Σάββατο, 01 Οκτωβρίου 2022 09:14

Μερική Επιστράτευση στη Ρωσία: Έξι ιστορίες. Μέρος 2

 

 

 

Μερική Επιστράτευση στη Ρωσία: Έξι ιστορίες. Μέρος 2

 

 

Τι μπορούμε να κάνουμε μπροστά στην επιστράτευση; Τι σημαίνει «πατριωτικό καθήκον» σε μια χώρα που διεξάγει έναν εγκληματικό πόλεμο; Σχόλια έξι Ρώσων ανδρών και γυναικών για τις επιλογές τους και τις ιδέες τους για τον πατριωτισμό.

 

 

Λεονίντ, επαγγελματίας πληροφορικής, 31 ετών:

Ήμουν κατά του πολέμου από την αρχή, αλλά δεν πρόβαλα ενεργά τις ιδέες μου. Δεν έχω πάει σε συγκεντρώσεις ή δεν έχω γράψει αναρτήσεις στα κοινωνικά δίκτυα. Μπορούσα πάντα να λέω στους φίλους και τους συγγενείς την άποψή μου, αλλά ήταν ανθρωπιστική και όχι πολιτική. Είμαι πεπεισμένος ότι η στρατιωτική σύγκρουση ως τέτοια είναι ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας.

Δεν βρίσκω πειστικές τις δικαιολογίες για αυτόν τον πόλεμο, όπως η προστασία των συνόρων. Σε βαθύτερες πολιτικές και ιστορικές συζητήσεις, είναι δύσκολο να διαφωνήσει κανείς με ορισμένα επιχειρήματα: Το ΝΑΤΟ, η Αμερική, οι εισβολές τους σε διάφορες χώρες. Αλλά εμείς ήμασταν αυτοί που εισβάλαμε σε ένα κυρίαρχο κράτος, χειραγωγήσαμε τα γεγονότα και παραβιάσαμε τη συλλογική συνθήκη βάσει της οποίας τα σύνορά του ήταν καθορισμένα και κατοχυρωμένα. Στην ουσία, διαπράττουμε ένα έγκλημα.

Έχω υπηρετήσει στο στρατό, έχω τη στρατιωτική μου ταυτότητα και θα μπορούσα να έχω κληθεί στο πρώτο κύμα της επιστράτευσης. Δεν έχω λάβει ακόμη τα χαρτιά της επιστράτευσης, αλλά γνωρίζω καλά ότι μπορεί να έρθουν ανά πάσα στιγμή. Έχω εγκαταλείψει τη χώρα και δεν σκοπεύω να επιστρέψω σύντομα. Το πρώτο πράγμα που θα προσπαθήσω να κάνω είναι να αποκτήσω νόμιμο καθεστώς διαμονής και να νοικιάσω ένα διαμέρισμα.

Λυπάμαι που δεν έφυγα νωρίτερα, γιατί ήταν εύκολο να καταλάβω πού πήγαιναν τα πράγματα: χάναμε στο μέτωπο, έπρεπε να λύσουμε με κάποιο τρόπο τα προβλήματά μας και δεν επρόκειτο να αλλάξουμε τους στόχους μας... Πέντε λεπτά αφότου ο Πούτιν ανακοίνωσε την επιστράτευση, είχα ήδη κλείσει αεροπορικό εισιτήριο. Μετά από αυτό, Πέρασα όλη τη μέρα στην κόλαση των ενημερώσεων. Υπήρχε η αίσθηση ότι τα σύνορα θα μπορούσαν να κλείσουν ανά πάσα στιγμή. Η διέλευση των συνόρων φαινόταν επίσης επικίνδυνη, επειδή θα μπορούσα να λάβω εκεί τα χαρτιά κατάταξης. Τώρα οι δικηγόροι και οι ακτιβιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων προσπαθούν να εξηγήσουν τις διαδικασίες στους ανθρώπους, αλλά εκείνες τις πρώτες ώρες επικρατούσε απόλυτο χάος. Αναχώρησα με ένα μόνο σακίδιο. Ήταν η πιο δύσκολη νύχτα της ζωής μου.

Μόνο τώρα, αρχίζω να σκέφτομαι καθαρά και να βλέπω τα πράγματα χωρίς πανικό. Κανείς δεν καταλαβαίνει τι συμβαίνει: οι άνθρωποι μπορούν να εμποδιστούν να φύγουν ανά πάσα στιγμή. Πρέπει να συνειδητοποιήσει κανείς ότι ζούμε σε ένα παράνομο κράτος, το οποίο είναι το χειρότερο πράγμα. Ακόμα κι αν κάνεις τα πάντα σύμφωνα με το νόμο, αυτό δεν σημαίνει τίποτα.

Δεν νομίζω ότι οι αρχές έχουν σαφές σχέδιο. Η Ρωσία δεν θέλει να επιλύσει τη σύγκρουση ειρηνικά αλλά ούτε και με τους δικούς της όρους. Ούτε η Ουκρανία και η Δύση, η οποία την υποστηρίζει. Ως εκ τούτου, η κατάσταση θα εξελιχθεί περαιτέρω. Το πόσα μέσα θα χρειαστούν οι ρωσικές αρχές, για να συνεχίσουν να ενεργούν σύμφωνα με τα συμφέροντά τους, εξαρτάται από την αντίδραση της Ουκρανίας και της Δύσης. Δεν μπορούμε να προβλέψουμε τίποτα από αυτά. Είμαι βέβαιος ότι δεν πρέπει να υποθέσουμε ότι οι αρχές χρειάζονταν την επιστράτευση μόνο για τη συγκεκριμένη στιγμή και ότι η κατάσταση δεν πρόκειται να επιδεινωθεί.

Νομίζω ότι δεν υπάρχει τίποτα πατριωτικό στο να πάμε σε αυτόν τον πόλεμο. Αντιλαμβάνομαι τον πατριωτισμό ως αγάπη για την πατρίδα σου, τη χώρα σου. Είναι όταν της εύχεσαι ένα ελπιδοφόρο μέλλον, όταν θέλεις να ζήσεις και να μεγαλώσεις τα παιδιά σου σε αυτήν. Αν σκέφτεσαι με τον τρόπο που σκέφτονται οι αρχές, τότε το να πας στον πόλεμο μπορεί να είναι μια πατριωτική ενέργεια για σένα. Αν η αντίληψή σας για τον πατριωτισμό είναι παρόμοια με τη δική μου, τότε, αντιθέτως, το να πηγαίνετε σε πόλεμο είναι πράξη ενάντια στην πατρίδα σας.

 

Σβετλάνα, σχεδιάστρια εσωτερικών χώρων, 57 ετών:

Έχω πολύ εχθρική στάση απέναντι στον πόλεμο στην Ουκρανία. Έχω πάντα δηλώσει ανοιχτά τη θέση μου. Πήγα σε αντιπολεμικές συγκεντρώσεις την άνοιξη. Πιστεύω ότι η Ουκρανία είναι ένα ανεξάρτητο κράτος και δεν μπορεί να υπάρξει καμία δικαιολογία για επίθεση εναντίον της. Από την έναρξη του πολέμου, δεν αποφεύγω τις ανοιχτές συζητήσεις∙ αντίθετα, θεωρώ ότι είναι απαραίτητο να ξεκινήσουν. Για παράδειγμα, πήγα στο τοπικό Συμβούλιο των Αντιπροσώπων. Τον Μάρτιο, επτά από τα δέκα μέλη υπέγραψαν μια έκκληση υποστήριξης των ενεργειών του προέδρου. Τους ρώτησα: «Ποιος από τους βουλευτές θα συμμετάσχει εθελοντικά στον πόλεμο;» Και όταν μου είπαν ότι κανείς τους δεν πρόκειται να το κάνει, μίλησα γι’ αυτό σε όλες τις συζητήσεις των γειτόνων στην περιοχή.

Προέρχομαι από στρατιωτική οικογένεια∙ η μητέρα μου εργαζόταν σε εργοστάσιο πυρίτιδας και ο πατέρας μου σε στρατιωτικές κατασκευές. Έζησα σε στρατιωτικές πόλεις. Ο αδελφός μου ήταν επίσης μηχανικός στο στρατό. Μετά από αυτό, δεν μπορούσε να εργαστεί ως πολίτης, και έγινα μάρτυρας της τραγωδίας αυτού του ανθρώπου. Μετά από τόσα χρόνια υπακοής σε διαταγές, δεν μπορούσε πλέον να αναλάβει την ευθύνη για τις πράξεις του. Είμαι κατά του νέου κύκλου στρατιωτικοποίησης στον οποίο εισερχόμαστε τώρα, διότι θα είναι δύσκολο να ξεφύγουμε από αυτόν. Για αυτούς τους στρατευμένους άνδρες θα είναι πολύ δύσκολο να επιστρέψουν σε μια κανονική ζωή, όπου πρέπει να αναλάβουν πρωτοβουλίες και ευθύνες. Θα χάσουμε και πάλι μια ολόκληρη γενιά.

Η ανακοίνωση της επιστράτευσης επηρέασε άμεσα την οικογένειά μου. Έχω τρία παιδιά. Ο μεσαίος μου γιος υπηρετούσε στο στρατό στο σώμα πυραύλων. Το πρώτο πρωί μετά την ανακοίνωση, κάποιος χτύπησε το κουδούνι της πόρτας μας και μου είπε ότι είχε φέρει χαρτιά επιστράτευσης γι’ αυτόν. Δεν άνοιξα την πόρτα. Ο γιος μου προς το παρόν λείπει από το σπίτι, αλλά βρίσκεται εντός της χώρας. Η μεγαλύτερη κόρη μου επέστρεφε από τη Γεωργία με τον σύζυγό της. Έμαθαν για την επιστράτευση όταν βρίσκονταν δέκα χιλιόμετρα μακριά από τα ρωσικά σύνορα, οπότε έκαναν αναστροφή και πήγαν στην Τιφλίδα. Ο μικρότερος γιος μου είναι 17,5 ετών· σε έξι μήνες θα είναι υπόχρεος για στρατιωτική θητεία, γεγονός που με ανησυχεί πολύ. Μεγάλωσα τα παιδιά μου έτσι ώστε να καταλάβουν ότι δεν μπορείς να σκοτώνεις έτσι απλά ανθρώπους. Πάντα πιστεύαμε ότι η προστασία των συνόρων μας είναι απαραίτητη, αλλά η επίθεση σε άλλες χώρες είναι απαράδεκτη.

Πήγα σε μια διαδήλωση με μια συγγενή μου, η οποία είναι επίσης μητέρα. Χειροκροτήσαμε και φωνάξαμε «Όχι στον πόλεμο». Ωστόσο, καταλαβαίνω ότι οι ειρηνικές συγκεντρώσεις γίνονται εδώ και μια δεκαετία, αλλά είναι πλέον αναποτελεσματικές. Δεν ξέρω πώς να επηρεάσω τις αρχές, εκτός από το να μιλήσω στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και να γνωστοποιήσω τη θέση μου σε άλλους.

Μετά την ανακοίνωση της επιστράτευσης, δεν έχω παρατηρήσει ότι οι άνθρωποι έχουν αλλάξει τις απόψεις τους για τον πόλεμο. Αυτοί που βρίσκονται κάτω από τη βροχή της τηλεοπτικής προπαγάνδας συνεχίζουν να διατηρούν τις θέσεις τους. Μιλούσα με μια γειτόνισσα και μου είπε ότι δύο από τα αγόρια της έλαβαν χαρτιά επιστράτευσης και πήγαν στο γραφείο στρατιωτικής καταγραφής χωρίς να προσπαθήσουν να αποφύγουν την επιστράτευση. Για να είμαι ειλικρινής, δεν βλέπω καμία πρόοδο στο μυαλό τους. Ναι, έχω διαβάσει ότι οι άνθρωποι βλέπουν λιγότερο τηλεόραση, αλλά πώς στο καλό οι άνθρωποι μπορούν να ακούνε συνέχεια αυτή την επιθετικότητα, δεν ξέρω.

Όταν ο Μστισλάβ Ροστροπόβιτς βρισκόταν στην εξορία και ρωτήθηκε για τα συναισθήματά του απέναντι στην πατρίδα του, είπε: «Δεν έχω πληρώσει ακόμα για τις κουβέρτες». Εννοούσε τις κουβέρτες με τις οποίες ήταν σκεπασμένος στο βαγόνι του τρένου κατά τη διάρκεια του πολέμου, όταν ήταν παιδί, και οι οποίες τον έσωσαν από το να πεθάνει από το κρύο. Πιστεύω ότι ο πατριωτισμός είναι η ανάγκη να ανταποδίδεις στους συμπολίτες σου το καλό που σου κάνουν. Πατριωτισμός σημαίνει να προσφέρω υπηρεσίες στους ανθρώπους που μου έχουν δώσει πολλά, μεταξύ των οποίων και οι ηλικιωμένοι, και στην επαγγελματική κοινότητα. Σίγουρα δεν θεωρώ πατριωτισμό τη στρατιωτική επέμβαση σε γειτονικά κράτη. Οι στόχοι αυτού του πολέμου είναι ακατανόητοι για μένα. Αυτό που ζητούν τώρα οι αρχές είναι εγκληματικό.

 

Πετρ, φοιτητής, 21 ετών:

Πάντα ήμουν εναντίον αυτού του πολέμου και βγήκα αμέσως για να διαμαρτυρηθώ [την πρώτη ημέρα της εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία]. Βοηθάω τους διαδηλωτές ως εθελοντής του OVD-Info. Κάθε μέρα μεταδίδω τις ειδήσεις και μιλάω για τον πόλεμο στο Instagram. Πιστεύω ότι αυτός ο πόλεμος είναι άδικος∙ δεν θα έπρεπε να συμβαίνει.

Έχω στρατιωτικό δελτίο ταυτότητας, κατηγορία «Β», που σημαίνει ότι δεν μπορώ να κληθώ σε καιρό ειρήνης. Εξάλλου, είμαι φοιτητής και σύμφωνα με το διάταγμα του Πούτιν που δημοσιεύθηκε χθες, οι φοιτητές δεν επιστρατεύονται [για την περίοδο των σπουδών τους], αλλά και πάλι δεν υπάρχει λόγος να τον εμπιστευτούμε. Ίσως, αυτό μου αφήνει περισσότερο χρόνο για να φύγω, αν και αυτή τη στιγμή δεν είμαι πλέον σίγουρος ότι θα μπορούσα να το κάνω. Τα μέλη της οικογένειάς μου δεν ξέρουν επίσης τι να κάνουν. Έχω έναν πατέρα και δύο αδέλφια. Οι κίνδυνοι για μένα είναι ασαφείς, όπως είναι για όλους.

Θα προσπαθήσω να αποφύγω τη στράτευση με κάθε δυνατό τρόπο. Μόλις υπέβαλα μια αίτηση για εναλλακτική πολιτική υπηρεσία, ώστε όταν λάβω ειδοποίηση για στράτευση, να την στείλω στους αρμόδιους οργανισμούς [συμβούλιο στράτευσης, αξιωματικοί στράτευσης κ.λπ.], επιδιώκοντας να επιβραδύνω τη διαδικασία και να κερδίσω λίγο χρόνο. Η πραγματική μου διεύθυνση διαφέρει από αυτήν που δηλώνεται επισήμως ως τόπος μόνιμης κατοικίας, οπότε η αστυνομία μπορεί να γνωρίζει ή να μην γνωρίζει πού μένω αυτή τη στιγμή. Προσπαθώ να βρω έναν τρόπο να σπουδάσω ηλεκτρονικά και όχι να παρακολουθήσω το πανεπιστήμιο, διότι εκεί είναι το μέρος όπου υποτίθεται ότι πρέπει να με βρουν προφανέστερα. Είναι αρκετά δύσκολο για μένα να φύγω αμέσως, αλλά αν υπάρξουν ευκαιρίες στο μέλλον, θα φύγω.

Δεν πίστευα ότι η επιστράτευση θα ανακοινωνόταν με τόσο σαφή, ανοιχτό τρόπο. Ήταν σοκαριστικό. Παραδόξως, είμαι τώρα σε τόσο παράλογα καλή διάθεση, επειδή, όπως και στην αρχή της εισβολής, αισθάνομαι ότι κάθε πράξη που κάνω έχει σημασία, ακόμη και αν είναι ένα μικρό βήμα. Φυσικά, όλοι όσους γνωρίζω αισθάνονται δυστυχισμένοι και δεν ξέρουν τι να κάνουν. Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι, συμπεριλαμβανομένων των συμφοιτητών μου, που πραγματικά πιστεύουν ότι η επιστράτευση δεν θα τους επηρεάσει – πιστεύουν ότι 300.000 άνθρωποι θα επιστρατευτούν και αυτό είναι όλο, και δεν υπάρχει λόγος πανικού. Δεν καταλαβαίνω πώς μπορούν οι άνθρωποι να σκέφτονται με αυτόν τον τρόπο, μετά από όλα τα ψέματα που μας έχει ταΐσει το κράτος εδώ και έξι μήνες. Ταυτόχρονα, δεν έχω συναντήσει ακόμα κανέναν πρόθυμο να πάει στον πόλεμο, δόξα τω Θεώ.

Δεν πιστεύω ότι η υπηρεσία προς το κράτος, όπως είναι τώρα, μπορεί να χαρακτηριστεί πατριωτισμός. Ίσως πατριωτισμός –αν και εγώ ο ίδιος δεν θα χρησιμοποιούσα αυτή τη λέξη– να είναι η αγάπη κάποιου για την πατρίδα του. Δεν αισθάνομαι έτσι για τη Μόσχα, επειδή είναι μια πόλη που προσαρμόζεται συνεχώς στις ανάγκες της εξουσίας. Υπάρχουν κάμερες κλειστού κυκλώματος σε κάθε τετράγωνο. Τα πάντα έχουν στηθεί για να συλλαμβάνονται όσοι διαμαρτύρονται και να περιορίζονται οι δημόσιοι χώροι. Όσον αφορά άλλες πόλεις ή εθνικές δημοκρατίες, ο πατριωτισμός μάλλον φαίνεται να είναι πιο σχετικός, αλλά αυτός ο πατριωτισμός δεν σημαίνει ότι πρέπει να εμφανίζεται κανείς στον στρατιωτικό επίτροπο. Ο πατριωτισμός θα μπορούσε να εκδηλωθεί με τη μορφή διαμαρτυρίας, όταν πηγαίνεις και υπερασπίζεσαι την πατρίδα σου και τους ανθρώπους της από τις αρχές που οδηγούν αυτούς τους ανθρώπους στη σφαγή.

 

Μετάφραση: elaliberta.gr

“Partial Mobilization: Six Stories. Part 2”, Posle / После, 30 Σεπτεμβρίου 2022, https://posle.media/language/en/partial-mobilization-six-stories-part-2/.

«Шесть историй времен “частичной мобилизации”. Часть 2», После / Posle, 30 Σεπτεμβρίου 2022, https://posle.media/shest-istorij-vremen-chastichnoj-mobilizaczii-chast-2/.

 

 

 

 

 

 

 

 

Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 01 Οκτωβρίου 2022 09:18

Προσθήκη σχολίου

Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο.