όρια του σημερινού εργατικού και λαϊκού κινήματος και της ρεφορμιστικής αριστεράς, που έχουν γραμμή αποκλιμάκωσης της πάλης και πλήρους υποβάθμισης του πολιτικού περιεχομένου των αγώνων σε σημείο που να συσκοτίζεται και να χάνεται κάθε ανατρεπτική προοπτική.

Μέσα στους αγώνες αυτούς αναδείχτηκε καθαρά η ανάγκη μιας ανώτερη παρέμβασης της μαχόμενης αριστεράς και των ταξικών δυνάμεων, που θα προάγει: Την συνδικαλιστική οργάνωση της εργατικής τάξης (με σωματεία παντού), την εκπροσώπηση των ελαστικά εργαζόμενων (ημιαπασχολούμενων πεντάμηνων κλπ). Την ενότητα της εργατικής τάξης, των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, της μικρομεσαίας αγροτιάς και των φτωχών αυτοαπασχολούμενων. Την αντιπαράθεση στον εργοδοτικό συνδικαλισμό και στον επαγγελματοποιημένο, ανοιχτά εχθρικό προς την εργατική τάξη, συνδικαλισμό της ΓΣΕΕ και μιας σειράς Ομοσπονδιών. Τα ταξικά αιτήματα που ενοποιούν όλους αυτούς τους χώρους σχετικά με το μισθό και τη δουλειά, σε σύνδεση με τα πολιτικά αιτήματα της διαγραφής του χρέους-εξόδου από ευρώ/ΕΕ κλπ. Θα μπορεί να σχεδιάζει και να υλοποιεί κινητοποιήσεις πέρα κι έξω από το σχεδιασμό της γραφειοκρατίας, για να μπορέσει να είναι πολιτικά επικίνδυνο και νικηφόρο το κίνημα.

  1. Σοβαρό στοιχείο των πολιτικών εξελίξεων είναι η επιταχυνόμενη φθορά του ΣΥΡΙΖΑ και συνακόλουθα η δυνατότητα πολιτικού απεγκλωβισμού εκατοντάδων χιλιάδων εργαζόμενων και νέων από την επιρροή του.

Ως πολιτική δύναμη ο ΣΥΡΙΖΑ διαρρηγνύει τις σχέσεις του με την αριστερά και το εργατικό κίνημα, έχει διαβεί τον Ρουβίκωνα και έχει ενταχθεί ανοιχτά στο μνημονιακό στρατόπεδο. Η πολιτική αυτή πορεία, σε συνδυασμό με την οργανωτική αποχώρηση-εκκαθάριση μεγάλου τμήματος της οργανωμένης βάσης του ορίζει ως αναπότρεπτη την διαδικασία μετατροπής του σε αστικό σοσιαλφιλελεύθερο κόμμα.

Η εξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι τυχαία. Δεν οφείλεται στις δυσκολίες, ούτε στην «προδοτική ηγεσία» αλλά στο γεγονός ότι η πολιτική και η στρατηγική του αναπόφευκτα οδηγούσαν σε αυτή την κατάληξη. Αυτό που καταρρέει στην περίπτωση αυτή δεν είναι η «αριστερά», αλλά η διαχειριστική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή, η λογική της διαπραγμάτευσης εντός των πλαισίων του ευρώ, της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, η πεποίθηση ότι μπορεί να ανοίξει άλλος δρόμος σε συμμαχία με την ελληνική αστική τάξη ή τμήματά της, η λογική του κυβερνητισμού, της ενότητας πάνω σε ένα μίνιμουμ πολιτικό πλαίσιο που δεν εμπεριέχει τις απαραίτητες ρήξεις μιας ανατρεπτικής, αντισυστημικής πολιτικής.

Για να περάσει πιο εύκολα αυτή την πολιτική, ο ΣΥΡΙΖΑ επιδιώκει να κινηθεί με βάση την λογική «άλλο η κυβέρνηση, άλλο το κόμμα» και έτσι να εφαρμόζει τη μνημονιακή πολιτική χωρίς να ξεκόβεται από το κίνημα και τον αριστερό κόσμο. Η μάχη για το κέρδισμα του κόσμου που στήριξε τον ΣΥΡΙΖΑ προϋποθέτει την αδιάλλακτη μάχη ενάντια στην κυβερνητική πολιτική, την επιδίωξη να ενεργοποιείται ο κόσμος αυτός στους αγώνες, την προβολή της αντικαπιταλιστικής αντιΕΕ εναλλακτικής πρότασης, την αποκάλυψη των ελιγμών της ηγεσίας του, τον πλήρη διαχωρισμό από τα πολιτικοσυνδικαλιστικά του μορφώματα, την άρνηση για οποιαδήποτε συμμαχία σε οποιοδήποτε επίπεδο με την ηγεσία του ή τμήματά της, καθώς και τον νέο κυβερνητικό συνδικαλισμό.

  • Σε κρίση βρίσκονται και τα υπόλοιπα αστικά μνημονιακά κόμματα. Η ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη παραμένει απωθητική για πολύ πλατιά λαϊκά στρώματα. Το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι παραδέρνουν στην κρίση τους, ανάμεσα στα μνημόνια και την συνεργασία με την ΝΔ. Στο σύνολό τους οι αστικές δυνάμεις αποτελούν κρίσιμο στήριγμα σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο για την προώθηση των αντιδραστικότερων τομών και της εφαρμογής των μνημονίων. Η στήριξη και ανάδειξη του Λεβέντη (Ένωση Κεντρώων), με τις επικίνδυνες νεοφιλελεύθερες και ακροδεξιές αντιλήψεις του είναι αφενός δείγμα της κατάντιας και ανυποληψίας του αστικού πολιτικού συστήματος, αφετέρου διαμορφώνει κοινοβουλευτικές εφεδρείες.

Η συζήτηση περί νέας εθνικής συναίνεσης, όπως υλοποιείται στα συμβούλια των πολιτικών αρχηγών, η προσπάθεια «εθνικής συνεννόησης» των αστικών κομμάτων στην προώθηση των μνημονιακών επιταγών, με ευρύτερη κοινοβουλευτική στήριξη αφενός δείχνει ότι η προώθηση τέτοιων βάρβαρων πολιτικών φθείρει γρήγορα τις κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες και ενώνει το αστικό μπλοκ, αφετέρου υπογραμμίζει την ανάγκη για μέγιστη ενότητα του εργατικού-λαϊκού κινήματος και για κοινή δράση των μαχόμενων δυνάμεων του κινήματος και της αριστεράς για την ανατροπή αυτής της πολιτικής και του μπλοκ που την στηρίζει.

  • Η ναζιστική συμμορία της Χρυσής Αυγής, παρά την μεγάλη προβολή και στήριξη, παρά τις δικαστικές και κοινοβουλευτικές διευκολύνσεις να εμφανίζεται σαν νόμιμο πολιτικό κόμμα, παρά τη δολοφονική πολιτική της ΕΕ για τους πρόσφυγες που αφήνει τα περιθώρια στην ακροδεξιά και τους φασίστες σε όλη την Ευρώπη να πλειοδοτούν σε ρατσισμό και ισλαμοφοβία, δεν ενισχύεται, ωστόσο δεν παύει να αποτελεί διαρκή απειλή. Για την αντιμετώπισή της δεν χωράει κανένας εφησυχασμός. Το ξερίζωμα του φασισμού απαιτεί μια τεράστια κινηματική και ιδεολογική προσπάθεια, τόσο στο επίπεδο της πράξης, όσοι και στο επίπεδο της ιδεολογίας. Η δράση του αντιφασιστικού κινήματος και της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, η δάση συνολικά του λαϊκού κινήματος, μπορεί να συντρίψει την ναζιστική συμμορία..

  • Η ρεφορμιστική αριστερά, παρά τη συμβολή της στους αγώνες, δεν έχει γραμμή και λογική ανατροπής.

Το ΚΚΕ δεν επιλέγει γραμμή ανατροπήςτης πολιτικής κεφαλαίου-ΕΕ-ΔΝΤ. Παραπέμπει τα κρίσιμα ζητήματα και τους κόμβους του πολιτικού αγώνα στο ακαθόριστο μέλλον της λαϊκής εξουσίας και οικονομίας. Στην παρούσα φάση δεν έχει γραμμή κλιμάκωσης των αγώνων, υποβαθμίζει τους πολιτικούς στόχους, με αποτέλεσμα να καθίσταται το κίνημα ευάλωτο στους πολιτικούς εκβιασμούς της κυβέρνησης και του κεφαλαίου και να μην αναπτύσσεται μια άλλη πολιτική λύση μέσα στους αγώνες. Δεν δέχεται να συμβάλει στην αναγκαία αγωνιστική ταξική ενότητα των εργαζόμενων.

Η ΛΑΕ έχει λογική «αντιμνημονιακής, δημοκρατικής ανατροπής», που είναι αναντίστοιχη με τον αναγκαίο ριζοσπαστισμό, το ταξικό και πολιτικό βάθος της σύγκρουσης. Ουσιαστικά δεν κάνει την αναγκαία τομή, επαναφέροντας την προηγούμενη πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, που έδειξε στην πράξη ότι καταλήγει σε αδιέξοδο. Καθοριστικό για τη φυσιογνωμία της είναι η συμμετοχή της στην περιφερειακή και τοπική κρατική διαχείριση σε συμμαχία με τον ΣΥΡΙΖΑ που οδηγεί ακόμα και στη στήριξη αντιλαϊκών κυβερνητικών επιλογών (Περιφέρεια Αττικής, ΤΣΜΕΔΕ κλπ). Αρνητικό είναι επίσης το γεγονός ότι πολλές δυνάμεις της ΛΑΕ παραμένουν εγκλωβισμένες στα ίδια πολιτικοσυνδικαλιστικά σχήματα με τον ΣΥΡΙΖΑ (λχ ΜΕΤΑ στα συνδικάτα).

Γ. ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΕΠΙΘΕΣΗΣ

  • Με βάση τα παραπάνω, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καλείται να διαμορφώσει και να προβάλει ένα πολιτικό σχέδιο αντιπολίτευσης, αντίστασης και αντικαπιταλιστικής ανατροπής της επίθεσης. Ένα σχέδιο για τη αντεπίθεση των αγώνων και τη διεκδίκηση μιας νέας αντικαπιταλιστικής ηγεμονίας μέσα στο πλατύ λαϊκό αγωνιστικό ρεύμα, που συνεχίζει να αναζητά προς τα αριστερά, με στόχο την διαμόρφωση εκείνου του κινήματος και εκείνης της αριστεράς που θα φτάσουν την μάχη μέχρι τη νίκη. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ μπορεί και πρέπει να προχωρήσει σε μια τομή, στην ανασυγκρότηση και τον επανεξοπλισμό της, σε μια πιο αποφασιστική και πιο βαθιά παρέμβαση, ποιοτικά ανώτερη ακόμα και από αυτήν του 2009-10, όταν με το πρόγραμμα και τη δράση της άνοιξε μια νέα ελπιδοφόρα σελίδα. Μια τέτοια κατεύθυνση μπορεί να εμπνεύσει και να στρατεύσει το δυναμικό της και να δώσει ελπίδα στο ευρύτερο δυναμικό της ριζοσπαστικής αναζήτησης.

Η ανασυγκρότηση και ο επανεξοπλισμός της ΑΝΤΑΡΣΥΑ περιλαμβάνει: το βάθεμα της πολιτικής της αντίληψης σε αντικαπιταλιστική/επαναστατική κατεύθυνση, ξεπερνώντας τις αυταπάτες, την επίδραση ρεφορμιστικών, κοινοβουλευτικών ή και αστικών απόψεων στον μαχόμενο κόσμο του κινήματος και της αριστεράς, εν μέρει και στις γραμμές μας. Απαντά στο ποιο υποκείμενο μπορεί να προβάλει, να προωθήσει και να επιβάλει τους στόχους αυτούς. Περιλαμβάνει τελικά την μάχη για τον ποιοτική ανάπτυξη και τον μετασχηματισμό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

  • Βασικός μας πολιτικός στόχος για τις επόμενες μάχες είναι η ανατροπή της αντιλαϊκής μνημονιακής επίθεσης κυβέρνησης-κεφαλαίου-ΕΕ-ΔΝΤ, η κατάργηση όλων των μνημονίων και των αντιδραστικών καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων, η ήττα και ανατροπή της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ που την υλοποιεί και όλου του μνημονιακού μπλοκ, με την δύναμη ενός ισχυρού εργατικού και λαϊκού κινήματος, του αγωνιστικού μετώπου ρήξης ανατροπής και του αναπτυσσόμενου αντικαπιταλιστικού μετώπου/πόλου. Για τη συνολική αντικαπιταλιστική ανατροπή της επίθεσης. Για να ανοίξει ο δρόμος για μια κοινωνία που ο πλούτος και η εξουσία θα είναι στα χέρια των εργαζομένων.

  1. Παλεύουμε για την αντικαπιταλιστική ανατροπή της επίθεσης στη βάση του αντικαπιταλιστικού μεταβατικού προγράμματος. Το πλαίσιο των πολιτικών στόχων του προγράμματος συγκρούεται με την κυρίαρχη αστική πολιτική. Απευθύνεται στο εργατικό και λαϊκό κίνημα, με στόχο την πολιτική έκφραση, συμπύκνωση και την ανάπτυξη του αγώνα για τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων, την ενότητα της κατακερματισμένης εργατικής τάξης και την οικοδόμηση της συμμαχία της με τα φτωχά λαϊκά, εκμεταλλευόμενα στρώματα, με εργατική ηγεμονία. «Γεφυρώνει» τις σημερινές διεκδικήσεις με την προοπτική της ανατροπής του καπιταλισμού και τον ορίζοντα της εργατικής εξουσίας.

Στοχεύει στην ριζική αλλαγή των κοινωνικών και πολιτικών συσχετισμών σε όφελος της εργατικής τάξης και του λαού, στην ανατροπή της επίθεσης, και την υποκειμενική προετοιμασία δυνάμεων για την επαναστατική αλλαγή της κοινωνίας.

  • Το πρόγραμμα αυτό προωθείται και σε ένα βαθμό επιβάλλεται σήμερα από τον πολιτικό αγώνα των εργαζόμενων, το εργατικό λαϊκό μέτωπο ρήξης ανατροπής και το αναπτυσσόμενο αντικαπιταλιστικό μέτωπο. Στο σύνολό του μπορεί να το υλοποιήσει η κυβέρνηση και η εξουσία των εργαζόμενων, που προϋποθέτει την επαναστατική αλλαγή και τα όργανα εξουσίας του εργαζόμενου λαού.

Η εμπειρία της κατάληξης της κυβερνητικής λύσης ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και η γενικότερη ιστορική σχετική εμπειρία, έχουν δείξει πολύ καθαρά τον λαθεμένο χαρακτήρα των αντιλήψεων που αποκόβουν την «πάλη για την κυβέρνηση» απ’ την πάλη για την εξουσία, που δεν κατανοούν τον ενιαίο χαρακτήρα των μηχανισμών εξουσίας. Έδειξαν ότι δεν υπάρχει «ουδετερότητα» του κράτους, ούτε μπορεί μια κυβέρνηση να το «χρησιμοποιήσει» προς όφελος των εργατικών δικαιωμάτων, έξω από την επαναστατική διαδικασία συντριβής της αστικής εξουσίας. Η απολυτοποίηση του ρόλου της κοινοβουλευτικής κατάκτησης του κυβερνητικού κέντρου και η υποτίμηση της οργάνωσης του λαού δείχνει και τον εκτεταμένο χαρακτήρα των «κοινοβουλευτικών αυταπατών» μέσα στην αριστερά. Οι χρεοκοπημένες λογικές της «αριστερής κυβέρνησης» στις παλιές και τις νέες εκδοχές πρέπει να ξεπεραστούν αποφασιστικά.

  • Η μάχη για την επιβολή του «αντικαπιταλιστικού μεταβατικού προγράμματος» γίνεται από τα κοινωνικά και πολιτικά υποκείμενα που συγκροτούνται μέσα στην ταξική πάλη και υπηρετούν το σκοπό αυτό. Στο κοινωνικό επίπεδο από το εργατικό και λαϊκό αγωνιστικό μέτωπο ρήξης και ανατροπής, που έχει ως κέντρο του το ταξικά ανασυγκροτημένο εργατικό κίνημα. Στο πολιτικό επίπεδο από το αντικαπιταλιστικό μέτωπο –πρώτο ουσιαστικό βήμα του οποίου είναι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Οι δύο αυτές πλευρές της πολιτικής μας βρίσκονται μεταξύ τους σε διαλεκτική σχέση. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ παλεύει για αυτές τις δύο αλληλένδετες μεταξύ τους πλευρές με ενιαίο τρόπο. Ξεπερνώντας μονομέρειες που μετατρέπουν το αγωνιστικό μέτωπο σε ένα άθροισμα κινημάτων ή το αντικαπιταλιστικό μέτωπο σε μια συζήτηση παραγόντων για τις «συμμαχίες».

  • Χτίζουμε μορφές του οργανωμένου λαού, παλεύουμε για την ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος και την εργατική ηγεμονία, μέσα στους αγώνες, με γραμμή ανατροπής, και έτσι ερχόμαστε σε επαφή και οργανώνουμε τα πιο πρωτοπόρα κομμάτια της τάξης και των λαϊκών στρωμάτων.

Θεμέλιο της οικοδόμησης του «αγωνιστικού μετώπου» είναι η συμβολή μας στην ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος. Η επίθεση της κυβέρνησης, της ΕΕ και του ΔΝΤ και η πεντάχρονη εφαρμογή των μνημονίων, έχουν αλλάξει την εργασιακή πραγματικότητα. Βασικό καθήκον για τις δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ που δρουν στο εργατικό κίνημα, είναι η συμβολή τους στη ταξική του ανασυγκρότηση με βασικές πλευρές: την μαζικοποίηση και τον μετασχηματισμό των σωματείων και των συνδικάτων, ώστε να αποτελούν πραγματικά όργανα πάλης στα χέρια των εργατών σε διαπάλη με την εργοδοσία, τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία, τον συντεχνιασμό, τον κατακερματισμό.

Επιδίωξή μας είναι οι αγώνες να μην περιορίζονται στο «να μην περάσει», αλλά να διεκδικούν αποφασιστικά τη βελτίωση της θέσης των εργαζόμενων και τη μείωση της εκμετάλλευσης. Να ξεπερνούν τη λογική της διαπραγμάτευσης της χειροτέρευσης της θέσης των εργαζόμενων, τη μοιρασιά της φτώχειας ή τη λογική της «εξαίρεσης». Ζητούμενο είναι στους αγώνες να ενώνεται το σύνολο της εργατικής τάξης, ξεπερνώντας τους διαχωρισμούς σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, εργαζομένους και ανέργους, ντόπιους και μετανάστες, σε μια νέα αγωνιστική ταξική ενότητα που απέναντι στον ταξικό αντίπαλο. Οι στόχοι τους να συνδέονται με το πλαίσιο στόχων του αντικαπιταλιστικού προγράμματος.

Έμφαση πρέπει να δοθεί στην προσπάθεια δημιουργίας σωματείων και εργατικών συλλογικοτήτων στον ιδιωτικό τομέα, στις μορφές ελαστικής εργασίας, στη νέα εργατικά βάρδια και τους ανέργους. Αποφασιστικής σημασίας ζήτημα αποτελεί ο οριζόντιος συντονισμός πρώτα από όλα των πρωτοβάθμιων σωματείων, και ειδικότερα η «πρωτοβουλία για τον συντονισμό πρωτοβάθμιων σωματείων» στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και αλλού, στην κατεύθυνση ενός άλλου κέντρου αγώνα μέσα στο εργατικό κίνημα.

ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 20 Μαρτίου 2016 18:10
Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.