Η σύγκρουση στο Ναγκόρνο Καραμπάχ είναι μαζί μας από το 1988, από τότε που ο – κατά πολύ Αρμένικης εθνικότητας – πληθυσμός αυτής της επαρχίας της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν απαίτησε την ένωσή του με την Αρμενία. Ο ακόλουθος πόλεμος τελείωσε το 1994 με το Ναγκόρνο-Καραμπάχ και μερικές γειτονικές περιοχές του Αζερμπαϊτζάν υπό τον έλεγχο της Αρμενίας και σχεδόν ένα εκατομμύριο πρόσφυγες…Καθώς η εθνικιστική προπαγάνδα και στις δύο χώρες έχει φτάσει σε ακραία επίπεδα και η πολύ μικρή αντιπολεμική δραστηριότητα όχι μόνο χάνεται στο έρεβος του εθνικισμού αλλά τιμωρείται και με συλλήψεις, το LeftEast είναι περήφανο που δημοσιεύει αυτή…
Από την περασμένη Κυριακή έχουν ξεσπάσει πολεμικές συγκρούσεις μεταξύ της Αρμενίας και του Αζερμπαϊτζάν. Ο πόλεμος δεν είναι καινούργιος. Η σύγκρουση ξεκίνησε ήδη από το 1987, πριν από τη διάλυση της ΕΣΣΔ, και ήταν ένα από τα σημάδια της τεράστιας κρίσης που αγκάλιαζε το σταλινικό καθεστώς, καθώς οι διάφορες τοπικές γραφειοκρατίες του γίγαντα που έπεφτε επιχειρούσαν να αρπάξουν για τον εαυτό τους μεγαλύτερο κομμάτι της εξουσίας και του πλούτου. Μήλο της έριδος στη συγκεκριμένη περίπτωση έγινε το Ναγκόρνο-Καραμπάχ.
Ανακοίνωση του Εκτελεστικού Γραφείου της 4ης Διεθνούς Παρά την καταστολή ακραίας βαναυσότητας (ήδη περισσότερες από 12.000 συλλήψεις, εκατοντάδες τραυματίες, τουλάχιστον 4 νεκροί), η μαζική εξέγερση του λευκορώσικου πληθυσμού μπαίνει στην ένατη εβδομάδα της, επεκτεινόμενη και κοινωνικά αλλά και πέρα από την πρωτεύουσα, Μινσκ, χωρίς να καταφέρει, για την ώρα, να μετατραπεί σε γενική απεργία. Από την παραποίηση των αποτελεσμάτων των προεδρικών εκλογών, στις 9 Αυγούστου, στη χώρα αυτή των 9,5 εκατομμυρίων κατοίκων, που βρίσκεται ανάμεσα στην ΕΕ και στη Ρωσία, κάθε εβδομάδα εκατοντάδες χιλιάδες ειρηνικοί διαδηλωτές, ιδιαίτερα γυναίκες, ζητούν: να φύγει ο Λουκατσένκο, ελεύθερες και δίκαιες εκλογές, να σταματήσει η…
Ρωσικό Σοσιαλιστικό Κίνημα Η αστυνομική επιχείρηση του Πούτιν για την καταστολή των διαδηλώσεων σε μια γειτονική χώρα θα μπορούσε εύκολα να γίνει πραγματικότητα. Πιστεύουμε ότι μια τέτοια επιχείρηση δεν θα είναι μόνο ένα επαίσχυντο γεγονός ιμπεριαλιστικής επέμβασης, αλλά θα αυξήσει επίσης την καταστολή ενάντια σε οποιαδήποτε πολιτική αντιπολίτευση μέσα στην ίδια τη Ρωσία.
Volodymyr Artiukh Μια συνέντευξη με την Ksenia Kunitskaya και τον Vitaly Shkurin Λέγεται συχνά ότι η αστυνομική βαρβαρότητα στο Μινσκ δεν έχει το προηγούμενό της στην Ευρώπη, κάτι με το οποίο σίγουρα θα διαφωνούσαν οι διαδηλωτές στη Γαλλία. Ωστόσο, κάτι σίγουρα αλλάζει στη Λευκορωσία, αφού η πρωτοφανής λαϊκή υποστήριξη των υποψηφίων της αντιπολίτευσης αμφισβήτησε την εικοσιεξαετή εξουσία του προέδρου Αλεξάντερ Λουκασένκο. Όταν οι αρχές ισχυρίστηκαν ότι είχε πάρει το 80% των ψήφων στις εκλογές της 9ης Αυγούστου –και τα πλήθη βγήκαν στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν– το κράτος εξαπέλυσε την αστυνομική τρομοκρατία εναντίον τους.
Συνέντευξη με τον Σεργκέι Αντούσεβιτς (ΣΑ), αναπληρωτή πρόεδρο του Λευκορώσικου Κογκρέσου των Δημοκρατικών Συνδικάτων (BCDTU), που δημοσιεύθηκε από το ρωσικό περιοδικό Snob στις 18 Αυγούστου https://snob.ru/entry/196641/. …Νομίζω ότι αυτή τη στιγμή οι άνθρωποι είναι απλά απόλυτα κουρασμένοι από αυτόν τον δικτάτορα που κυβερνά πάνω στην πλάτη τους για 26 χρόνια. Τα γεγονότα των τελευταίων ημερών τους έπεισαν ότι αποτελούν μια δύναμη που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη, ότι είναι πολλοί, ότι μπορούν να αλλάξουν κάτι στη χώρα τους, και δεν είναι πρόθυμοι να επιστραφούν στο μαντρί, δεν είναι «μικροί άνθρωποι» και «πρόβατα»…Μετάφραση elaliberta. gr
Σελίδα 1 από 13