Noel Halifax

Η ιστορία της σεξουαλικής απελευθέρωσης και των δικαιωμάτων των ομοφυλόφιλων συνδέεται, εν μέρει, με την ιστορία του σοσιαλιστικού κινήματος. Δεν ήταν μια στενή σχέση μεταξύ δύο χωριστών κινημάτων, αλλά συζητήσεις μέσα στο σοσιαλιστικό κίνημα. Η ομοφοβία κυριάρχησε στον καπιταλισμό μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα. Ήταν ιδιαίτερα έντονη στη Βρετανία, όπου η άρχουσα τάξη επιδίωξε να αποδείξει την ανωτερότητα της απέναντι στις άλλες με το να είναι πιο ομοφοβική από τη γαλλική ή τη γερμανική... Στη Γερμανία όπου το σοσιαλιστικό κίνημα ήταν το ισχυρότερο οργάνωσε την ισχυρότερη αντιπολίτευση στη νέα ηθική. Είναι εδώ που βρίσκουμε το πρώτο κίνημα δικαιωμάτων των ομοφυλόφιλων και σεξουαλικών πολιτικών.

Leila Al Shami

Με τη στρατηγική της πολιορκίας και του εκτοπισμού, το καθεστώς επανακτά την επικράτεια εκκενώνοντας τον άμαχο πληθυσμό τον οποίο ποτέ δεν μπορεί να ελπίσει ότι θα διαχειριστεί μέσω της συναίνεσης. Στις 30 Δεκεμβρίου και στις 6 Ιανουαρίου, μετά από μείωση των εχθροπραξιών, οι Σύριοι ξαναβγήκαν στους δρόμους του Χαλεπιού, του Ιντλίμπ, της Χομς και της Δαμασκού, διαδηλώνοντας τη συνεχιζόμενη αντίθεσή τους στην εξουσία του Άσαντ. Και το καθεστώς δεν μπορεί να κρατήσει μόνο του την επανακτημένη επικράτεια. Καθώς οι κάτοικοι της πόλης έφυγαν από το ανατολικό Χαλέπι, οι ρωσικές κατοχικές δυνάμεις κινούνταν μέσα σε ερημικές οδούς.

Pierre Rousset

Η κορεατική κρίση έχει μετατραπεί από χρόνια σε οξεία από την στιγμή της εκλογής του Ντόναλντ Τραμπ στην προεδρία των Ηνωμένων Πολιτειών. Μέσα σε ένα πλαίσιο γενικής αστάθειας, διαδραματίζεται σε τρία επίπεδα: τον παγκόσμιο συσχετισμό μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων, τις ισχυρές εντάσεις που αναπτύσσονται σε όλη την Ανατολική Ασία, την διάλυση ή τη διατήρηση του status quo μεταξύ των δύο κορεάτικων κρατών. Σε αυτό, ας προσθέσουμε την κατάσταση στις ΗΠΑ, όπου ο Τραμπ μπαίνει στον πειρασμό να αντισταθμίσει τις αποτυχίες του στην εγχώρια πολιτική, δημιουργώντας ένα κλίμα εθνικής κινητοποίησης ενάντια σε μια εξωτερική απειλή - είτε είναι Ρωσική, Κινεζική ή Βορειοκορεάτικη. Τα διακυβεύματα της κορεατικής κρίσης είναι τόσο πολυάριθμα που οι αβεβαιότητες είναι μεγάλες και υπάρχουν πραγματικοί κίνδυνοι «ανεξέλεγκτων ολισθήσεων».

Τάσος Αναστασιάδης

Η μεγάλη τομή, μεθοδολογικά, που κάνουν και οι δύο αυτοί θεωρητικοί (και ο Λένιν και ο Μαρξ) έχει να κάνει με τη σύλληψη της αντίφασης, της πραγματικής αντίφασης, που μας εμποδίζει να βασιστούμε σε παγιωμένες κατηγορίες της σκέψης (και της δράσης). Ο Λένιν το συμπύκνωσε στην έννοια της «επαναστατικής κρίσης» και των ανοιχτών δυνατοτήτων της (πολύ πιο πριν άλλωστε και από τις θέσεις του Απρίλη) και της ευθύνης που αποκτούμε σε τέτοιες περιστάσεις -εξού και το τραύμα που ένοιωσε από τη συνθηκολόγηση της σοσιαλδημοκρατίας στον πόλεμο. Όμως, για αυτό, χρειάστηκε να ξαναπιάσει, μέσω Χέγκελ, την ίδια την αντίφαση, που είχε ταλαιπωρήσει και τον Μαρξ...

Walter Benjamin

Η παράδοση των καταπιεσμένων μας διδάσκει ότι η «κατάσταση έκτακτης ανάγκης» που ζούμε τώρα δεν είναι η εξαίρεση αλλά ο κανόνας. Πρέπει να κατορθώσουμε να συλλάβουμε την ιστορία έχοντας αυτή την επίγνωση. Τότε θα διαπιστώσουμε καθαρά ότι αποστολή μας είναι να δημιουργήσουμε μια πραγματική κατάσταση έκτακτης ανάγκης και έτσι θα βελτιωθεί η θέση μας στον αγώνα κατά του φασισμού. Ένας λόγος που ο φασισμός έχει μια ευκαιρία είναι γιατί, στο όνομα της προόδου, αντιμετωπίζεται από τους αντιπάλους του σαν ιστορικό μέτρο. Η έκπληξη για το πώς τα πράγματα που ζούμε είναι «ακόμα» και στον εικοστό αιώνα δυνατά, δεν είναι φιλοσοφική. Δεν είναι η απαρχή μιας γνώσης - εκτός κι αν πρόκειται για τη γνώση πως η αντίληψη της ιστορίας από την οποία κατάγεται δεν ευσταθεί.

Δήλωση του Φιλίπ Πουτού, υποψήφιου του ΝΡΑ (Νέο Αντικαπιταλιστικό Κόμμα), μετά την εκλογή Μακρόν: «Έχουμε μπροστά μας μια περίοδο μάχης και αγώνων, και οφείλουμε να οργανώσουμε ‘‘όλοι μαζί’’, μαζικές ολόπλευρες κινητοποιήσεις, για να αντιστρέψουμε την ισορροπία δυνάμεων, να χτίσουμε ένα μέτωπο για την ενωτική υπεράσπιση των κοινωνικών και δημοκρατικών μας δικαιωμάτων.»

Joseph Daher

Τα επιχειρήματα με τα οποία η Χεζμπολάχ δικαιολογεί την παρέμβαση της στη Συρία ποικίλλουν. Πρώτον, υπάρχει η βασική ρητορική που λέει ότι ο Ντά’ες, το λεγόμενο ισλαμικό κράτος, έχει επεκταθεί· οι διάφορες takfiri σουνιτικές δυνάμεις της τζιχάντ έχουν επεκταθεί στη Συρία, και ως εκ τούτου θα πρέπει να παρέμβει για να σώσει όχι μόνο το λαό της Συρίας, αλλά και τον Λίβανο. Είναι μια προληπτική παρέμβαση για την προστασία του λαού του Λιβάνου. Ύστερα υπάρχει το δεύτερο βασικό επιχείρημα που λέει ότι γίνεται για την προστασία του άξονα της αντίστασης: της Χεζμπολάχ, της Συρία και του Ιράν, εναντίον της συμμαχίας της Σαουδικής Αραβίας, του Ισραήλ και των Ηνωμένων Πολιτειών. Και, τέλος, υπάρχει αυτό το θρησκευτικό σιιτικό επιχείρημα που λέει ότι είναι μια νέα Καρμπάλα - στην ισλαμική ιστορία αυτό έχει μια ιδιαίτερη απήχηση μεταξύ των Σιιτών - και γι’ αυτό πρέπει να προστατέψουν τους Σιίτες.

Είναι σαφές ότι η κυβέρνηση συμφώνησε με τους δανειστές σε μια κοινωνική γενοκτονία, και μάλιστα από τώρα ως το 2020! Κηρύσσουν τον πόλεμο στην κοινωνία, να κηρύξουμε κι εμείς τον πόλεμο σε αυτούς! Εδώ και τώρα πρέπει να προχωρήσουμε σε απεργία και καταλήψεις των χώρων δουλειάς. Να υψωθεί τείχος αντίστασης στο νέο Μνημόνιο, όπως και στα μέτρα των προηγούμενων μνημονίων.

Adrien Guilleau

Jan Malewski

Jean-Marc Burgaud

Το κοινωνικό κίνημα που είχε παραλύσει τη Γουιάνα για περισσότερο από ένα μήνα έληξε με την υπογραφή συμφωνίας μεταξύ του κράτους, των εκλεγμένων αντιπροσώπων και της συλλογικότητας «Pou La Gwiyann dékolé» που καθοδήγησε στην κινητοποίηση. Μπροστά στη Νομαρχία της Καγιέν συγκεντρώθηκαν περίπου 500 άτομα, πολλοί φορούσαν το μπλουζάκι «nou gon ké sa» («φτάνει πια»), το σύμβολο του αποκλεισμού.

Τι μάθημα την παραμονή του πρώτου γύρου [των προεδρικών εκλογών της Γαλλίας]! Πόσες φορές έχουν ψηφίσει οι Γουιάνες χωρίς αποτέλεσμα; Σε μια αποφασιστική κινητοποίηση, με όλα τα απαραίτητα μέσα, κέρδισαν.

Πέμπτη, 04 Μαΐου 2017 10:28

Ο Άσαντ πρέπει να πέσει

Joseph Daher

Η αντίληψη για το «μικρότερο κακό» από κάποια τα τμήματα της αριστεράς είναι εντελώς λανθασμένη και καταστροφική. Η λύση για την καταπολέμηση των ισλαμικών φονταμενταλιστικών κινημάτων δεν βρίσκεται στη συνεργασία με αυταρχικά καθεστώτα όπως το καθεστώς του Άσαντ, αλλά στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση. Όσον αφορά την ISIS και παρόμοιες οργανώσεις, είναι απαραίτητο να αντιμετωπιστούν οι πρωταρχικές αιτίες τους: τα αυταρχικά καθεστώτα και οι διεθνείς και περιφερειακές ξένες επεμβάσεις. Η αριστερά πρέπει να καταλάβει ότι μόνο με την εξάλειψη αυτών των συνθηκών μπορούμε να επιλύσουμε την κρίση. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να υποστηρίξουμε τις δημοκρατικές και προοδευτικές ομάδες που επιδιώκουν να ανατρέψουν τα αυταρχικά καθεστώτα, να νικήσουν τους αντεπαναστάτες ισλαμιστές φονταμενταλιστές και να αντικαταστήσουν τον νεοφιλελευθερισμό με μια πιο εξισωτική κοινωνική τάξη στη Συρία και την περιοχή.

Σελίδα 3 από 109