Σάββατο, 22 Αυγούστου 2020 20:38

Λευκορωσία: Οι εργάτες ενάντια στο καθεστώς

Απεργοί στο εργοστάσιο ΜΖΚΤ στο Μινσκ

Λευκορωσία: Οι εργάτες ενάντια στο καθεστώς

Γιώργος Πίττας

Μαζική γενική απεργία πραγματοποιήθηκε τη Δευτέρα 17/8 στην Λευκορωσία με αίτημα την παραίτηση του επί 26 χρόνια προέδρου της Λευκορωσίας Λουκασένκο -που πρόσφατα “κέρδισε” τις εκλογές με 81% απέναντι στη φιλελεύθερη Σβετλάνα Τιχανόφσκαγια με 11%- στην κορύφωση μιας εβδομάδας μαζικών απεργιών και διαδηλώσεων που ακολούθησαν το αποτέλεσμα.

Η απόπειρα του Λουκασένκο αμέσως μετά την “νίκη” του στις εκλογές να καταστείλει τις αυθόρμητες διαμαρτυρίες με μια τεράστια βίαιη αστυνομική επιχείρηση που οδήγησε σε 6.700 συλλήψεις και δύο θανάτους, έφερε τα αντίθετα αποτελέσματα με την εργατική τάξη να μπαίνει στο προσκήνιο.

Την Κυριακή 300.000 άνθρωποι διαδήλωσαν στο Μινσκ και δεκάδες χιλιάδες σε άλλες πόλεις, ενώ την Δευτέρα η γενική απεργία απλώθηκε σε όλα τα εργοστάσια και μια σειρά από χώρους δουλειάς φτάνοντας και στην ίδια την ελεγχόμενη από το καθεστώς τηλεόραση. Τη μέρα της απεργίας υπήρχε ανοιχτή κόντρα για τον έλεγχο της ροής ειδήσεων, με την κυβέρνηση να έχει βάλει τα ΜΑΤ μέσα στο κτίριο και τους απεργούς μαζί με διαδηλωτές να συγκεντρώνονται από έξω.

Παρά την καταστολή και παρά το γεγονός ότι οι ηγεσίες των συνδικάτων στην Λευκορωσία είναι ελεγχόμενες από το κράτος, ολοένα και περισσότεροι χώροι εργασίας και ολοένα και περισσότεροι εργαζόμενοι τις προηγούμενες μέρες προχώρησαν σε απεργίες οργανωμένες από τα κάτω.

Οι εργάτες έκαναν διαδηλώσεις από την μια επιχείρηση στην άλλη για να ξεσηκώσουν τους συναδέλφους τους, στο εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας Κοζλόφ, στο εργοστάσιο στρατιωτικών οχημάτων MZKT, στο εργοστάσιο αυτοκινήτων MAZ, στο εργοστάσιο τρακτέρ ΜΤΖ” γράφει ο Tom Tengely-Evans στην βρετανική εφημερίδα Socialist Worker. “Στη διάρκεια της εβδομάδας σε μια σειρά από επιχειρήσεις έγιναν κινητοποιήσεις, αλλού στάσεις εργασίας, αλλού συγκεντρώσεις στα διαλείμματα. Στο Μινσκ, οι σιδηροδρομικοί, οι εργαζόμενοι στο θέατρο Janka Kupala και στην φαρμακευτική εταιρία Belmedpreparaty διαδήλωσαν την περασμένη Πέμπτη. Στην δυτική Λευκορωσία, στο Μπρεστ και στο Μπαρανόβιτσι κατέβηκαν σε διαμαρτυρία οι γιατροί ενώ στο εργοστάσιο φυσικού αερίου Ήφαιστος, οι εργάτες μαζεύτηκαν στο διάλειμμα, φωνάζοντας το σύνθημα “Φύγε”. Στο Γκρόντνο απεργία έκαναν οι εργάτες της κλωστοϋφαντουργίας Κόντε και του εργοστάσιου πετροχημικών Azof όπου διαδήλωσαν στην πόλη με τον κόσμο να τους χειροκροτεί”.

Ο Λουκασένκο υποστηρίζει ότι οι κινητοποιήσεις είναι οργανωμένες από “ξένες δυνάμεις” και ζήτησε την παρέμβαση του Ρώσου πρόεδρου Πούτιν. Αλλά οι εικόνες που έρχονται από τις μεγαλύτερες διαδηλώσεις που έχουν γίνει στη Λευκορωσία εδώ και δεκαετίες τον διαψεύδουν. “Για 26 χρόνια φοβόμασταν τις αρχές αλλά τα γεγονότα της τελευταίας εβδομάδας οδήγησαν τον κόσμο να καταλάβει ότι πρέπει να υψώσει τη φωνή του” δήλωσε ο Σεργκέι Ντυλέφσκι από την απεργιακή επιτροπή του εργοστάσιου παραγωγής τρακτέρ στο Μινσκ. Οι εργάτες στο ορυχείο ποτάσας στο Σόλιγκορσκ, ένα από τα μεγαλύτερα εργοστάσια της χώρας συμμετείχαν επίσης στη γενική απεργία.

Απεργιακό κίνημα

“Το απεργιακό κίνημα στη Λευκορωσία εξαπλώνεται. Πολύ περισσότερα χώροι απεργούν τώρα και σε αρκετά σημεία φτιάχνονται απεργιακές επιτροπές” γράφει ο Άντι Ζεμπρόφσκι από την “Εργατική Δημοκρατία”, την αδελφή οργάνωση του ΣΕΚ στην Πολωνία. “Για άλλη μια φορά βλέπουμε ότι η οργανωμένη εργατική τάξη και οι μαζικές απεργίες είναι το πιο ισχυρό όπλο στον αγώνα για τη δημοκρατία. Σήμερα είναι η 40στή επέτειος από την απεργία στο ναυπηγείο του Γκντανσκ. Αυτό που συμβαίνει στη Λευκορωσία αυτή τη στιγμή είναι μέρος της παγκόσμιας εργατικής ιστορίας και ένα καλό παράδειγμα στο σήμερα για τους εργαζόμενους στην Πολωνία”.

“Στη Λευκορωσία περίπου το μισό της οικονομίας εξακολουθεί να είναι στα κρατικά χέρια” γράφει η Κλαιρ Λέμλιτς από το Marx21 στις ΗΠΑ που εργάζεται στην Λευκορωσία τα καλοκαίρια σαν ξεναγός. “Αυτό σημαίνει ότι η απεργιακή δράση δεν έχει μόνο οικονομικές επιπτώσεις αλλά αποτελεί και άμεση σύγκρουση με το ίδιο του κράτος.

Είναι αβέβαιο αν ο Λουκασένκο θα μπορέσει να συνεχίσει. Τα ερωτήματα παραμένουν όσον αφορά στο ποιο σύστημα θα μπορούσε να αντικαταστήσει το τωρινό καθεστώς. Οι ηγέτες της αντιπολίτευσης είναι σε γενικές γραμμές υπέρ της Δύσης και δεν φαίνεται να έχουν πρόβλημα να προωθήσουν νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Παρόλο που η κατάρρευση του αυταρχικού καθεστώτος Λουκασένκο θα είναι μια σημαντική νίκη, η πραγματική απελευθέρωση μπορεί να έρθει μόνο από την δράση στους εργατικούς χώρους και την αυτοοργάνωση της εργατικής τάξης”.

Μετά τις εξεγέρσεις που γκρέμισαν τα εκμεταλλευτικά και καταπιεστικά καθεστώτα του κρατικού καπιταλισμού το 1989-90, στις περισσότερες χώρες της πρώην ΕΣΣΔ επικράτησε το μοντέλο της ελεύθερης αγοράς με τους πρώην “κομμουνιστές” πολιτικούς να γίνονται “δημοκράτες” και τους πρώην μάνατζερ των κρατικών εταιριών να γίνονται ιδιοκτήτες τους. Στην Λευκορωσία τα πράγματα εξελίχθηκαν λίγο διαφορετικά.

Μετά την ανεξαρτησία της το 1991 η Λευκορωσία, στην οποία υπήρχε ισχυρή κρατική γραφειοκρατία που ήταν ενάντια στα ανοίγματα στην αγορά, κράτησε την εξουσία κάνοντας ένα περιορισμένο άνοιγμα στην αγορά. Οι “μεταρρυθμίσεις” προχώρησαν μέχρι ενός σημείου ώστε να μην αποσταθεροποιηθεί η εξουσία που κατείχε η γραφειοκρατία. Ο Λουκασένκο εκλέχτηκε πρόεδρος το 1994 στις πρώτες και τελευταίες εκλογές που έγιναν δημοκρατικά στη Λευκορωσία και αρχικά προσπάθησε να ισορροπήσει ανάμεσα στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, τις ΗΠΑ, τη Ρωσία και την ΕΕ, για να καταλήξει να είναι από τις λίγες χώρες στην άμεση σφαίρα επιρροής της Ρωσίας. Πιο πρόσφατα επέτρεψε να γίνουν κινεζικές και ευρωπαϊκές επενδύσεις και προώθησε κάποιες νεοφιλελεύθερες πολιτικές προκαλώντας την αντίδραση του Πούτιν που πίεσε για ένωση των δύο κρατών που ο Λουκασένκο αρνήθηκε.

Μια σειρά από πολιτικούς ηγέτες της Δύσης, όπως ο Μακρόν, που στέλνει κάθε λίγο τα ΜΑΤ να καταστέλλουν διαδηλώσεις των Κίτρινων Γιλέκων επιβάλλοντας καθεστώτα “έκτακτης ανάγκης”, υποκριτικά καταγγέλλουν την αστυνομική βία στην Λευκορωσία και ζητάνε από την ΕΕ να υποστηρίξει τον ξεσηκωμό.

Όμως ο ανταγωνισμός της Δύσης και της Ρωσίας για την Λευκορωσία δεν έχει να κάνει τίποτε με το σχήμα “δημοκρατία ενάντια σε δικτατορία”. Η ελπίδα δεν βρίσκεται στον ιμπεριαλισμό, είτε ανατολικό είτε δυτικό. Η εναλλακτική στον αυταρχισμό του Λουκασένκο δεν βρίσκεται στην ελεύθερη αγορά και στον καπιταλισμό. Βρίσκεται στους δρόμους και στα εργοστάσια όπου η εργατική τάξη παλεύει για δημοκρατία, κοινωνική δικαιοσύνη και μια κοινωνία στην οποία θα έχει η ίδια τον έλεγχο.

 

https://ergatiki.gr/

Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 22 Αυγούστου 2020 20:50

Προσθήκη σχολίου

Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο.