Σάββατο, 01 Αύγουστος 2015 16:40

Ζέττα Μελαμπιανάκη: Η ελληνική εκδοχή του Τhere Ιs Νo Alternative – ή αλλιώς όταν ο ΣΥΡΙΖΑ συνάντησε τα μνημόνια…

Κατηγορία Πολιτική

 

Η 15η Ιουλίου ήταν οπωσδήποτε σημείο καμπής. Ήταν η μέρα που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ εισηγήθηκε την ελληνική εκδοχή του δόγματος της Μάργκαρετ Θάτσερ «Τhere Ιs Νo Alternative» και προσχώρησε αποφασιστικά στη λογική και την πρακτική των μνημονίων.

Εισηγήθηκε και ψήφισε την ελληνική εκδοχή της «ΤΙΝΑ» μαζί με το ΠΑΣΟΚ τη ΝΔ και το Ποτάμι, τα οποία νεκρανάστησε χαρίζοντάς τους νομιμοποίηση και κύρος που είχαν χάσει. Η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ φέρει πλέον «επάξια» τον τίτλο της μνημονιακής κυβέρνησης. Η μετάλλαξης της κυβέρνησης με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ, συντελείται καθημερινά και δεν παύει να εκπλήσσει για την ταχύτητα και την σφοδρότητά της. Σαν έτοιμοι από καιρό…

 

Η μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ από αντινεοφιλελεύθερο και αντιμνημονιακό κόμμα της αριστεράς που διακήρυσσε την κατάργηση των μνημονίων με ένα νόμο και την σχετική επούλωση των πληγών από τις καταστροφικές πολιτικές των Μνημονίων Ι και ΙΙ με βάση το μετριοπαθές πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία.

 

 

Ήδη από τις 5/2/2015, έγιναν γνωστές απόψεις που αποδόθηκαν τότε αποκλειστικά στον Γ. Βαρουφάκη ότι το 60-70% του μνημονίου είναι συμβατό με το πρόγραμμα της κυβέρνησης. Στη διάρκεια συνέντευξης τύπου με τον Σόιμπλε, όταν τέθηκε στον Γ. Βαρουφάκη το ερώτημα ποιοί είναι οι όροι του «προγράμματος» που η κυβέρνηση δεν μπορεί να εκπληρώσει και εκείνος απάντησε: «Στο μέτωπο των μεταρρυθμίσεων δεν θα έλεγα ότι όλες πρέπει να απαλειφθούν. Το 60 με 70% περιέχουν μέτρα που θα θέλαμε να λάβουμε κι εμείς».

 

Η συμφωνία της 20 Φλεβάρη (και αυτή αποδόθηκε στον Βαρουφάκη), δεν ήταν σε καμιά περίπτωση «δημιουργική ασάφεια».

Αντίθετα, επρόκειτο για μια συμφωνία που δολοφόνησε την όποια ελπίδα κοινωνικής αλλαγής είχε επενδυθεί στην προοπτική της κυβέρνησης με κορμό το ΣΥΡΙΖΑ.

 

 

Όλοι ξέρουμε ότι η δικαιολογία για τις διαρκείς υποχωρήσεις της κυβέρνησης ακόμα και σήμερα, είναι η χρηματοδοτική ασφυξία με την οποία την εκβίαζαν οι «εταίροι». Και όμως, αυτή η χρηματοπιστωτική ασφυξία είχε την υπογραφή της κυβέρνησης από τη συμφωνία της 20 Φλεβάρη.

 

 

Η συμφωνία έλεγε:

 

 

«Μόνο με την ολοκλήρωση της αξιολόγησης αυτής της παρατεινόμενης συμφωνίας από τους θεσμούς θα επιτραπεί την εκταμίευση της δόσης που απομένει από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF) και τη μεταφορά των κερδών του 2014 από τα ελληνικά ομόλογα που διακρατούν οι κεντρικές τράπεζες της ευρωζώνης (SMP). Και τα δύο χρειάζονται εκ νέου έγκριση από το Eurogroup

 

Δηλαδή, η κυβέρνηση είχε υπογράψει ήδη ότι η εκταμίευση της δόσης και η μεταφορά των 1,9 δις, θα υλοποιηθεί μετά την διεξαγωγή της αξιολόγησης για την τήρηση των όρων του μνημονίου! Ήταν επομένως γνωστό σε όλους τους αρμόδιους ότι η χρηματοπιστωτική ασφυξία βρισκόταν ήδη στο τραπέζι. Εξάλλου πρόκειται για μια πάγια τακτική της τρόικας την οποία είχε χρησιμοποιήσει και στην Κύπρο.

 

 

Τι άλλο είχε υπογράψει στις 20 Φλεβάρη:

«Οι ελληνικές αρχές επαναλαμβάνουν την αδιαμφισβήτηση δέσμευσή τους να τηρήσουν τις δανειακές υποχρεώσεις προς όλους τους πιστωτές, πλήρως και έγκαιρα. Οι ελληνικές αρχές δεσμεύονται επιπλέον να διασφαλίσουν τα πρέποντα πρωτογενή πλεονάσματα ή τα οικονομικά έσοδα που απαιτούνται για τη βιωσιμότητα του χρέους, σύμφωνα με την απόφαση του Eurogroup του Νοεμβρίου του 2012

 

Δηλαδή, η κυβέρνηση και αναγνώρισε το σύνολο του χρέους και ανέλαβε την υποχρέωση για έγκαιρη, πλήρη τήρηση των δανειακών υποχρεώσεων προς όλους τους πιστωτές και δεσμεύτηκε να εξασφαλίζει τα πρωτογενή πλεονάσματα ή τα έσοδα που απαιτούνται για τη βιωσιμότητά του.

 

 

Η «πλήρης και έγκαιρη» αποπληρωμή των δόσεων του δανείου στέγνωσε τα ταμεία του δημοσίου και έθετε κάθε μήνα εν αμφιβόλω την πληρωμή ακόμα και μισθών και συντάξεων.

 

Ο Α. Τσίπρας στη συνέντευξή του στις 29/7 στο Ρ/Σ «Στο Κόκκινο» ήταν αποκαλυπτικότατος για το θέμα αυτό: «Επί έξι μήνες σε συνθήκες ασφυξίας, χρηματοπιστωτικής και με τη διαρκή αγωνία εάν θα μπορέσουμε στο τέλος του μήνα να πληρώσουμε τους μισθούς και τις συντάξεις, να ανταποκριθούμε στις υποχρεώσεις μας στο εσωτερικό, στους ανθρώπους του μόχθου. Αυτή ήταν η διαρκής μας αγωνία».

 

Πληρώθηκαν κανονικά λοιπόν, 298 εκατ. στις 6 Μαρτίου, 336 εκατ. στις 13 Μαρτίου, 560 εκατ. στις 16 Μαρτίου, και στις 20 Μαρτίου 336 εκατ., όλα «δόσεις» προς το ΔΝΤ. Στις 9 Απριλίου, πληρώθηκε η περίφημη «δόση» και πάλι προς το ΔΝΤ ύψους 448 εκατ. ευρώ.

 

 

Όταν στις 21 Απριλίου, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ –ΑΝΕΛ, εξέδωσε Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου σύμφωνα με την οποία μεταφέρθηκαν υποχρεωτικά όλα τα αποθεματικά και τα ταμειακά διαθέσιμα των Οργανισμών του Δημοσίου, Δήμων και Περιφερειών στην Τράπεζα της Ελλάδας, οι συνθήκες ασφυξίας είχαν ήδη «χτυπήσει κόκκινο».

Και όμως, κανονικά καταβλήθηκε και η δόση των 746 εκατ. ευρώ προς το ΔΝΤ, με την αξιοποίηση ενός αποθεματικού που είχε σχηματιστεί τα τελευταία 30 χρόνια για να πληρωθεί το Ταμείο σε περίπτωση εκτάκτου ανάγκης… με τη σύμφωνη γνώμη του ΔΝΤ


 

 

0aswaqwaqwaq.jpgΗ εγκατάλειψη

του μεταρρυθμιστικού προγράμματος

 

Την 1η Ιουνίου, παραδόθηκε μια πρόταση της κυβέρνησης προς τους «θεσμούς», η περίφημη των 47 σελίδων που ήταν καθαρότατη μνημονιακή πρόταση. Απορρίφθηκε και απαιτήθηκαν ακόμη μεγαλύτερες υποχωρήσεις αλλά αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι με αυτήν την πρόταση, η κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αποδέχτηκε πλήρως ως πλαίσιο διακυβέρνησης τη λιτότητα και το μνημονιακό καθεστώς.

 

Η πολιτική προοπτική που έθετε η πρόταση «Καμιά θυσία για το Ευρώ» ήταν ήδη έτη φωτός μακριά. Εκεί ακριβώς πήγε και η περίφημη «Κατάργηση των μνημονίων» αλλά και το μεταγενέστερο «Ούτε ρήξη ούτε υποταγή». Το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, το Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, οι περίφημες «κόκκινες γραμμές» εγκαταλείφθηκαν η μια μετά την άλλη. Και η μόνη «κόκκινη γραμμή» που έμεινε ήταν «Παραμονή Στο Ευρώ Πάση Θυσία».

 

Η ιδεολογική υποχώρηση που τη συνόδευε, ήταν η αποδοχή της σοσιαλφιλελεύθερης αντίληψης: ότι ο στόχος της κυβέρνησης (της αριστεράς εν προκειμένω) δεν είναι να επαναφέρει δικαιώματα, μισθούς και συντάξεις για αξιοπρεπή ζωή και αναδιανομή του πλούτου, αλλά να φτιάξει το λεγόμενο δίχτυ προστασίας για τους αδύναμους, όπου η έννοια του «αδύναμου» είναι δυνατόν να τροποποιείται ανάλογα με τον ταξικό συσχετισμό.

 

Η επιλογή του δημοψηφίσματος

 

Με σταδιακές υποχωρήσεις απέναντι στους δανειστές, με διαρκείς εκβιασμούς απέναντι στον κόσμο της εργασίας η κυβέρνηση ήλπιζε ότι θα προχωρήσει «ομαλά» στην υπογραφή μιας συμφωνίας χωρίς να υπάρξουν αντιδράσεις. Γι αυτό και πέντε μήνες «μας τάραξε στη διαπραγμάτευση».

 

Συμφωνίες ερχόταν από ώρα σε ώρα, κείμενα πηγαινοέρχονταν, ποσοστά πρωτογενών πλεονασμάτων ανεβοκατέβαιναν, φόροι υπερίπταντο, ισοδύναμα μέτρα αναζητούνταν, ενώ οι κόκκινες γραμμές γινόταν όλο και πιο λεπτές. Όμως, οι συνεχείς υποχωρήσεις αποθράσυναν τους «θεσμούς» που, αντί για μια «έντιμη και αμοιβαία επωφελή συμφωνία» τα ζήτησαν όλα.

 

 

Η επιλογή του δημοψηφίσματος, έγινε γιατί η συμφωνία που προτεινόταν από την τρόικα δεν περνούσε από τη Βουλή και επιπλέον γιατί επικράτησε η βεβαιότητα ότι το «ΝΑΙ» ή η ισοψηφία ήταν περίπου δεδομένη (Α. Τσίπρας 29/7 “Οι πιθανότητες να χάσουμε το Δημοψήφισμα ήταν εξαιρετικά μεγάλες, δεδομένου ότι οι εταίροι οδήγησαν τα πράγματα στα άκρα και αποφάσισαν το κλείσιμο των τραπεζών.”),.

 

Μέχρι την Τετάρτη το βράδυ της 1/7, η κυβέρνηση ακόμα δεν ήξερε αν θα γίνει το δημοψήφισμα ή αν θα αλλάξει το ερώτημα.

 

 

Υπήρχαν διαρκείς επικοινωνίες με τον Γιούνκερ κατατέθηκαν προτάσεις, βουλευτές και ευρωβουλευτές έπαιρναν θέση υπέρ της ακύρωσης του δημοψηφίσματος, και καλούσαν για απεμπλοκή από αυτό.

 

Ήταν σαφής η αίσθηση ότι η κυβέρνηση έκανε μπρος-πίσω

Κι όμως παρόλα αυτά, το δημοψήφισμα έδωσε το τεράστιο ποσοστό 61,3% του ΟΧΙ, αποδεικνύοντας πως η δυναμική δεν είχε τελειώσει. Ένα τεράστιο ταξικά πολωμένο ΟΧΙ, εκφράστηκε μέσα στο περιβάλλον των πιο ακραίων εκβιασμών.

Γι αυτό και στη συνέχεια, χρησιμοποιήθηκε το δόγμα του ΣΟΚ από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

 

 

Είναι ιδιαίτερα γλαφυρή η περιγραφή που κάνει ο Γ. Βαρουφάκης σε συνέντευξή του στο αυστραλιανό τηλεοπτικό δίκτυο ABCγια τις σκηνές που εξελίχτηκαν στο γραφείο του πρωθυπουργού το βράδυ της 5ης Ιουλίου, αμέσως μετά την αποθέωση του Α. Τσίπρα και του ίδιου από τον κόσμο που πανηγύριζε στην πλατεία Συντάγματος.

 

 

"Μπήκα στο πρωθυπουργικό γραφείο περιχαρής. Πετούσα στα σύννεφα που έσπρωχναν οι άνεμοι του λαϊκού ενθουσιασμού απ' τη νίκη της ελληνικής δημοκρατίας στο δημοψήφισμα. Μόλις μπήκα στο γραφείο ένιωσα αμέσως μια αίσθηση παραίτησης, μια αρνητικά φορτισμένη ατμόσφαιρα.

 

 Ήρθα αντιμέτωπος με ένα ηττοπαθές κλίμα, το οποίο ερχόταν σε πλήρη αντίθεση με ό,τι συνέβαινε έξω. Εκείνη τη στιγμή αναγκάστηκα να πω στον πρωθυπουργό: αν θέλετε να αξιοποιήσετε την έξαψη της δημοκρατίας έξω από αυτό το κτίριο, μπορείτε να βασίζεστε πάνω μου…” 

Και εξελίχθηκε το πραξικόπημα. Η κυβέρνηση αμέσως μετά το θρίαμβο του ΟΧΙ, τρομοκρατημένη, με σαφή στόχο να το ακυρώσει, κάλεσε σύσκεψη πολιτικών αρχηγών, συσκέφθηκαν όλοι μαζί και μετά από 9 ώρες απεφάνθησαν ότι το ΟΧΙ σημαίνει παραμονή στην ευρωζώνη πάση θυσία. Και ξεκίνησε ο τελικός κατήφορος. Πρόκειται για ιστορικών και τεραστίων διαστάσεων ταξική προδοσία. 1.jpg

 

Ο Α. Τσίπρας και η ιδεολογική προσχώρηση

στην μνημονιακή πολιτική

 

Στις 14 Ιουλίου, στη συνέντευξή του Α. Τσίπρα στην ΕΡΤ -μόλις είχε επιστρέψει με τη συμφωνία από τις Βρυξέλλες- ελάχιστοι πρόσεξαν την εμφανή ιδεολογική ενσωμάτωση και υιοθέτηση των επιχειρημάτων και των απόψεων της πλευράς του Μνημονίου. Χαρακτηριστικότερο όλων είναι η περίπτωση του ασφαλιστικού και η αιτιολόγηση της άμεσης επιβολής του ορίου ηλικίας των 67 χρόνων.

 

«Δεν έχουμε μείωση συντάξεων. Έχουμε κατάργηση των πρόωρων συνταξιοδοτήσεων και αύξηση του ορίου ηλικίας στα 67. Η προσωπική μου άποψη είναι ότι πρόκειται για μέτρα που τα είχαμε αποδεχτεί και εμείς. Γιατί δεν θεωρώ ότι είναι προοδευτική πολιτική να στέλνεις κάποιον με σύνταξη στα 45 του και στα 50 του. Αντιθέτως προοδευτική πολιτική είναι να έχεις κοινωνικές παροχές. Δεν είναι ορθολογικό να στέλνεις τις μητέρες 15 χρόνια νωρίτερα στη σύνταξη, ορθολογικό είναι και κοινωνικά σωστό είναι να της δίνεις 2 χρόνια άδεια κύησης. Τα θέματα του συνταξιοδοτικού ήταν θέματα που είτε είχαμε τρόικα είτε δεν είχαμε έπρεπε να το αντιμετωπίσουμε. Ας αφήσουμε στην άκρη αυτά. Το ασφαλιστικό μας πρόβλημα είναι ένα υπαρκτό πρόβλημα είτε είχαμε ξένους να μας επιβάλλουν είτε δεν είχαμε ξένους. Όταν τα ταμεία έχουν υποστεί αυτή την τρομακτική καταστροφή από το PSI που έχασαν 25δις πρέπει να βρούμε πόρους να τα στηρίξουμε. Για να μπορέσουμε να τα στηρίξουμε, πρέπει οι Έλληνες πολίτες να έχουν τη δυνατότητα με τις ασφαλιστικές τους εισφορές (να τα στηρίξουν) άρα να δουλεύουν μέχρι τα 67 για να στηριχτούν (τα ταμεία)

 

Οι μέρες ήταν τέτοιες που ελάχιστοι σχολίασαν ότι ακριβώς αυτή τη νεοφιλελεύθερη λογική απέκρουε σύσσωμο το εργατικό κίνημα για δυο δεκαετίες, συνεπικουρούμενο από αναλύσεις και μελέτες και διεκδικώντας «πίσω τα κλεμμένα».

Η προφανής πολιτική απόφαση (και δέσμευση προς τους δανειστές) είναι το πλήρες πάγωμα των συνταξιοδοτικών δαπανών δηλαδή πρακτικά η απαγόρευση των συνταξιοδοτήσεων για τα επόμενα 3 χρόνια τουλάχιστον.

 

 

(Επίσης ανέφερε ότι η επιλογή να ενισχυθούν-διάβαζε αυξηθούν- οι ασφαλιστικές εισφορές στον κλάδο υγείας είναι προοδευτική πολιτική -παρόλο που θα την πληρώσουν οι συνταξιούχοι με μείωση συντάξεων- «γιατί πρέπει να βρούμε πόρους για να χρηματοδοτήσουμε το σύστημα υγείας». Ούτε αυτό σχολιάστηκε ούτε αυτό έγινε αντιληπτό.)

Σήμερα επιχειρείται να ξεκαθαρίσει το τοπίο. Ο νέος εθνικός στόχος είναι «ας εφαρμόσουμε επιτέλους τα συμφωνημένα μνημόνια και να αλλάξουμε τη χώρα». Η εφαρμογή του μνημονίου με ή χωρίς ανθρώπινο πρόσωπο είναι το μοναδικό ζητούμενο και το μοναδικό σημείο στο οποίο ο διάλογος δεν είναι απαγορευμένος (ακόμα). 

 

Η συνέντευξη του Α. Τσίπρα στις 29/7 στο Ρ/Σ «Στο Κόκκινο»

Η συνέντευξη του Α. Τσίπρα στις 29/7 στο Ρ/Σ «Στο Κόκκινο» ξεσήκωσε μια κάποια θύελλα. Ήταν καιρός. Το ιδιότυπο άσυλο που απολαμβάνει ο Πρωθυπουργός, αρχίζει να σπάει μέσα από τις πιέσεις της πραγματικότητας. Και αυτό είναι περισσότερο ελπιδοφόρο. Είπε λοιπόν:

 

Α. Δεν είχαμε πει ότι θα καταργήσουμε τα μνημόνια με ένα νόμο!

 

«ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ: Είχατε πει ότι θα καταργηθούν τα μνημόνια με έναν νόμο.

 

ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ: Τώρα, κύριε Αρβανίτη, καλό θα ήταν να κάνουμε μια κουβέντα με βάση τα δεδομένα, τα οποία είχαμε προεκλογικά και μετεκλογικά. Μην αναφέρεστε σε μια ομιλία μου το 2012, πριν από τις εκλογές. Δεν είπα εγώ ότι μπορούν να σκιστούν τα μνημόνια με έναν νόμο και κανένας δεν το λέει αυτό, γιατί γνώριζαν πάρα πολύ καλά τις συνθήκες, τις δύσκολες συνθήκες. Και ούτε υποσχεθήκαμε στον ελληνικό λαό έναν υγιεινό περίπατο. Γι’ αυτό και ο ελληνικός λαός είχε απόλυτη γνώση και συνείδηση των δυσκολιών που αντιμετωπίζαμε. Τις αντιμετώπισε και ο ίδιος με πολύ μεγάλη ψυχραιμία αυτές τις δυσκολίες. Άρα, ας αφήσουμε αυτό το πλαίσιο μιας λαϊκίστικης προσέγγισης, ότι «είπατε θα σκίσετε». Δεν είπαμε ότι θα σκίσουμε τα μνημόνια με έναν νόμο, είπαμε ότι θα δώσουμε μάχη για να φύγουμε απ’ αυτό το ασφυκτικό πλαίσιο στο οποίο έχει οδηγηθεί η χώρα μας, εξαιτίας πολιτικών αποφάσεων που ελήφθησαν και πριν από το 2008, που δημιούργησαν τα ελλείμματα και τα χρέη, αλλά και μετά το 2008, που μας έχουν δέσει χειροπόδαρα.»

Η δήλωση αυτή είναι ακόμα πιο καθαρή και απροκάλυπτη από εκείνη που είχε κάνει ο Ν. Φίλης μιλώντας στο thepressproject στις 10 Ιουνίου ότι Το μνημόνιο δεν μπορεί να ξηλωθεί με ένα άρθρο…

 

“Σε σχέση με το μνημόνιο, το οποίο «καθιερώθηκε με εκβιασμό χρέους» επισήμανε ότι δεν καταργείται αλλά ξηλώνεται αλλά «δεν μπορεί να ξηλωθεί με ένα άρθρο», τόνισε χαρακτηριστικά, επισημαίνοντας  ωστόσο την ανάγκη ρύθμισης του χρέους. «Το 47σέλιδο συνοδεύεται με ρήτρα χρέους» είπε”. 

Ο Ν. Φίλης επέμενε τότε ακόμα στη γραμμή της υλοποίησης του προγράμματος της Θεσσαλονίκης σε βάθος τετραετίας. Σήμερα, ενάμισι μήνα μετά, ο Α. Τσίπρας επιχειρηματολογεί κατά του λαϊκισμού της κατάργησης των μνημονίων και υπέρ της υλοποίησης του προγράμματος των δανειστών σε βάθος τριετίας. Η αλλαγή είναι πράγματι εντυπωσιακή και εξοργιστική.

Η πραγματικότητα είναι πεισματάρα όμως. Τα ντοκουμέντα μένουν

 

Β. ΔΕΝ ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΙΣ ΣΚΟΥΡΙΕΣ-ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΑΝΑΜΕ ΣΑΝ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ

 

«ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ: Κύριε Πρόεδρε, περίμενα μάχες που θα έδινε η Αριστερά και οι πολίτες, οι οποίες δεν δόθηκαν. Εγώ θα σας πω για τις Σκουριές. Στις Σκουριές δεν ήταν εκεί οι πολίτες που σήκωσαν το ανάστημά τους απέναντι στην «Ελληνικός Χρυσός»; Στις Σκουριές δεν πήγε το κράτος της Δεξιάς και χτύπαγε τους ανθρώπους; Στις Σκουριές λειτουργεί ακόμα ο «Ελληνικός Χρυσός» με έξι μήνες αριστεράς και ακόμη οι άνθρωποι τρώνε ξύλο.

 

ΤΣΙΠΡΑΣ: Στις Σκουριές αυτό που εγώ γνωρίζω, η επιχείρηση διαμαρτύρεται και ζητάει άμεσα να υπάρξει απόφαση, δεδομένου ότι δεν της έχει δοθεί άδεια να προχωρήσει στα σχέδια για την εξόρυξη και την δυνατότητα επιτόπου να γίνεται η διαδικασία της διαλογής, που έχει τεράστιες επιπτώσεις στο περιβάλλον. Αλλά είναι μια μάχη η οποία είναι διαρκής. Η μάχη αυτή δεν δίνεται μονάχα με τα συμφέροντα, αλλά είναι και μια μάχη που έχει να κάνει με το πώς με την τοπική κοινωνία θα μπορέσει κανείς να βρει ένα modus vivendi, διότι από την άλλη πλευρά, η άλλη πλευρά βάζει στην προμετωπίδα εργαζόμενους.

 

ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ: Ναι, αλλά εμείς ήμασταν με τη μια πλευρά. Δεν ήμασταν με την άλλη.

 

ΤΣΙΠΡΑΣ: Ε, αφήστε, ήμασταν με τη μία, ως κυβέρνηση όμως έχεις ευθύνη να μην οδηγήσεις 5.000 εργαζομένους στην ανεργία, αλλά να βρεις μια λύση.

 

ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ: Φυσικά.

 

ΤΣΙΠΡΑΣ: Και εκεί είναι ένα θέμα το οποίο χειρίστηκε το προηγούμενο διάστημα ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, ως υπουργός και τώρα το χειρίζεται ο Πάνος Σκουρλέτης και είναι ένα θέμα ανοιχτό το οποίο δεν έχει λήξει. Και πιστεύω, είμαι βέβαιος δηλαδή, ότι η λύση που θα βρεθεί θα είναι και στα πλαίσια της διατήρησης της κοινωνικής συνοχής, αλλά και στα πλαίσια της κοινωνικής Δικαιοσύνης. Του δίκαιου, δηλαδή, του αγώνα των πολιτών.

 

ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ: Των πολιτών ποιών, τώρα; Αυτών που διαμαρτύρονται για την επένδυση ή αυτών που θέλουν δουλειά;

 

ΤΣΙΠΡΑΣ: Η κοινωνική συνοχή είναι οι άνθρωποι που δουλεύουν να μη χάσουν τη δουλειά τους. Το δίκαιο του αγώνα είναι το δίκαιο του αγώνα των ανθρώπων εκείνων που προέταξαν τη ζωή τους για το περιβάλλον. Είμαι σαφής, νομίζω

 

Οι δηλώσεις αυτές προκάλεσαν την δίκαιη οργή αγωνιστών στις Σκουριές. Είναι χαρακτηριστικό το παρακάτω απόσπασμα από την ανακοίνωση της Ο.Μ. Ιερισσού του ΣΥΡΙΖΑ:

«Καθιστούμε σαφές ότι δεν μπορεί η Αριστερά και δη το κόμμα μας να χρησιμοποιεί εργαλειακά μια κοινωνία.Οι μόνοι χαμένοι αγώνες είναι όντως αυτοί που δεν δίνονται και τον αγώνα αυτόν τον δώσαμε στην κυριολεξία με τις ζωές μας. Δεν θα επιτρέψουμε όμως τον εμπαιγμό μας από κανέναν πρώην και ιδιαίτερα από τον Πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, που είχε κάνει τον αγώνα μας σημαία του, ούτε θα αφήσουμε τους συναγωνιστές μας ανυπεράσπιστους στο έλεος μιας πολυεθνικής. Για το ζήτημα των Σκουριών υπάρχουν ήδη πολλές αποφάσεις συνεδρίων και απαιτούμε να γνωρίζουμε αν η ανακοινωμένη θέση του κόμματός μας και του ίδιου του Προέδρου, όπως επανειλημμένα έχει εκφραστεί από τον ίδιο και κορυφαία στελέχη μας, έχει αλλάξει στα πλαίσια της διαφοράς που έχει προκύψει μεταξύ της διακηρυγμένης πολιτικής θέσης και της κυβερνησιμότητας της «πρώτης φοράς αριστεράς». Είναι δεδομένο ότι εμείς θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε μέσα από το κίνημα ενάντια στο χρυσό μέχρι την τελική δικαίωσή μας.Ανακοινώνουμε ότι κανείς δεν θα πρέπει να μας θεωρεί δεδομένους, και να γίνει αντιληπτό ότι η συνάντησή μας με την αριστερά έγινε μέσα από αγώνες και όχι κωλοτούμπες και ξεπουλήματα

2_ΝΕΟΛ.ΣΥΡΙΖΑ_-_Αντίγραφο.jpg

 

 

Γ. ΦΤΑΙΝΕ ΟΙ ΑΛΛΟΔΑΠΟΙ ΓΙΑ ΤΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ της 15/7 ΚΑΙ ΟΧΙ Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ

 

«ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ: Κοιτώ και τους ακροατές εδώ που μου λένε και για τη βία της αστυνομίας, εδώ στην προκειμένη περίπτωση, με αφορμή αυτό που είπα για τις Σκουριές. Και με κυβέρνηση της Αριστεράς πέφτει ξύλο, κύριε Πρόεδρε, σπάνε και χέρια μερικές φορές.

 

ΤΣΙΠΡΑΣ: Εγώ ξέρω, δεν θα το αμφισβητήσω αυτό. Η διαφορά είναι ότι εδώ υπάρχει μια πολιτική ηγεσία με πολιτική βούληση, όπου υπάρχουν τέτοια φαινόμενα να μην τα κουκουλώνει να τα αναδεικνύει και να τιμωρεί ή να θέτει στην κρίση του νόμου αυτούς που διαπράττουν. Ο ρόλος του αστυνομικού δεν είναι ο ρόλος του να ξυλοκοπεί ή να δημιουργεί συνθήκες κατάλυσης της δημοκρατικής νομιμότητας μιας διαδήλωσης, όπως ζήσαμε σε όλα τα προηγούμενα χρόνια. Εδώ θέλουμε να πούμε ότι έχουν γίνει σημαντικές τομές σε αυτή την κατεύθυνση.

 

ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ: Εγώ ήμουν από τους ανθρώπους που πανηγύρισα εδώ όταν φύγαν τα κάγκελα απ` τη Βουλή, τα οποία τα ξαναείδα.

 

ΤΣΙΠΡΑΣ: Που τα είδατε τα κάγκελα. Ναι, αλλά λέτε μόνο τη μια πλευρά. Το γεγονός ότι μιλάτε για τα επεισόδια που έγιναν… κατ` αρχάς δεν υπήρχαν κάγκελα. Όλος ο κόσμος ήταν στο προαύλιο της Βουλής. Δημοσιογραφικά δεν πρέπει να λέμε πράγματα που δεν συνέβησαν. Τα γεγονότα δημοσιογραφικά καλύφθηκαν; Το γεγονός, δηλαδή, ότι υπήρξε μια συρροή από βόμβες που εξερράγησαν μπροστά στον κόσμο και κόντευε να καεί ο κόσμος; Και αυτοί που συνελήφθησαν γι` αυτό ήταν 15 αλλοδαποί; Αυτό αποτυπώθηκε πουθενά; Ή μόνο το ένα κομμάτι αποτυπώθηκε. Για να συνεννοηθούμε. Ποιο ήταν το μέγα πλήθος και το μέγα πάθος, λοιπόν, των 15 αλλοδαπών; Τι δουλειά είχαν 15 αλλοδαποί; Δεν ήταν μετανάστες στη χώρα. Δεν ξέρω αν ήταν εν πάση περιπτώσει προβοκάτορες κέντρων μυστικών υπηρεσιών, θα αποδειχθεί αυτό. Μπορεί να ήταν αλληλέγγυοι, δεν με ενδιαφέρει. Αλλά, με συγχωρείτε, γιατί δεν καταγράφετε και αυτό το γεγονός; Εδώ πρέπει να συνεννοηθούμε για κάποια πράγματα και πρέπει να καταλάβουμε ορισμένες ενέργειες και κινήσεις, αντικειμενικά λέω, όχι συνειδητά, λειτουργούν προβοκατόρικα. Και όταν λοιπόν, η δημοκρατική αστυνομία τι πρέπει να κάνει όταν υπάρχει ένας καταιγισμός βομβών μέσα σε μια διαδήλωση που κινδυνεύουν οι διαδηλωτές να καούν ζωντανοί. Πρέπει να το αφήσεις να εξελιχθεί μέχρις ότου καεί και σκοτωθεί άνθρωπος; Για σιγά τώρα, για να συνεννοηθούμε.»

 

Η «είδηση» στην οποία αναφέρεται ο Α. Τσίπρας προήλθε από την εφημερίδα «Το Χωνί», το defence.netκαι άλλα ανάλογης τοποθέτησης και ποιότητας ΜΜΕ τα οποία διέδωσαν γνωστές «έγκυρες πληροφορίες» ότι στις 15 Ιούλη συνελήφθησαν 15 αλλοδαποί προβοκάτορες -ίσως και πράκτορες.

 

 

Έχει δημιουργηθεί επίσης σκόπιμη σύγχυση με το δημοσίευμα της Καθημερινής που μιλάει για σύλληψη 12 αλλοδαπών-τουριστών που έκαναν γκράφιτι στο σταθμό του Ηλεκτρικού του Θησείου εκμεταλλευόμενοι τη γενική αναταραχή παρόλο που στο ίδιο άρθρο, αναφέρεται επίσης: «Ως ύποπτα για συμμετοχή στα επεισόδια και επιθέσεις κατά των αστυνομικών προσήχθησαν 39 άτομα και τελικά συνελήφθησαν 14. Πρόκειται για 12 Ελληνες 18 έως 41 ετών, έναν υπήκοο Αλβανίας κι έναν 48χρονο Ιταλό υπήκοο.» 

Η επανάληψη αυτής της εσκεμμένης παραπληροφόρησης από τον Α. Τσίπρα, στη συνέντευξή του, δεν είναι αποτέλεσμα άγνοιας και ελλιπούς ενημέρωσης. Υπάρχουν 83 ψηφίσματα συμπαράστασης στους συλληφθέντες από σωματεία και Ομοσπονδίες (και της ΑΔΕΔΥ) αλλά και πολιτικές οργανώσεις από την Ελλάδα και το εξωτερικό, 2.600 υπογραφές συμπαράστασης συνδικαλιστών, πανεπιστημιακών, εργαζομένων, που συγκεντρώθηκαν σε χρόνο ρεκόρ. Η δίκη των πρώτων 7, που έγινε –χωρίς να δοθεί η αναβολή που ζητήθηκε από την υπεράσπιση- και τελείωσε με fasttrackρυθμούς, οδήγησε στην αθώωση των 4 και στην καταδίκη των 3, είχε (με πολύ προσπάθεια είναι η αλήθεια) κάποια μικρή θέση στα δελτία ειδήσεων του Ρ/Σ «στο Κόκκινο» και πολύ μεγαλύτερη προβολή από άλλα ΜΜΕ όπως η Εφημερίδα των Συντακτών, το Ποντίκι αλλά και πολλά σάιτ και μπλοκ. Άγνοια δεν υπήρχε. Και ο Δημοσιογράφος ήξερε. Αλλά δεν θέλησε να πιέσει τον «ηγέτη». Το ήξερε και η Β. Κατριβάνου που στην ομιλία της στην ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ στις 30/7 ανέφερε: «Συγχρόνως όταν ψηφίσαμε αυτό, έξω γίνονταν συλλήψεις, συνδικαλιστών, μελών της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και της Ροσινάντε. Για αυτό έχουμε ευθύνη.»

 

Τι αποδεικνύει αυτή η τοποθέτηση του Α. Τσίπρα; Την ύπαρξη πολιτικής απόφασης για γρήγορη επιστροφή στη μνημονιακή κανονικότητα. Την ύπαρξη πολιτικής εντολής για την καταστολή και τη βίαιη διάλυση της συγκέντρωσης της 15/7 για να μην διαταραχθεί η κοινοβουλευτική διαδικασία «ολικής επαναφοράς» των μνημονίων.

Εξαιρετική ήταν απάντηση της δικηγόρου των συλληφθέντων Α. Λεγάκη

 

 

Δ. Η ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΗΤΤΑΣ…

 

«ΤΣΙΠΡΑΣΕκ των υστέρων μπορεί να κρίνει κανείς, διότι αλλιώς είσαι στη στιγμή εκείνη, ενώ είχα εντοπίσει και είχα εξηγήσει και στους συνεργάτες μου ότι αν αυτή η σύγκρουση πάρει χαρακτηριστικά μιας ολομέτωπης σύγκρουσης με τις κυρίαρχες δυνάμεις στην Ευρώπη, πρέπει να γίνει νωρίς και όχι αργά, να γίνει δηλαδή από το Φλεβάρη, διότι εκτιμούσα-και νομίζω όχι άδικα-ότι θα αποδυναμωθεί η ισχύς της εκλογικής νίκης και ότι το κλίμα ήταν ευνοϊκότερο το Φλεβάρη, παρασυρθήκαμε μετά τις 20 του Φλεβάρη σε μια διαπραγμάτευση η οποία ουσιαστικά ήταν μια διαρκής φθορά της σάρκας μας. Βέβαια, ομολογώ ότι δεν είναι εύκολη απόφαση να πει κανείς ότι «α, εγώ δεν πληρώνω και ό,τι βρέξει ας κατεβάσει». Δεν είναι εύκολη απόφαση. Είναι πολύ δύσκολη απόφαση. Παρ’ όλα αυτά, εκ των υστέρων, διαπιστώνω ότι θα ήταν προτιμότερο, εφόσον ούτως ή άλλως, ήταν σχεδόν μαθηματικά βέβαιο, ότι θα φθάναμε εκεί-αλλά ξέρετε, η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Είχες πάντοτε την ελπίδα ότι οι δυνάμεις στην Ευρώπη, η προσήλωση στις αξίες και στις αρχές της δημοκρατίας, ότι η κινητοποίηση των λαών, ότι οι άλλες κυβερνήσεις που λένε ότι αυτή η Ευρώπη δεν έχει προοπτική, θα μας έδινε μια διέξοδο, ένα πλαίσιο διεξόδου. Δεν υπήρξε τελικά.»

 

 

Αλλά, και η νέα αφήγηση, η και «διασπορά» νέων αυταπατών: η αριστερά θα εφαρμόσει μνημόνιο με ανθρώπινο πρόσωπο.

«…Ναι λοιπόν μια κυβέρνηση της αριστεράς που είναι υποχρεωμένη να εφαρμόσει ένα πρόγραμμα, διότι έχει να τηρήσει την υπογραφή της, όπως είπατε, είναι υποχρεωμένη να το εφαρμόσει. Ταυτόχρονα θα ψάχνει να βρει τους τρόπους ώστε να αντισταθμίσει τις αρνητικές συνέπειες και ταυτόχρονα θα βρίσκεται και μέσα στους κοινωνικούς αγώνες με τους εργαζόμενους, με τις κοινωνικές δυνάμεις που θα μάχονται για να καλυτερέψει η ζωή τους.»

 

Το οποίο θα υλοποιεί η αριστερά.

«Αυτές τις βασικές υποχρεώσεις ανεξάρτητα – ας μην ξανανοίξουμε την κουβέντα -συμφωνούμε δεν συμφωνούμε, αυτές θα υλοποιήσουμε. Τίποτε περισσότερο από αυτές ή τίποτε λιγότερο από αυτές. Δεν θα κάνουμε και τους πονηρούς.» 

 

 

Ε. ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΕΙΝΑΙ TO ΚΑΛΥΤΕΡΟ…

 

«ΤΣΙΠΡΑΣ …Ακούω κάποιους να λένε “είναι το χειρότερο μνημόνιο από αυτά που μας έχει έρθει”. Είναι το πιο επώδυνο, διότι γίνεται με όρους ενός επώδυνου συμβιβασμού, σε αυτό θα συμφωνήσω. Αλλά, για να ξέρουμε και τι λέμε, μνημόνιο 1 και μνημόνιο 2 είχαν συνολικά, σωρευτικά τα τέσσερα χρόνια 4%+4%+4%+4% δημοσιονομική προσαρμογή. Συνολικά 16% σε τέσσερα χρόνια. Η δημοσιονομική προσαρμογή που έχουμε εδώ είναι 1%+1%+1%, δηλαδή 3%. Το 3 με το 16 έχει τεράστια διαφορά. Τα προηγούμενα μνημόνια είχαν ομαδικές απολύσεις, απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων. Εδώ δεν έχουμε απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων, είχαμε προσλήψεις των αδικημένων, είχαμε κινήσεις οι οποίες για εμάς ήταν σημαντικές. Και θα έχουμε και κινήσεις σημαντικές, διότι κερδίσαμε τη δυνατότητα – η μάχη όμως είναι διαρκής και θα είναι διαρκής  και το επόμενο διάστημα-να επανέλθουν οι συλλογικές διαπραγματεύσεις όπως σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες. Ταυτόχρονα, ενώ έχουμε τη συνέχιση της λιτότητας μέσα από έναν έμμεσο τρόπο, από την αύξηση του ΦΠΑ, στην εστίαση για παράδειγμα, ένα μέτρο το οποίο δεν θα αποδώσει κατά την άποψή μας και αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα, δεν έχουμε ονομαστικές μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις.

ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ: Έχεις έμμεσα όμως, κ. Πρόεδρε…

 

ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ: Για πείτε μου, που είναι το έμμεσο;

 

ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ: Όταν έχω αύξηση στα προϊόντα μου, δεν τα χάνω από εκεί τα χάνω από εδώ.

 

ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ: Το είπα αυτό για τον ΦΠΑ, μην μου επαναλαμβάνετε αυτά που λέω. Αλλά, είναι το ίδιο να έχεις μείωση 40%, όπως είχες στα δύο προηγούμενα μνημόνια, 40% ονοματική μείωση στις συντάξεις, και το ίδιο είναι να μου λες ότι θα αυξηθεί ο ΦΠΑ 13% στην εστίαση και είναι χειρότερο το τελευταίο μνημόνιο από τα προηγούμενα;» 

 

 

Τα αδιέξοδα του ρεφορμισμού.

 

Ο Α. Τσίπρας, αποκάλυψε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ βρέθηκε σε στρατηγικό αδιέξοδο. Ότι η πολιτική του πρόταση, η διαχείριση (και όχι η ανατροπή) του καπιταλισμού με ένα πρόγραμμα που ενώ θα εξυπηρετεί τα συμφέροντα του κεφαλαίου συνολικά και την αναβάθμιση του ελληνικού κεφαλαίου σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο, θα ικανοποιεί ταυτόχρονα και ορισμένα βασικά αιτήματα του κόσμου της εργασίας, είναι ανεφάρμοστη. Ιδιαίτερα όταν βρισκόμαστε σε περίοδο οικονομικής κρίσης του καπιταλισμού.

 

Αποκάλυψε και παραδέχτηκε ότι έχει εγκαταλείψει την προσπάθεια για εφαρμογή μεταρρυθμίσεων υπέρ του εργαζόμενου λαού. Γιατί στο πλαίσιο της διαχείρισης της καπιταλιστικής κρίσης, όπως όλα τα ρεφορμιστικά κόμματα έτσι και ο ΣΥΡΙΖΑ είναι υποχρεωμένος να δώσει την απόλυτη προτεραιότητα στην ικανοποίηση των αναγκών του κεφαλαίου.

 

Βέβαια συνεχίζει να υπόσχεται ότι στο απώτερο μέλλον, όταν επιτευχθεί η ανάπτυξη, τότε θα υπάρξει και σταδιακή ικανοποίηση κάποιων εργατικών αιτημάτων με τη μορφή των «ισοδύναμων». Η υπόσχεση είναι πλαστή και ο δρόμος ολισθηρός.

Η λογική των «ισοδύναμων» μέτρων, είναι φτιαγμένη για να φέρνει σε αντιπαράθεση τις εκμεταλλευόμενες τάξεις, σε ανταγωνισμό για το ποιος θα επιπλεύσει εις βάρος του άλλου. Η ΝΔ έδωσε ήδη δείγμα γραφής, η πρόταση του Μεϊμαράκη ήταν συγκεκριμένη: αντί να φορολογηθούν οι αγρότες, ας απολυθούν δημόσιοι υπάλληλοι είναι.

 

Πού βαδίζει ο ΣΥΡΙΖΑ;

 

Η μνημονιακή προσαρμογή της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ προκαλεί τριγμούς στο κόμμα. Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, δημοσιοποιήθηκε η επιστολή αποχώρησης 17 μελών της ΚΕ, ενώ απορρίφθηκε η πρόταση της αριστερής πλατφόρμας για Διαρκές Συνέδριο στις αρχές Αυγούστου, για να προηγηθεί της ψήφισης του Μνημονίου ΙΙΙ. Η πρόταση της ηγετικής ομάδας για Συνέδριο τον Σεπτέμβρη, αφού θα έχει ψηφιστεί η συμφωνία, πέρασε με «ευρεία πλειοψηφία».

 

Επιβεβαιώνεται για μια φορά ακόμα η «παραδοσιακή ρήση» ότι όποιος έχει την πλειοψηφία στην κοινοβουλευτική ομάδα ελέγχει την ΚΕ και όποιος ελέγχει την ΚΕ, αργά η γρήγορα (μάλλον γρήγορα) θα ελέγξει και το κόμμα.

 

Την επόμενη μέρα, 31/7, ένα μαύρο σύννεφο διέλυσε τα ψεύδη για «διαρκή συνέχιση της διαπραγμάτευσης» με στόχο την εφαρμογή «μνημονίου με ανθρώπινο πρόσωπο».

 

Έγινε γνωστό ότι οι «θεσμοί», με το «καλημέρα» απαιτούν την κατάργηση της εισφοράς αλληλεγγύης 8% για εισοδήματα άνω των 500.000 ευρώ, καθώς εκτιμούν ότι μπορεί να οδηγήσει σε φοροδιαφυγή! Δηλαδή διαφωνούν ακόμα και στην πιο ελάχιστη φορολόγηση του κεφάλαιου.

Πρόκειται για γνωστή νεοφιλελεύθερη συνταγή, που αναδεικνύει από σήμερα ποια ποιότητα θα έχει η «διαπραγμάτευση» από δω και πέρα, μετά την ολοκληρωτική προσχώρηση της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ στο δόγμα της Μ. Θάτσερ «Τhere Ιs Νo Alternative».

Η Αριστερή Πλατφόρμα –μετά και την απόρριψη της πρότασής της- βρίσκεται ήδη μπροστά σε κρίσιμα διλήμματα και αποφάσεις. Η πολιτική προοπτική που της επιφυλάσσει η ηγεσία όσο παραμένει μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ είναι αυτή της πολιτικής φθοράς και της συνευθύνης.

Ενώ, από την άλλη πλευρά, το «ΟΧΙ μέχρι τέλους» δεν μπορεί να περιμένει, ούτε να πατήσει σε δύο βάρκες...

 

Γράφτηκε από 
Τελευταία τροποποίηση στις Τρίτη, 11 Αύγουστος 2015 09:48
Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.