Πέμπτη, 30 Ιουνίου 2022 23:18

Ρωσία: Φοιτητές κατά του πολέμου. (Μέρος πρώτο)

Γράφτηκε από

Ρωσία: Φοιτητές κατά του πολέμου. (Μέρος πρώτο)

ΠΗΓΗ: https://posle.media/

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: elaliberta.gr

Η διαμαρτυρία των φοιτητών είναι μια από τις πιο ορατές μορφές αντίστασης στη ρωσική επίθεση στην Ουκρανία. Τώρα που οι δημόσιες διαμαρτυρίες απαγορεύονται, οι ακτιβιστές αναγκάζονται να αναπτύξουν νέους τρόπους αντίστασης και οργάνωσης. Δημοσιεύουμε μια συζήτηση μεταξύ ακτιβιστών σχετικά με τις δράσεις διαμαρτυρίας, τις προκλήσεις τακτικής και τα μελλοντικά τους σχέδια.

Posle: Έχουμε εδώ μέλη του Φοιτητικού Αντιπολεμικού Κινήματος, της SAD {SAD είναι η συντομογραφία του Φοιτητικού Αντιπολεμικού Κινήματος -Studencheskoe Anti Voyennoye Dvizheniye στα ρωσικά- με το sad να σημαίνει επίσης κήπος, εξ ου και το λογοπαίγνιο.}, (All-Russia Initiative), της PhysTech Against War (Μόσχα), της ομάδας του Κρατικού Πανεπιστημίου της Βιάτκα Viatka Whispers (Κίροφ), της Groza Media (Καζάν, Νοβοσιμπίρσκ) {Groza σημαίνει καταιγίδα στα ρωσικά} και της ομάδας Πρωτοβουλίας του Κρατικού Πανεπιστημίου του Τυούμεν (Tyumen). Σας ευχαριστούμε που είσαστε μαζί μας σήμερα. Αρχικά, κάθε ομάδα έχει το λόγο, και στη συνέχεια θα προχωρήσουμε σε μια γενική συζήτηση.

Σοφία (SAD): Μερικές εισαγωγικές παρατηρήσεις σχετικά με τις φοιτητικές πρωτοβουλίες στη σημερινή Ρωσία, τη χώρα που διεξάγει πόλεμο στην Ουκρανία. Στις 24 Φεβρουαρίου, όλοι μας ήρθαμε αντιμέτωποι με μια καταστροφή. Γιατί οι φοιτητές φαίνονται ιδιαίτερα σημαντικοί για την αντιπολεμική αντίσταση; Γιατί τους βλέπουμε ως μια ζωτική δύναμη διαμαρτυρίας; Πρώτα απ' όλα, οι φοιτητές έχουν ένα σημαντικό δυναμικό όσον αφορά στην ηλικία τους. Όταν οι άνθρωποι στη Ρωσία ερωτώνται για τη συμμετοχή σε διαμαρτυρίες, συχνά λένε ότι φοβούνται όχι μόνο για τον εαυτό τους αλλά και για τους αγαπημένους τους που εξαρτώνται από αυτούς: παιδιά, ηλικιωμένους γονείς και άλλους συγγενείς που χρειάζονται φροντίδα και υποστήριξη. Στις περισσότερες περιπτώσεις, οι φοιτητές, σε αντίθεση με τα άτομα μεγαλύτερης ηλικίας, δεν έχουν την ευθύνη για τις συνθήκες της διαβίωσης των οικογενειών τους.

Δεύτερον, το φοιτητικό κίνημα δεν εργάζεται μόνο για τη δική του αναπαραγωγή ή την προβολή των δράσεων διαμαρτυρίας για άλλους πολίτες που διαφωνούν με τον πόλεμο. Οι φοιτητές αποτελούν μέρος των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων που σχετίζονται άμεσα με το κράτος. Μέσω αυτών των ιδρυμάτων λειτουργεί ο κρατικός ιδεολογικός μηχανισμός και μεταδίδονται συγκεκριμένες αξίες. Το φοιτητικό κίνημα στοχεύει επομένως στην αλληλεπίδραση με τα εκπαιδευτικά ιδρύματα ή στην εναντίωση σε αυτά.

Τρίτον, το πανεπιστήμιο έχει πλεονεκτήματα για τη δημιουργία συλλογικότητας σε μια εξαιρετικά ατομικοποιημένη ρωσική κοινωνία. Συνήθως, τα πανεπιστήμια στεγάζονται σε μεγάλα κτίρια, ακόμη και σε συγκροτήματα, με πολλούς ανθρώπους να αλληλεπιδρούν σε δημόσιους χώρους όπως οι αίθουσες διδασκαλίας, τα κυλικεία ή οι κοιτώνες. Ενώ οι εργαζόμενοι στις επιχειρήσεις, για παράδειγμα, έχουν συχνά διαφορετικές δραστηριότητες, παραμένουν στους χώρους εργασίας τους σε μικρά, διαφορετικά γραφεία και καταλαμβάνουν σαφώς καθορισμένους χώρους, οι φοιτητές διέρχονται συνεχώς από τους κοινούς και δημόσιους χώρους. Τα πανεπιστήμια, επομένως, παρέχουν ένα ιδιαίτερο περιβάλλον που βοηθά τους ανθρώπους να συναντηθούν μεταξύ τους, να μιλήσουν, να συζητήσουν και, κατά συνέπεια, να παρακινήσουν τη δραστηριοποίησή τους.

Μια άλλη ιδιαιτερότητα της φοιτητικής αντίστασης είναι ο πλούτος της ιστορίας της, η οποία μπορεί να χρησιμεύσει ως σημείο αναφοράς και πηγή έμπνευσης. Ο φοιτητικός ακτιβισμός σε πολλές χώρες έχει συμβάλει σε τεράστιο βαθμό στην πολιτική και πολιτιστική αλλαγή, αποτελώντας ενίοτε την κινητήρια δύναμη για αυτήν. Γι' αυτό στο κανάλι μας στο Telegram προσπαθούμε να δημοσιεύουμε υλικό σχετικά με την ιστορία των φοιτητικών και αντιπολεμικών κινημάτων. Αυτή η διαμαρτυρία δεν χρειάζεται να επαναπροσδιοριστεί εντελώς, μπορεί να αντλήσει από παραδείγματα, εικόνες, μοντέλα και στρατηγικές που μπορούν να ερευνηθούν, να αναλυθούν και να προσαρμοστούν στη συγκεκριμένη κατάσταση.

Η φοιτητική διαμαρτυρία, φυσικά, έχει τις αδυναμίες της. Το κλείσιμο ή το σαμποτάρισμα ενός πανεπιστημίου δεν θα μπορούσε να επηρεάσει αποφασιστικά την πορεία των γεγονότων - η εκπαίδευση απλώς δεν είναι τέτοιου είδους βιομηχανία που εξαρτάται ζωτικά από μια τέτοια απεργία. Εξάλλου, οι φοιτητικές οργανώσεις συχνά παραμένουν τυπικές, αδύναμες και πιστές στο ίδρυμα. Και, φυσικά, υπάρχει ένα ορισμένο επίπεδο παθητικότητας και φόβου, παρόλο που δεν αποτελεί ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της φοιτητικής κοινότητας, αλλά μάλλον χαρακτηριστικό της ρωσικής κοινωνίας στο σύνολό της.

Τώρα για το πώς εξελίχθηκε η φοιτητική αντίσταση κατά τη διάρκεια αυτών των τριών μακρών μηνών. Στην αρχή, είδαμε μια έξαρση της δραστηριότητας διαμαρτυρίας, αλλά τώρα που το πρώτο σοκ και ο ενθουσιασμός έχουν περάσει, γίνεται όλο και πιο δύσκολο να διατηρηθεί και να αναπτυχθεί. Πολλοί από όσους συμμετέχουν στον αντιπολεμικό ακτιβισμό βιώνουν εξουθένωση, κόπωση και απελπισία, βλέποντας συνεχώς τις εικόνες θανάτου και καταστροφής στην Ουκρανία καθώς και την παραφροσύνη και τη βιαιότητα της καταστολής στη Ρωσία. Δυστυχώς, οι σημερινές διαμαρτυρίες δεν παράγουν γρήγορες και ορατές αλλαγές, γι' αυτό βλέπουμε την αποστολή μας στην προετοιμασία των υποδομών, στη δημιουργία διασυνδέσεων και στη διερεύνηση τρόπων και δυνατοτήτων για περαιτέρω αλλαγές. Με άλλα λόγια, πρέπει να δημιουργήσουμε κοινότητες που θα μπορούσαν δυνητικά να αποτελέσουν τη βάση για μια μελλοντική κοινωνία - μια πιο ενεργητική κοινωνία, αποτελούμενη από εκείνους που έχουν μεγαλύτερη επίγνωση του είδους του κράτους στο οποίο θα ήθελαν να ζήσουν και του είδους των πραγμάτων που θα ήθελαν να συμβούν στη χώρα τους. Μια κοινωνία στην οποία δεν θα υπάρχει το μούδιασμα και η παθητικότητα που κατέστησαν δυνατά τέτοια τρομερά γεγονότα όπως ο πόλεμος στην Ουκρανία. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο συγκεντρωθήκαμε σήμερα εδώ, για να κάνουμε ένα βήμα προς αυτή την κατεύθυνση.

Mark (PhysTech against War): Όταν ξεκίνησε ο πόλεμος, εμείς - μερικοί φοιτητές του Τμήματος Φυσικής - αποφασίσαμε να συγκεντρωθούμε και να συζητήσουμε τι θα μπορούσαμε να κάνουμε. Συνεργαστήκαμε μέσω διαφόρων φοιτητικών υποομάδων και κανονίσαμε μια συνάντηση. Εμφανίστηκαν περίπου 15-20 άτομα. Αρχικά, είχαμε την ιδέα (και την μοιραζόμαστε ακόμα και σήμερα) ότι θα έπρεπε να εργαστούμε για να κάνουμε ορατή την αντιπολεμική μας στάση, για παράδειγμα, δίνοντας στον κόσμο πράσινες κορδέλες, αφήνοντας αντιπολεμικές επιγραφές στους πίνακες στις αίθουσες διδασκαλίας και κολλώντας αντιπολεμικά αυτοκόλλητα. Ορισμένες από αυτές τις πρωτοβουλίες πραγματοποιήθηκαν, ενώ άλλες, όπως η ιδέα των πράσινων κορδελών, συνάντησαν ελάχιστη υποστήριξη.

Οι δραστηριότητές μας έχουν πλέον μετεξελιχθεί: συναντιόμαστε τακτικά για να συζητήσουμε θέματα που σχετίζονται με τον πόλεμο, είτε ιστορικά είτε κοινωνικοπολιτικά. Οι συναντήσεις αυτές είναι ανοιχτές και νέοι άνθρωποι έρχονται τακτικά, με 1-2 νεοεισερχόμενους σε κάθε συνάντηση. Υπάρχουν αρκετές δεκάδες άτομα στην κοινότητα των συμμετεχόντων στις συναντήσεις. Έχουμε ένα κανάλι στο Telegram με λίγο λιγότερους από 700 συνδρομητές. Πιθανότατα αυτό δεν είναι ένα τεράστιο μέρος όλων των φοιτητών του Ινστιτούτου Φυσικής και Τεχνολογίας της Μόσχας, με τους 7.000 περίπου φοιτητές του. Μια άλλη βασική προτεραιότητα της δουλειάς μας είναι η υποστήριξη των συντρόφων που βρίσκονται σε δύσκολη κατάσταση εξαιτίας των ατομικών τους δράσεων διαμαρτυρίας. Για παράδειγμα, αν συνελήφθησαν σε συγκεντρώσεις, αλλά όχι μόνο αυτό. Τους υποστηρίξαμε στο δικαστήριο, φτιάξαμε πακέτα φροντίδας για όσους βρίσκονται στη φυλακή και καλέσαμε στα γραφεία της αστυνομίας όταν οι συλληφθέντες δεν αφέθηκαν ελεύθεροι.

Αποφασίσαμε ότι δεν θα δρούσαμε ανώνυμα και ότι θα έπρεπε να δράσουμε δημόσια. Μιλάμε για το ποιοι είμαστε, μιλάμε για τις θέσεις και τις μεθόδους μας. Βέβαια, δεν αποκαλύπτουν όλοι στην κοινότητά μας την ταυτότητα και το όνομά τους, αλλά κάποιοι άνθρωποι δρουν δημόσια απέναντι στη διοίκηση. Σε αυτό το σημείο, είμαστε τυχεροί σε σύγκριση με άλλα πανεπιστήμια: η διοίκηση δεν μας υποστήριξε, φυσικά, αλλά ήταν επιεικής. Αρχικά, μας είπαν να μην περάσουμε την κόκκινη γραμμή, διαφορετικά θα είχαμε πρόβλημα. Αυτή η γραμμή δεν ήταν σαφώς σημειωμένη, αλλά απ' όσο καταλαβαίνω, σε αυτό το στάδιο, το έργο μας δεν την υπερβαίνει και δεν αντιμετωπίζουμε μεγάλη αντίδραση. Θα έλεγα ότι, από σήμερα, το κύριο πρόβλημά μας είναι το πολύ στενό φάσμα των ενεργειών που μπορούν να πραγματοποιηθούν, ώστε να μην οδηγήσουν σε προβλήματα, αν πραγματοποιηθούν δημόσια και ανοιχτά. Για να είμαι ειλικρινής, δεν υπάρχουν σχεδόν καθόλου τέτοιες επιλογές αυτή τη στιγμή, και η δραστηριότητα που κάνουμε δεν μπορεί πραγματικά να χαρακτηριστεί αντιπολεμική. Πρόκειται περισσότερο για την υποστήριξη ανθρώπων με αντιπολεμικές απόψεις, τη διατήρηση και ενίσχυση οριζόντιων συνδέσεων μέχρι να υπάρξει η ευκαιρία για αλλαγή.

Βρισκόμαστε σε αυτή τη δύσκολη κατάσταση: αν δεν αναλάβουμε δράση, η κοινότητα θα μείνει στάσιμη- αν υπάρχει υπερβολική δράση, υπάρχει κίνδυνος διώξεων και, πάλι, στασιμότητα. Πρέπει να βαδίσουμε ανάμεσα σε αυτά τα δύο άκρα για να μπορέσουμε να επηρεάσουμε την κατάσταση.

Άννα (Κρατικό Πανεπιστήμιο Tyumen): Εκπροσωπώ την ομάδα πρωτοβουλίας TyumSU που δημιουργήθηκε φέτος. Κυριολεκτικά μόλις ξεκινήσαμε τη δράση μας, δεν είχαμε ακόμη χρόνο να κάνουμε κάτι συγκεκριμένο, αλλά έχουμε ήδη αποκτήσει εμπειρία που μπορούμε να μοιραστούμε. Πρώτα απ' όλα, ενώ η συμμετοχή σε έναν αναγνωρισμένο φοιτητικό σύλλογο θα μπορούσε να προσφέρει ορισμένα οφέλη και εκτίμηση, η συμμετοχή σε μια ανεξάρτητη πρωτοβουλία, αντίθετα, οδηγεί σε υψηλότερες απαιτήσεις και πιέσεις. Θα πρέπει κανείς να είναι έτοιμος για αυτό, και θα πρέπει να υπάρχουν δομές έτοιμες να υπερασπιστούν τους φοιτητές. Αυτές θα μπορούσαν να είναι οι συμβατικές δομές που έχουν υιοθετηθεί: φοιτητικά συμβούλια, συνδικάτα, κ.λπ. Εναλλακτικά, μπορείτε να οργανωθείτε σε μικρές εναλλακτικές ομάδες ανάλογα με το θέμα και τους ανθρώπους που έχουν τη δυνατότητα να το επιλύσουν, και στη συνέχεια να διατηρήσετε μια τέτοια ομάδα ως μόνιμα λειτουργική οργάνωση.

Δεύτερον, είναι κρίμα που δεν μπορούμε να αξιοποιήσουμε την εμπειρία των προηγούμενων γενεών: επειδή η έλευση της εποχής του Διαδικτύου έχει αλλάξει ριζικά τη φοιτητική ζωή και είμαστε πλέον αναγκασμένοι να αναζητήσουμε νέες μορφές αυτοοργάνωσης και ακτιβισμού. Δεν αρκεί μόνο να διατηρούμε ένα κανάλι Telegram ή να μοιράζουμε φυλλάδια, πρέπει να κάνουμε όλα τα είδη δράσεων. Και, τόσο οι offline όσο και οι online δραστηριότητες θα ακολουθηθούν από την αντίδραση της διοίκησης του Πανεπιστημίου. Α, και δέχομαι συγχαρητήρια - μόλις με απέβαλαν! [σημείωση: η Άννα αποβλήθηκε πρόσφατα από το Κρατικό Πανεπιστήμιο του Tyumen για τη δημιουργία και την προώθηση της ομάδας πρωτοβουλίας].

Aleksey (Viatka Whispers): Είχα την ιδέα να αναπτύξω μια πλατφόρμα μιμιδίων. Ήταν ένα μικρό πράγμα που τα ξεκίνησε όλα. Με την πάροδο του χρόνου, απέκτησα διασυνδέσεις με άλλους ανθρώπους που διατηρούσαν παρόμοια άτυπα ιστολόγια και κοινότητες meme. Για μεγάλο χρονικό διάστημα, χρησιμοποιούσαμε το κανάλι Telegram για μιμίδια και μηνύματα που δεν μπορούσαν να δημοσιευτούν στο Vkontakte [δημοφιλές ρωσικό μέσο κοινωνικής δικτύωσης], για παράδειγμα, μια ιστορία για τους υπεύθυνους από την πρυτανεία που πήγαιναν στις συγκεντρώσεις του Ναβάλνι για να ελέγξουν τους φοιτητές.

Τον Φεβρουάριο, όταν ξεκίνησε ο πόλεμος, συνειδητοποίησα ότι έπρεπε να αλλάξουμε το περιεχόμενο και να δεθούμε ακόμη πιο έντονα. Φοβόμασταν λιγότερο από τους άλλους, επειδή στο Κίροφ οι νέοι που αποτελούν την αντιπολίτευση είναι όλοι δικτυωμένοι και γνωρίζονται μεταξύ τους. Ίσως έχετε ακούσει για τα Κοινοβούλια Νεολαίας στις περιφερειακές νομοθετικές συνελεύσεις. Φοιτητές από διάφορα πανεπιστήμια και κόμματα συμμετείχαν σε αυτές τις κοινοβουλευτικές εκλογές προκειμένου να μπουν στο νομοθετικό έργο, παρόλο που αυτό το κοινοβούλιο ήταν συμβουλευτικό όργανο. Αυτό ήταν που έφερε τους εμπλεκόμενους νέους ακόμα πιο κοντά ο ένας στον άλλον.

Τώρα θα σας μιλήσω για τις μικρο-δράσεις που οργανώθηκαν μέσω του καναλιού μας στο Telegram. Αποφασίσαμε ότι θα υποστηρίξουμε εκείνους που κατηγορήθηκαν βάσει των άρθρων 20.2 και 20.3.3 του ρωσικού κώδικα διοικητικών αδικημάτων [σημείωση: μαζική δράση που πραγματοποιήθηκε κατά παράβαση της καθιερωμένης τάξης και δυσφήμιση του ρωσικού στρατού αντίστοιχα]. Υπάρχουν, για παράδειγμα, εκείνοι που κατηγορήθηκαν απλώς για την αναδημοσίευση ενός μηνύματος. Ενθαρρύνουμε τους ανθρώπους να προσέλθουν σε συγκεκριμένη ακρόαση, βιντεοσκοπούμε την ακρόαση και προσπαθούμε να υποστηρίξουμε ότι πρόκειται για ακτιβιστές που τιμωρούνται χωρίς λόγο και ότι χρειάζονται υποστήριξη. Στην αρχή ήρθαν μόνο λίγοι άνθρωποι- αλλά στην τελευταία συνεδρίαση του δικαστηρίου που έγινε στα μέσα Μαΐου γεμίσαμε σχεδόν ολόκληρη την αίθουσα, ενώ εμφανίστηκε και ένας εκπρόσωπος του Τύπου. Όσον αφορά τις offline εκδηλώσεις, οργανώσαμε ένα εργαστήριο, καλώντας ανθρώπους που μπορούσαν να ράψουν, να ζωγραφίσουν ή να προσαρμόσουν ρούχα. Όταν το κύμα διαμαρτυρίας είχε υποχωρήσει, αρχίσαμε να φτιάχνουμε οπτικό υλικό διαμαρτυρίας, έτσι ώστε όσοι δεν ξέρουν πώς να το κάνουν ή απλά δεν έχουν τα υλικά να είναι πιο εύκολο να συμμετάσχουν.

Τον Μάρτιο, δημοσιεύσαμε μια ανοιχτή αντιπολεμική επιστολή, όπως και άλλα πανεπιστήμια. Μετά τη δημοσίευσή της, όσοι φοιτητές την υπέγραψαν κλήθηκαν στο γραφείο του πρύτανη για μια συζήτηση. Για κάποιους από αυτούς, η συζήτηση κύλησε ομαλά, ενώ άλλοι βίωσαν μεγάλη πίεση. Στη συνέχεια, συνεργαστήκαμε με άτομα από άλλες πόλεις, τα οποία επίσης διαθέτουν κανάλια Telegram ή είναι σε θέση να συλλέξουν και να διαδώσουν το μήνυμα, και δημιουργήσαμε ένα εγχειρίδιο [σημείωση: το εγχειρίδιο για το πώς πρέπει να συμπεριφέρονται κατά τη διάρκεια μιας συζήτησης στο γραφείο του πρύτανη]. Αν δεν κάνω λάθος, κανένας άλλος φοιτητής δεν προσκλήθηκε αφού έγινε διαθέσιμο αυτό το εγχειρίδιο. Τώρα ο μόνος τρόπος για να προκαλέσουμε την ευαισθητοποίηση των φοιτητών και να παρέχουμε στους φοιτητές που δεν γνωρίζουμε προσωπικά σχετικές πληροφορίες είναι η αλληλοκοινοποίηση με άλλους ακτιβιστές και παρόμοια κανάλια Telegram: έτσι κυκλοφορούν οι πληροφορίες και όλοι συνδεόμαστε.

Leonid (Groza): Groza είναι ένα δίκτυο ανεξάρτητων φοιτητικών εκδόσεων που λειτουργούν σε διάφορες περιοχές της χώρας. Πριν από δύο χρόνια ξεκινήσαμε ένα ανεξάρτητο φοιτητικό μέσο ενημέρωσης στο Καζάν και ήταν επιτυχημένο, οπότε τώρα μπορούμε να προσπαθήσουμε να το κάνουμε και σε άλλες πόλεις. Εδώ και περίπου ένα μήνα εργαζόμαστε ήδη στο Νοβοσιμπίρσκ, τις επόμενες ημέρες θα ξεκινήσουμε μια έκδοση στο Εκατερίνμπουργκ, και η τέταρτη πόλη στη λίστα μας είναι η Αγία Πετρούπολη.

Θα σας μιλήσω για τις στάσεις των δύο πόλεων, στις οποίες δραστηριοποιούμαστε. Στο Καζάν, οι φοιτητές είναι γενικά μάλλον παθητικοί. Κάτι εξακολουθεί να συμβαίνει, αλλά κανείς δεν μιλάει πια δημόσια, κανείς δεν κάνει πικετοφορίες. Αρχικά, εκεί η συντριπτική πλειοψηφία ήταν επιρρεπής στο κλίμα διαμαρτυρίας, αλλά στη συνέχεια αυτό υποχώρησε. Ο κόσμος έχει αρχίσει να συνηθίζει τον πόλεμο, και αυτό είναι πολύ κακό. Σε αυτό το πλαίσιο, η προπαγάνδα βρίσκεται σε άνοδο.

Στο Ταταρστάν, η διοίκηση του Πανεπιστημίου γνωρίζει ότι αν ασκήσει επιπλέον πίεση στους νέους που διαφωνούν, η διαφωνία τους θα δυναμώσει. Για παράδειγμα, οι φοιτητές του Κρατικού Πανεπιστημίου Αρχιτεκτονικής και Μηχανικής του Καζάν φοβούνται την αποβολή, όλοι αλληλοτρώγονται και είναι έτοιμοι να καταγγείλουν ο ένας τον άλλον, ενώ υπάρχει ακόμη και ένα σήμα Ζ στην πόρτα του πρύτανη. Αλλά την ίδια στιγμή, υπάρχει ένας γενναίος φοιτητής που διαδηλώνει [σημείωση: το όνομα του φοιτητή είναι Denis Mokrushin]: όσο περισσότερη πίεση, τόσο εντονότερη η αντίδραση.

Η πανεπιστημιακή προπαγάνδα ξεκίνησε περίπου ένα μήνα μετά την έναρξη του πολέμου, δηλαδή με μεγάλη καθυστέρηση. Στην αρχή, ήταν πολύ χαμηλής ποιότητας, και τα καλύπταμε όλα λεπτομερώς, αφού είχαμε παρατηρήσει. Ως απάντηση σε αυτή την αντίδραση, όσοι έκαναν προπαγανδιστικό έργο άρχισαν να εισάγουν πιο εξελιγμένες μεθόδους. Κάλεσαν τον Marat Bashirov στο Kazan KFU, έναν πολιτικό επιστήμονα που είναι έξυπνος και ικανός να πείσει ένα άτομο χωρίς σταθερή στάση. Σε γενικές γραμμές, το Πανεπιστήμιο άρχισε να μιλάει με τους φοιτητές και να απαντά στις δύσκολες ερωτήσεις τους. Αυτό είναι πολύ ατυχές, διότι ο πόλεμος δεν είναι θέμα συζήτησης, δεν υπάρχει τίποτα να συζητήσουμε, πραγματικά.

Όσον αφορά το Νοβοσιμπίρσκ, η πίεση στα πανεπιστήμια δεν είναι τόσο ισχυρή και εξελιγμένη. Όταν επισκεφθήκαμε το Κρατικό Πανεπιστήμιο του Νοβοσιμπίρσκ, δεν παρατηρήσαμε κανένα υπερπατριωτικό σύνθημα ή Z-σημάδια. Τα μικρότερα πανεπιστήμια έχουν τη φιλο-κρατική προπαγάνδα τους, αλλά είναι ρηχή και κακόγουστη, εκτελείται μάλλον τυπικά παρά με στόχο να είναι αποτελεσματική σε αντίθεση με το Καζάν. Στο Νοβοσιμπίρσκ, υπήρξε μια αντιπολεμική πρωτοβουλία που υπογράφηκε από 1400 άτομα περίπου μόνο από το NSU, δηλαδή, σε σύγκριση με το Καζάν, ένας πολύ μεγάλος αριθμός φοιτητών.

Σόφια (SAD) {SAD είναι η συντομογραφία του Φοιτητικού Αντιπολεμικού Κινήματος -Studencheskoe Anti Voyennoye Dvizheniye στα ρωσικά- με το sad να σημαίνει επίσης κήπος, εξ ου και το λογοπαίγνιο.}: Παλαιότερα ονομαζόμασταν Φοιτητές κατά του Πολέμου, αλλά τώρα έχουμε αλλάξει το όνομά μας σε Φοιτητικό Κίνημα κατά του Πολέμου. Βλέπουμε τους εαυτούς μας ως ένα οριζόντιο κίνημα βάσης που συνδέει τους φοιτητές και βασίζεται σε διάφορες πρωτοβουλίες του Πανεπιστημίου. Λειτουργούμε ανώνυμα, κυρίως επειδή στοχεύουμε στη δημιουργία μιας υποδομής για τη σύνδεση κοινοτήτων και την εισαγωγή ιδεών ακτιβισμού διαμαρτυρίας. Με άλλα λόγια, το κύριο καθήκον μας υπερβαίνει τη διαμαρτυρία κατά του πολέμου και θέλουμε να το κάνουμε πριν αντιμετωπίσουμε πίεση.

Αρχικά, οργανώσαμε την εκπαιδευτική απεργία «Βιβλία αντί για βόμβες». Η ιδέα πίσω από αυτήν ήταν να σχηματίσουμε ομάδες φοιτητών μέσω της αυτομόρφωσης, όπως λέσχες συζήτησης και ομάδες ενδιαφέροντος. Αυτές οι λέσχες θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως ένα είδος εργαστηρίου, όπου οι φοιτητές θα μάθαιναν να επικοινωνούν, να εκφράζουν τις επιθυμίες και τις ανησυχίες τους, να προσπαθούν να κατανοήσουν την κατάσταση και να συζητούν πώς θα μπορούσαν να κάνουν τη διαφορά. Δεύτερον, οργανώσαμε τη Συμμαχία Εκπαιδευτικών Ενάντια στον Πόλεμο. Αυτό περιελάμβανε προσωπικές συναντήσεις, επαφή με καθηγητές, συγγραφή οδηγιών και προτάσεων για το πώς θα μπορούσαν να συμμετάσχουν στην αντιπολεμική αντίσταση, να διδάξουν υπό τις νέες συνθήκες και να υποστηρίξουν τους μαθητές τους.

Τρίτον, ξεκινήσαμε την καμπάνια «Πρύτανη, Αποσύρετε την υπογραφή σας!» και πρόσφατα συνοψίσαμε τα ενδιάμεσα αποτελέσματά της. Δυστυχώς, η εκστρατεία δεν πέτυχε τον αρχικό της στόχο. Και όμως, η εκστρατεία ελπίζουμε ότι προκάλεσε τη δέσμευση των φοιτητών και διευκόλυνε τις διασυνδέσεις εντός του Πανεπιστημίου.

 https://posle.media/?p=703&lang=en

Τελευταία τροποποίηση στις Παρασκευή, 01 Ιουλίου 2022 23:04

Προσθήκη σχολίου

Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο.