Τετάρτη, 26 Αυγούστου 2020 23:39

Λευκορωσία: «αυτό που μετράει είναι η οργάνωση στο χώρο δουλειάς»

Λευκορωσία: «αυτό που μετράει είναι η οργάνωση στο χώρο δουλειάς»

Συνέντευξη με τον Σεργκέι Αντούσεβιτς (ΣΑ), αναπληρωτή πρόεδρο του Λευκορώσικου Κογκρέσου των Δημοκρατικών Συνδικάτων (BCDTU), που δημοσιεύθηκε από το ρωσικό περιοδικό Snob στις 18 Αυγούστου https://snob.ru/entry/196641/.

Μετάφραση elaliberta.gr

Ερ.: Οι απεργίες έχουν ξεκινήσει στη Λευκορωσία. Είναι σαφές ότι συνδέονται με τις διαμαρτυρίες μετά την εκλογή, αλλά σίγουρα δεν ξεκίνησαν αμέσως. Ποια είναι η διαδικασία λήψης αποφάσεων και γιατί χρειάστηκε χρόνος;

ΣΑ: Νομίζω ότι οι άνθρωποι περίμεναν το αποτέλεσμα των εκλογών, με την ελπίδα ότι η ψήφος τους κατά του Λουκασένκο θα μπορούσε να επηρεάσει την κατάσταση στη χώρα. Αλλά όταν αποδείχθηκε ότι οι ψήφοι τους απλώς πετάχτηκαν στον κάλαθο των αχρήστων, η συζήτηση άλλαξε. Στις 10 Αυγούστου οι άνθρωποι πήγαν στη δουλειά, μίλησαν με συναδέλφους και ανακάλυψαν ότι κανένας από αυτούς δεν ψήφισε υπέρ του Λουκασένκο. Κατέληξαν να αισθάνονται ότι κάτι έπρεπε να γίνει. Από διαφορετικά εργοστάσια, ακτιβιστές από συνδικάτα που συνδέονται με το BCDTU μας έστειλαν ερωτήσεις και ιδέες. Απαντήσαμε ότι οι κεντρικές συνδικαλιστικές δομές θα μπορούσαν, φυσικά, να καταδικάσουν την εκλογική απάτη και να απαιτήσουν εκ νέου καταμέτρηση των ψήφων, αλλά αυτό θα ήταν ελάχιστα αποτελεσματικό αν δεν υποστηριχθεί από δράση σ τους χώρους εργασίας. Είπα, και μπορώ να το ξαναπώ τώρα, ότι έως ότου αρχίσουν να οργανώνονται οι εργάτες στα εργοστάσια, αρχίζουν να αντιτίθενται στα ψέματα, την έλλειψη δικαιωμάτων και την εξευτελιστική μεταχείριση, όταν οι αρχές απλώς τους φτύνουν και τους σέρνουν στο πεζοδρόμιο , όλα αυτά θα είναι απλά λόγια του αέρα.

Ερ.: Συντονίζετε τις ενέργειες των εργαζομένων;

ΣΑ: Αρχικά δεν είχαμε κανένα μέσο συντονισμού μεγάλης κλίμακας: το Διαδίκτυο διακόπηκε σε εθνικό επίπεδο. Πέρασα δύο μέρες χωρίς σύνδεση, βασικά δεν μπόρεσα να δημιουργήσω ένα VPN που να λειτουργεί. Οι εργάτες, μερικοί με τη βοήθεια των ακτιβιστών μας, κάποιοι από μόνοι τους, συνειδητοποίησαν ότι έπρεπε να διαμορφώσουν μια συλλογική θέση και να οργανωθούν. Η αυτο-οργάνωση ξεκίνησε με συναντήσεις προσωπικού ή συζητήσεις με τη Διοίκηση. Σε ορισμένους χώρους εργασίας, ο ακτιβισμός εξακολουθεί να παίρνει αυτήν τη μορφή. Άλλοι έχουν ήδη δημιουργήσει απεργιακές επιτροπές. Όπου έχουμε δικές μας συνδικαλιστικές δομές, συμμετέχουμε και βοηθάμε. Αλλά δεν έχουμε δομές παντού, και δεν έχουν παντού μεγάλη δύναμη. Άρα τα πράγματα προχωρούν ακόμη και χωρίς εμάς, αυθόρμητα.

Καλούμε τους ανθρώπους να εγκαταλείψουν τα επίσημα παραρτήματα των συνδικάτων που συνδέονται με την Ομοσπονδία των Συνδικάτων της Λευκορωσίας. Αυτά τα συνδικάτα έχουν ήδη δείξει την νομιμοφροσύνη τους στο καθεστώς του Λουκασένκο με κάθε δυνατό τρόπο: τον υποστήριξαν, συγκέντρωσαν υπογραφές για αυτόν, συμμετείχαν στις εκλογικές επιτροπές και ήταν οι διορισμένοι από το κράτος παρατηρητές που έκλεισαν τα μάτια τους στην εκλογική απάτη. Φυσικά, τώρα, προσπαθούν να αλλάξουν την εικόνα τους και κάνουν εκκλήσεις απαιτώντας έρευνες για όλες τις συλλήψεις και τους ξυλοδαρμούς. Ωστόσο, υποψιάζομαι ότι τώρα όλοι έχουν καταλάβει την κατάσταση και κανείς δεν θα περιμένει να υπάρξει «αντικειμενική έρευνα» από την υπάρχουσα εισαγγελία ή την επιτροπή ερευνών. Και αμφιβάλλω ότι οι άνθρωποι θα πάρουν στα σοβαρά όποιον ζητά κάτι τέτοιο.

Ερ.: Έχει ήδη συσταθεί μια απεργιακή επιτροπή στο Belaruskali, όπου η οργάνωση σας έχει επιρροή. Πού αλλού, από όσο γνωρίζετε, είναι ενεργές οι απεργιακές επιτροπές;

ΣΑ: Υπάρχουν επιτροπές στο εργοστάσιο τρακτέρ του Μινσκ και στο εργοστάσιο αυτοκινήτων MAZ. Η δική μας Ανεξάρτητη Ένωση Μεταλλουργών βοηθά να οργανωθούν. Δεν είμαι ακόμα σίγουρος για το τι συνέβη στο εργοστάσιο τρακτέρ του Μινσκ, όπου πήγε να μιλήσει ο Λουκασένκο. [Ένα βίντεο με τους εργαζόμενους εκεί να φωνάζουν «Φύγε!» στον Λουκασένκο κυκλοφορεί σε όλα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.] Σήμερα, στο δρόμο για την δουλειά, πέρασα το εργοστάσιο Atlant και είδα τους εργάτες να βγαίνουν και να στέκονται στο δρόμο.Μέχρι στιγμής είναι δύσκολο να μετρηθεί η κλίμακα του κινήματος, αλλά σε κάθε περίπτωση είναι άνευ προηγουμένου. Έχει πιάσει εργοστάσια που δεν είχαν ποτέ εμπειρία από απεργίες, και ιδιαίτερα με πολιτικά αιτήματα.

Ερ.: Πώς συντονίζεται το έργο των συνδικάτων και των απεργιακών επιτροπών;

ΣΑ: Με διαφορετικούς τρόπους. Στο Belaruskali οι ακτιβιστές μας προσχώρησαν στην απεργιακή επιτροπή. Στο εργοστάσιο λιπασμάτων Azot στο Γκρόντνο, απ’ όσο γνωρίζω, οι διοργανωτές της απεργιακής επιτροπής προσχώρησαν στο δημοκρατικό μας συνδικάτο. Δεν υπάρχει λοιπόν ένα μοτίβο.

Ερ.: Υποστηρίζουν όλοι οι εργαζόμενοι την απεργία;

ΣΑ: Πιστεύω ότι υπάρχουν διακυμάνσεις. Σε ορισμένους χώρους εργασίας δεν είναι όλοι υπέρ της απεργίας και ένα τμήμα του εργατικού δυναμικού συνέχισε να εργάζεται. Ωστόσο, σε γενικές γραμμές, εάν ληφθεί συλλογική απόφαση στο χώρο εργασίας, οι περισσότεροι άνθρωποι την τηρούν.

Ερ .: Τι κάνει τη διαφορά;

ΣΑ: Μερικές φορές μόνο μεμονωμένα τμήματα των εργοστασίων απεργούν, ενώ άλλα συνεχίζουν να εργάζονται. Σε ορισμένα μέρη υπάρχουν περισσότεροι ενεργοί και χαρισματικοί ηγέτες που μπορούν να πάρουν τους ανθρώπους μαζί τους, άλλα μέρη δεν έχουν. Το μοτίβο των βαρδιών έχει επίσης σημασία. Κάποιοι μπορεί να βρίσκονται στη νυχτερινή βάρδια, για παράδειγμα, οι οποίοι δεν έχουν συμμετάσχει ποτέ σε καμία συνάντηση επειδή ήταν εκτός εργασίας, μετά έρχονται στη δουλειά και υπάρχει ήδη μια απεργία για την οποία δεν πήραν ποτέ μέρος στην ψηφοφορία. Μπορούν επίσης να υπάρξουν περιπτώσεις όπως αυτή.

Ερ.: Λέτε ότι οι απεργίες που οργανώνονται είναι πολιτικές. Πώς ανταποκρίνεται η διοίκηση της επιχείρησης;

SA: Υπάρχουν και μη πολιτικές διεκδικήσεις: κυρίως για την κατάργηση του συστήματος των συμβάσεων έργου. Αυτή τη στιγμή, σχεδόν καθολικά, οι εργαζόμενοι απασχολούνται με ετήσια σύμβαση, γεγονός που καθιστά εύκολο να τους απολύσουν όταν ξεσπάσει οποιαδήποτε σύγκρουση. Μπορούμε να δούμε ότι σε ορισμένες περιπτώσεις η διοίκηση προσπαθεί να εκφοβίσει τους εργαζόμενους, να τους απειλήσει με τον χαρακτηρισμό των ημερών δράσης ως μη δικαιολογημένη απουσία, αλλά ουσιαστικά δεν έχουν γίνει προσπάθειες να σταματήσουν οι απεργίες με την βία.

Ερ.: Από τις δηλώσεις του Λουκασένκο και από αυτές των υποστηρικτών του, μπορείτε να συμπεράνετε ότι θεωρεί ότι οι εργαζόμενοι είναι εξ ολοκλήρου υπόχρεοι σε αυτόν επειδή έχει προστατεύσει τους χώρους εργασίας τους. Και προειδοποιεί ότι, χωρίς αυτόν, η βιομηχανία στη Λευκορωσία θα πεθάνει, όπως έχει πεθάνει σε άλλες μετα-σοβιετικές χώρες. Ανησυχούν οι εργαζόμενοι για αυτό το σενάριο;

ΣΑ: Νομίζω ότι αυτή τη στιγμή οι άνθρωποι είναι απλά απόλυτα κουρασμένοι από αυτόν τον δικτάτορα που κυβερνά πάνω στην πλάτη τους για 26 χρόνια. Τα γεγονότα των τελευταίων ημερών τους έπεισαν ότι αποτελούν μια δύναμη που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη, ότι είναι πολλοί, ότι μπορούν να αλλάξουν κάτι στη χώρα τους, και δεν είναι πρόθυμοι να επιστραφούν στο μαντρί, δεν είναι «μικροί άνθρωποι» και «πρόβατα».Φυσικά, πολλοί εκφράζουν φόβους για το πώς θα μπορούσε να τελειώσει όλο αυτό, αλλά όλοι μπορούν να δουν τι συμβαίνει ήδη με τα εργοστάσια, υπό το καθεστώς του Λουκασένκο. Υπάρχουν παλιά εργοστάσια, χτισμένα στο παρελθόν στη σοβιετική εποχή, πολλά λειτουργούν με παλιό εξοπλισμό. Ακόμα και πριν από τις εκλογές, οι άνθρωποι εγκατέλειπαν αυτούς τους χώρους εργασίας μαζικά - κάποιοι έφυγαν για τη Ρωσία, άλλοι για την Πολωνία ή τη Λιθουανία.Ενώ στο παρελθόν, οι άνθρωποι πήγαιναν στην Πολωνία για οποιαδήποτε δουλειά μπορούσαν να βρουν, τώρα πολλοί μπορούν να βρουν δουλειά στον τομέα τους, κάνοντας την ίδια δουλειά που έκαναν στο σπίτι, αλλά κερδίζοντας πολλαπλάσιους μισθούς. Πολλοί μηχανικοί μετακομίζουν στη Ρωσία. Για παράδειγμα, όταν ο Ανατόλι Σούρμπα, που είχε εγκαταλείψει το Grodno Azot, έγινε διευθυντής σε ένα ρωσικό εργοστάσιο λιπασμάτων, το Schekinazot στην περιοχή της Τούλα, έφερε πολλούς μηχανικούς από το Grodno. Έτσι, άτομα με υψηλή εξειδίκευση εγκαταλείπουν τη χώρα ήδη και όταν φύγουν, τα εργοστάσιά μας θα σταματήσουν ούτως ή άλλως.

Ερ.: Οι υποστηρικτές του καθεστώτος, τουλάχιστον στη Ρωσία, συνήθως μιλούν για την κοινωνική πτυχή του κράτους που χτίστηκε από τον Λουκασένκο. Ποια είναι η άποψή σας για αυτό, ως συνδικαλιστής ακτιβιστής;

ΣΑ: Στον κατάλογο της Διεθνούς Συνομοσπονδίας Συνδικαλιστικών Οργανώσεων, όσον αφορά τα δικαιώματα των εργαζομένων, η Λευκορωσία βρίσκεται στις δέκα τελευταίες χώρες. Οι νόμοι μας περιλαμβάνουν μια de-facto απαγόρευση των απεργιών για οικονομικούς λόγους. Έχω ήδη αναφέρει το πανταχού παρόν σύστημα συμβάσεων: διατηρεί ένα άτομο σε διαρκή επισφαλή θέση και αφαιρεί τη φωνή του στο χώρο εργασίας, γιατί, αν σηκώσει το κεφάλι και μιλήσει, ακόμη και οι νόμιμες απαιτήσεις του θα μπορούσαν να δώσουν στη διοίκηση ένα πρόσχημα για να μην ανανεώσει τη σύμβασή του.Στην πράξη, έχουμε ακόμα στοιχεία καταναγκαστικής εργασίας. Για παράδειγμα, ένας νόμος που ψηφίστηκε πριν από τέσσερα ή πέντε χρόνια απαγόρευσε στους εργαζομένους της βιομηχανίας ξυλείας να παραιτηθούν οικειοθελώς. Για δύο χρόνια παρέμεινε σε ισχύ και ακυρώθηκε μόνο μετά από μεγάλη κατακραυγή. Αυτά μπορώ να σας πω για τα εργασιακά δικαιώματα στο κοινωνικά σκεπτόμενο κράτος μας.

Ερ.: Τις πρώτες μέρες των διαδηλώσεων, η κρατική προπαγάνδα προσπάθησε να δείξει ότι οι διαδηλώσεις υποστηρίζονται μόνο από τις ελίτ της πόλης, από νέους, ότι μόνο αυτοί βγαίνουν στο δρόμο. Πώς είναι οι σχέσεις μεταξύ των εργαζομένων στα εργοστάσια και των εργαζομένων σε άλλα επαγγέλματα; Υπάρχει αλληλεγγύη εκεί;

SA: Όλη η κοινωνία είναι τώρα ενωμένη. Αυτό το περίφημο 97%. Μπορείτε να το δείτε στους δρόμους. Πήγα στην διαδήλωση της Κυριακής: υπήρχαν πολύ ηλικιωμένοι εκεί, που μόλις μπορούσαν να περάσουν από το πλήθος, και υπήρχαν νέοι μαζικά. Υπήρχε ένας εργαζόμενος πληροφορικής που ξέρω. Όταν του είπα για την διαδήλωση, το πρώτο πράγμα που είπε ήταν: «Τι μπορούμε να κάνουμε για να βοηθήσουμε τους [βιομηχανικούς] εργάτες;» Έτσι όλοι είναι ενωμένοι τώρα.

https://peopleandnature.wordpress.com/2020/08/19/belarus-what-counts-is-workplace-organisation/

Τελευταία τροποποίηση στις Τετάρτη, 26 Αυγούστου 2020 23:47

Προσθήκη σχολίου

Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο.