Εκτύπωση αυτής της σελίδας
Σάββατο, 28 Μαρτίου 2020 22:49

Η καταπίεση των Ουιγούρων της Κίνας

 

 

David Brophy

 

Η καταπίεση των Ουιγούρων της Κίνας

 

Η διεθνής προσοχή στο ζήτημα του Σιντσιάνγκ [ή Ξινγιάνγκ], της αυτόνομης περιοχής στη βορειοδυτική γωνία της Κίνας, και στην καταπίεση του ντόπιου πληθυσμού των Ουιγούρων από το κινεζικό κράτος εξακολουθεί να βρίσκεται πολύ πιο πίσω από την καλά δημοσιοποιημένη περίπτωση του Θιβέτ1. Ωστόσο, στο μυαλό του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος (ΚΚΚ)2, το Σιντσιάνγκ, το οποίο πολλοί Ουιγούροι ονομάζουν Ανατολικό Τουρκιστάν, υπερτερεί πλέον του Θιβέτ ως πολιτική προτεραιότητα.

Στο όνομα της καταπολέμησης του ισλαμικού εξτρεμισμού, το κόμμα έχει ξεκινήσει μια μαζική εκστρατεία εγκλεισμού και κατήχησης των εθνικών μειονοτήτων. Σκοπός του είναι να εξαλείψει κάθε δυνατότητα αντιπολίτευσης και να μετατρέψει αυτή την τεράστια περιοχή σε μια σταθερή πλατφόρμα από την οποία θα επεκταθεί η πρωτοβουλία Ζώνη και Δρόμος3 και θα κυριαρχήσει στην Κεντρική Ασία.

Η εμφάνιση στο Σιντσιάνγκ ενός νέου δικτύου πολιτικών στρατοπέδων αναμόρφωσης υπήρξε ένα κακώς κρυμμένο μυστικό για κάποιο χρονικό διάστημα. Ωστόσο, η έρευνα και οι αναφορές4 μας δίνουν τεράστια στοιχεία για την κλίμακα αυτής της νέας πολιτικής. Από τα μέσα του 2017, μια μεγάλη έκρηξη στον κατασκευαστικό τομέα5 δημιούργησε μια ποικιλία κέντρων κράτησης και φυλακών των οποίων ο αριθμός των κρατουμένων ανέρχεται σε εκατοντάδες χιλιάδες. Αυτά τα στρατόπεδα συνδυάζουν πολλές από τις οδυνηρές φρίκες του παλαιότερου συστήματος αναμόρφωσης-εργασίας6 της Κίνας με τους πρόσφατους μηχανισμούς επιτήρησης και παρακολούθησης υψηλής τεχνολογίας.

Χωρίς καμιά κατηγορία, οι κρατούμενοι (κυρίως Ουιγούροι, αλλά και μερικοί Καζάκοι) βρίσκονται αποκομμένοι επ’ αόριστον από τον έξω κόσμο. Οι υποψίες πέφτουν εύκολα σε όσους εμφανίζουν σημάδια υπερβολικής θρησκευτικής ευσέβειας ή έχουν επαφές με το εξωτερικό, αλλά η έκταση αυτού είναι πολύ ευρύτερη. Ακόμα και αν κάποιος δε μιλάει καλά κινέζικα μπορεί να τεθεί υπό κράτηση γι’ αυτό.

Οι πιο άτυχοι υπόκεινται καθημερινά σε ξυλοδαρμούς και ανακρίσεις7. Οι τυχεροί υπομένουν τη ρουτίνα των συνεδριών αυτοκριτικής και την αγχωτική επανάληψη πατριωτικών συνθημάτων. Η επεξεργασία θρησκευτικής πίστης και εθνικής ταυτότητας αποτελεί το πρωταρχικό χαρακτηριστικό σε αυτό το πρόγραμμα σπουδών.

Τα στρατόπεδα είναι μόνο το αποκορύφωμα μιας σειράς κατασταλτικών πολιτικών καινοτομιών8 που εισήγαγε ο γραμματέας κόμματος Τσεν Κουανγκουό9 μετά την άφιξή του στο Σιντσιάνγκ το 2016. Πολλά από αυτά ήταν ήδη εμφανή σε ένα ταξίδι που έκανα στο Σιντσιάνγκ πέρυσι: αστυνομικοί σταθμοί σε κάθε μεγάλη διασταύρωση, όπου οι Κινέζοι περνούσαν καθώς οι Ουιγούροι παρατάσσονταν για τις εξευτελιστικές επιθεωρήσεις, ηλικιωμένοι άνδρες και οι γυναίκες τραβιόντουσαν στους δρόμους σε αντιτρομοκρατικές ασκήσεις, τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές με φιλιππικούς προς τους Ουιγούρους να αγαπούν το κόμμα και να κατακρίνουν τον εαυτό τους για την κατάσταση δεύτερης κατηγορίας στην οποία βρίσκονται.

Είδα την αστυνομία με όπλα στα χέρια να σταματά νεαρούς Ουιγούρους άνδρες στο δρόμο για να ελέγξει τα τηλέφωνά τους αν έχουν εγκαταστήσει την υποχρεωτική κυβερνητική εφαρμογή10, που αποτελεί λογισμικό κατασκοπίας. Μερικοί έχουν απλώς εγκαταλείψει τα κινητά τους, για να μην βρεθεί κανένα «εξτρεμιστικό» βίντεο ή μήνυμα κειμένου που θα τους οδηγούσε στη φυλακή. Μια εργάσιμη μέρα στο κέντρο των Ουιγούρων του Κασγκάρ, στάθηκα και παρακολουθούσα καθώς η πόλη αποκλείονταν για ν’ ανοίξει ο δρόμος να παρελάσει μια μεραρχία στρατιωτών του ΛΑΣ, οι οποίοι κραύγαζαν την αποφασιστικότητά τους να διατηρήσουν τη «σταθερότητα».

Περισσότερο από ποτέ μετά την ενσωμάτωσή του στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, το Σιντσιάνγκ σήμερα μοιάζει με κατεχόμενο έδαφος και οι πολιτικές του κόμματος αποκαλύπτουν μια συνολική αντίληψη για τους Ουιγούρους ως εσωτερικό εχθρό. Η ίδια η παρουσία Ουιγούρων στη χώρα είναι μια ενοχλητική υπενθύμιση της εναλλακτικής ταυτότητας του Σιντσιάνγκ ως το ανατολικό άκρο του ισλαμικού και του τουρκόφωνου κόσμου –ενός κόσμου που το Πεκίνο θα προτιμούσε να διαγράψει αν μπορούσε. Το κόμμα μπορεί να μην έχει ακόμα καμία πρόθεση να απομακρύνει με φυσικό τρόπο τους Ουιγούρους, αλλά οι προσπάθειές του να περιθωριοποιήσει τη γλώσσα των Ουιγούρων και να ξαναγράψει την ιστορία της περιοχής εξυπηρετούν παρόμοιους στόχους με μια πολιτική εθνοκάθαρσης.

Ακόμη και για μια περιοχή όπου οι πραγματικές εθνοτικές σχέσεις σπάνια υπήρξαν οι αρμονικές σκηνές της προπαγάνδας του κόμματος, αυτή είναι η χειρότερη ιστορικά στιγμή. Πώς ένα επαναστατικό κράτος, που ήρθε στην εξουσία, με την υπόσχεση να τερματίσει όλες τις μορφές εθνικών διακρίσεων, καταλήγει να καταφεύγει σε τέτοιες τρομακτικές πολιτικές; Και τι, αν μη τι άλλο, μπορούμε να κάνουμε εμείς οι εκτός Κίνας για να βοηθήσουμε να αντιστραφεί η κατάσταση;

Ένα αυτοκρατορικό σύνορο

Η ιστορία της κατοχής του Σιντσιάνγκ από το Πεκίνο ξεκινά τη δεκαετία του 1750, με ένα κύμα αυτοκρατορικής επέκτασης κατά τη διάρκεια της τελευταίας κινεζικής δυναστείας των Κινγκ. Για περισσότερο από έναν αιώνα, η στρατιωτική κάστα των Μαντσού και των Μογκόλων της αυτοκρατορίας ασκούσε μόνο μια πολύ έμμεση μορφή κυριαρχίας, η οποία διακοπτόταν κατά διαστήματα από τοπικές μουσουλμανικές εξεγέρσεις. Κοιτάζοντας πίσω, πολλοί Ουιγούροι εθνικιστές θεωρούν τη δεκαετία του 1880, όταν το Σιντσιάνγκ έγινε μια πραγματική επαρχία της αυτοκρατορίας, ως το πραγματικό σημείο εκκίνησης της κινεζικής αποικιοκρατίας. Τότε ήταν που οι Κινέζοι γραφειοκράτες ανέλαβαν τα ηνία της διοίκησης και τα κράτησαν σφιχτά έως και στην επανάσταση του 1911-12 ενάντια στη δυναστεία Κινγκ.

Οι Ουιγούροι δημιούργησαν δομές δικής τους διακυβέρνησης κατά τη διάρκεια της Κινέζικης Δημοκρατίας, από το 1912 έως το 1949. Σε αυτό, αναζήτησαν μορφές εξωτερικής υποστήριξης. Δυστυχώς για αυτούς, η μόνη ρεαλιστική πηγή μιας τέτοιας υποστήριξης ήταν η Σοβιετική Ένωση.

Στη δεκαετία του 1920, στο πλαίσιο της ευρύτερης προώθησης της επανάστασης της Κομιντέρν στον ισλαμικό κόσμο, οι Μπολσεβίκοι φλερτάρουν με την ιδέα να μετατραπεί το Σιντσιάνγκ σε Σοβιετική Δημοκρατία. Όμως, καθώς η διεθνής επαναστατική παλίρροια υποχώρησε, τα κρατικά συμφέροντα της ίδιας της Σοβιετικής Ένωσης στην Ασία άρχισαν να κυριαρχούν στην προσέγγισή της για το Σιντσιάνγκ και την εμπόδισαν να προσφέρει πραγματική αλληλεγγύη στους Ουιγούρους.

Στη δεκαετία του 1930, μια μεγάλη εξέγερση οδήγησε στη δημιουργία της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ανατολικού Τουρκιστάν στο Κασγκάρ, αλλά η Μόσχα προτίμησε να στηρίξει την κινεζική κυριαρχία και βοήθησε στη συντριβή της. Στη δεκαετία του 1940, ο Στάλιν έδωσε το πράσινο φως για μια εξέγερση στα δυτικά της περιοχής, η οποία δημιούργησε τη γνωστή ως Δεύτερη Δημοκρατία του Ανατολικού Τουρκιστάν. Ήταν η πιο κορυφαία στιγμή στην ιστορία της κοσμικής πτέρυγας του ουιγούρικου εθνικισμού, που είχε αναδυθεί στη Σοβιετική Ένωση, αλλά η μόνη προτεραιότητα του Στάλιν ήταν να διατηρήσει την οικονομική και πολιτική κυριαρχία στην περιοχή. Η Δημοκρατία διαλύθηκε όταν έγινε μια συμφωνία με τον Μάο που επέτρεψε στον Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό να πάρει τον έλεγχο του Σιντσιάνγκ το 1949.

Μέχρι να φτάσει στο Σιντσιάνγκ το 1949, το Κ.Κ.Κ. είχε αναιρέσει τη δέσμευσή του για εθνική αυτοδιάθεση, προσφέροντας μόνο μια περιορισμένη μορφή «εθνικής αυτονομίας». Για την προώθηση αυτού του οράματος μιας πιο συγκεντρωτικής μετεπαναστατικής Κίνας, το κόμμα έπρεπε να εκκαθαρίσει και τους ντόπιους Κομμουνιστές11, οι οποίοι επέμεναν για κάτι πιο ουσιαστικό, όπως μια Σοβιετική Δημοκρατία του Ουιγουριστάν.

Σύμφωνα με τα πρότυπα της δεκαετίας του 1950, οι πολιτικές του Κ.Κ.Κ. για τις εθνικότητες είχαν ακόμα προοδευτικές πτυχές, μεταξύ των οποίων μια δημόσια αποκήρυξη του σοβινισμού των Χαν, πολιτικές θετικής δράσης στην εκπαίδευση και την απασχόληση και παροχή σχολικής εκπαίδευσης στη μητρική γλώσσα σε δευτεροβάθμιο επίπεδο. Ωστόσο, οι δεσμεύσεις του κόμματος για σεβασμό των εθνικών δικαιωμάτων στο Σιντσιάνγκ βρέθηκαν συχνά σε δεύτερη μοίρα σε σχέση με τους στόχους ανάπτυξης και ασφάλειας σε αυτό που ήταν ακόμα ένα ευαίσθητο γεωπολιτικό σύνορο. Η Πολιτιστική Επανάσταση συνέβαλε στη διάβρωση οποιασδήποτε καλής πίστης προς το κόμμα που μπορεί να υπήρχε ακόμα μεταξύ του πληθυσμού των Ουιγούρων.

Όταν στη δεκαετία του 1980 ήρθε μια περιορισμένη φιλελευθεροποίηση, οι Ουιγούροι εκμεταλλεύτηκαν την ευκαιρία να δοκιμάσουν τα όρια του επιτρεπτού λόγου, με ακτιβιστές να ξεκινούν ένα φοιτητικό κίνημα σε εμβρυακό στάδιο. Μέχρι το τέλος της δεκαετίας, όμως, οι υποστηρικτές της μετριοπάθειας είχαν χάσει τη μάχη μέσα στο κόμμα και οποιαδήποτε δυνατότητα για οργανωμένη ουιγουρική αντιπολίτευση χάθηκε εν μέσω της καταστολής του 1989. Βιβλία κάηκαν και διακεκριμένοι διανοούμενοι φυλακίστηκαν.

Η αναδίπλωση σε ριζοσπαστικές πολιτικές εξαφανίστηκε με την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991, την οποία ορισμένοι στην ηγεσία του ΚΚΚ ερμήνευσαν ως προϊόν του μη ρωσικού εθνικισμού στη σοβιετική περιφέρεια. Από εκείνη την εποχή, η μόνη λύση που είχε το κόμμα απέναντι στη δυσαρέσκεια των Ουιγούρων ήταν να σφίξει τον ιδεολογικό του έλεγχο και να πραγματοποιεί περιοδικά «σκληρά χτυπήματα».

Μετά την 11η Σεπτεμβρίου, η Κίνα μετέτρεψε τη σκληρή της εκστρατεία εναντίον της απόσχισης σε τμήμα του παγκόσμιου «πολέμου κατά της τρομοκρατίας», και το συμφώνησε με την Ουάσινγκτον. Υπήρξαν σποραδικές πράξεις τρομοκρατικής βίας στο Σιντσιάνγκ και αλλού στην Κίνα και το τραγικό είναι ότι μερικές απ’ αυτές κόστισαν ζωές απλών Κινέζων Χαν. Αλλά η αντίσταση των Ουιγούρων στο Σιντσιάνγκ είναι πολύ πιο αποδιοργανωμένη και αποστρατικοποιημένη από ό,τι η Κίνα θέλει να μας κάνει να πιστέψουμε. Ο πόλεμος της Κίνας εναντίον της τρομοκρατίας είχε ως θύματά της ακόμη και μέλη του κόμματος, όπως ο καθηγητής οικονομίας Ιλχάμ Τοχτί12, ο οποίος καταδικάστηκε σε ισόβια ποινή φυλάκισης πριν από τέσσερα χρόνια επειδή επέκρινε την περιθωριοποίηση των Ουιγούρων στο Σιντσιάνγκ.

Είναι αλήθεια ότι ορισμένοι απελπισμένοι Ουιγούροι εντάχθηαν στις τάξεις των ισλαμιστικών πολιτοφυλακών στη Συρία και το Ιράκ, ελπίζοντας να αποκτήσουν στρατιωτική εκπαίδευση και διεθνή τζιχαντιστική αλληλεγγύη που θεωρούν απαραίτητες για μια πάλη στο Σιντσιάνγκ. Αλλά αυτή η αδιέξοδη στρατηγική δεν αποτελεί απειλή για το Πεκίνο – και σίγουρα δεν μπορεί να δικαιολογήσει τη σημερινή καταστολή. Η Κίνα διατηρεί την απόλυτη εξουσία στα σημεία εισόδου και εξόδου του Σιντσιάνγκ. Μόνο το κινεζικό κράτος επωφελείται από την παρουσία μαχητών της Ουιγουρίας σε αυτό το μακρινό πεδίο μάχης.

Πολλοί ξένοι κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι υπάρχει πολύ μικρή αυτονομία στην Αυτόνομη Περιφέρεια των Ουιγούρων στο Σιντσιάνγκ: το κέντρο έχει βέτο σε οποιαδήποτε τοπική νομοθεσία και οι διατάξεις για τα πολιτιστικά και γλωσσικά δικαιώματα είναι από καιρό ένα νεκρό γράμμα. Ωστόσο, οι διανοούμενοι του κόμματος τείνουν να ενστερνίζονται την αντίθετη άποψη: ότι το σύστημα δίνει στις μειονότητες υπερβολική αυτονομία. Το 2011-12 υπήρξε συζήτηση13 για μεταρρυθμίσεις στο επίσημο σύστημα εθνικοτήτων της Κίνας, με ορισμένους να εξετάζουν την ιδέα της κατάργησης των αυτόνομων περιοχών ή ακόμη και της ίδιας της αναγνώρισης εθνικοτήτων. Οι προτάσεις αντικατοπτρίζουν αυτό που φαίνεται να είναι μια ευρέως διαδεδομένη άποψη στην ελίτ του Κ.Κ.Κ., ότι η δυσαρέσκεια είναι αποτέλεσμα των ιδεών που υπάρχουν στα κεφάλια των ανθρώπων και όχι των πολιτικών που εφαρμόζονται στην πράξη. Αν αλλάξουν αυτές οι ιδέες, θα αλλάξει στη συνέχεια και η κατάσταση.

Οι προτάσεις ήταν πολύ ανορθόδοξες για να τις αποδεχτεί το κόμμα, αλλά η προσέγγιση στο Σιντσιάνγκ αντανακλά σήμερα το ίδιο κίνητρο: να τερματίσουν τις εθνοτικές συγκρούσεις με την εκρίζωση κάθε χώρου διεκδίκησης ουιγούρικου έθνους.

Ο φαύλος κύκλος της υπεράσπισης του Σιντσιάνγκ

Η καταστολή στο Σιντσιάνγκ είναι πολύ έντονη για να εμφανιστεί αντίσταση στις νέες πολιτικές. Ούτε μπορούμε να προβλέψουμε εσωκομματική αντιπολίτευση στο Πεκίνο. Στο εξωτερικό, όμως, πολλοί αναρωτιούνται τι μπορεί να γίνει για να βοηθηθούν οι Ουιγούροι. Η ουιγουρική διασπορά έχει συσπειρωθεί πρόσφατα14 σε ολόκληρο τον κόσμο. Οι δημοσιογράφοι και οι μελετητές έχουν κάνει αξιόλογες προσπάθειες15 να γνωστοποιήσουν την ανατριχιαστική πραγματικότητα.

Και τον περασμένο μήνα στην Ουάσινγκτον, ο γερουσιαστής Μάρκο Ρούμπιο έφερε και πάλι το ζήτημα των Ουιγούρων και της Κίνας στο πολιτικό παιγνίδι των ΗΠΑ, κάνοντας μια δημόσια παρέμβαση16 για τα στρατόπεδα αναμόρφωσης, επισημαίνοντας συγκεκριμένα την κράτηση μελών της οικογένειας των δημοσιογράφων του ραδιοφωνικού σταθμού Radio Free Asia17.

Κάποιοι, ίσως πολλοί Ουιγούροι, θα χαιρετίσουν την παρέμβαση του Ρούμπιο. Για βάσιμους λόγους, θεωρούν τους εαυτούς τους θύματα του κομμουνισμού, εγκλωβισμένοι μεταξύ δύο καταπιεστικών μεγάλων κρατών που αυτοχαρακτηρίζονται κομμουνιστικά. Μεγάλο μέρος της διεθνούς αριστεράς υποστήριξε για μεγάλο χρονικό διάστημα την ιδέα ότι η Σοβιετική Ένωση και η Κίνα ήταν παραδείγματα ζωντανού σοσιαλισμού και επομένως έπρεπε να τα υπερασπιστούν με κάθε κόστος. Χωρίς φίλους στην Αριστερά, οι Ουιγούροι στην εξορία τείνουν φυσικά να έλκονται από την αντικομμουνιστική δεξιά.

Η τραγωδία είναι ότι αυτό καθιστά πολύ εύκολο για το Πεκίνο να παρουσιάζει τη δυσαρέσκεια των Ουιγούρων ως προϊόν μιας εχθρικής δυτικής συνωμοσίας. Αυτό είναι τυχοδιωκτικό και κυνικό, αλλά, δυστυχώς, είναι πειστικό για μερικούς Κινέζους. Υπάρχει ένας φαύλος κύκλος εδώ, που το μόνο που κάνει είναι να μας απομακρύνει από μια δίκαιη λύση για το Σιντσιάνγκ. Και καθώς το ζήτημα του Σιντσιάνγκ έρχεται για άλλη μια φορά στη διεθνή σκηνή, κινδυνεύει να παραμείνει μέσα σ’ αυτό το γνωστό τέλμα.

Οι ξένες κυβερνήσεις φυσικά δεν πρέπει να διστάζουν να επικρίνουν την κακομεταχείριση των μειονοτήτων της Κίνας. Ωστόσο, ο Ρούμπιο, αναμενόμενα, ξεπέρασε αυτό, συνδέοντας ρητά τη δυσχερή κατάσταση των Ουιγούρων με τους στόχους των ΗΠΑ στην Ασία. Γράφοντας στον πρεσβευτή των ΗΠΑ στο Πεκίνο, του ζήτησε να εξετάσει το ζήτημα επειδή η «καταστολή στο Σιντσιάνγκ αγγίζει ένα φάσμα συμφερόντων κρίσιμων για τις προσπάθειες των ΗΠΑ για την εξασφάλιση μιας ελεύθερης και ανοιχτής περιοχής του Ινδο-Ειρηνικού»18.

Ο Ρούμπιο αναλαμβάνει τώρα την προσπάθεια να ενταθούν οι πιέσεις προς την Κίνα σε όλους τους τομείς19, μια προσπάθεια που ακολουθεί τις πιο επιθετικές δηλώσεις20 εξωτερικής πολιτικής της Ουάσινγκτον για την Κίνα από τότε που αναγνώρισε επίσημα τη Λαϊκή Δημοκρατία το 1979.

Στην ευρύτερη συζήτηση γύρω από την ανάπτυξη της Κίνας, μερικές παραδοσιακά προοδευτικές φωνές21 τώρα πιστεύουν ότι δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να παραμερίσουμε τον «σπασμωδικό αντιαμερικανισμό» και να αποδεχτούμε την παγκόσμια κυριαρχία των ΗΠΑ. Το αυταρχικό σύστημα της Κίνας είναι τόσο απαράδεκτο, υποστηρίζουν, που καθώς αυξάνεται το βάρος της στις παγκόσμιες υποθέσεις, εμείς πρέπει να ενωθούμε για να αντισταθούμε.

Αλλά το δυτικό σπαθί δεν θα βοηθήσει κανέναν στο Σιντσιάνγκ. Η απευθείας σύνδεση των αδικιών που υπάρχουν με την προσπάθεια της Ουάσινγκτον να ενισχύσει μια φθίνουσα ηγεμονία της στην Ασία, το μόνο που θα κάνει είναι να ενδυναμώσει την αποφασιστικότητα του κόμματος για καταστολή, πράγμα που σημαίνει ότι τα στρατόπεδα αναμόρφωσης του Σιντσιάνγκ θα μπορούσαν πολύ γρήγορα να μετατραπούν σε στρατόπεδα για όλο τον πληθυσμό των Ουιγούρων. Είναι αδιανόητο τι θα μπορούσε να φέρει ένας πραγματικός πόλεμος.

Εν τω μεταξύ, ορισμένοι στην Αριστερά ενδέχεται να μπουν στον πειρασμό να ακολουθήσουν την αντίθετη προσέγγιση: να αποσιωπήσουν τις εσωτερικές πολιτικές της Κίνας και να επικεντρωθούν στην καταπολέμηση των δικών μας μιλιταριστικών τάσεων. Αλλά το να αποφύγουμε οποιαδήποτε κριτική στην Κίνα σημαίνει να παραιτηθούμε απο την ηθική ευθύνη να καταγγέλνουμε την καταπίεση και από την πολιτική ευθύνη να βρούμε λύσεις. Η σταδιακή συναίνεση στην μονοπώληση από τη διεξιά της συζήτησης για το Σιντσιάνγκ είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους καταλήξαμε σε αυτόν τον φαύλο κύκλο. Πρέπει να αναζητήσουμε μια διέξοδο από αυτόν.

Μια εναλλακτική προσέγγιση

Οι περισσότεροι άνθρωποι που προσεγγίζουν το ζήτημα του Σιντσιάνγκ θα βρεθούν κάπου ανάμεσα σε αυτές τις θέσεις, απλώς να υποστηρίζουν τις ΗΠΑ ή απλώς να τις επικρίνουν. Βέβαια, η επιθετικότητα του Ρούμπιο έχει κινδύνους, ίσως πουν, αλλά τουλάχιστον λέει το σωστό για τους Ουιγούρους22.

Αλλά δεν αρκεί να επικρίνουμε απλώς τους πολιτικούς της δεξιάς όταν έχουν άδικο και να τους χειροκροτούμε όταν έχουν δίκιο. Πρέπει να αποσυνδέσουμε με δραστικό τρόπο το ζήτημα του Σιντσιάνγκ από την επιδίωξη των δυτικών συμφερόντων στην Ασία και να προσφέρουμε ένα διαφορετικό πλαίσιο, που να εκφράζει καθολικά την απόρριψη του ρατσισμού και των διακρίσεων.

Όχι μόνο επειδή μια πορεία προς τον πόλεμο θα κάνει τα πράγματα χειρότερα για τους Ουιγούρους ή επειδή ό,τι είναι ηθικό είναι καλό να γίνεται. Υπάρχουν και πιεστικοί πρακτικοί λόγοι για τους οποίους απαιτείται μια τέτοια προσέγγιση.

Δεν χρησιμεύει σε τίποτα να λέμε η Κίνα να τηρήσει τους διεθνείς κανόνες, όταν δεν υπάρχουν τέτοιοι κανόνες. Αντίθετα, ο ισλαμόφοβος φανατισμός23 έχει γίνει ο κανόνας σε όλο τον κόσμο και με αυτόν υπάρχουν ποικίλα προγράμματα παρεμβάσεων και τιμωρίας για αποριζοσπαστικοποίηση, παρόμοια στη σύλληψη, αν όχι στην κλίμακα, με της Κίνας. Διαβάζοντας το πρόσφατο βιβλίο του Jim Wolfreys για τη Γαλλία24, δεν είναι δύσκολο να δει κανείς ομοιότητες με τα μέτρα που εφαρμόζονται στο Σιντσιάνγκ: απαγορεύουν το φουλάρι25, οι πολίτες ενθαρρύνονται να αναζητούν σημάδια μιας ριζοσπαστικοποίησης σε τόσο ανώδυνα πράγματα όπως σε διατροφικές συνήθειες. Το 2015, ο Γάλλος σοσιαλιστής Πρωθυπουργός, Μανουέλ Βαλς, έφτασε μέχρι το σημείο να ζητήσει γνωμοδότηση για τη συνταγματικότητα της δημιουργίας κέντρων κράτησης για περισσότερους από δέκα χιλιάδες ανθρώπους από μια λίστα παρακολούθησης υπόπτων για εξτρεμισμό της αστυνομίας.

Αυτή η παγκοσμιοποιημένη ισλαμοφοβία26 έχει επιφέρει στους Ουιγούρους ένα διπλό χτύπημα. Καθώς είναι σχεδόν όλοι μουσουλμάνοι, το βιώνουν όταν ζουν στη Δύση. Τους καθιστά πιο δύσκολο να ζητήσουν άσυλο και να ξεκινήσουν μια νέα, κανονική ζωή εκτός Κίνας. Παρέχει επίσης το ιδανικό διεθνές περιβάλλον για την Κίνα να πραγματοποιήσει την καταστολή της στο Σιντσιάνγκ.

Οι δυτικοί ηγέτες δεν έχουν περισσότερους ενδοιασμούς για την αντιμετώπιση των Μουσουλμάνων ως τρομοκρατών απ’ όσους έχουν οι Κινέζοι αξιωματούχοι στο Σιντσιάνγκ. Αυτές είναι οι αρχές που δικαιολογούν την απαγόρευση εισόδου στους Μουσουλμάνους από τον Ντόναλντ Τραμπ, μια πολιτική που προσπαθεί να την υποστηρίξει και στα αμερικανικά δικαστήρια. Και βρίσκεται στο επίκεντρο της υπεράσπισης του Ισραήλ για τη σφαγή στη Γάζα, ένα εξωφρενικό άλλοθι που ο Τραμπ και ο πρωθυπουργός της Αυστραλίας Μάλκολμ Τέρνμπελ27 έχουν επικυρώσει και οι δύο στην παγκόσμια σκηνή. Οι άνθρωποι που υποστηρίζουν τους Ουιγούρους πρέπει να έχουν μια ακλόνητη στάση εναντίον της απάνθρωπης μεταχείρισης των Μουσουλμάνων από τη Δύση και τους συμμάχους της.

Αυτή η προσέγγιση μας δίνει επίσης ένα άνοιγμα σε ένα σημαντικό ακροατήριο σχετικά μ’ αυτό το ζήτημα – τους απλούς Χαν Κινέζους πολίτες της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας. Η εσωτερική μετανάστευση έχει κάνει τον κινεζικό πληθυσμό του Σιντσιάνγκ να πλησιάσειμε τους αυτόχθονες Ουιγούρους, πράγμα που σημαίνει ότι οποιοσδήποτε αγώνας –είτε για ανεξαρτησία, είτε για μεγαλύτερη αυτονομία, είτε για ίσα δικαιώματα– πρέπει αναγκαστικά να βασίζεται στην κινεζική υποστήριξη. Και ενώ είναι δύσκολο να μιλήσουμε με τους Κινέζους στο Σιντσιάνγκ, μπορούμε να μιλήσουμε με όσους βρίσκονται στη Δύση.

Πολλοί από αυτούς τους πολίτες της ΛΔΚ έχουν μικτά συναισθήματα για ένα ζήτημα όπως το Σιντσιάνγκ: αναγνωρίζουν ότι ο γενικός γραμματέας του ΚΚΚ Σι Τζιπίνγκ μπορεί να είναι σκληρός, αλλά πιστεύουν ότι έχει δίκιο όσον αφορά στη δυτική ανάμειξη στις υποθέσεις της Κίνας. Και, παρόλο που αναγνωρίζουν τα ελαττώματά του, αποδίδουν την αυξανόμενη δύναμη του κομματικού κράτους στον περιορισμό της έκτασης της παλαιού τύπου σινοφοβίας που βιώνουν όταν πηγαίνουν στο εξωτερικό. Για να πείσουμε αυτούς τους ανθρώπους να μοιραστούν την οργή μας για την κατάσταση στο Σιντσιάνγκ, πρέπει να τους πείσουμε ότι αυτή η οργή αντικατοπτρίζει μια δέσμευση για αντιρατσισμό και για δικαιοσύνη για όλους, όχι μια εκστρατεία για την υπονόμευση της Κίνας.

Αυτή τη στιγμή, η ικανότητά μας να το κάνουμε αυτό απειλείται από την αντιφατική στάση της Δύσης απέναντι στην Κίνα, η οποία δανείζεται πάρα πολλά από την παρανοϊκή αντίληψη της ΛΔΚ ότι οι εθνοτικές μειονοτήτες είναι εγγενώς επικίνδυνες. Η εκστρατεία τρόμου γύρω από την κινεζική παρέμβαση στη δυτική δημοκρατία έχει οδηγήσει τις υπηρεσίες ασφαλείας να απεικονίζουν ολόκληρη την κινεζική κοινότητα των μεταναστών ως εσωτερικό εχθρό μας28. Αν ακολουθήσουμε κι εμείς αυτή την κατεύθυνση δεν θα είμαστε πλέον σε θέση να συζητήσουμε με τους απλούς Κινέζους για ένα ευαίσθητο θέμα όπως το Σιντσιάνγκ.

Είναι μια τεράστια απαίτηση να περιμένουμε από οποιονδήποτε στην Κίνα να τα βάζει με τον ρατσισμό και τις διακρίσεις που υπάρχουν στην κοινότητά του. Αν θέλουμε να ζητήσουμε από τους Κινέζους να το κάνουν αυτό, πρέπει να τους δείξουμε ότι είμαστε πρόθυμοι να κάνουμε το ίδιο και εμείς. Καθώς η αντιπαράθεση των ΗΠΑ με την Κίνας εντείνεται29, όσοι υποστηρίζουν τους Ουιγούρους της Κίνας θα πρέπει να είναι έτοιμοι να κάνουν το ίδιο και για τους Κινέζους που θυματοποιούνται στη Δύση.

Προφανώς, η μετατροπή αυτής της στάσης σε μια πειστική, πρακτική πολιτική εναλλακτική λύση θα απαιτήσει πραγματική δουλειά. Δεν θα είναι εύκολο να οικοδομήσουμε μια προοδευτική συμμαχία γύρω από το ζήτημα του Σιντσιάνγκ με αρκετό βάρος ώστε να ανταγωνιστεί τους πόρους και την επιρροή των αντικινέζων γερακιών. Προς το παρόν, ορισμένοι Ουιγούροι θα ενθαρρυνθούν από τη σκληρή γλώσσα της Ουάσιγκτον κατά του Πεκίνου. Αλλά γνωρίζουν επίσης, από πικρή εμπειρία, ότι οι ξένες κυβερνήσεις που υιοθετούν αυτό το ζήτημα μπορούν εξίσου γρήγορα να το εγκαταλείψουν, εάν οι προτεραιότητές τους μετατοπιστούν αλλού. Αυτός είναι άλλος ένας λόγος για να δημιουργηθεί μια προσέγγιση που δεν θα είναι ευάλωτη στους πολιτικούς ανέμους της Ουάσινγκτον.

Η υπεράσπιση των δικαιωμάτων των κινεζικών μειονοτήτων πρέπει να συμβαδίζει με μια σταθερή αντιπολεμική στάση απέναντι στη δυτική εξωτερική πολιτική, μια αποφασιστικότητα να τερματίσει την ισλαμοφοβία και να αγρυπνεί απέναντι στις αντι-κινεζικές προκαταλήψεις στις δικές μας κοινότητες. Η σύνδεση του ζητήματος του Σιντσιάνγκ με αυτούς τους σκοπούς δεν είναι αποπροσανατολισμός, είναι μια ευκαιρία.

 

Μετάφραση: e la libertà

David Brophy, «China’s Uyghur Repression», Jacobin, 31 Μαΐου 2018, https://www.jacobinmag.com/2018/05/xinjiang-uyghur-china-repression-surveillance-islamophobia

Μετάφραση στα γαλλικά:

David Brophy, «La répression ouïghoure de la Chine», Mediapart, 3 Ιουνίου 2018, https://blogs.mediapart.fr/silk-road/blog/030618/la-repression-ouighoure-de-la-chine

 

 

Παράρτημα

 

David Brophy

Η Ολομέλεια της Επιτροπής του Σιντσιάνγκ του 1957-1958 και η Επίθεση στον «Τοπικιστικό Εθνικισμό»

 

Τα σοβιετικά αρχεία αποκαλύπτουν ένα σημείο καμπής στη σχέση του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος με τις ελίτ των Ουιγούρων και των Καζάκων στο Σιντσιάνγκ.

Από τις αρχές του 1957, το Κινεζικό Κομμουνιστικό Κόμμα (ΚΚΚ) ξεκίνησε μια εκστρατεία για να «διορθώσει το στυλ της δουλειάς του» (zhengdun zuofeng 整顿作风, ή απλά zhengfeng 整风), αναβιώνοντας μεθόδους αυτοκριτικής και εκκαθαρίσεων που είχαν εγκαινιαστεί στο Γιαν’αν τη δεκαετία του 1940.

Ως μέσο για την καταπολέμηση της γραφειοκρατικής στασιμότητας, ο Μάο Τσε Τουνγκ εξέδωσε το διάσημο κάλεσμα του να «αφήστε εκατό λουλούδια να ανθίζουν»30, ελπίζοντας να προκαλέσει κριτική όχι μόνο μέσα από το κόμμα αλλά και από το μορφωμένο κοινό. Όταν η πλημμύρα κριτικής που ακολούθησε υπερέβη τα επιθυμητά όρια, το κόμμα αντέδρασε, προσδιορίζοντας τα «δεξιά» στοιχεία που έπρεπε να εκκαθαριστούν και να διωχθούν.

Στις παραμεθόριες περιοχές της Κίνας, τα θύματα της «αντι-δεξιάς» εκστρατείας31 ήταν αρχικά κυρίως Κινέζοι Χαν. Στο Σιντσιάνγκ, όπως και αλλού, ο πληθυσμός των μη Χαν άργησε να ανταποκριθεί στο αίτημα του Μάο, αλλά όταν το έκανε τελικά, η ανταπόκρισή του έφερε στο φως σοβαρές διαφωνίες μεταξύ των διανοουμένων και των μελών του κόμματος (ιδιαίτερα των Ουιγούρων και των Καζάκων).

Απαντώντας στις επιθέσεις εναντίον της πολιτικής τους για τις εθνότητες, το κόμμα τροποποίησε την προσέγγισή του στην αντιδεξιά εκστρατεία. Στα μέσα του 1957, ένα φόρουμ που διεξήχθη στο Κινγκντάο σχετικά με τις εθνότητες σηματοδότησε την ανάγκη για εκστρατεία ενάντια στον «τοπικιστικό εθνικισμό» (difang minzu zhuyi 地方民族主义), αντιστρέφοντας το προηγούμενο ρητό του Μάο (παραθέτοντας τον Λένιν) ότι οι σοβινιστικές απόψεις μεταξύ της κυρίαρχης εθνότητας ήταν μεγαλύτερη απειλή για τη σταθερότητα στις παραμεθόριες περιοχές. Η Επιτροπή του Σιντσιάνγκ του Κ.Κ.Κ. ανακατεύθυνε το αντιδεξιό κυνήγι μαγισσών εναντίον των ακτιβιστών και των αξιωματούχων που ήταν ύποπτοι ότι έκρυβαν εθνικιστικές απόψεις.

Η εκστρατεία ενάντια στον τοπικιστικό εθνικισμό ήταν το αποκορύφωμα των εντάσεων στο κόμμα που σιγόβραζαν από τη στιγμή της ενσωμάτωσης του Σιντσιάνγκ στη Λαϊκή Δημοκρατία το 1949. Ελλείψει εκπαιδευμένων από το ΚΚΚ στελεχών μεταξύ των «μειονοτήτων» (δηλαδή της πλειοψηφίας στο Σιντσιάνγκ), το κόμμα είχε αναγκαστεί να στηριχθεί σε μεγάλο βαθμό στους ηγέτες της υποστηριζόμενης από τη Σοβετική Ένωση Δημοκρατίας του Ανατολικού Τουρκεστάν (1944-49)32: την ελίτ των Ουιγούρων, των Καζάκων και των Τατάρων με ισχυρούς δεσμούς με το Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης.

Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι πολλοί από αυτούς τους ντόπιους παράγοντες παραπονέθηκαν για την περιορισμένη αυτονομία που τους αναγνωρίστηκε στο σύνταγμα της Αυτόνομης Περιφέρειας Ουιγούρων του Σιντσιάνγκ (XUAR / Xinjiang Uyghur Autonomous Region), που ιδρύθηκε το 1955. Στους κύκλους αυτούς, η «ειρηνική απελευθέρωση» του Σιντσιάνγκ συνεπαγόταν τουλάχιστον την εκτεταμένη εθνική σύνθεσης του κόμματος και των κρατικών οργάνων. Κάποιοι κάλεσαν το κόμμα να εκπληρώσει τον αρχικό του στόχο του φεντεραλισμού, δημιουργώντας μια σοβιετική «ουϊγουρική δημοκρατία» στο Σιντσιάνγκ. Μερικοί επέμειναν στην πλήρη ανεξαρτησία. Η κατάσταση δημιουργούσε σοβαρό εμπόδιο στον στόχο του Πεκίνου να εδραιώσει τον κινεζικό έλεγχο στην παραμεθόρια περιοχή και να ενσωματώσει την οικονομία της στην οικονομία του εσωτερικού.

Στα τέλη του 1957, η Επιτροπή Κόμματος της XUAR ανακοίνωσε τη σύγκληση μιας διευρυμένης ολομέλειας, με στόχο να εκθέσει και να επικρίνει αυτές τις τοπικιστικές εθνικιστικές αποκλίσεις. Αρχικά προγραμματισμένη να διαρκέσει μόνο λίγες εβδομάδες, η σύσκεψη συνεχίστηκε για μια εξαιρετικά μεγάλη χρονική περίοδο έξι μηνών και ολοκληρώθηκε τον Ιούνιο του 1958.

Η ολομέλεια του Ουρουμκί του 1957-1958 ήταν το επίκεντρο της εκστρατείας ενάντια στον τοπικιστικό εθνικισμό, αλλά επίσης διεξήχθη σε παρόμοιες συναντήσεις στη Γουλτζιά (στο κέντρο του Αυτόνομου Νομού του Ιλί Καζακστάν) και στο Κασγκάρ. Μέχρι το τέλος της εκστρατείας, ο επίσημος απολογισμός ήταν ότι 1.612 άνθρωποι είχαν χαρακτηριστεί ως τοπικιστικοί εθνικιστές. Οι περισσότεροι εκδιώχθηκαν από το κόμμα, απολύθηκαν από τις θέσεις τους και στάλθηκαν για επανεκπαίδευση μέσω εργασίας. Για κάποιους, η εκστρατεία είχε ακόμη μεγαλύτερο κόστος: απόδειξη, η αυτοκτονία του Αμπντουρεχίμ Άϊσα, για παράδειγμα.

Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι οι σοβιετικοί παρατηρητές στο Σιντσιάνγκ παρακολούθησαν στενά την πορεία της εκστρατείας και την ολομέλεια του Ουρουμκί. Οι Σοβιετικοί διπλωμάτες είχαν άμεσο συμφέρον να το κάνουν, δεδομένων των συχνών κινεζικών καταγγελιών ότι Σοβιετικοί πολίτες συγκαταλέγονταν μεταξύ αυτών που είχαν «εσφαλμένες» απόψεις σχετικά με το εθνικό ζήτημα.

Χρονολογημένες από τον Ιανουάριο έως τον Ιούλιο του 1958, οι αναφορές που μεταφράστηκαν [στα αγγλικά] αναλύουν λεπτομερώς τις ιδιωτικές συναντήσεις μεταξύ του Σοβιετικού διπλωματικού προσωπικού και των ηγετικών μελών του κόμματος στο Σιντσιάνγκ. Συζητούν τις εργασίες της ολομέλειας του Ουρουμκί του 1957-58, της ολομέλειας της Γουλτζιά του 1958, και παρέχουν ανάλυση των εθνικών και τοπικών εκστρατειών. Οι απολογισμοί αυτοί διαβιβάστηκαν από το Υπουργείο Εξωτερικών της Σοβιετικής Ένωσης στο Τμήμα Διασύνδεσης της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης (CPSU / Central Committee of the Communist Party of the Soviet Union), ένα σώμα που δημιουργήθηκε το 1957 για να χειριστεί τις σχέσεις του ΚΚΣΕ με κυβερνώντα Κομμουνιστικά κόμματα σε όλο τον κόσμο. Τώρα ανήκουν στο ρωσικό κρατικό αρχείο σύγχρονης ιστορίας (RGANI / ussian State Archive of Modern History).

Όπως δείχνουν τα αρχεία, τα μέλη του κινεζικού κόμματος και του ουιγουρικού κόμματος ήταν εμφανώς εξαιρετικά πρόθυμα να ενημερώσουν τους Σοβιετικούς για τα γεγονότα στο Σιντσιάνγκ και να προσφέρουν τις δικές τους ερμηνείες. Οι πληροφορίες που αποκαλύπτονται αυτή τη χρονική στιγμή επιτρέπουν την κατανόηση των συγκρούσεων στις τάξεις του κόμματος στο Σιντσιάνγκ, πολλές από τις οποίες κρατήθηκαν μυστικές από την κοινή γνώμη. Αυτές οι διαιρέσεις δεν ήταν απλά μεταξύ Χαν και μη-Χαν, αλλά μεταξύ φατριών μέσα στις εθνικές μειονότητες.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η χοντροκομμένη ενοχοποίηση από τον Αμπντουλλά Ζακίροφ του επικεφαλής Ουιγούρου Κομμουνιστή της XUAR, Σεϊπεντίν Αζίζι33 (Sai-fu-ding 赛福鼎). Η παρουσίασή του από τον Ζακίροφ ως κρυφοεθνικιστή αντικατοπτρίζει μια γραμμή σκέψης σχετικά με τον Αζίζι, η οποία φαίνεται να έχει κερδίσει το πάνω χέρι πρόσφατα στο Σιντσιάνγκ, μια μετατόπιση που αντανακλάται στην κίνηση να απαγορευτεί η πώληση των γραπτών έργων του Αζίζι34. Ο Ζακίροφ, φυσικά, είναι ο πατέρας του Σοχράτ Ζακίρ35, του σημερινού προέδρου της κυβέρνησης της Αυτόνομης Περιφέρειας.

Οι περιγραφές αυτής της ιστορικής συνάντησης απηχούν άμεσα την τεταμένη κατάσταση στο Σιντσιάνγκ σήμερα. Εξήντα χρόνια μετά, το κόμμα εξακολουθεί να εκκαθαρίζει και εξακολουθεί να αμφισβητεί την νομιμοφροσύνη των μη Χαν μελών του. Από τις αρχές του 2017, η Αυτόνομη Περιφέρεια σπαράσσεται από το κυνήγι του «διπρόσωπου λαού» (liangmian ren 两面人), που φέρεται να ανήκει σε μια «διπρόσωπη κλίκα» (liangmian pai 两面派), και περιγράφεται36 ως σημαντικό εμπόδιο στην καταπολέμηση της τρομοκρατίας, της απόσχισης και του θρησκευτικού εξτρεμισμού. Σε καθημερινή βάση, τα έντυπα και τηλεοπτικά μέσα του Σιντσιάνγκ κυριαρχούνται από έντονες καταγγελίες για αυτόν τον νέο εχθρό, ο οποίος «μπροστά στα θεμελιώδη ζητήματα του σωστού και του λάθους επιδεικνύει αμφιλεγόμενη στάση, λένε ένα πράγμα, αλλά εννοούν κάτι άλλο και ενεργούν με έναν τρόπο αλλά σκέπτονται διαφορετικά.» Κρίνοντας από τις διαθέσιμες αναφορές37, αυτοί οι κακούργοι αποδεικνύονται ως επί το πλείστον χαμηλόβαθμοι Ουιγούροι αξιωματούχοι, οι οποίοι με καθυστέρηση εκδηλώνουν ενδιαφέρον να ακολουθήσουν το Ισλάμ.

Οι σημερινές εκκαθαρίσεις του Σι Τζιπίνγκ εναντίον αναξιόπιστων μη Χαν κομμουνιστών φαίνεται πιθανό να παράγουν νομιμοφροσύνη και εθνική αρμονία στο Σιντσιάνγκ όπως η επίθεση του Μάο στον τοπικιστικό εθνικισμό τη δεκαετία του 1950. Πόσο καιρό θα διαρκέσει και πόσες ζωές θα καταστρέψει, και τα δύο μένει να τα δούμε.

 

Μετάφραση: e la libertà

David Brophy, «The 1957-58 Xinjiang Committee Plenum and the Attack on “Local Nationalism”», Wilson Center, 11 Δεκεμβρίου 2017, https://www.wilsoncenter.org/blog-post/the-1957-58-xinjiang-committee-plenum-and-the-attack-local-nationalism

 

 

Τα έγγραφα των σοβιετικών αρχείων για την Ολομέλεια του Σιντσιάνγκ (1957-1958), μεταφρασμένα στα αγγλικά:

«Document 1.1 - Note from G. Dobashin, Consul-General of the USSR in Ürümchi, to Comrades N.T. Fedorenko, Zimianin, and P.F. Iudin, 20 January 1958», https://digitalarchive.wilsoncenter.org/document/175893

«Document 1.2 - Memorandum of a Discussion held by USSR Consul-General in Ürümchi, G S. Dobashin, with First Secretary of the Party Committee of the Xinjiang Uyghur Autonomous Region, Comrade Wang Enmao, and Chair of the People’s Committee, Comrade S. Äzizov, 17 January 1958», https://digitalarchive.wilsoncenter.org/document/175894

«Document 1.3 - Memorandum on a Discussion held by the Consul-General of the USSR in Ürümchi, G.S. DOBASHIN, with Deputy Chairman of the People’s Committee of the Xinjiang Uyghur Autonomous Region, Comrade XIN LANTING, 12 January 1958», https://digitalarchive.wilsoncenter.org/document/175895

«Document 2 - Iu. Andropov to the Central Committee of the CPSU, ‘On the Struggle with Local Nationalism in China,’ 5 February 1958», https://digitalarchive.wilsoncenter.org/document/175896

«Document 3.1 - Note, M. Zimianin to the Central Committee of the CPSU and to Comrade Iu. V. Andropov, 10 February 1958», https://digitalarchive.wilsoncenter.org/document/175897

«Document 3.2 - Memorandum on a Discussion held by the Consul-General of the USSR in Ürümchi, G.S. DOBASHIN, with the Secretary of the Party Committee of the Xinjiang Uyghur Autonomous Region, Comrade LÜ JIANREN, 7 January 1958», https://digitalarchive.wilsoncenter.org/document/175898

«Document 3.3 - Memorandum on a Discussion with Wang Huangzhang, Head of the Foreign Affairs Office of the Prefectural People's Committee, 22 January 1958», https://digitalarchive.wilsoncenter.org/document/175899

«Document 4 - M. Zimianin to the Central Committee of the CPSU and to Comrade Iu. V. Andropov, ‘On Manifestations of Local Nationalism in Xinjiang (PRC),’ 3 March 1958», https://digitalarchive.wilsoncenter.org/document/175900

«Document 5 - M. Zimianin to the Department of the Central Committee of the CPSU and to Comrade Iu. V. Andropov, 18 August 1958», https://digitalarchive.wilsoncenter.org/document/175901

 

 

Σημειώσεις

1 Charlie Hore, «Free Tibet», Jacobin, 21 φεβρουαρίου 2017, https://www.jacobinmag.com/2017/02/tibet-china-tar-self-determination-mao-dalai-lama/

2 Isabel Hilton, «China’s One-Man Show», Jacobin, 20 Μαρτίου 2018, https://jacobinmag.com/2018/03/china-xi-jinping-communist-party-presidency

3 «Belt and Road Initiative», Wikipedia, https://en.wikipedia.org/wiki/Belt_and_Road_Initiative

4 Rian Thum, «What Really Happens in China’s “Re-education”», The New York Times, 15 Μαΐου 2018, https://www.nytimes.com/2018/05/15/opinion/china-re-education-camps.html

5 Adrian Zenz, «“Thoroughly Reforming them Toward a Healthy Heart Attitude” - China's Political Re-Education Campaign in Xinjiang», 15 Μαΐου 2018, Academia, https://www.academia.edu/36638456/_Thoroughly_Reforming_them_Toward_a_Healthy_Heart_Attitude_-_Chinas_Political_Re-Education_Campaign_in_Xinjiang

6 «Re-education through labor», Wikipedia, https://en.wikipedia.org/wiki/Re-education_through_labor

7 Gerry Shih, «China’s mass indoctrination camps evoke Cultural Revolution», AP, 18 Μαΐου 2018, https://apnews.com/6e151296fb194f85ba69a8babd972e4b

8 Megha Rajagopalan, «This Is What A 21st-Century Police State Really Looks Like», BuzzFeed News, 17 Οκτωβρίου 2017, https://www.buzzfeednews.com/article/meghara/the-police-state-of-the-future-is-already-here#.grlqVBAwm

9 «Chen Quanguo», Wikipedia, https://en.wikipedia.org/wiki/Chen_Quanguo

10 Josh Rudolph, «Xinjiang Residents Forced to Install Spyware on Phones», China Digital Times, 20 Ιουλίου 2017, https://chinadigitaltimes.net/2017/07/xinjiang-residents-forced-install-spyware-phones/

11 David Brophy, «The 1957-58 Xinjiang Committee Plenum and the Attack on “Local Nationalism”», Wilson Center, 11 Δεκεμβρίου 2017, https://www.wilsoncenter.org/blog-post/the-1957-58-xinjiang-committee-plenum-and-the-attack-local-nationalism

12 Tom Phillips, «Ilham Tohti, Uighur imprisoned for life by China, wins major human rights prize», The Guardian, 11 0οκτωβρίου 2016, https://www.theguardian.com/world/2016/oct/11/ilham-tohti-uighur-china-wins-nobel-martin-ennals-human-rights-award

13 James Leibold, «Toward A Second Generation of Ethnic Policies?», The Jamestown Foundation, 6 Ιουλίου 2012, https://jamestown.org/program/toward-a-second-generation-of-ethnic-policies/

14 Daniel Bellamy, «Thousands of ethnic Uighurs rally outside European Commission against China Comments», Euronews, 27 Απριλίου 2018, https://www.euronews.com/2018/04/27/thousands-of-ethnic-uighurs-rally-outside-european-commission-against-china

15 Sophie Beach, «Details Emerge About Xinjiang Reeducation Camp System, China Digital Times, 17 Μαΐο0υ 2018, https://chinadigitaltimes.net/2018/05/an-entire-culture-is-being-criminalized-details-emerge-about-xinjiang-reeducation-camp-system/

16 Washington Post, https://www.washingtonpost.com/gdpr-consent/?next_url=https

17 «Rights Groups Condemn China’s Detention of RFA Reporters’ Relatives», Radio Free Asia, 18 Μαρτίου 2018, https://www.rfa.org/english/news/uyghur/reporters-relatives-03012018164751.html

18 «Chairs Urge Ambassador Branstad to Prioritize Mass Detention of Uyghurs, Including Family Members of Radio Free Asia Employees», Congressional-Executive Commission on China, https://www.cecc.gov/media-center/press-releases/chairs-urge-ambassador-branstad-to-prioritize-mass-detention-of-uyghurs [Σ.τ.Μ: Η επιστολή του Ρούμπιο έχει ημερομηνία 3Α πριλίου 2018].

19 Bill Gertz, «House to Probe China Threat», The Washington Free Beacon, 16 Μαΐου 2018, https://freebeacon.com/national-security/house-probe-china-threat/

20 Washington Post, https://www.washingtonpost.com/gdpr-consent/?next_url=https%e

21 Clive Hamilton, «Chinese Communist Party influence: Why the critics are wrong», Clive Hamilton, 11 Απριλίου 2018, https://clivehamilton.com/chinese-communist-party-influence-why-the-critics-are-wrong/

22 [Σ.τ.Μ:] Το άρθρο γράφεται για την αμερικανική αριστερά. Προφανώς μέσα στην ελληνική αριστερά κυριαρχεί μάλλον η αντίστροφη τάση: «μπορεί η Κίνα να καταπιέζει τους Ουιγούρους, αλλά ταυτόχρονα είναι ένα αντίπαλο δέος στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό και επί πλέπον, οι Ουιγούροι συμπαθούν τις ΗΠΑ και τον ισλαμισμό».

23 Nick Riemer, «The Roots of Islamophobia in France», Jacobin, 29 Αυγούστου 2016, https://www.jacobinmag.com/2016/08/burkini-ban-islamophobia-valls-france-secularism-islam/

24 Rose Deller, «Book Review: Republic of Islamophobia: The Rise of Respectable Racism in France by Jim Wolfreys», LSE, 2 Μαΐου 2018, https://blogs.lse.ac.uk/lsereviewofbooks/2018/05/02/book-review-the-republic-of-islamophobia-the-rise-of-respectable-racism-in-france-by-jim-wolfreys/

25 Ugo Palheta, «Islamophobia at the Beach», Jacobin, 20 Σεπτεμβρίου 2016, https://www.jacobinmag.com/2016/09/islamophobia-beach-burkini-ban-france/

26 Deepa Kumar, «The Roots of Islamophobia», Jacobin, 21 Δεκεμβρίου 2015, https://jacobinmag.com/2015/12/islamophobia-donald-trump-syrian-refugees-national-front

27 David Wroe, «Australia defends voting against “unbalanced” United Nations investigation into Gaza killings», The Sydney Morning Herald, 19 Μαΐου 2018, https://www.smh.com.au/world/middle-east/australia-votes-against-but-un-sets-up-probe-into-gaza-killings-20180519-p4zgau.html

28 Kimberly Yam, «FBI Director Defends Remarks That Chinese People In U.S. Pose Threats», HuffPost, 23 μαρτίου 2018, https://www.huffpost.com/entry/fbi-christopher-wray-chinese-immigrants_n_5ab3d47fe4b008c9e5f51975?

29 William I. Robinson, «China and Trumpism», Jacobin, 24 Φεβρουαρίου 2017, https://www.jacobinmag.com/2017/02/china-trump-us-trade-economics-finance/

30 Wilson Center. Digital Archive International History Declassified, https://digitalarchive.wilsoncenter.org/search-results/1/%7b%22subject%22:%5b%222625%22%5d,%22search-in%22:%22all%22,%22term%22:%22%22%7d?recordType=Record

31 Wilson Center. Digital Archive International History Declassified, «REPORT OF JáNOS KáDáR TO THE POLITICAL BUREAU OF THE HUNGARIAN SOCIALIST WORKERS’ PARTY ABOUT HIS MEETING WITH MAO ZEDONG ON 27 SEPTEMBER 1957», https://digitalarchive.wilsoncenter.org/document/121190

32 Wilson Center. Digital Archive International History Declassified, «China and the Soviet Union in Xinjiang, 1934-1949», https://digitalarchive.wilsoncenter.org/collection/234/china-and-the-soviet-union-in-xinjiang-1934-1949

33 «Saifuddin Azizi», Wikipedia, https://en.wikipedia.org/wiki/Saifuddin_Azizi

34 «Xinjiang Authorities Ban Books by Uyghur Former Chairman of Region», Radio Free Asia, 14 Αυγούστου 2017, https://www.rfa.org/english/news/uyghur/ban-08142017153148.html

35 «Shohrat Zakir», Wikipedia, https://en.wikipedia.org/wiki/Shohrat_Zakir

36 牛长振, ‘牛长振:“两面人”对新疆稳定的危害’, 环球网, 29 Σεπτεμβρίου 2017, https://opinion.huanqiu.com/article/9CaKrnK5onH

37 «Elderly Among Thousands of Uyghurs Held in Xinjiang Re-Education Camps», Radio Free Asia, 27 Οκτωβρίου 2017, https://www.rfa.org/english/news/uyghur/elderly-10262017150900.html

Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 29 Μαρτίου 2020 00:00