Κυριακή, 05 Ιουνίου 2022 15:26

Ο Ilya Budraitskis για το νέο εγχείρημα “После/Posle” (“After”) και τη στάση των σοσιαλιστών απέναντι στον πόλεμο

"Το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση είναι κάτι που η Αριστερά πάντα υπερασπιζόταν".

Ο Ilya Budraitskis για το νέο εγχείρημα “После/Posle” (“After”) και τη στάση των σοσιαλιστών απέναντι στον πόλεμο

ΠΗΓΗ: http://www.europe-solidaire.org

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: elaliberta.gr

Ο Ρώσος δημοσιογράφος και φιλόσοφος Ilya Budraitskis ανακοίνωσε νωρίτερα αυτή την εβδομάδα την έναρξη ενός νέου αντιπολεμικού μέσου ενημέρωσης, το “После/Posle” (“After”/Μετά). Η ομάδα αυτή έχει στόχο να μελετήσει και να κατανοήσει τη Ρωσία και τον κόσμο μετά την 24η Φεβρουαρίου από την οπτική γωνία των αριστερών, σοσιαλιστικών δυνάμεων, που τώρα βιώνουν, όπως σχεδόν όλοι, μια κρίση πολιτικής ταυτότητας υπό τις νέες συνθήκες πολέμου. Το περιοδικό "Cherta" μίλησε με τον Budraitskis για το πώς αυτό το πρότζεκτ θα διαφέρει από προηγούμενα εγχειρήματα αριστερών μέσων ενημέρωσης, πώς η ρωσική επιθετικότητα οικειοποιείται τα σοσιαλιστικά σύμβολα και πώς μπορεί να αντιμετωπίσει η Αριστερά τη ραγδαία στρατιωτικοποίηση του κόσμου.

Υπάρχει ήδη ένας αριθμός αριστερών μέσων ενημέρωσης - OpenLeft, Novo.media, Rabkor, Socialist.news της Socialist Alternative. Γιατί αποφασίσατε να δημιουργήσετε ένα νέο αριστερό μέσο ενημέρωσης αντί να χρησιμοποιήσετε ως βάση ένα από αυτά τα εγχειρήματα; Είναι το “После/Posleπερισσότερο ένα προσωπικό σχέδιο;

Κατ' αρχάς, η κατάσταση για όλα τα μέσα ενημέρωσης, όχι μόνο για τα αριστερά, έχει αλλάξει πολύ δραματικά τους τελευταίους τρεις μήνες. Στην πραγματικότητα, όλα τα μέσα ενημέρωσης που υπάρχουν στη Ρωσία πρέπει να επιλέξουν μεταξύ του να υπακούσουν στη λογοκρισία ή να μιλήσουν ανοιχτά για τον πόλεμο και να εκτεθούν στους κινδύνους των σκληρών κρατικών περιορισμών και της καταστολής. Το νέο μας εγχείρημα είναι χωρίς λογοκρισία. Θα μιλήσουμε για τον πόλεμο- θα αναλύσουμε τον πόλεμο, τις αιτίες του και την πορεία του. Θα μιλήσουμε για τη θέση που μπορεί να πάρει η Αριστερά απέναντι στη ρωσική επιθετικότητα και προπαγάνδα.

Το “После/Posleείναι μια ανοιχτή πλατφόρμα, δεν θα περιλαμβάνει μόνο τις απόψεις των μελών της συλλογικότητάς μας, αλλά θα περιλαμβάνει επίσης μια ποικιλία απόψεων, όπως αυτές της ουκρανικής αριστεράς, η οποία τώρα συμμετέχει στην αντίσταση ενάντια στη ρωσική επιθετικότητα. Είναι επίσης πολύ σημαντικό ότι η ιστοσελίδα μας θα είναι δίγλωσση - σχεδόν όλο το υλικό που θα περιέχει θα είναι μεταφρασμένο στα αγγλικά. Είμαστε ανοιχτοί σε ένα διεθνές αριστερό κοινό, το οποίο σήμερα έχει έντονη έλλειψη πληροφόρησης για το τι συμβαίνει στην Ουκρανία και το οποίο χρειάζεται τώρα να ακούσει τις θέσεις της ρωσικής και της ουκρανικής αριστεράς. Τουλάχιστον με αυτά τα κριτήρια, η έκδοσή μας θα είναι αρκετά διαφορετική από οτιδήποτε υπάρχει τώρα.

Ποιος άλλος είναι στην ομάδα εκτός από εσάς; Φιλοδοξείτε να έχετε έναν ενοποιητικό ρόλο για ολόκληρη την αριστερά;

Εκτός από εμένα, υπάρχει ο Ilya Matveyev, με τον οποίο κάνουμε το podcast Political Diary εδώ και αρκετό καιρό - τώρα θα εκδίδεται ως μέρος του “После/Posle . Υπάρχουν επίσης μια σειρά από άλλους συμμετέχοντες, τους οποίους δεν μπορώ να κατονομάσω προς το παρόν. Σκοπεύουμε να διευρύνουμε τη συντακτική μας ομάδα με την πάροδο του χρόνου, αλλά δεν θα έλεγα ότι διεκδικούμε έναν ενοποιητικό ρόλο - δεν σχεδιάζουμε το δημοσιογραφικό μας έργο να εξελιχθεί σε πολιτική οργάνωση. Φυσικά, όμως, θέλουμε να συμμετέχουμε στη συζήτηση που διεξάγεται στην αριστερά στη Ρωσία, την Ουκρανία και τον κόσμο και να κατανοήσουμε τις προκλήσεις που έχουμε να αντιμετωπίσουμε μετά τις 24 Φεβρουαρίου.

Σχετικά με τις προκλήσεις: το εγχείρημά σας έχει δηλώσει σαφώς μια αντιπολεμική στάση. Όμως, ορισμένα τμήματα της ρωσικής Αριστεράς έχουν την εξής στάση: υπάρχει ένας πόλεμος μεταξύ δύο δεξιών σχεδίων στην Ουκρανία, το ένα δυτικό ατλαντικό-φιλελεύθερο και το άλλο αντιδραστικό πουτινικό, πράγμα που σημαίνει ότι η Αριστερά πρέπει να είναι "υπεράνω εμπλοκής"( above the fray) [i] και να εύχεται «πανούκλα στα σπίτια και των δύο» (a plague on both houses) [ii]. Τι γνώμη έχετε για αυτή τη θέση; Και πιστεύετε ότι η ρωσική Αριστερά πρέπει να είναι στο πλευρό της Ουκρανίας σε αυτόν τον πόλεμο;

Εμείς στο “После/Posleδεν πιστεύουμε ότι πρόκειται για έναν πόλεμο μεταξύ κάποιων "σχεδίων". Είναι ο πόλεμος της Ρωσίας εναντίον της Ουκρανίας στον οποίο η Ρωσία είναι η επιτιθέμενη. Οποιαδήποτε προσπάθεια να απομακρυνθούμε από αυτή την απλή διαπίστωση αποτελεί απομάκρυνση από την αριστερή, διεθνιστική θέση, σύμφωνα με την οποία υπήρχε πάντα μια θεμελιώδης διάκριση μεταξύ του επιτιθέμενου και του θύματός του, μεταξύ ενός μεγάλου ιμπεριαλιστικού έθνους και ενός μικρού έθνους που υπερασπίζεται το δικαίωμά του στην αυτοδιάθεση. Το θεμελιώδες δικαίωμα στην αυτοδιάθεση είναι κάτι που η Αριστερά πάντα υπερασπιζόταν, κάτι που ήταν εξαιρετικά σημαντικό για παράδειγμα για τον Λένιν. Είναι αυτό το δικαίωμα που αμφισβητείται τώρα από τη ρωσική επιθετικότητα και το καθεστώς Πούτιν.

Αν θυμηθούμε την ομιλία που έκανε ο Πούτιν την παραμονή της εισβολής στην Ουκρανία, σ' αυτήν είπε ξεκάθαρα ότι ήταν η εθνική πολιτική του Λένιν, οι αρχές του για την αυτοδιάθεση του έθνους που οδήγησαν στο "λάθος" που ο Πούτιν θεωρεί την ίδια την εμφάνιση της Ουκρανίας στο χάρτη - και το οποίο σκοπεύει να "διορθώσει". Έτσι, η ρωσική επίθεση εναντίον της Ουκρανίας σημαίνει επίσης επίθεση εναντίον των λενινιστικών ιδεών.

Η Ουκρανία αποτελεί πλέον παράδειγμα του αγώνα ενός έθνους για αυτοδιάθεση - ένας αγώνας που είναι εξαιρετικά σημαντικός για όλους τους αριστερούς. Αυτό δεν σημαίνει ότι θεωρούμε το ουκρανικό καθεστώς αριστερό ή προοδευτικό. Καταλαβαίνουμε ότι είναι ένα δεξιό, εθνικιστικό καθεστώς και το επίπεδο του εθνικισμού του θα αυξάνεται όσο ο πόλεμος παρατείνεται και παίρνει πιο βίαιες μορφές. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η Ουκρανία, που μάχεται για την ανεξαρτησία της, δεν πρέπει να υποστηρίζεται από προοδευτικές δυνάμεις.

Πράγματι, ο Πούτιν έχει απειλήσει την Ουκρανία με "πραγματική αποκομμουνιστικοποίηση". Από την άλλη πλευρά, τα σύμβολα και οι συμβολικές ενέργειες της ρωσικής πλευράς σε αυτόν τον πόλεμο παραπέμπουν στην ΕΣΣΔ. Αυτά περιλαμβάνουν την κόκκινη σοβιετική σημαία, την αποκατάσταση των μνημείων Λένιν που κατεδαφίστηκαν από τους Ουκρανούς και τη μετονομασία δρόμων στα κατεχόμενα εδάφη από τα ονόματα που αποκομμουνιστοποιήθηκαν από τους Ουκρανούς πίσω στο κλασσικό "οδός Βολοντάρσκι". Πώς πρέπει να αντιμετωπίσει η ρωσική αριστερά αυτή τη διαλεκτική;

Δεν είναι μυστικό ότι το καθεστώς Πούτιν εκμεταλλεύεται εδώ και καιρό ενεργά τη νοσταλγία για τη Σοβιετική Ένωση και τα σοβιετικά σύμβολα, αποκλείοντάς τα σχεδόν εξ ολοκλήρου το αρχικό σοσιαλιστικό τους περιεχόμενο. Η κόκκινη σημαία στα χέρια των Ρώσων στρατιωτών δεν διαφέρει σε τίποτα από τη ρωσική σημαία - είναι απλώς ένα σύμβολο της κρατικής υπόστασης, της κρατικής εξουσίας, ένα σημάδι των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων, οι οποίες από την οπτική γωνία του ρωσικού καθεστώτος αποτελούν άμεση συνέχεια του σοβιετικού στρατού. Πιστεύουμε ότι αυτός ο συμβολισμός κρύβει το βαθύ χάσμα ανάμεσα σε αυτό που είναι η Ρωσία σήμερα και σε αυτό που ήταν ο Κόκκινος Στρατός όταν ιδρύθηκε για πρώτη φορά από τον Λένιν και τον Τρότσκι κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου.

Δεν πρέπει να υπάρχουν αυταπάτες εδώ - η ρωσική επιθετικότητα εναντίον της Ουκρανίας δεν μετατρέπει τη Ρωσία σε σοσιαλιστικό κράτος. Οι κοινωνικές σχέσεις που φέρνει η Ρωσία στα κατεχόμενα εδάφη δεν είναι σοσιαλιστικές. Είναι μια σχέση που υπάρχει μέσα στην ίδια τη Ρωσία, μόνο σε μια ακόμα πιο σκληρή, πιο διεστραμμένη μορφή. Είναι η εξουσία των siloviki, [iii] η εξουσία των ελίτ, η εξουσία του ρωσικού κεφαλαίου και των κρατικών επιχειρήσεων πάνω σε έναν πληθυσμό που στερείται πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων. Βλέπουμε ότι στα κατεχόμενα εδάφη - στις περιοχές Χερσώνα, Ντονέτσκ, Λουχάνσκ και σε μέρος της Ζαπορίζια - δεν υπάρχει ούτε καν μια πλασματική έκφραση της λαϊκής βούλησης για ένταξη στη Ρωσία. Πρόκειται για μια άμεση στρατιωτική κατοχή - οι άνθρωποι που ζουν σε αυτό το έδαφος πρέπει απλώς να υποταχθούν στην ωμή βία. Δεν έχει καμία σχέση με το σοσιαλισμό, τη δημοκρατία και τη σοβιετική κυβέρνηση οποιασδήποτε μορφής.

Ίσως το CPRF (Κομμουνιστικό Κόμμα Ρώσικης Ομοσπονδίας) [iv] να διαφωνούσε με το τελευταίο. Πριν από τον πόλεμο, είδαμε την επιθυμία μιας πλευράς της προοδευτικής αριστεράς να συνεργαστεί με το κόμμα αυτό, να ενσωματωθεί σε αυτό και να το αλλάξει εκ των έσω. Μετά το ξέσπασμα του πολέμου, όταν το CPRF στην πλειοψηφία του υποστήριξε την επίθεση και μάλιστα λειτούργησε ως υποκινητής της ψηφίζοντας υπέρ της επίσημης αναγνώρισης της ανεξαρτησίας της ΛΔΚ από τη Ρωσία, υπάρχει λόγος να επιχειρείται μια τέτοια συνεργασία; Ή μήπως θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι πρόκειται για μια νεκρή υπόθεση - και το ίδιο το CPRF έχει αυτοθαφτεί μαζί του; Το τεράστιο δυναμικό διαμαρτυρίας που σίγουρα είχε αυτό το κόμμα - έχει απομείνει κάτι από αυτό μετά την έναρξη του πολέμου;

Νομίζω ότι το τεράστιο χάσμα μεταξύ της θέσης της ηγεσίας του CPRF και των προσδοκιών που υπάρχουν στους απλούς υποστηρικτές και ψηφοφόρους του θα αυξηθεί με την πάροδο του χρόνου. Αυτοί οι άνθρωποι ψήφισαν το CPRF όχι ως ένα από τα παραμάγαζα του καθεστώτος Πούτιν, αλλά ως ένα κόμμα της αντιπολίτευσης ικανό να αντιταχθεί στα σχέδια της κυβέρνησης για την κοινωνική πολιτική και την ενίσχυση του αυταρχισμού στη χώρα. Το CPRF ψηφίστηκε ως μια δύναμη ικανή να επιστρέψει τα βασικά δημοκρατικά δικαιώματα στο λαό της Ρωσίας. Μπορούμε να δούμε ότι, παρά τις επιθετικές ιμπεριαλιστικές δηλώσεις των μελών της κοινοβουλευτικής ομάδας του CPRF στην Κρατική Δούμα και της ηγεσίας του κόμματος, στην πράξη, στα περιφερειακά και δημοτικά νομοθετικά σώματα, οι βουλευτές αυτού του κόμματος είναι συχνά σχεδόν οι μόνοι ικανοί να εκφράσουν μια αντιπολεμική στάση. Η πιο πρόσφατη τέτοια ιστορία έλαβε χώρα πριν από λίγες ημέρες στο Βλαδιβοστόκ- πριν από αυτό, ορισμένοι κομμουνιστές βουλευτές στη Δούμα της πόλης της Μόσχας και σε άλλες περιφέρειες εξέφρασαν παρόμοιες απόψεις.

Είναι πιθανό ότι αυτές οι αντιφάσεις θα οδηγήσουν, στο ορατό μέλλον, στην ανάδυση μιας πραγματικά ανεξάρτητης ενεργής σοσιαλιστικής δύναμης πάνω στα συντρίμμια του σημερινού CPRF. Και ένα σημαντικό μέρος αυτής της δύναμης θα είναι τα σημερινά μέλη και οι υποστηρικτές του CPRF. Στην παρούσα μορφή του, το CPRF θα αντιμετωπίσει αναμφίβολα μια πολύ σοβαρή κρίση.

Ίσως κάνω λάθος, αλλά μέσα σε τρεις μήνες δεν έχουμε δει πολλές μορφές ειρηνικής αριστερής αυτοοργάνωσης διαμαρτυρίας με τη μορφή, για παράδειγμα, απεργιών και άλλων συνδικαλιστικών αντιπολεμικών δράσεων. Από την άλλη πλευρά, βλέπουμε ενεργό αντάρτικο, που ίσως εν μέρει διεξάγεται από ανθρώπους με αριστερές, αριστερο-αναρχικές απόψεις. Μπορούμε να περιμένουμε την ανάπτυξη της πρώτης και τι πιστεύετε για τη δεύτερη - ποιο από αυτά είναι πιο ελπιδοφόρο, ποιο από αυτά θα πρέπει να υποστηρίξουν περισσότερο οι ηγεσίες της αριστεράς;

Δεν νομίζω ότι υπάρχουν πολλές επιλογές στη ρωσική κατάσταση, όπου απαγορεύονται σχεδόν όλες οι μορφές νόμιμης διαμαρτυρίας. Κάθε μορφή διαμαρτυρίας που ασκεί κριτική στο υπάρχον καθεστώς είναι κατά κάποιο τρόπο παράνομη. Το μόνο πράγμα που μπορεί να γίνει νόμιμα τώρα είναι να σταθεί κανείς αλληλέγγυος στον Πούτιν. Η επιδείνωση της οικονομικής κατάστασης και η συνέχιση του πολέμου, για τον οποίο οι απλοί άνθρωποι πληρώνουν με τα χρήματα, τις δουλειές και τις ζωές τους, θα οδηγήσουν αναπόφευκτα σε αυξανόμενη κοινωνική δυσαρέσκεια.

Όταν όλες οι πολιτικές δυνατότητες έκφρασης της δυσαρέσκειας έχουν κατασταλεί, η διαμαρτυρία παίρνει μορφές που δύσκολα μπορούν να προωθηθούν ανοιχτά από τα αριστερά μέσα ενημέρωσης. Όμως στην πλατφόρμα “После/Posle, θα συζητήσουμε όλα τα είδη διαμαρτυρίας και αντίστασης: φοιτητικές πρωτοβουλίες, φεμινιστικά αντιπολεμικά κινήματα και μορφές αυτοοργάνωσης που δεν είμαστε σε θέση να προβλέψουμε προς το παρόν.

Θα μπορέσουμε κατ' αρχήν, στο ρωσικό πλαίσιο, να δούμε κάτι παρόμοιο με αυτό που συνέβη στη Λευκορωσία το 2020, όταν με φόντο τις διαδηλώσεις στους δρόμους, οι μαζικές απεργίες στις κρατικές επιχειρήσεις αποτελούσαν μια εξίσου σημαντική παράλληλη ιστορία; Ή μήπως αυτό ήταν αδύνατο στη Ρωσία λόγω του διαφορετικού οικονομικού της συστήματος;

Ο ρωσικός καπιταλισμός είναι διαφορετικά δομημένος από τον καπιταλισμό της Λευκορωσίας. Δεν έχουμε τόσες πολλές κρατικές επιχειρήσεις, δεν επικρατούν κρατικές εταιρείες. Φυσικά, οι αρχές φοβούνται πολύ ότι αυτές οι επιχειρήσεις θα γίνουν πηγή διαμαρτυρίας, όχι μόνο πολιτικής, αλλά και κοινωνικής. Ειδικά αν αντιμετωπίσουμε μαζικές καθυστερήσεις μισθών στο εγγύς μέλλον και επέκταση της πρακτικής των λεγόμενων "απλήρωτων διακοπών". Αυτό θα μπορούσε να είναι κάτι παρόμοιο με τις απεργίες στη Λευκορωσία και με τις απεργίες που έλαβαν χώρα στη Ρωσία τη δεκαετία του 1990 - θυμηθείτε τουλάχιστον τον πόλεμο των σιδηροδρόμων του '98.

Ο πόλεμος έχει γυρίσει την παγκόσμια πολιτική ολοταχώς πίσω στις μέρες του Ψυχρού Πολέμου, ή ίσως και νωρίτερα. Το νούμερο ένα ζήτημα στην ατζέντα των ευρωπαϊκών κρατών είναι τώρα στην πραγματικότητα η φυσική ασφάλεια. Είναι σαν να πρόκειται για μια υποχώρηση στον δεξιό συντηρητισμό, όπως συνέβη στο παρελθόν στην Πολωνία και στην Ουγγαρία. Θα γίνει αυτή η διαδικασία παγκόσμια και τι μπορεί να της αντιτάξει η Αριστερά; Θα πρέπει να συμφωνήσετε ότι σε συνθήκες σαφούς φυσικής απειλής, μια τέτοια συντηρητική συστράτευση έχει νόημα.

Αναμφίβολα, οι ενέργειες της Ρωσίας έχουν προκαλέσει μια επικίνδυνη και αρχόμενη διαδικασία στρατιωτικοποίησης της Ευρώπης. Αυτό έχει φέρει την Αριστερά αντιμέτωπη με μια σοβαρή αντίφαση - η δυτική Αριστερά διατηρούσε πάντοτε σταθερά μια αντιμιλιταριστική θέση, ενώ σήμερα η συμμετοχή στο ΝΑΤΟ και η ενίσχυσή του θεωρείται από πολλές χώρες της Ανατολικής Ευρώπης σχεδόν ως η μόνη πραγματική εγγύηση ασφάλειας. Η Αριστερά σε αυτές τις χώρες το κατανοεί αυτό, αλλά είναι δύσκολο γι' αυτήν να το αντιμετωπίσει. Προφανώς, η Αριστερά θα πρέπει τώρα να επανεξετάσει όλες τις θέσεις που είχε λάβει τις προηγούμενες δεκαετίες, συμπεριλαμβανομένης της θέσης ότι μόνο το ΝΑΤΟ και οι ΗΠΑ ήταν ιμπεριαλιστικές δυνάμεις.

Τι μπορεί να προσφέρει η Αριστερά σε μια κατάσταση όπου όλος ο κόσμος κινδυνεύει να χωριστεί σε αντίπαλα ιμπεριαλιστικά μπλοκ, χωρίς καμιά προοδευτική εναλλακτική λύση; Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου θα μπορούσε τουλάχιστον να ειπωθεί ότι το σοβιετικό μπλοκ, με όλα τα προφανή ελαττώματά του, ήταν φορέας των ιδεών της κοινωνικής απελευθέρωσης και του αντιαποικιακού αγώνα. Σήμερα βλέπουμε την επιλογή μεταξύ του αντιδραστικού μπλοκ του ΝΑΤΟ και του ακόμη πιο αντιδραστικού δυνητικού μπλοκ Ρωσίας-Κίνας. Δεν αρκεί σήμερα η αριστερά να επικρίνει απλώς τις κυβερνήσεις της για τη στρατιωτικοποίηση. Είναι απαραίτητο να σκεφτούν τις παγκόσμιες εναλλακτικές λύσεις που μπορούν να προσφέρουν σε αυτόν τον κόσμο που είναι χωρισμένος σε στρατιωτικά μπλοκ και βυθίζεται στη βαρβαρότητα, ο οποίος βρίσκεται στα πρόθυρα ενός νέου θανατηφόρου παγκόσμιου πολέμου.

Τι γίνεται με εκείνους στην αριστερά που εξακολουθούν να αρνούνται να αντιληφθούν επαρκώς την απειλή από τη Ρωσία; Για παράδειγμα, γνωρίζουμε ότι ο [Γάλλος ακροαριστερός πολιτικός Jean-Luc] Melanchon αντιτίθεται στις πωλήσεις όπλων στην Ουκρανία- γνωρίζουμε για την έκκληση του [Αμερικανού αριστερού φιλοσόφου] Noah Chomsky να καθίσουν μαζί με τον Πούτιν το συντομότερο δυνατό και να του κάνουν παραχωρήσεις. Τέτοιες δηλώσεις έχουν απογοητεύσει πολλούς ανθρώπους όχι μόνο με αυτές τις προσωπικότητες αλλά και με την ιδέα της αριστεράς ως τέτοια. Κάποιοι Ευρωπαίοι αριστεροί προχωρούν ακόμη παραπέρα και βλέπουν τη Ρωσία του Πούτιν ως μια δύναμη που παίζει στην "αριστερή" πλευρά - καθώς "αντιτίθεται στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό". Πώς να τους εξηγήσουμε ότι αυτή η δύναμη είναι στην πραγματικότητα χειρότερη και ότι δεν υπάρχει τίποτα αριστερό σε αυτήν;

Έχετε δίκιο, αυτό είναι ένα σημαντικό ζήτημα για τη δυτική αριστερά. Παρόλο που είναι κατηγορηματικά εναντίον της ρωσικής επιθετικότητας, τόσο ο Τσόμσκι όσο και ο Μελανσόν δεν είναι δυνατόν να καλωσορίσουν τη στρατιωτικοποίηση των χωρών τους και την επέκταση του ΝΑΤΟ. Μιλάμε για την ανάγκη μιας πολύ σοβαρής αναθεώρησης όλων των θεμελίων της στρατηγικής της αριστεράς στις δυτικές χώρες.

Κανένας από τους υγιείς αριστερούς δεν είναι οπαδός του Πούτιν ή δεν πιστεύει στην αντιφασιστική ή αντιιμπεριαλιστική ρητορική του. Ακόμη και όσοι δυτικοί αριστεροί είχαν ακόμη κάποιες ψευδαισθήσεις για το ρωσικό καθεστώς τις έχασαν μετά την 24η Φεβρουαρίου. Αυτό συνέβη ακόμη και στο γερμανικό Die Linke, το οποίο είχε πάντα μια ισχυρή φιλορωσική πτέρυγα - το κόμμα άλλαξε δραστικά τη γενική του θέση απέναντι στη Ρωσία και τον Πούτιν. Αυτή η διαδικασία επανεξέτασης στα βασικά αριστερά κόμματα μόλις αρχίζει. Η πλατφόρμα μας “После/Posle, πρόκειται να συμμετάσχει σε αυτή την επανεξέταση, είναι ένα από τα κύρια καθήκοντά μας.

Τώρα περισσότερο από ποτέ, η ευρωπαϊκή αριστερά χρειάζεται επιβεβαίωση ή, αντίθετα, μη επιβεβαίωση ορισμένων από τις αντιλήψεις της σχετικά με τον ρόλο της Ρωσίας σε αυτόν τον πόλεμο - από, πρώτα και κύρια, τη ρωσική και την ουκρανική αριστερά που βλέπουν την κατάσταση από μέσα. Λιγότερο από ένα μήνα πριν, μια μεγάλη αντιπροσωπεία της δυτικοευρωπαϊκής Αριστεράς, συμπεριλαμβανομένων ευρωβουλευτών και εθνικών βουλευτών, επισκέφθηκε το Λβιβ και πραγματοποίησε εκεί συνέδριο με ουκρανικά ανεξάρτητα συνδικάτα και αριστερούς ακτιβιστές. Τέτοιες δράσεις αλληλεγγύης παίζουν πλέον και πολύ σημαντικό ρόλο στην ευαισθητοποίηση.

Dmitry Sidorov

Ilya Budraitskis

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: 

[i] Above the fray: χρησιμοποιείται για να δηλώσει ότι κάποιος/α αρνείται να εμπλακεί άμεσα σε μια δύσκολη ή οργισμένη διαμάχη/αντιπαράθεση

 

[ii] " Πανούκλα στα σπίτια και των δύο σας" a plague on both housesείναι ένας ιδιωματισμός που σημαίνει "Δεν πρόκειται να πάρω θέση: φταίτε και οι δύο και δεν θα έχω καμία σχέση με αυτό". Προέρχεται από το Ρωμαίος και Ιουλιέτα και είναι τα τελευταία λόγια -μια κατάρα- ενός προσώπου που πεθαίνει ως αποτέλεσμα της βεντέτας μεταξύ των δύο οικογενειών.

 

[iii] https://en.wikipedia.org/wiki/Silovik  "άνθρωποι της εξουσίας" ή "ισχυροί άνδρες”

 

[iv] https://en.wikipedia.org/wiki/Communist_Party_of_the_Russian_Federation

Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 05 Ιουνίου 2022 15:41

Προσθήκη σχολίου

Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο.