Παρασκευή, 01 Ιουλίου 2022 22:45

Ρωσία: Φοιτητές κατά του πολέμου. Μέρος δεύτερο

Ρωσία: Φοιτητές κατά του πολέμου. (Μέρος δεύτερο)

ΠΗΓΗ: https://posle.media

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: elaliberta.gr

Παρουσιάζουμε το δεύτερο μέρος της συζήτησης που είναι αφιερωμένο στις πρωτοβουλίες των φοιτητών. Η αποκέντρωση της διαμαρτυρίας και οι αλλαγές στο ρόλο των πανεπιστημίων στη Ρωσία βρίσκονται στο επίκεντρο αυτής της συζήτησης.

Σχετικά με τα σχέδια για το μέλλον

Sophia (SAD): Το πρώτο πράγμα στην ατζέντα μας είναι η επικοινωνία μεταξύ των φοιτητών εντός των πόλεων και των πανεπιστημίων και ανάμεσά τους. Αυτό είναι απαραίτητο προκειμένου να δημιουργηθούν δεσμοί και να ανταλλαγούν εμπειρίες μεταξύ των πρωτοβουλιών, καθώς και για να διασφαλιστεί ότι οι άνθρωποι που αισθάνονται απομονωμένοι θα μπορούσαν να γίνουν μέρος των ομάδων που ήδη υπάρχουν. Στην αρχή φοβηθήκαμε ότι αυτό μπορεί να μην είναι ασφαλές για τους φοιτητές, γι' αυτό και δεν δώσαμε μεγάλη προσοχή στη συγκεκριμένη δράση. Τώρα σκεφτόμαστε ένα έντυπο αίτησης για τους νεοεισερχόμενους και κάποιο είδος τεχνικής πιστοποίησης.

Το δεύτερο σημαντικό ζήτημα είναι η συνεργασία με συνδικάτα και φοιτητικές οργανώσεις. Σκεφτόμαστε τρόπους διείσδυσης στα υπάρχοντα επίσημα συνδικάτα και φοιτητικά συμβούλια, καθώς και στρατηγικές για τη δημιουργία νέων. Σε αυτό το σημείο συνεργαζόμαστε με το Antijob [ένας ιστότοπος για τη δημιουργία μαύρης λίστας εργοδοτών] και το Anti-War Foundation [ένα κανάλι στο Telegram που βοηθάει ανθρώπους που απολύονται λόγω της αντιπολεμικής τους στάσης], οι οποίοι παρέχουν συμβουλές και βοηθούν στην αυτοοργάνωση. Ωστόσο, αυτές οι δύο πρωτοβουλίες αφορούν περισσότερο τους εκπαιδευτικούς, ειδικά εκείνους που απολύονται για την αντιπολεμική τους στάση.

Τρίτον, αναπτύσσουμε τώρα ενεργά την ιδέα των "Drifts". Οι περισσότεροι άνθρωποι που κρεμούν φυλλάδια, ζωγραφίζουν γκράφιτι ή φτιάχνουν memorials το κάνουν μόνοι τους και στην πορεία συγκεντρώνουν γνώσεις για το πώς να το κάνουν με ασφάλεια. Σημειώνουν τα καταλληλότερα σημεία, εξετάζουν τη θέση των καμερών. Επί του παρόντος αυτή η γνώση δεν καταγράφεται πουθενά και η ιδέα πίσω από το "Drifts" είναι να δημιουργηθεί ένας χάρτης της πόλης που θα επιτρέπει σε μεμονωμένους ακτιβιστές να μεταδίδουν και να παρατείνουν τη διαμαρτυρία. Αν κάποιος θέλει να μπει για πρώτη φορά στον [ακτιβισμό], η χρήση αυτού του εργαλείου θα του επιτρέψει να συνδεθεί με μια ήδη υπάρχουσα διαδρομή ή πρωτοβουλία αντί να ξεκινήσει από το μηδέν.

Lilia (SAD): Ναι, το "Drift" αφορά κυρίως την αποκέντρωση της διαμαρτυρίας και τη βιωσιμότητά της. Γνωρίζουμε ότι οι κεντρικές διαμαρτυρίες δεν λειτουργούν. Το τελευταίο κύμα ήταν στις 2 Απριλίου. Τότε ο κόσμος απλά δεν έφτασε στο χώρο της συγκέντρωσης διαμαρτυρίας, αφού τον έπιασαν στα γρήγορα και τον έσπρωξαν μέσα σε κλούβες της αστυνομίας. Συχνά αυτές οι κεντρικές διαμαρτυρίες οργανώνονται από ανθρώπους που έχουν ήδη φύγει [από τη Ρωσία] και δεν καταλαβαίνουν πολύ καλά τι συμβαίνει εδώ και τώρα. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο θα θέλαμε να κάνουμε τις διαμαρτυρίες στους δρόμους πιο διάσπαρτες και δύσκολα ανιχνεύσιμες, έτσι ώστε η δράση διαμαρτυρίας να μπορεί να λαμβάνει χώρα όχι μόνο στο κέντρο της πόλης αλλά και σε πιο απομακρυσμένες κατοικημένες περιοχές. Πρέπει επίσης να δημιουργήσουμε τοπικές και υπερτοπικές συμμαχίες για να φέρουμε την καθολικότητα στη διαμαρτυρία. Μια τέτοια καθολικότητα λαμβάνει υπόψη της την πολλαπλότητα και δεν προσπαθεί να εξαναγκάσει όλους να συμμετάσχουν σε έναν ενιαίο τύπο διαμαρτυρίας. Αυτή τη στιγμή αναπτύσσουμε διάφορες στρατηγικές δράσης επί τόπου και θέλουμε πραγματικά να ενώσουμε όσο το δυνατόν περισσότερες περιοχές. Μου φαίνεται ότι αυτό συμβαδίζει με την πρόσφατη έξαρση των απο-αποικιακών πρωτοβουλιών [σημείωση: διάφορα αντιπολεμικά αιτήματα και ανοιχτές επιστολές έχουν υπογραφεί από εκπροσώπους μη ρωσικών εθνικοτήτων]. Επιπλέον, για να μην ξεφουσκώσει η διαμαρτυρία και γίνει καταθλιπτική, θα πρέπει να φέρεις κάτι διασκεδαστικό σε αυτήν. Το "Drift" είναι ταυτόχρονα ένας περίπατος και μια έρευνα στον αστικό χώρο.

Mark (PhysTech against War): Στη Μόσχα, ειδικότερα, θα γίνουν εκλογές για τα δημοτικά συμβούλια. Οι υποψήφιοι [της αντιπολίτευσης] θα παρουσιάσουν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, ίσως με συγκαλυμμένο τρόπο, την αντιπολεμική ατζέντα. Σχεδιάζουμε να συμμετάσχουμε στις προεκλογικές εκστρατείες αυτών των υποψηφίων και να τους βοηθήσουμε να μεταφέρουν το αντιπολεμικό τους μήνυμα στους ψηφοφόρους.

Aleksey (Viatka Whispers): Έχουμε επίσης μια ιδέα που θα μπορούσαμε να υλοποιήσουμε. Ο φίλος μου πρότεινε ότι θα μπορούσαμε να δημιουργήσουμε έναν κατάλογο των δημοσίων υπαλλήλων που διαδίδουν ενεργά φιλοπολεμική προπαγάνδα στο πανεπιστήμιο. Δυστυχώς, υπάρχουν τέτοιοι καθηγητές. Τώρα είναι δύσκολο να τους επηρεάσουμε με κάποιο τρόπο, αλλά στο μέλλον ένας τέτοιος κατάλογος θα βοηθήσει να καταλάβουμε ποιος αξίζει τη συνεργασία και ποιος πρέπει να αποφεύγεται.

Για τη δυναμική των διαδηλώσεων και την εμπειρία των διαδηλώσεων

Aleksey (Viatka Whispers): Όταν ξεκίνησε ο πόλεμος όλοι τσέκαραν συνεχώς τα τηλέφωνά τους για να δουν τι συνέβαινε. Φαίνεται ότι υπήρχαν κάποιοι άνθρωποι που υποστήριζαν ενεργά την εισβολή. Στη συνέχεια άρχισαν να καταλαβαίνουν τις συνέπειες: κάποιος είχε συγγενείς που στάλθηκαν στον πόλεμο, η οικονομική κατάσταση κάποιου επιδεινώθηκε, οπότε ο αριθμός των υποστηρικτών του πολέμου μειώθηκε.

Μου φαίνεται ότι πολλοί φοιτητές έχουν αντιπολεμική θέση, αλλά προκειμένου να διατηρήσουν την ψυχική τους υγεία είτε απομονώνουν τον εαυτό τους από τον πόλεμο είτε τον συζητούν, αλλά μόνο σε συζητήσεις με φίλους, αν κάτι τους προκαλεί εκνευρισμό. Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν νέοι ακτιβιστές και νέα πρότζεκτ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Φαίνεται να υπάρχουν περισσότεροι ενεργοί άνθρωποι ούτως ή άλλως.

Leonid (Groza): Γενικά, από την αρχή του πολέμου, όσοι είναι εναντίον του έχουν ριζοσπαστικοποιηθεί. Αυτοί που είναι υπέρ του δεν μίλησαν τότε, και εξακολουθούν να μην μιλούν γι' αυτό, ωστόσο φαίνεται να υπάρχει μεγαλύτερη ουδετερότητα. Αυτό εκφράζεται με το γεγονός ότι οι άνθρωποι δεν είναι πλέον τόσο συγκλονισμένοι από αυτό που συμβαίνει. Δημοσιεύουμε ειδήσεις για όλους τους ανθρώπους [που στρατολογήθηκαν στον ρωσικό στρατό] από το Ταταρστάν. Αν στην αρχή αυτό προκαλούσε θλίψη, τώρα αρχίζει να εξοργίζει τους ανθρώπους, οι οποίοι αντιδρούν: "Γιατί το δημοσιεύετε αυτό;" Αλλά εμείς θα δημοσιεύσουμε αυτές τις πληροφορίες, επειδή ο πόλεμος είναι πόλεμος, και ακόμη και αν δεν θέλετε να μάθετε γι' αυτόν, πρέπει να μάθετε. Κάποιοι εξοργίζονται που υπάρχουν τέτοια δυσάρεστα θέματα στο newsfeed, αντί να εξοργίζονται με τον ίδιο τον πόλεμο. Κάποιοι αναστατώνονται όταν ακούνε για τον πόλεμο και δεν θέλουν να το συζητήσουμε. Επίσης, κανείς δεν θέλει πραγματικά να κάνει τίποτα. Υπήρξε μια αντιπολεμική επιστολή που ακολουθήθηκε από αστυνομικές έρευνες στα σπίτια των ανθρώπων και τώρα οι φοιτητές του Ομοσπονδιακού Πανεπιστημίου του Καζάν, για παράδειγμα, δεν βγαίνουν πλέον σε πικετοφορία. Υπάρχει μια ομάδα που ονομάζεται Resonance, που βάζει φυλλάδια ανώνυμα και οι δραστηριότητές της είναι πιο αντάρτικες. Δυστυχώς, συνολικά η δραστηριότητα βρίσκεται σε πτώση.

Vasilisa (SAD): Κάνουμε συνεχώς κάτι, αλλά τίποτα δεν αλλάζει. Τώρα το ερώτημα είναι ο μετασχηματισμός. Νομίζω ότι αυτό το καλοκαίρι πρέπει να χρησιμοποιηθεί για προετοιμασία. Για παράδειγμα, αυτό το διάστημα θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για την αλλαγή των φοιτητικών συμβουλίων των πανεπιστημίων. Μπορούμε να προετοιμάσουμε ένα πρόγραμμα που θα προτείνουμε στα φοιτητικά συμβούλια προκειμένου να επεκτείνουμε την αυτοδιοίκηση των φοιτητών. Οι διοικήσεις υποστήριξαν τον πόλεμο, και τα φοιτητικά συμβούλια ως κατώτερο επίπεδο της διοίκησης δεν αντιστάθηκαν, παρέμειναν σιωπηλά, προσποιούμενα ότι τίποτα δεν είχε αλλάξει. Ίσως αυτό το κατώτερο επίπεδο που βρίσκεται ανάμεσα στη διοίκηση και τους φοιτητές, είναι ένας καλός στόχος για να μετασχηματιστεί το κίνημα.

Nestor (SAD): Φυσικά, έχουμε κάποια νομικά και ζητήματα δημοσιότητας, αλλά δεν έχουν πλέον την ίδια σημασία που τους απέδιδε, για παράδειγμα, η φιλελεύθερη αντιπολίτευση. Ο πόλεμος μας έθεσε σε τέτοιες συνθήκες που δεν μπορούμε απλά να βγούμε στις πλατείες [για να συμμετάσχουμε σε συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας], δεν υπάρχει αρκετός κόσμος για κάτι τέτοιο, και το ίδιο το γεγονός ήδη γίνεται αντιληπτό με διαφορετικό τρόπο. Ταυτόχρονα, η διάθεση διαμαρτυρίας ποικίλλει από την απόρριψη, τη διαπραγμάτευση, τις προσπάθειες να προστατευτεί κανείς από [τις πληροφορίες για τον πόλεμο] μέχρι την υποβάθμιση και μερικές φορές - παραγωγικές δράσεις. Είναι πολύ σημαντικό για εμάς να παρακολουθούμε τις παραλλαγές της διαμαρτυρίας, να βρίσκουμε απήχηση. Βλέπουμε ότι υπάρχουν άνθρωποι που είναι έτοιμοι να κολλήσουν φυλλάδια, να ασκήσουν αυτό που αναφέρεται ως βανδαλισμός, να οργανώσουν σαμποτάζ, ακόμη και να χρησιμοποιήσουν κάποιο είδος βίας. Πρέπει να καταλάβουμε πώς να αντιδράσουμε σε αυτό και να εμπλακούμε στο επίπεδο της συσπείρωσης και αλληλεγγύης. Όλοι μας έχουμε διαφορετικό πολιτικό υπόβαθρο και δεν θα είναι δυνατόν να δημιουργήσουμε κάποιο κοινό αντιπολεμικό κίνημα χωρίς να καθοδηγούμαστε από τη λογική της πολυφωνίας. Πρέπει να διαφοροποιηθούμε, να επικεντρωθούμε σε τοπικές και περιφερειακές πρωτοβουλίες, στη συγκέντρωση ανθρώπων σε συγκεκριμένα μέρη, σε συγκεκριμένες πόλεις, σε συγκεκριμένα πανεπιστήμια. Επίσης, σε επίπεδο μέσων ενημέρωσης. Για παράδειγμα, το κανάλι μας είναι μερικές φορές υποτονικό, και αυτό πρέπει να αντισταθμιστεί από άλλες συναφείς δράσεις. Ακόμη και αν πρόκειται για δημοσιογραφία που πρέπει να διατηρεί ουδετερότητα και αντικειμενικότητα, η ανάρτηση ειδήσεων [για τον πόλεμο] στην περίπτωσή μας είναι ήδη μια χειρονομία. Θα ήταν σπουδαίο αν καταφέρναμε να κάνουμε όλα αυτά τα πράγματα να συγκλίνουν. Είναι μια ενδιαφέρουσα εποχή που ζούμε, έχουμε λίγες ελπίδες, αλλά, από την άλλη πλευρά, πολλές προοπτικές. Θα θέλαμε να κάνουμε αυτό το έδαφος γόνιμο, έτσι ώστε να έρθουν νέοι άνθρωποι και να βοηθήσουν αυτούς που είναι ήδη εμπλεκόμενοι, να τους δώσουμε μια μικρή ανάσα.

Mark (PhysTech): Μου φαίνεται ότι τείνουμε να υποτιμούμε τις αρνητικές συνέπειες, οι οποίες συνίστανται στην αποθάρρυνση της συμμετοχής των ανθρώπων, εφόσον οι εκδηλώσεις που έχουν προγραμματιστεί ως μαζικές αποτυγχάνουν να προσελκύσουν πολλούς ανθρώπους. Για παράδειγμα, καλέσαμε τον κόσμο να φορέσει πράσινες κορδέλες στην πανεπιστημιούπολη και αυτό δεν συνέβη. Πιστεύω ότι είναι απαραίτητο να εξετάσουμε ρεαλιστικά κατά πόσο οι διαμαρτυρίες μπορούν να οργανωθούν σε μαζική κλίμακα, ώστε να μην αποθαρρύνονται όσοι αποφασίσουν να συμμετάσχουν σε αυτές.

Για την εκπαίδευση και την πολιτική

Anna (Κρατικό Πανεπιστήμιο Tyumen): Ο επικεφαλής του τμήματος πολιτικής για τη νεολαία στο Κρατικό Πανεπιστήμιο του Τυούμεν κακολογούσε την PhysTech κατά του πολέμου. Υποστήριξε ότι ο κύριος στόχος του πανεπιστημίου ήταν να παρέχει ποιοτική εκπαίδευση, ενώ τα υπόλοιπα ήταν πέρα από την αρμοδιότητά του. Τι μπορείτε να πείτε σχετικά με αυτό;

Mark (PhysTech): Η εκπαίδευση δεν είναι αυτοσκοπός, καθώς κάθε δραστηριότητα πρέπει να έχει ως στόχο την ανθρώπινη [ανάπτυξη]. Η γνώση του κόσμου είναι απαραίτητη, ώστε οι άνθρωποι να μπορούν να ζουν καλά, να ζουν περισσότερο και καλύτερα, και ο πόλεμος είναι η στιγμή που δεν μπορείτε να συνεχίσετε απλά τις δουλειές σας και την εκπαίδευσή σας, επειδή δεν έχουν πλέον νόημα.

Petr (PhysTech): Η σύνδεση μεταξύ της εκπαίδευσης και της πολιτικής ατζέντας είναι πολύ απλή. Για παράδειγμα, υπάρχουν ξένα μαθήματα που έχουν ανακαλέσει τις άδειές τους και τώρα, λόγω του πολέμου, δεν μπορούν να συνεργαστούν με ρωσικά πανεπιστήμια. Πήρα ένα μάθημα στο Coursera και δεν μπορώ να το τελειώσω επειδή έκοψαν τις επαφές με το PhysTech.

Mikhail (PhysTech κατά του πολέμου): Για όσο καιρό σπούδαζα στο πανεπιστήμιο και εργαζόμουν στο εργαστήριο, όλος ο εξοπλισμός ήταν εισαγόμενος από το εξωτερικό και τώρα έχω χάσει την πρόσβαση σε αυτόν. Απ' ό,τι μπορώ να πω, θα είναι δυνατόν να δουλέψω με ό,τι έχει απομείνει στο απόθεμα για ένα ή δύο χρόνια ακόμα, αλλά μετά όλα θα αρχίσουν να καταρρέουν. Για παράδειγμα, στη φυσική: μικροσκόπια ατομικής δύναμης, φωτοπολλαπλασιαστές, αντλίες κενού, κρυογονικός εξοπλισμός, σταθερές πηγές ενέργειας - όλα αυτά κατασκευάζονται στο εξωτερικό. Το ίδιο ισχύει και για τις τεχνολογίες υπολογιστών και τον εξοπλισμό για υπερυπολογιστές. Δεν υπάρχει τίποτα τέτοιο στη Ρωσία. Θα υπάρξει μια αποτυχία σε όλα τα μέτωπα, ένα πισωγύρισμα για 20-30 χρόνια, στο επίπεδο των δεκαετιών 1970-80. Κάτι μπορεί να αντικατασταθεί, αλλά δεδομένης της σημερινής κατάστασης της βιομηχανίας, θα είναι στο επίπεδο του τέλους του 20ου αιώνα. Ως εκ τούτου, είναι άσκοπο να μιλάμε για το μέλλον της ρωσικής επιστήμης, κατά τη γνώμη μου.

Leonid (Groza): Αν μιλήσουμε για τις κύριες αλλαγές στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, μπορούν να επισημανθούν τρία πράγματα:

1. Η Ρωσία εγκαταλείπει τη διαδικασία της Μπολόνια και η τριτοβάθμια εκπαίδευση θα απομονωθεί περαιτέρω. Δεν είμαι μεγάλος ειδικός, αλλά γράφουμε ένα κείμενο για το θέμα αυτό αυτή τη στιγμή, οπότε εδώ είναι ένα απόσπασμα: "Η ημέρα κατάργησης του συστήματος της Μπολόνια θα είναι η "Ημέρα της Νίκης" του διοικητικού-διαχειριστικού καθεστώτος". Η ρωσική επιστήμη θα αποκαλείται με την προσβλητική λέξη "πρωτόγονη". Δεν έχω να προσθέσω πολλά πράγματα εδώ.

2. Από τις 24 Φεβρουαρίου, έγινε φανερό ότι η τηλεόραση δεν θα παρέμενε το μοναδικό όπλο προπαγάνδας, καθώς όλα τα κρατικά ιδρύματα, συμπεριλαμβανομένων των σχολείων, των νηπιαγωγείων και των πανεπιστημίων, κινητοποιήθηκαν για τη διάδοσή της. Αυτό θα ενταθεί. Για παράδειγμα, ο επικεφαλής του Υπουργείου Παιδείας και Επιστημών, Valery Falkov, λέει ότι θέλουν να εισαγάγουν 144 ώρες ενιαίας μελέτης της ιστορίας στα πανεπιστήμια. Είναι σαφές γιατί το χρειάζονται αυτό. Δεν έχω ξαναδεί τα πανεπιστήμια να εμπλέκονται τόσο πολύ στη δημόσια πολιτική. Η κατάσταση δεν πρόκειται να βελτιωθεί με δεδομένη αυτή την τάση, διότι τα πανεπιστήμια θα είναι ακόμη περισσότερο δεμένα με το κράτος.

3. Τα πανεπιστήμια θα αρχίσουν να εργάζονται για το στρατιωτικο-βιομηχανικό σύμπλεγμα. Βρισκόμαστε πρακτικά σε κατάσταση πολέμου, η οικονομία αναδιαμορφώνεται, πράγμα που σημαίνει ότι και τα πανεπιστήμια θα πρέπει να το κάνουν. Τώρα τα πανεπιστήμια θα επικεντρωθούν στην εφαρμοσμένη έρευνα για να εξασφαλίσουν την υποκατάσταση των εισαγωγών. Υπάρχουν επίσης κάποιες φήμες για προγράμματα τοποθέτησης πτυχιούχων [σημείωση: στη Σοβιετική Ένωση προσφέρονταν στους αποφοίτους πανεπιστημίων να εργαστούν σε κάποια απομακρυσμένη περιοχή ή σε μια στρατηγική εγκατάσταση με αντάλλαγμα ένα διαμέρισμα και κοινωνικές παροχές]. Πρέπει να καταλάβετε ότι ο πόλεμος είναι μια φόρμα ζωής στην οποία το κράτος θα προσαρμοστεί, θα αναδιαμορφώσει τα πάντα, συμπεριλαμβανομένων των πανεπιστημίων. Για παράδειγμα, ένας εκπρόσωπος του Υπουργείου Άμυνας έχει ήδη επισκεφθεί ένα από τα πανεπιστήμια της Σιβηρίας [για να ελέγξει αν τα ερευνητικά εργαστήριά τους θα μπορούσαν να καλύψουν στρατιωτικές ανάγκες].

Τα πράγματα θα γίνουν πολύ χειρότερα. Αυτή είναι η απαισιόδοξη άποψή μου...

Nestor (SAD): Θα ήθελα να υποστηρίξω [αυτά που λέτε], αλλά από μια αισιόδοξη πλευρά. Πράγματι, αποτύχαμε να μετατρέψουμε τα πανεπιστήμια σε μια δομή ενάντια σε αυτή τη μηχανή που έχει συγχωνεύσει το κράτος, τον πόλεμο και την κοινωνία, ενάντια στις αξίες που πρεσβεύει η εκπαίδευση. Από την άλλη πλευρά, αυτό που μου δίνει ελπίδα είναι η ιδέα της εξόδου από τα πανεπιστήμια προς νέα συστήματα γνώσης και κοινότητες που βρίσκονται εκτός πανεπιστημίων, αλλά προωθούν τις ίδιες αξίες που υποτίθεται ότι το πανεπιστήμιο προωθούσε. Διότι ακόμη και αν ένα άτομο, για παράδειγμα, σύμφωνα με τον στόχο τοποθέτησης [των φοιτητών μετά την ολοκλήρωση των σπουδών τους], πάει να γράψει λογισμικό για πυραύλους εντοπισμού, μπορείτε να βασιστείτε σε αυτό το άτομο ως σε έναν ιό στο σύστημα αυτό. Αυτή τη στιγμή στο σύστημά μας, είμαστε μια μειοψηφία ιών που επιδιώκουν να μολύνουν τη γνώση και το δημόσιο πεδίο. Βλέπουμε ότι καταφέρνουμε ακόμα να κάνουμε κάτι, ίσως όχι όσο θα θέλαμε, αλλά... Παρόλα αυτά, έχουμε συγκεντρωθεί εδώ σήμερα, και έχοντας μια μακρά εμπειρία ακτιβισμού το βλέπω αυτό ως ένα καλό σημάδι. Για πολλά χρόνια δεν υπήρχε καμία βάση για φοιτητές από διαφορετικές πόλεις να βρουν κοινό έδαφος, να συγκεντρώσουν τις πολιτικές τους προσπάθειες στην ίδια κατεύθυνση, και αυτό είναι τουλάχιστον ένας θετικός παράγοντας.

Ο Αλεξέι Μποροβόι, αναρχικός θεωρητικός και διάσημος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας τη δεκαετία του 1920, όταν έγινε η Οκτωβριανή Επανάσταση, είπε ότι ο μόνος τρόπος για να σωθεί το πανεπιστήμιο ήταν να φύγουμε από αυτό. Μπορούμε να προσφέρουμε κάποιες μορφές σύνδεσης εκτός του πανεπιστημίου σε επίπεδο μέσων ενημέρωσης, διαδικτυακής επικοινωνίας και μακροπρόθεσμα - σε επίπεδο δια ζώσης συναντήσεων. Όλα αυτά είναι απολύτως εφικτά μπροστά στην επιδεινούμενη κατάσταση, επειδή μας προσφέρουν νέα εργαλεία ανάλυσης και δράσης.

Vasilisa (SAD): Είμαστε αντιμέτωποι με ένα πιεστικό ερώτημα σχετικά με το νόημα της εκπαίδευσης γενικά. Τώρα εκπαίδευση είναι όταν γίνεσαι επαγγελματίας που αναλαμβάνει κάποιο είδος εργασίας ή κατακτά μια σειρά από δεξιότητες και στη συνέχεια εκτελεί μια σειρά από λειτουργίες που σχετίζονται με αυτό. Με αυτή την έννοια, η εκπαίδευση είναι ένα είδος οικονομικής επένδυσης. Ταυτόχρονα, δεν προϋποτίθεται ότι θα διαχειριστείτε ενεργά κάτι στη χώρα στην οποία ζείτε. Επομένως, όταν εμφανίζονται στο πανεπιστήμιο πρωτοβουλίες που κάνουν κάτι για την πολιτική εκπαίδευση, προκειμένου να ενεργοποιήσουν και να οργανώσουν τους ανθρώπους, δέχονται χτυπήματα, επειδή "γενικά το πανεπιστήμιο δεν είναι γι' αυτό". Το σημερινό καθήκον είναι, και είναι εδώ και πολύ καιρό, να επαναπροσδιορίσουμε το πανεπιστήμιο. Ίσως είναι απαραίτητο να αναπροσανατολιστεί το πανεπιστήμιο από την κατάρτιση επαγγελματιών στην κατάρτιση ειδικευμένων ανθρώπων ικανών να αλλάξουν τις συνθήκες της ζωής τους με την ευρύτερη έννοια. Φυσικά, μπορείτε να αποφασίσετε να φύγετε και να κάνετε όλα αυτά τα πράγματα έξω από το πανεπιστήμιο, αλλά μου φαίνεται ότι σε αυτή την περίπτωση μπορεί να χάσετε πολλά. Το πανεπιστήμιο έχει κάποια δύναμη, ακόμα κι αν είναι μόνο η δύναμη της αυθεντίας, μπορεί ακόμα να χρησιμοποιηθεί.

Lilia (SAD): Νομίζω ότι έχουμε ήδη αρχίσει να σκεφτόμαστε τη θέση του πανεπιστημίου ως θεσμού και το ερώτημα αν πρέπει να το εγκαταλείψουμε ή να μείνουμε μέσα σε αυτό, όταν γράφαμε ένα κείμενο για τη στρατηγική και την τακτική της Συμμαχίας των Εκπαιδευτικών. Εκεί μιλούσαμε για την ένωση, την από κοινού υπεράσπιση των δικαιωμάτων μας και την αντίσταση στις πιέσεις. Αυτή η δράση λαμβάνει χώρα εντός του πανεπιστημίου, αλλά στη βάση αυτοοργανωμένων ομάδων και με την υποστήριξη διαφόρων οργανώσεων, όπως το Αντιπολεμικό Ίδρυμα. Επίσης, η αυθεντία που αναφέρθηκε προηγουμένως, ειδικά η διδακτική αυθεντία, μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη συγκρότηση φοιτητικών ή ακαδημαϊκών ομάδων. Λοιπόν, ο κύριος στόχος είναι η δημιουργία δεσμών και η ανταλλαγή εμπειριών μεταξύ καθηγητών από διαφορετικές πόλεις και πανεπιστήμια. Εν ολίγοις, προτείνεται να χρησιμοποιηθούν οι δεσμοί που ήδη υπάρχουν μέσα στο πανεπιστήμιο και να ξαναδημιουργηθούν για το αντιπολεμικό κίνημα. Δεν πρόκειται μόνο να φύγουμε από το πανεπιστήμιο, αλλά να πάρουμε μαζί μας ό,τι πολύτιμο βρίσκουμε εκεί..

https://posle.media/?p=733&lang=en

Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 03 Ιουλίου 2022 14:15

Προσθήκη σχολίου

Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο.