Ο llya Budraitskis εξηγεί πώς αντιλαμβάνεται το Κρεμλίνο την "αποναζιστικοποίηση" και πώς αυτή η ερμηνεία οδηγεί τον πόλεμο στην Ουκρανία. Με τους όρους του Κρεμλίνου, η διαφορά μεταξύ ναζιστών και μη ναζιστών εξαντλείται στο ξένοι εναντίον των δικών μας. Είναι προφανές ότι το Κρεμλίνο δεν επιδιώκει μόνο γεωπολιτικούς στόχους στην Ουκρανία, όπως η αποκατάσταση της "ιστορικής Ρωσίας" ή ο περιορισμός του ΝΑΤΟ. Οι ομιλίες του Βλαντιμίρ Πούτιν, καθώς και η επίσημη προπαγάνδα, παραπέμπουν σε έναν φιλόδοξο ιδεολογικό στόχο - την πλήρη αναθεώρηση των πολιτικών και ηθικών αντιλήψεων που στηρίζουν την ευρωπαϊκή συναίνεση μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Όλοι το έχουμε ακούσει ξανά και ξανά. Είτε για να δικαιολογηθεί η βάναυση εισβολή του Πούτιν στην Ουκρανία, είτε εξίσου συχνά, με τη λογική ότι “και οι δύο πλευρές φταίνε εξίσου”, ακούμε ότι "ο ουκρανικός στρατός σκότωσε 14.000 εθνοτικούς Ρώσους στο Ντονμπάς μεταξύ 2014 και 2022". Είναι μόνο ένα παράδειγμα από τα χιλιάδες που αναμασούνται, χωρίς ποτέ έναν απλό έλεγχο των γεγονότων, από όλα τα -αριστερά και δεξιά- μέσα ενημέρωσης… Σκοπός αυτού του ισχυρισμού είναι να υποστηρίξει ότι, παρόλο που μπορεί ο Πούτιν να αντέδρασε υπερβολικά φτάνοντας μέχρι την εισβολή, ωστόσο ήταν ο ουκρανικός στρατός αυτός που έφταιγε περισσότερο…
Volodymyr Artiukh Η αντι-Μαϊντάν στρατηγική της Ρωσίας ολοκλήρωσε το τέλος της μετασοβιετικότητας καταστρέφοντας όλα τα απομεινάρια του σοβιετικού πολιτισμού από τον οποίο τρέφονταν τα διάδοχα κράτη. Από τη μία πλευρά, πρόκειται για συμβολική αποκομμουνιστικοποίηση –από την κυριολεκτική καταστροφή των μνημείων στην Ουκρανία μέχρι τη ζομποποίηση των σοβιετικών συμβόλων που μετατρέπονται σε σύμβολα των αποικιοκρατικών κατακτήσεων της Ρωσικής Ομοσπονδίας– από την άλλη πλευρά, πρόκειται για πολιτική και οικονομική «αποκομμουνιστικοποίηση»· απονομιμοποίηση των συνόρων των πρώην δημοκρατιών και καταστροφή των κέντρων της σοβιετικής εκβιομηχάνισης στο Ντονμπάς, τη Μαριούπολη ή το Χάρκοβο. Η μακρά παρακμή της pax postsovietica έχει σχεδόν τελειώσει.
Oakland Socialist Μέχρι τα τέλη Μαρτίου, η προσπάθεια της Ρωσίας να καταλάβει το Κίεβο καθυστερούσε και μέσα σε δύο εβδομάδες ήταν σαφές ότι οι νέοι στόχοι της θα ήταν η λεκάνη του Ντονμπάς και η ανατολική ακτή της Ουκρανίας τουλάχιστον μέχρι την Κριμαία. Οι αναφορές κατέστησαν σαφές ότι αυτή θα ήταν μια διαφορετική μάχη επειδή η περιοχή αυτή ήταν επίπεδη και ανοιχτή, δίνοντας μεγάλο πλεονέκτημα στην ανώτερη δύναμη πυρός του πυροβολικού της Ρωσίας.
Απέναντι στην εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία και τις θανατηφόρες συνέπειές της, έχει ανοίξει μια στρατηγική συζήτηση στην Αριστερά σχετικά με την πολιτική που πρέπει να υπερασπιστεί σε ένδειξη αλληλεγγύης προς τον ουκρανικό λαό…Η Daria Saburova, φιλόσοφος και μέλος της συντακτικής επιτροπής του Contretemps, εστιάζει στην κοινή διακήρυξη δύο αντικαπιταλιστικών οργανώσεων από τη Ρωσία και την Ουκρανία που δημοσιεύτηκε πρόσφατα, και αναπτύσσει μια σειρά από θέσεις σχετικά με διάφορα κρίσιμα σημεία της συζήτησης (για το χαρακτηρισμό του ρωσικού ιμπεριαλισμού, τη σχέση μεταξύ της ανατολικοευρωπαϊκής και της δυτικής αριστεράς, την υποστήριξη του εξοπλισμού).
Ο Ashley Smith κάνει μια ανασκόπηση των συνεχιζόμενων αντιπαραθέσεων της Αριστεράς σχετικά με τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία και τη διαρκή ανάγκη υπεράσπισης της ουκρανικής αντίστασης ως αφετηρία για την ανοικοδόμηση της διεθνούς αλληλεγγύης από τα κάτω. Στις 24 Φεβρουαρίου του 2022, η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία με την προσδοκία μιας γρήγορης νίκης επί ενός υποδεέστερου στρατού και μιας αντιδημοφιλούς κυβέρνησης καθώς και μιας επιτυχημένης εγκαθίδρυσης ενός καθεστώτος μαριονέτας στην πρωτεύουσα, το Κίεβο.  Αντ’ αυτού, ο στρατός της Ουκρανίας, οι εθελοντικές Δυνάμεις Εδαφικής Άμυνας και η μαζική λαϊκή αντίσταση σταμάτησαν την πορεία της Ρωσίας.
Σελίδα 5 από 40