Τετάρτη, 15 Μαϊος 2019 22:46

Φυσάει Κόντρα στην Αγ. Παρασκευή: ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ και παρουσίαση ψηφοδελτίου

Κατηγορία Ανακοινώσεις

Φυσάει Κόντρα στην Αγ. Παρασκευή

ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΔΗΜΟΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΗΣ 26ης ΜΑΪΟΥ 2019

Συμπολίτισσες και συμπολίτες,

Εργαζόμενοι, άνεργες, μαθητές, νέοι, μετανάστριες, κάτοικοι της Αγίας Παρασκευής

Το Φυσάει Κόντρα αποτελεί μια αριστερή ανατρεπτική παρέμβαση στο Δήμο Αγίας Παρασκευής, που συγκροτήθηκε πριν από 5 χρόνια, μέσα από πλατιές δημοκρατικές διαδικασίες. Συγκροτήθηκε πριν από τις περασμένες δημοτικές εκλογές, από αγωνιζόμενο κόσμο που είχε συναντηθεί στους μεγάλους αντιμνημονιακούς και αντικυβερνητικούς αγώνες των πρώτων χρόνων της κρίσης, καθώς και από ένα εύρος συλλογικοτήτων της «εκτός των τειχών» Αριστεράς και των τοπικών κινημάτων.

 

Πέντε χρόνια μετά, φαίνεται σαν τα πάντα να έχουν αλλάξει και ταυτόχρονα να έχουν μείνει ίδια.

Τα μνημόνια που «έφυγαν» και η βαρβαρότητα που έμεινε.

Ακούμε κάθε μέρα τις δηλώσεις για τα «μνημόνια που έφυγαν» και για τα «πράγματα που καλυτερεύουν». Κι ενώ κάποιοι δείχνουν μια προσχηματική ευφορία, όλοι και όλες εμείς κρατάμε ακόμα την αναπνοή μας μέσα στην ασφυξία της τελευταίας δεκαετίας που πλέον έγινε μόνιμο καθεστώς. Αναγγέλλεται με χαρά ένα ξεπέρασμα της κρίσης, από αυτούς όμως που ως κρίση αντιλαμβάνονταν μόνο τα προβλήματα κερδοφορίας των επιχειρήσεων και τις αστάθειες των αγορών. Για εμάς που βιώσαμε την κρίση στο πετσί μας, ως μια βίαιη επίθεση σε όλες τις πλευρές της ζωής μας, η κρίση είναι συνώνυμο της μόνιμης βαρβαρότητας που εγκαθιδρύθηκε.

Ως καλύτερο εργαλείο για να κατανοήσουμε την πραγματικότητα, έχουμε την καθημερινή μας ζωή. Και για αυτή θέλουμε να μιλήσουμε μπροστά στις εκλογές. Ούτε ανούσιοι πολιτικαντισμοί, ούτε υποσχέσεις ή φλυαρίες. Να μιλήσουμε για αυτά που ζούμε:

Για το βασίλειο του φόβου της επόμενης μέρας, του διαρκούς άγχους της επιβίωσης, της απειλής της απόλυσης και της ανεργίας, της μόνιμης ανασφάλειας, της έλλειψης ελεύθερου χρόνου, της απουσίας ελπίδας και προοπτικής, της φτώχειας και της αδυναμίας κάλυψης των βασικών αναγκών. Αυτό δεν είναι που έχει κυριαρχήσει ακόμα και στην πόλη μας; Γιατί τότε δεν κυριαρχεί στη συζήτηση για τις δημοτικές εκλογές και στην πασαρέλα των άπειρων υποψηφίων;

Εμείς είμαστε κομμάτι του κόσμου που δυσκολεύεται να βγάλει την επόμενη μέρα, και σε αυτόν τον κόσμο απευθυνόμαστε: Στον ηλικιωμένο που προσπαθεί με τις πετσοκομμένες συντάξεις να κρατήσει την αξιοπρέπεια του. Στην εργαζόμενη στο σούπερ-μάρκετ που της επιβάλλουν να χαμογελά για τα 300 ευρώ που παίρνει. Στην οικογένεια που προσπαθεί να συντηρήσει ένα επίπεδο ζωής μέσα σε απλήρωτους λογαριασμούς και σκέφτεται αν τα παιδιά της θα χρειαστεί να μεταναστεύσουν. Στο νέο που κάθε χρόνο λέει ότι θα φύγει από το σπίτι των γονιών του και κάθε Σεπτέμβρη βλέπει ότι δε του βγαίνουν τα λεφτά. Στην άνεργη που μαζεύει τα κουράγια της για να κάνει άλλη μια αίτηση ή συνέντευξη για δουλειά. Στους συνανθρώπους που δέχονται καθημερινή καταπίεση και βία για το φύλο τους, το χρώμα του δέρματός τους ή τον σεξουαλικό τους προσανατολισμό.

Όλος αυτός ο κόσμος, ξέρει πολύ καλά ότι οι «καλύτερες μέρες» είναι ακόμα μακριά και ότι η ελπίδα που γέννησαν οι αγώνες της περιόδου 2010-2015 με αποκορύφωμα το περήφανο ΟΧΙ στο δημοψήφισμα του Ιούλη του 2015 παραμένει αδικαίωτη.

 

Η ελπίδα δεν ήρθε στη χώρα.

Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ συνέχισε και σταθεροποίησε την πολιτική κοινωνικής καταστροφής της ΕΕ και του ΔΝΤ σμπαραλιάζοντας τις διεκδικήσεις και τα όνειρα του ελληνικού λαού. Έκανε την έννοια της Αριστεράς να «ξεφτίσει» για μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας ταυτιζόμενη με τη δήθεν «αριστερή κυβέρνηση» και τα ψέματά της.

Δεν είναι μόνο τα οράματα για κοινωνική δικαιοσύνη και ανατροπή των μνημονιακών πολιτικών που διαψεύστηκαν, αλλά και αυτά για ειρήνη, δημοκρατία και αλληλεγγύη. Μαζί με τη συνέχιση της λιτότητας, ήρθε και η ακόμα πιο στενή πρόσδεση στο άρμα του αμερικάνικου και ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού, η μετατροπή της χώρας σε «καλύτερο παιδί» του ΝΑΤΟ και στενή φίλη του Ισραήλ και της Αιγύπτου, με εμπλοκή σε επικίνδυνα πολεμικά σενάρια. Την ίδια στιγμή, η ρατσιστική συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας με τις ευλογίες Τσίπρα ωθεί χιλιάδες πρόσφυγες στην εξαθλίωση των απάνθρωπων hot spot. Ο θεσμικός ρατσισμός της κυβέρνησης και η ρατσιστική πολιτική της ΕΕ μαζί με τις πολιτικές σκληρής λιτότητας είναι αυτές που ανοίγουν το δρόμο στην ακροδεξιά και τους νεοναζί σε όλη την Ευρώπη.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο ενισχύεται η ακροδεξιά, εθνικιστική και ρατσιστική ρητορεία της ΝΔ στην ιδιότυπα προεκλογική περίοδο που ζούμε, ενώ βρίσκει έδαφος να επανεμφανιστεί η νεοναζιστική, εγκληματική συμμορία της Χρυσής Αυγής. Οι ρατσιστικές επιθέσεις σε μετανάστες και πρόσφυγες, τα κρούσματα αστυνομικής βίας και καταστολής, οι γυναικοκτονίες και οι σεξιστικές και ομοφοβικές επιθέσεις, συνθέτουν μια μαύρη και αντιδραστική εικόνα της καθημερινότητας.

 

Πόσο «τοπική» και πόσο «αυτοδιοίκηση» είναι η τοπική αυτοδιοίκηση;

Η μνημονιακή προσαρμογή της τοπικής αυτοδιοίκησης έφερε τη μόνιμη επιτροπεία στην τοπική αυτοδιοίκηση. Οι Δήμοι δεν προσδένονται απλά στην κρατική πολιτική, αλλά μετατρέπονται σε επιχειρηματικές δομές που μέσα στο καθεστώς μόνιμης οικονομικής αφαίμαξης οφείλουν να ανταγωνίζονται για να βρουν πόρους και να είναι κερδοφόροι. Σε αυτό το πλαίσιο, οι δυνατότητες άσκησης μιας διαφορετικής φιλολαϊκής πολιτικής εμφανίζονται ουσιαστικά ως απαγορευμένες και άλλοι θεσμοί (όπως οι αποκεντρωμένες διοικήσεις ή το οικονομικό παρατηρητήριο που έφερε ο Κλεισθένης) αποκτούν μεγαλύτερη εξουσία από τις εκλεγμένες αρχές και συμβούλια.

Η υποβάθμιση δεν σταματάει στο τρόπο διακυβέρνησης και την καταστρατήγηση κάθε έννοιας δημοκρατικής συμμετοχής και ελέγχου. Η κρατική χρηματοδότηση (μέσω των Κεντρικών Αυτοτελών Πόρων που έχουν μειωθεί μέσα στην κρίση κατά 60%) συρρικνώνεται κάθε χρόνο διαμορφώνοντας ένα καθεστώς μόνιμης λιτότητας στο πλαίσιο του οποίου σημαντικές υπηρεσίες προς τους πολίτες πετσοκόβονται, γίνονται ανταποδοτικές με ολοένα και πιο αυξημένο αντίτιμο ή οδηγούνται προς ιδιωτικοποίηση. Οι περικοπές έχουν τραγικές συνέπειες σε μία σειρά κοινωνικές παροχές και υποδομές όπως οι κοινωνικές υπηρεσίες πρόνοιας, η καθαριότητα, το πράσινο, οι παιδικοί και βρεφονηπιακοί σταθμοί, η «Βοήθεια στο Σπίτι», η μεταφορά μαθητών, τα δημοτικά ιατρεία, τα κέντρα δημιουργικής απασχόλησης, τα ΚΑΠΗ, τα δημοτικά ωδεία, τα προγράμματα μαζικού αθλητισμού και κάθε άλλη δομή που ανακούφιζε τους δημότες, τις οικογένειες κύρια των χαμηλών εισοδημάτων, τις γυναίκες, τα ΑΜΕΑ και άλλες ευάλωτες κοινωνικές ομάδες από τα βάρη της καθημερινής ζωής.

Εκτός από οικονομικά εξασθενημένοι, οι Δήμοι είναι και αποψιλωμένοι από προσωπικό και αδύναμοι να υλοποιήσουν το τεράστιο έργο τους. Η μόνιμη, σταθερή και ασφαλής εργασία αντικαθίσταται από τις 5μηνες και 8μηνες συμβάσεις, την ελαστική εργασία και τη μόνιμη ανασφάλεια. Αποκορύφωμα αυτής της διάλυσης είναι τα διαρκή ατυχήματα (ορισμένα και θανατηφόρα) σε υπηρεσίες των Δήμων και ειδικά στην καθαριότητα.

Ο Κλεισθένης, το νέο πλαίσιο για την τοπική αυτοδιοίκηση που ψήφισε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ,διατηρεί τα αντιδραστικά, αντιλαϊκά χαρακτηριστικά του Καλλικράτη που αποτέλεσε τη ραχοκοκαλιά της μνημονιακής προσαρμογής των Δήμων και των Περιφερειών. Παρά την εφαρμογή της απλής αναλογικής για τους δημοτικούς συμβούλους, η συζήτηση που επικεντρώνεται στον ψευδεπίγραφα δημοκρατικό χαρακτήρα συσκοτίζει το βασικό. Το νέο πλαίσιο εμπνέεται από την ίδια λογική, κατά την οποία οι Δήμοι οφείλουν να λειτουργούν ως εύρωστες επιχειρηματικές δομές και όχι ως μορφές δημοκρατίας, αυτοδιοίκησης και διεκδίκησης από το κεντρικό κράτος. Ταυτόχρονα, προωθείται η υφαρπαγή της δημόσιας γης, η κατάργηση, στην πράξη, κάθε πολεοδομικής ρύθμισης που θα μπορούσε να επικαλείται το δημόσιο συμφέρον, η πλήρης παράδοση της γης στους υποψήφιους «επενδυτές», το ξεπούλημα τεχνικών υποδομών (αεροδρόμια, λιμάνια, δρόμοι, σιδηρόδρομοι) και πλουτοπαραγωγικών πηγών, η «δίωξη» της λαϊκής ιδιοκτησίας στην κατοικία.

Μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο, όπου τα Δημοτικά Συμβούλια και οι δημοτικές αρχές ανταγωνίζονται για το ποια μπορεί να φέρει περισσότερα ευρωπαϊκά κονδύλια, πράγματι μπορεί να ανοίξει ο δρόμος για «συνεργασίες» και συναινέσεις. Όχι φυσικά στο έδαφος της συνδιαμόρφωσης και συμμετοχής των πολιτών, ούτε για την επιδίωξη κατακτήσεων υπέρ των πληττόμενων κοινωνικών στρωμάτων, αλλά στη βάση ανταλλαγών «καρεκλών» και αξιωμάτων, του τεχνοκρατισμού και της «Εσπατζοποίησης» της πολιτικής ζωής και της λειτουργίας της δημόσιας διοίκησης. Οι πολίτες έχουν σήμερα απέναντί τους, τόσο το κεντρικό, όσο και το τοπικό κράτος, έτσι όπως αυτό διαμορφώθηκε από τις απανωτές αντιμεταρρυθμίσεις των τελευταίων δεκαετιών (Καποδίστριας, Καλλικράτης, Κλεισθένης).

Η ελπίδα δεν ήρθε ούτε στην πόλη μας.

Αυτό που συνέβη σε κεντρικό επίπεδο, συνέβη σε ένα βαθμό και σε τοπικό. Τόσο ο Δήμος Αγίας Παρασκευής, όσο και η Περιφέρεια Αττικής, διοικήθηκαν τα τελευταία χρόνια από δυνάμεις με αναφορά δήθεν στην Αριστερά και το κίνημα, πολιτικά συγγενείς με την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Πέρα από μια διαρκή και αδιάφορη αψιμαχία μεταξύ των νυν και πρώην μνημονιακών διοικήσεων για το «τι έκαναν οι άλλοι», υπάρχει κάποια ιδιαίτερα σημαντική διαφορά; Υπάρχει κάποια αλλαγή πολιτικής υπέρ των λαϊκών διεκδικήσεων;

Στην Περιφέρεια Αττικής, έναν από τους πιο ισχυρούς θεσμούς της χώρας που διαχειρίζεται εκατοντάδες εκατομμύρια, η «αριστερή» διοίκηση μπόρεσε να εξασφαλίσει συνεργασίες και χρηματοδότηση για τα μεγάλα επιχειρηματικά και κατασκευαστικά συμφέροντα, αλλά άφησε τους συμπολίτες μας απροστάτευτους απέναντι στις πλημμύρες στη Μάνδρα και τις πυρκαγιές στην Ανατολική Αττική.

 

Αλλά και στην Αγία Παρασκευή, πόσο πραγματικά διαφορετική είναι η κατάσταση σε σχέση με 5 χρόνια πριν;

Πέρα από τις διαρκείς αντιπαραθέσεις μεταξύ της τωρινής διοίκησης και των παλαιότερων και τους έντονους διαξιφισμούς εντός των παρατάξεων (που κατέληξαν στις διαρκείς αποχωρήσεις από τηνετερόκλητη συμμαχία που κέρδισε τις προηγούμενες εκλογές, στις πολλαπλές υποψηφιότητες από το χώρο της δεξιάς και στα ανεξαρτητο-πασόκικα νέα σχήματα), η ουσιαστική πολιτική συζήτησης είναι σε μεγάλο βαθμό απούσα. Και αυτό γιατί το σύνολο των κυρίαρχων δυνάμεων έχει αποδεχτεί το μνημονιακό και διαχειριστικό πλαίσιο τοπικής αυτοδιοίκησης. Παρά την ένταση που καταγράφεται στα δημοτικά συμβούλια, πραγματική αντιπαράθεση για το μέλλον της πόλης, πραγματική σύγκρουση κοινωνικών συμφερόντων και στρατηγικών δε γίνεται, εξ αιτίας της τεχνοκρατικής λογικής που έχει κυριαρχήσει στο πλαίσιο της δημοσιονομικής προσαρμογής της χώρας και του τοπικού κράτους. Οι κεντρικές επιλογές εμφανίζονται ως δεδομένες ή καθορίζονται σε ανώτερα επίπεδα (στις ευρωπαϊκές οδηγίες, τα μνημονιακά μέτρα, τις αποφάσεις της Περιφέρειας, τις επιταγές του ΕΣΠΑ κ.α.) και στο Δήμο απομένει μια μάχη πολιτικών εντυπώσεων και επιλογής καλύτερου διαχειριστή.

Κάπως έτσι, έχουν γίνει πλέον μόνιμο καθεστώς:

  • Οι πλεονασματικοί και αντιλαϊκοί προϋπολογισμοί λιτότητας, που αδυνατούν να καλύψουν τις αυξανόμενες κοινωνικές ανάγκες της πόλης μας.

  • Οι ελλείψεις σε σχολεία και εκπαιδευτικό προσωπικό, με αποκορύφωμα την αδυναμία υποδοχής όλων των παιδιών στους παιδικούς σταθμούς της πόλης.

  • H υποβάθμιση σημαντικών δημοτικών δομών, όπως το ωδείο ή τα εργαστήρια τέχνης με τις αυξήσεις στο κόστος συμμετοχής και τις τεράστιες καθυστερήσεις στις πληρωμές του προσωπικού

  • Η υποστελέχωση των υπηρεσιών του Δήμου και η διαρκής ανακύκλωση συμβάσεων ελαστικήςεργασίας κ.α.

Ακόμα και στα τεχνικά έργα, που έχει γίνει έντονη συζήτηση τα τελευταία χρόνια, είναι αρκετά περιορισμένες οι πραγματικές εξελίξεις για μεγάλα θέματα της πόλης. Παρά τις συζητήσεις στα δημοτικά συμβούλια, παρά τη λήψη κάποιων αποφάσεων που υπερψηφίσαμε και εμείς, το προχώρημα των μεγάλων έργων διαρκώς καθυστερεί και χάνεται μέσα σε γραφειοκρατικές διαδικασίες, χρηματοδοτήσεις που αναμένονται και προεκλογικές υποσχέσεις. Κατ΄ αυτόν τον τρόπο:

  • Το κτήμα Ιόλα, που ορθώς πέρασε στην ιδιοκτησία του Δήμου, παραμένει δύο χρόνια μετά την αγορά του ουσιαστικά κλειστό για τους πολίτες της περιοχής, χωρίς να είναι φανερό αν και πότε θα ανοίξει στη γειτονιά, καθώς και με ποιους όρους θα αποδοθεί στους κατοίκους και την πόλη όπως απαιτείται.

  • Το κτήμα Σιστοβάρη παραμένει αποκλεισμένο, χωρίς να λειτουργεί ως βασικός πνεύμονας πρασίνου για την πόλη μας, παρά από την απόφαση για αναστολή της άδειας λειτουργίας του Da Vinci.

  • Το «Κολυμβητήριο» βρίσκεται ακριβώς στην ίδια κατάσταση, με εξαίρεση μια μικρή διαμόρφωση σε μια ελάχιστη έκταση.

  • Μεγάλη αλλαγή ως προς τους χώρους πρασίνου, αθλητισμού και πολιτισμού της πόλης, ουσιαστικά δεν υπάρχει παρά τη διαρκή αναφορά σε μελέτες και έργα που προβλέπονται.

  • Στην πόλη κυριαρχεί το ΙΧ σε κάθε σημείο, πάνω από τις ανάγκες των πολιτών και ειδικά συγκεκριμένων ομάδων όπως τα παιδιά, οι ηλικιωμένοι, τα άτομα με αναπηρία, ενώ σχεδόν ούτε ένα τετραγωνικό μέτρο νέου πεζοδρόμου ή δημόσιου χώρου δεν έχει δημιουργηθεί.

  • Στο ήδη υψηλό κόστος της χρήσης του μετρό και στην τοποθέτηση μπαρών, έρχεται να προστεθεί και η ιδιωτικοποίηση του πάρκινγκ στο μετρό Δουκίσσης Πλακεντίας με σοβαρές συνέπειες στην καθημερινότητα των κατοίκων της ευρύτερης περιοχής, που εντάσσεται στο σχέδιο ιδιωτικοποίησης όλων των πάρκινγκ του Μετρό (π.χ. Εθνική Άμυνα).

Βεβαίως, μεγαλύτερη σημασία από το κάθε μεμονωμένο έργο, έχει η συνολική αντίληψη για την πόλη, το δημόσιο χώρο, το πράσινο, τον πολιτισμό και τον αθλητισμό. Για αυτό δεν αρκούν τα «μεγάλα έργα», αλλά χρειάζεται μια διαφορετική πολιτική λογική που προτάσσει τα συμφέροντα της κοινωνικής πλειοψηφίας σε σύγκρουση με την ιδιωτικοποίηση, την επιχειρηματικοποίηση, την τσιμεντοποίηση και την υποταγή των πάντων στο κέρδος.

Μια τέτοια πολιτική δεν υλοποιήθηκε από καμία δημοτική αρχή μέχρι σήμερα. Πολιτική που βάζει την ανάγκη των πολιτών σε ποιοτικά, δημόσια και δωρεάν κοινωνικά αγαθά πάνω από τα συμφέροντα επιχειρηματιών και εργολάβων. Που αντιπαρατίθεται στη λογική του προαστίου- υπνούπολης, του ατομισμού, του καταναλωτισμού, των δρόμων-Mall και της επίπλαστης ευμάρειας. Που υπερασπίζεται μια πόλη με κοινωνικό ιστό, με δομές αλληλεγγύης, με συλλογικές και κοινωφελείς δράσεις, με πολιτισμό και αθλητισμό για όλους και όλες, με μια άλλη άποψη για την οργάνωση του χώρου, τις χρήσεις γης, τις μετακινήσεις, το εμπόριο και τις υπηρεσίες.

Χρειάζεται μια αντεπίθεση των «από κάτω»

Δέκα χρόνια μνημονιακής ασφυξίας είναι πολλά. Χρειάζεται μια ανάσα κοινωνικής ανυπακοής, χρειάζεται μια αντεπίθεση σε κεντρικό και τοπικό επίπεδο. Οι μεγάλοι αγώνες του παρελθόντος, αλλά και οι ζωντανές εστίες αντίστασης στο σήμερα, δεν ήταν ούτε είναι καταδικασμένοι να χάνουν ή να ενσωματώνονται στο «ρεαλισμό» της διαχείρισης. Μπορούν να τροφοδοτήσουν την ανατροπή.

Εμείς αυτή την υπόθεση θέλουμε να κρατήσουμε ζωντανή και να ενισχύσουμε.

 

Για αυτό πρέπει να «Φυσήξει Κόντρα» στις δημοτικές εκλογές και κάθε μέρα!

Το «Φυσάει Κόντρα» είναι «παιδί» αυτών των κοινωνικών αναμετρήσεων. Γεννήθηκε από την κοινή πάλη αγωνιστών και συλλογικοτήτων της ανατρεπτικής Αριστεράς, του συνδικαλιστικού και τοπικού κινήματος, της πάλης της νέας γενιάς, του αγώνα ενάντια στο ρατσισμό και το φασισμό, της μάχης για την έμφυλη ισότητα. Η συγκρότησή μας, σφυρηλατήθηκε μέσα σε μεγάλες μάχες του παρελθόντος (από τις πλατείες μέχρι την ΕΡΤ και από τη διάσωση του Υμηττού, τον Ιόλα, το Σιστοβάρη, τις κεραίες κινητής τηλεφωνίας μέχρι και τον εν εξελίξει αγώνα ενάντια στην επαπειλούμενη ιδιωτικοποιήση του πάρκινγκ στο μετρό της Δουκίσσης Πλακεντίας) και διατηρήθηκε μέσα σε όλες τις μικρές και μεγάλες μάχες που δώσαμε μαζί με άλλες συλλογικότητες της πόλης μας (Σωματείο Εργαζομένων, Ενώσεις Γονέων, Σύλλογοι Εκπαιδευτικών, τοπικές πρωτοβουλίες, όπως η Ανοιχτή Συνέλευση κ.α.).

Είμαστε οι πρώτοι και οι πρώτες που αναγνωρίζουμε τις αδυναμίες και τα λάθη μας, και κάνουμε βαθιά αυτοκριτική. Δεν μπορέσαμε να αντιρροπήσουμε την τάση υποχώρησης του κινήματος, συγκροτώντας και πρωτοστατώντας σε τοπικές αντιστάσεις, στο βαθμό που θα θέλαμε και που είχε ανάγκη η πόλη. Δε συνδεθήκαμε όσο έπρεπε με τις αγωνίες του κόσμου της πόλης και έχουμε έλλειμμα στην επεξεργασία θέσεων και προγραμμάτων για την ικανοποίηση των αναγκών της κοινωνικής πλειοψηφίας. Ήταν ανεπαρκείς οι προσπάθειές μας για την προώθηση μορφών τοπικής δημοκρατίας και οργάνωσης διεκδικήσεων και αρκεστήκαμε συχνά σε μια αρνητική ή θετική ψήφο των προτάσεων που έρχονταν στο Δημοτικό Συμβούλιο, χωρίς αυτές να γίνουν υπόθεση της τοπικής κοινωνίας.

Είμαστε όμως περήφανοι και περήφανες ότι σταθήκαμε δίπλα σε όλες τις μικρές ή μεγάλες μάχες που δόθηκαν και δώσαμε την ευκαιρία πλατιάς συζήτησης για τα περισσότερα «κεντρικά» ή «τοπικά» θέματα. Περισσότερο όμως, γιατί παραμείναμε μια ανοιχτή, δημοκρατική κοινότητα αγώνα και ανατροπής που συσπειρώνει ένα μεγάλο εύρος αγωνιστών και αγωνιστριών τόσο ανένταχτων όσο και οργανωμένων σε συλλογικότητες της Αριστεράς και του τοπικού κινήματος, που παρά τις διαφορετικές τους προσεγγίσεις ενώνονται στην ανάγκη κοινής ανατρεπτικής δράσης σε τοπικό επίπεδο.

Η συμμετοχή μας για ακόμη μια φορά στις δημοτικές εκλογές έρχεται να υπηρετήσει την αναγκαιότητα αντεπίθεσης του κινήματος. Σαν άλλο ένα μέσο συμβολής στη λαϊκή οργάνωση μέσα από την αποκάλυψη αντιλαϊκών πολιτικών και μέτρων, σαν βήμα παρέμβασης των λαϊκών συλλογικοτήτων οργάνωσης και διεκδίκησης. Υπερασπιζόμαστε μια διαφορετική λογική πραγματικής δημοκρατίας με τη διαρκή συμμετοχή της κοινωνίας και αιρετούς, ανακλητούς και υπόλογους στις λαϊκές αποφάσεις αντιπροσώπους.

Δεν έχουμε καμία αυταπάτη για τα όρια της φιλολαϊκής διαχείρισης εντός των ασφυκτικών πολιτικών της αέναης λιτότητας. Ταυτόχρονα, προσπαθούμε να βρούμε τους δρόμους και το πρόγραμμα πάλης για την επιβολή κατακτήσεων που θα επιτρέψουν την κοινωνία να σταθεί στα πόδια της, που θα βελτιώσουν τις συνθήκες ζωή μας, που θα υπερασπιστούν το δημόσιο χώρο, τον πολιτισμό και τον αθλητισμό. Επιδιώκουμε να συνδέσουμε τον τοπικό αγώνα με το συνολικότερο αγώνα για την κοινωνική χειραφέτηση, διερευνώντας τους τρόπους που ο Δήμος από μνημονιακός διαχειριστής θα γίνει εργαλείο διεκδίκησης, αμφισβήτησης και προώθησης μορφών τοπικής δημοκρατίας. Διερευνώντας το δρόμο ώστε να οργανωθούν σε τοπικό επίπεδο τα πολλαπλά υποκείμενα της χειραφέτησης και να ορθωθούν από το επίπεδο της αντίστασης / διεκδίκησης στο επίπεδο της εξουσίας, μέχρι τη συγκρότηση μιας εξεγερμένης πόλης.

 

Κάλεσμα συσπείρωσης και αγώνα

Απευθύνουμε κάλεσμα συσπείρωσης και αγώνα προς όλες τις μαχόμενες δυνάμεις της Αριστεράς, προς κάθε αγωνιστή και αγωνίστρια, να στηρίξει και να συμμετάσχει στο Φυσάει Κόντρα. Θέλουμε να δώσουμε από κοινού τις μάχες. Ορισμένες μόνο πλευρές ενός προγράμματος συσπείρωσης του ευρύτερου λαϊκού κόσμου, του κόσμου των κινημάτων, των εργαζομένων-ανέργων-μεταναστών και της νεολαίας στο επίπεδο της γειτονιάς που ιεραρχούμε είναι οι εξής:

Ο αγώνας για την επιβίωση και την αξιοπρέπεια της πληττόμενης κοινωνικής πλειοψηφίας. Για να μη μένει κανείς και καμία μόνος/η απέναντι στην κρίση. Η πάλη για το ψωμί, τη δουλειά, την ασφάλιση και αξιοπρεπή σύνταξη, τη στέγη. Για τη δημιουργία δεσμών και δομών ταξικής αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας, για κοινό αγώνα στη γειτονιά και τους χώρους δουλειάς ενάντια στη σύγχρονη βαρβαρότητα. Για να μη μείνει καμία οικογένεια χωρίς ρεύμα, χωρίς σπίτι, χωρίς τα αναγκαία για να ζήσει.

Ο αγώνας για τη διεκδίκηση της τοπικής δημοκρατίας, της κυριαρχίας και της συμμετοχής των κατοίκων επί των ζητημάτων της πόλης και του τόπου τους, της διαφάνειας και της ιεράρχησης των αναγκών της πληττόμενης πλειοψηφίας πάνω από τις μνημονιακές δεσμεύσεις και τις ευρωπαϊκές ντιρεκτίβες.

Ο αγώνας για τη διατήρηση και αναβάθμιση των κοινωνικών υπηρεσιών και δομών των Δήμων με επαρκείς πόρους και προσωπικό για την εξυπηρέτηση των τεράστιων αναγκών ειδικά των πιο αδύναμων κοινωνικά κομματιών.

Ο αγώνας για υπεράσπιση της δημόσιας παιδείας, υγείας, περίθαλψης και της ποιοτικής και δωρεάν παροχής τους σε όλη την κοινωνία. Η πάλη για την παροχή τους από το κράτος, ενάντια στην μεταφορά της ευθύνης στους Δήμους και την κάλυψη των αναγκών από ΕΣΠΑ κ.α.

Ο αγώνας ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις, είτε αυτές αφορούν υπηρεσίες (όπως το πράσινο, τα σκουπίδια κ.α.) είτε αφορούν υποδομές, κτίρια, δημόσιους χώρους (με αποκορύφωμα τη μεταφορά των ακινήτων του δημοσίου στο Υπερταμείο).

Ο αγώνας ενάντια στην καταστροφή της φύσης και του περιβάλλοντος, την υφαρπαγή των κοινών αγαθών, την «τουριστικοποίηση» των πάντων.

Ο αγώνας ενάντια στις απολύσεις και την ελαστική εργασία στους Δήμους, η πάλη για προσλήψεις με μόνιμη και σταθερή εργασία, ενάντια στο καθεστώς μόνιμης ομηρείας, συμβάσεων και «ωφελούμενων».

Ο αγώνας ενάντια στο ρατσισμό, την ξενοφοβία και την εκμετάλλευση μεταναστών και προσφύγων. Η πάλη για να γίνουν οι γειτονιές μας εστίες αλληλεγγύης και κοινού αγώνα Ελλήνων και ξένων εργαζομένων ενάντια στην εκμετάλλευση, την καταπίεση και τους ιμπεριαλιστικού πολέμους.

Η διαρκής μαζική και μαχητική πάλη ενάντια στην ακροδεξιά, το (νεο)ναζισμό και τον εθνικισμό, η διαρκής επιφυλακή και αυτοάμυνα ενάντια στα χρυσαυγίτικα τάγματα εφόδου σε κάθε γειτονιά

Ο αγώνας ενάντια στο σεξισμό, την ομοφοβία και τις διακρίσεις. Για να γίνουν οι πόλεις μας ανοιχτές και συμπεριληπτικές, για να δημιουργηθεί μια ασπίδα προστασίας κάθε μορφής διαφορετικότητας ενάντια στη βία και τους αποκλεισμούς.

Ο αγώνας για ισότητα και ισότιμη πρόσβαση ενάντια σε κάθε μορφή διάκρισης και αποκλεισμού. Για να γίνουν οι πόλεις μας προσβάσιμες σε ανθρώπους με αναπηρία, για να μπορούν να ζήσουν ανθρώπινα όσοι και όσες αντιμετωπίζουν προβλήματα υγείας.

Ο αγώνας ενάντια στην αλλοτρίωση και τη μοναξιά. Η πάλη για τα οράματα, τη συλλογική έκφραση και δημιουργία, έναν άλλο, απελευθερωτικό πολιτισμό.

Στη βάση αυτού του συνολικού πλαισίου, που φυσικά θα βαθύνει περαιτέρω μέσα από μια συλλογική συνδιαμόρφωση, καλούμε όλες τις κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις σε έναν ειλικρινή, μάχιμο ανατρεπτικό διάλογο και αγώνα για όλα τα «μεγάλα» και «μικρά» προβλήματα. Για μια διαφορετική έκφραση των «από κάτω» κόντρα και ενάντια στους «από πάνω»

Για να Φυσήξει Κόντρα – επιτέλους – στην κοινωνία και τις ζωές όλων μας.

 

Το ενωτικό-αγωνιστικό ψηφοδέλτιο του Φυσάει Κόντρα στην Αγ. Παρασκευή

Η δημοτική παράταξη «Φυσάει Κόντρα» είναι μία ενωτική αριστερή συλλογικότητα που στηρίζεται από μια πληθώρα οργανώσεων και μετώπων της ανατρεπτικής Αριστεράς καθώς και από ανένταχτούς αγωνιστές και ανένταχτες αγωνίστριες. Οι 39 υποψήφιοι και υποψήφιες δημοτικοί σύμβουλοι συμπεριλαμβανομένου και του επικεφαλής Θάνου Ανδρίτσου που τιμούν το συνδυασμό με τη συμμετοχή και με την έμπρακτη στήριξη τους είναι άνθρωποι όλων των ηλικιών με έντονη κοινωνική δραστηριότητα στις γειτονιές της Αγίας Παρασκευής. Είναι εργαζόμενοι και εργαζόμενες, επαγγελματίες της πόλης της Αγίας Παρασκευής, φοιτητές, φοιτήτριες, συνταξιούχοι και καλλιτέχνες που μοιράζονται κοινές αγωνίες για το μέλλον και για την ποιότητα της ζωής στην πόλη τους. Η συμμετοχή των γυναικών στο ψηφοδέλτιο του Φυσάει Κόντρα ανέρχεται στο ποσοστό του 45%.

Στο ψηφοδέλτιο αγώνα του Φυσάει Κόντρα, συμμετέχουν αγωνιστές και αγωνίστριες που βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή των αγώνων όλα τα προηγούμενα χρόνια, ενταγμένοι σε μια σειρά από αριστερές οργανώσεις και μέτωπα καθώς και ανένταχτοι και ανένταχτες, με συμμετοχή σε συλλογικότητες του τοπικού κινήματος, δομές πολιτισμού και δημοτικούς θεσμούς (κινηματογραφική λέσχη, επιτροπές και συνελεύσεις κατοικων, νομικά πρόσωπα του Δήμου κ.α.). Σημαντική είναι η συμμετοχή συνδικαλιστών και συνδικαλιστριών από το φοιτητικό και νεολαιίστικο κίνημα (με αγωνιστές/τριες της ΕΑΑΚ και της ΑΡΕΝ), από το εργατικό κίνημα στον ιδιωτικό και το δημόσιο τομέα (με εκλεγμένους συνδικαλιστές από τις Παρεμβάσεις και άλλες εργατικές συλλογικότητες) καθώς και από τα επαγγελματικά επιμελητήρια και τους επιστημονικούς συλλόγους. Ιδιαίτερη πλευρά, είναι αυτή της συμμετοχής ενεργών αγωνιστών/τριων στο αντιρατσιστικό και αντιφασιστικό κίνημα (με μέλη της ΚΕΕΡΦΑ, πρωτοβουλιών στήριξης στους πρόσφυγες, αντιφασιστικών κινήσεων κ.α.), καθώς και στους αγώνες των γυναικών και του lgbtq κινήματος.

Οι υποψήφιοι και οι υποψήφιες του Φυσάει Κόντρα με αλφαβητική σειρά:

Ανδρίτσος Αθανάσιος (Θάνος) του Δημοσθένη, Υποψήφιος Δήμαρχος, Αρχιτέκτων – Πολεοδόμος, Μέλος του ΔΣ του ΣΑΔΑΣ-ΠΕΑ, Δημοτικός Σύμβουλος Αγίας Παρασκευής

  1. Αθανασίου Εμμανουήλ του Κωνσταντίνου, Δρ. Χημικός Μηχανικός, μέλος του ΔΣ Εργαζόμενων ΑΣΠΡΟΦΩΣ.

  2. Αλέξιου Δημήτριος του Αλέξανδρου, Συντ. Τραπεζικός Υπάλληλος.

  3. Αλεξίου Σπυρίδων του Ανδρέα, Φιλόλογος Εκπαιδευτικός, πρώην Δημοτικός Σύμβουλος Αγίας Παρασκευής

  4. Αλεφαντή Μελίνα του Σπυρίδωνος, Χημικός, καθηγήτρια στην ιδιωτική εκπαίδευση.

  5. Αντωνίου Παναγιώτης του Παναγιώτη, Φοιτητής Νομικής Σχολής Αθήνας, Μέλος ΔΣ. Συλλόγου Φοιτητών.

  6. Ασημάκης Θεόδωρος του Απόστολου, Φοιτητής Οικονομικών Επιστήμων, συνδικαλιστής.

  7. Βαζούρα Σοφία (Σόνια) του Νικολάου, Εκπαιδευτικός.

  8. Βαζούρας Αλέξανδρος του Νικολάου, Τοπογράφος Μηχανικός, πρ. μέλος της αντιπροσωπείας του ΤΕΕ.

  9. Βαλλιάνος Χρήστος του Αδάμ, Συνταξιούχος Χημικός Μηχανικός, Πρώην μέλος του ΔΣ. της Δημοτικής Βιβλιοθήκης.

  10. Βαρδαξόγλου Άννυ του Ιωάννη, Φοιτήτρια του Τμήματος Ψυχολογίας του ΕΚΠΑ.

  11. Βασιλειάδης Αναστάσιος του Ιωάννη, Ηλεκτρολόγος Μηχανικός, πρ. μέλος της αντιπροσωπείας του ΤΕΕ.

  12. Γεραντώνη Στέλλα-Κατερίνα του Αντωνίου, Φοιτήτρια ΕΜΠ.

  13. Γρημανέλης Βασίλειος του Ευστρατίου, Βιολόγος- Ιδιωτικός Υπάλληλος

  14. Ζενέλη Ασπασία του Σπυρίδωνα, Εργαζόμενη στον Ιδιωτικό Τομέα.

  15. Ζερβοπούλου Ειρήνη-Ελισάβετ του Γεωργίου, Φιλόλογος, Υποψήφια Διδάκτορας στο Πανεπιστήμιο Σορβόννης.

  16. Ζερβός Πέτρος του Νικολάου, Ιδιωτικός Υπάλληλος στον κλάδο τροφίμων και ποτών.

  17. Ζιουτοπούλου Ελένη του Δημήτριου, Συνταξιούχος.

  18. Κούτσιας Νικόλαος του Γεωργίου, Υπάλληλος ΔΕΗ, Μέλος Κινηματογραφικής Λέσχης Αγίας Παρασκευής.

  19. Κουτσούκος Αλέξανδρος του Στυλιανού, Χημικός- Ιδιωτικός Υπάλληλος

  20. Κρίθαρη Σταματική (Ματούλα) του Θεόδωρου, Τοπογράφος Μηχανικός, ελεύθερη επαγγελματίας

  21. Λιοδάκη Δανάη του Εμμανουήλ, Αρχιτέκτονας – Ηθοποιός.

  22. Μανουράς Γεώργιος του Στέργιου, Φυσικός, Εργαζόμενος στην Ιδιωτική Εκπαίδευση.

  23. Μανουσέλη Μαρία του Πέτρου – Φάνη, Καθηγήτρια Ξένων Γλωσσών.

  24. Μιχαλίτση -Ψαρρού Αριάδνη του Νικολάου, Ηλεκτρολόγος- Μηχανικός, Υποψήφια διδάκτορας ΕΜΠ.

  25. Μπούρα Σωτηρία του Ιωάννη, Συνταξιούχος οικονομολόγος.

  26. Οβαλίδη-Φαρκώνα Ελένη – Μαρία του Κωνσταντίνου, Φοιτήτρια Ιατρικής Αθηνών

  27. Παγκαλιά Ελένη του Ιωάννη, Εκπαιδευτικός – Δημοσιογράφος, πρ. μέλος του ΔΣ της Δημοτικής Βιβλιοθήκης.

  28. Παπαγεωργίου Θεοφάνης του Μιχαήλ, Διδάκτωρ Πολιτικής Οικονομίας και Συγγραφέας.

  29. Παπαδοπούλου Δήμητρα του Αντωνίου, Συνταξιούχος AMEA

  30. Παπασπύρος Νικόλαος του Παύλου, Δάσκαλος, Αντιπρόεδρος Δ.Σ. Συλλόγου Εκπαιδευτικών Π.Ε.»Ο Περικλής», Πρώην Μέλος Δ.Σ. ΔΟΕ.

  31. Πέτοβιτς Βασιλική του Γεωργίου, Φοιτήτρια ΣΕΜΦΕ ΕΜΠ, Μέλος Δ.Σ. Συλλόγου Φοιτητών.

  32. Σαμοΐλης Χρήστος του Ευαγγέλου, Μαθηματικός, Εργαζόμενος στην Ιδιωτική Εκπαίδευση.

  33. Σκούρας Ιωάννης-Αλέξανδρος του Κωνσταντίνου, Φοιτητής ΣΕΜΦΕ, ΕΜΠ, Μέλος Δ.Σ. Συλλόγου Φοιτητών.

  34. Σταύρου Πέτρος του Δημητρίου, Οικονομολόγος, Πρώην μέλος του ΔΣ. του Πολιτιστικού και Αθλητικού Οργανισμού του Δήμου Αγίας Παρασκευής.

  35. Στεφανίτση Μαριάννα του Αναστασίου, Εικαστικός.

  36. Τριανταφύλλου Ορέστης -Ιωάννης του Κωνσταντίνου, Φοιτητής ΣΕΜΦΕ, ΕΜΠ.

  37. Τσαρδανίδης Γρηγόριος του Χαραλάμπου, Εργαζόμενος στον χώρο της Πληροφορικής.

  38. Χατζηδήμου Σταμάτιος του Γεωργίου, Εργαζόμενος στην Εφημερίδα Εργατική Αλληλεγγύη.

fysaeikontra.wordpress.com

Τελευταία τροποποίηση στις Τετάρτη, 15 Μαϊος 2019 22:53
Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.