Πρέπει λοιπόν να πούμε για τις νέες συνοριακές γραμμές της Βαλκανικής Χερσονήσου πως, ανεξάρτητα με το πόσο θα κρατήσουν, έχουν χαραχτεί πάνω στα καταξεσκισμένα, αφαιμαγμένα κι εξουθενωμένα ζωντανά κορμιά των εθνών. Ούτε ένα απ’ αυτά τα βαλκανικά έθνη δεν κατόρθωσε να μαζέψει όλα τα σκορπισμένα κομμάτια του. Και, ταυτόχρονα, όλα τους, περιέχουν τώρα στην επικράτειά τους μια συμπαγή εχθρική εθνότητα. Αυτοί είναι οι καρποί ενός πολέμου που καταβρόχθησε - σε σκοτωμένους, τραυματίες και θύματα της αρρώστιας - πάνω από μισό εκατομμύριο άνδρες. Ούτε ένα από τα βασικά προβλήματα της βαλκανικής ανάπτυξης δεν επιλύθηκε.

Katherine Nolde, Richard Capron και Scott McLemee

Η διαδήλωση της ακροδεξιάς στο Σάρλοτβιλ της Βιρτζίνια, στις 12 Αυγούστου - ίσως η μεγαλύτερη δημόσια συγκέντρωση της ρατσιστικής «εναλλακτικής δεξιάς» που έγινε ποτέ - ήταν ξεκάθαρη απόδειξη της καλλιέργειας και της ενθάρρυνσης δολοφονικών δυνάμεων από τον Ντόναλντ Τραμπ τα τελευταία δύο χρόνια. Και είχε θανατηφόρες συνέπειες: μια αντιφασίστρια διαδηλώτρια δολοφονήθηκε και περισσότεροι από είκοσι τραυματίστηκαν όταν ένας νεοναζί τρομοκράτης οδήγησε το αυτοκίνητό του με μεγάλη ταχύτητα μέσα στην αντιδιαδήλωση που οργανώθηκε από τις αριστερές οργανώσεις, μεταξύ των οποίων η Διεθνιστική Σοσιαλιστική Οργάνωση (ISO), οι Δημοκρατικοί Σοσιαλιστές της Αμερικής (DSA) και οι Βιομηχανικοί Εργάτες του Κόσμου (IWW).

(Ανακοινώσεις των οργανώσεων Democratic Socialists of America και Industrial Workers of the World)

Πιστεύουμε ότι η τρομοκρατία που εξαπολύθηκε εναντίον των συντρόφων μας μπορεί να ηττηθεί. Πιστεύουμε επίσης ότι το ευρύτερο σύστημα ρατσιστικής καταπίεσης μπορεί να ηττηθεί, αλλά μόνο με το τέλος του καπιταλιστικού συστήματος που το γέννησε. Μαζί, θα πολεμήσουμε τον φασισμό και θα οικοδομήσουμε τον καλύτερο κόσμο που ξέρουμε ότι είναι εφικτός. Αλληλεγγύη για πάντα.

Joseph Daher

Η εξέγερση δε θα σταματήσει γρήγορα και οι διαδηλωτές στο Ριφ διατηρούν την αποφασιστικότητά τους. Η αλληλεγγύη αναπτύσσεται σταδιακά σε ολόκληρη τη χώρα, παρά τις προσπάθειες της μαροκινής μοναρχίας να αποτρέψει το φαινόμενο της χιονοστιβάδας στη χώρα. Η επέκταση είναι το κλειδί για την επιτυχία και την επιβίωση του κινήματος.

Β. Ι. Λένιν

Ο αναπτυσσόμενος καπιταλισμός γνωρίζει δυο ιστορικές τάσεις στο εθνικό ζήτημα. Η πρώτη είναι το ξύπνημα της εθνικής ζωής και των εθνικών κινημάτων, η πάλη ενάντια σε κάθε εθνικό ζυγό και η δημιουργία εθνικών κρατών. Η δεύτερη είναι η ανάπτυξη και η επιταχυνόμενη σύσφιξη των κάθε λογής σχέσεων ανάμεσα στα έθνη, το σπάσιμο των εθνικών φραγμών, η δημιουργία της διεθνούς ενότητας του κεφαλαίου, της οικονομικής ζωής γενικά, της πολιτικής, της επιστήμης κλπ.

Ilya Budraitskis

Παρά τις προσπάθειες της Ρωσίας του Πούτιν να μεταμορφωθεί σε επίπεδο ρητορικής σε μια εναλλακτική λύση στον σύγχρονο κόσμο, παραμένει απολύτως μέρος αυτού του κόσμου. Παρά τη συντηρητική στροφή, η Ρωσία δεν έπαψε ούτε για ένα λεπτό να αποτελεί μέρος της παγκόσμιας καπιταλιστικής τάξης που διέπεται από τους νόμους της αγοράς. Με αυτή την έννοια, η συντηρητική ρητορική είναι ένα σημαντικό συστατικό μέρος του πνεύματος του ρωσικού καπιταλισμού. Αυτό το πνεύμα όχι μόνο δεν έρχεται σε αντίθεση με τις βασικές αξίες της αγοράς, αλλά τους δίνει μια νέα μορφή και μια νέα μεταμφίεση.

Η διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ από την πρώτη στιγμή ταυτίστηκε με την ένταση του ελληνοτουρκικού ανταγωνισμού, την καλλιέργεια με πολύ συστηματικό τρόπο της πολεμικής προετοιμασίας δίνοντας βάρος στην επικοινωνιακή της πολιτική στους «εθνικούς κινδύνους»!

Παρασκευή, 04 Αυγούστου 2017 20:16

Να λέμε την αλήθεια για τη Βενεζουέλα

Μάικ Γκονζάλες

Καθώς βαθαίνει η οικονομική και πολιτική κρίση, είναι φανερό ότι ούτε η κυβέρνηση ούτε η αντιπολίτευση θα προσφέρουν πραγματικές λύσεις. Παρόλο που ο Μαδούρο προδίδει την επανάσταση φλερτάροντας με την μπουρζουαζία και ολισθαίνει οπισθοδρομώντας προς τον νεοφιλελευθερισμό, οι δεξιές δυνάμεις έφεραν βίαιους μισθοφόρους για να βάλουν σε δοκιμασία και να αναστατώσουν ακόμη περισσότερο τη χώρα. Καθώς οι δύο αυτές ομάδες αγωνίζονται για την εξουσία, οι απλοί Βενεζουελάνοι παρακολουθούν τις κατακτήσεις του Τσαβισμού να χάνονται.

Παντελής Πουλιόπουλος

Αν μας λέγανε μονάχα ότι ένα καθεστώς που καταργεί το κοινοβούλιο και διαλύει τις εργατικές οργανώσεις πρέπει σήμερα να το λέμε φασισμό, όπως συνηθίσανε να κάνουν οι περισσότεροι φιλελεύθεροι αστοί σ’ όλες τις απολυταρχικές χώρες, θα είτανε τότε ζήτημα απλώς να διαλέξουμε την καταλληλότερη προπαγανδιστική ονομασία. Αλλά το ζήτημα είναι όχι για το όνομα παρά για τις κοινωνικές βάσεις, τα πολιτικά στηρίγματα της σημερινής διχτατορικής κυβέρνησης στην Ελλάδα και για τα καθήκοντά μας απέναντι της. Και είναι γνωστό σε μας ότι η ασάφεια και τα διφορούμενα στους όρους που κάθε φορά χρησιμοποιούμε, κλείνουνε συνήθως μια εσφαλμένη ή συγχυσμένη αντίληψη για τις οριζόμενες καταστάσεις.

Σπύρος Μαρκέτος

Το 1930 η κυβέρνηση Βενιζέλου μεσουρανούσε. Ο χαρισματικός ηγέτης των Φιλελευθέρων, ανατρέποντας τις πολιτικές ισορροπίες, είχε επιστρέψει από την αυτοεξορία του σαν σωτήρας, και φαινόταν να έχει εδραιωθεί. Το αντίπαλο καπιταλιστικό στρατόπεδο, οι αντιβενιζελικοί, που δεν ήταν πάντοτε και μοναρχικοί, παρέπαιε διασπασμένο και αδύναμο. Διώχνοντας από την κυβέρνηση την προηγούμενη ηγεσία του κόμματος των Φιλελευθέρων, που ο ίδιος είχε ιδρύσει παλιότερα, ο Βενιζέλος είχε κερδίσει πρωτοφανή πλειοψηφία στις εκλογές του 1928.

Αναδημοσίευση από το Πριν

Σελίδα 6 από 138