Jordan Humphreys

Οι Εργατικοί του Στάρμερ έρχονται στην εξουσία, λοιπόν, μέσα σε ένα δύσκολο περιβάλλον. Από τη μία πλευρά, υπάρχει ήδη μια σημαντική μειοψηφία αριστερών που είναι θυμωμένοι με τους Εργατικούς για την κεντρώα φιλο-επιχειρηματική πολιτική τους και την υποστήριξή τους στο Ισραήλ. Αυτό ενισχύεται από το γεγονός ότι στο Ηνωμένο Βασίλειο πραγματοποιήθηκαν οι μεγαλύτερες συγκεντρώσεις αλληλεγγύης προς την Παλαιστίνη οπουδήποτε στον κόσμο. Από την άλλη πλευρά, η άνοδος της Reform UK δείχνει ότι ένα σημαντικό ριζοσπαστικοποιημένο δεξιό τμήμα της κοινωνίας θα προσπαθήσει να ωθήσει την πολιτική πιο δεξιά.

Εθνικό Πολιτικό Συμβούλιο του NPA-l’Anticapitaliste

Η οργάνωσή μας είναι έτοιμη για μάχη, είτε αναλαμβάνοντας την πρωτοβουλία είτε συμμετέχοντας στις συλλογικότητες που οργανώνουν δράση. Δεν είμαστε αφελείς, ξέρουμε ότι η αντιμετώπιση της κατάστασης δεν είναι εκλογική, ότι θα καθοριστεί από ταξικές αντιπαραθέσεις για τις οποίες η εκλογική σφαίρα δεν είναι ο ουσιαστικός χώρος, αλλά μάλλον ένα υποχρεωτικό σημείο διέλευσης, δεδομένων των αυταπατών, των ελπίδων και των προσδοκιών μεγάλου μέρους των λαϊκών τάξεων, για να προχωρήσουμε παραπέρα. Για το λόγο αυτό αναπτύσσουμε δημόσια τον προσανατολισμό μας, τις εξηγήσεις μας, τους προγραμματικούς μας άξονες, πεπεισμένοι ότι σε αυτές τις εκλογές διακυβεύονται ωστόσο σημαντικά ζητήματα.

Gilbert Achcar

Οι Άραβες έχουν συνηθίσει να κατηγορούνται για αντισημιτισμό κάθε φορά που οι Σιωνιστές και οι υποστηρικτές τους αδυνατούν να αντικρούσουν την κριτική τους για το κράτος του Ισραήλ και την καταπιεστική αποικιοκρατική συμπεριφορά του. Στην πραγματικότητα, οι ίδιοι οι εβραϊκής καταγωγής επικριτές του Σιωνισμού έχουν συνηθίσει να υφίστανται τις ίδιες συκοφαντίες, με αυξημένη σφοδρότητα, αφού οι Σιωνιστές τους θεωρούν «προδότες» ή «αυτομισούμενους» σύμφωνα με τη ρατσιστική λογική που υπαγορεύει ότι κάθε Εβραίος πρέπει να είναι Σιωνιστής (η οποία είναι η ίδια λογική που επικρατεί στη σκέψη εκείνων των οποίων η εχθρότητα προς τον Σιωνισμό αποτελεί ένα λεπτό πέπλο για μια ρατσιστική εχθρότητα προς τους Εβραίους στο σύνολό τους).

Babak Kia

Στην Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν, οι εκλογές διεξάγονται πάντα εκτός κάλπης. Βεβαίως, ο τυχαίος θάνατος του Προέδρου της Δημοκρατίας, Εμπραχίμ Ραϊσί, προκάλεσε πρόωρες εκλογές, αλλά κυρίως αναζωπύρωσε τις εικασίες σχετικά με τη διαδοχή του Ηγέτη Αλί Χαμενεΐ. Αυτό όμως δεν αλλάζει τη φύση του καθεστώτος. Η πραγματική εξουσία βρίσκεται στα χέρια του Ηγέτη, των κοντινών του προσώπων και των Φρουρών της Επανάστασης. Το Συμβούλιο των Φρουρών του Συντάγματος επικύρωσε μόνο έξι από τις ογδόντα υποψηφιότητες που υποβλήθηκαν.

Ezra

Έτσι, την περασμένη Τρίτη [18 Ιουνίου] ήταν η πρώτη από αυτές τις διαδηλώσεις, ενώ αυτή την Τρίτη ήταν πολύ μεγαλύτερη. Έχουμε 47 κομητείες στην Κένυα – 35 από τις 47 κομητείες συμμετείχαν στις διαδηλώσεις, πραγματικά μοναδικές στο είδος τους. Έτσι, η κυβέρνηση πανικοβλήθηκε. Ανέπτυξε τον στρατό, στον οποίο τα δικαστήρια αρνήθηκαν να δώσουν το πράσινο φως, αλλά προς έκπληξή μας σήμερα το πρωί [27 Ιουνίου] ο στρατός είναι παντού στους δρόμους.

Nouveau Parti anticapitaliste (NPA)

Το NPA-L’Anticapitaliste καλεί όλες τις αριστερές πολιτικές, συνδικαλιστικές και κοινοτικές οργανώσεις –αρχής γενομένης από τις πολιτικές δυνάμεις που απαρτίζουν το Νέο Λαϊκό Μέτωπο– να συναντηθούν το συντομότερο δυνατό, σε τοπικό και εθνικό επίπεδο, για να υλοποιήσουν κοινές δράσεις όπου είναι δυνατόν. Πριν και μετά τις εκλογές, στην κάλπη και στους αγώνες, η ενίσχυση της αριστεράς στη δράση είναι ο καλύτερος τρόπος για να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη της εργατικής τάξης στις δικές της δυνάμεις.

ο 25ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Αθήνα επιστρέφει για να δείξει ότι από την Πύλο εώς την Παλαιστίνη: “Δεν υπάρχει ειρήνη, χωρίς δικαιοσύνη!” Φέτος το Φεστιβάλ θα δανειστεί ένα σύνθημα που ακούγεται εδώ και δεκαετίες στους αγώνες ενάντια στο ρατσισμό και τους αποκλεισμούς σ’ όλη τη Γη. Από τις κινητοποιήσεις του κινήματος για τα πολιτικά δικαίωμα στις ΗΠΑ, από τις διαμαρτυρίες ενάντια στο apartheid στην Ν. Αφρική, μέχρι τους πρόσφατους αγώνες ενάντια στη συνεχιζόμενη γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού. Ενώνουμε τις φωνές μας

Joseph Massad

Αλλά αν η Κύπρος άρχισε να φλερτάρει με το Ισραήλ μόλις πρόσφατα στην ιστορία της, οι χριστιανοί και οι εβραίοι σιωνιστές έχουν πολύ μεγαλύτερη εμπλοκή στις κυπριακές υποθέσεις. Μετά την κατάληψη της Κύπρου από τους Βρετανούς το 1878, το London Jewish Chronicle έγραψε: «Η Κύπρος ήταν κάποτε η έδρα μιας ακμάζουσας εβραϊκής αποικίας Εβραίων... Γιατί να μην γίνει και πάλι το ίδιο;» Το άρθρο καλούσε τους Εβραίους της Παλαιστίνης και της ευρύτερης Συρίας να μεταναστεύσουν στο νησί, καθώς η Κύπρος τους «προσφέρει» «τα ίδια δελεαστικά θέλγητρα όπως και στους Εβραίους του παρελθόντος, και ακόμη μεγαλύτερα. Βρίσκεται σε απόσταση μιας ημέρας από την ηπειρωτική χώρα. Και για πρώτη φορά στην παγκόσμια ιστορία οι Εβραίοι της Παλαιστίνης έχουν την ευκαιρία να ζήσουν κάτω από τους ευνοϊκούς θεσμούς της πιο διαφωτισμένης και της πιο φιλελεύθερης διακυβέρνησης [της Βρετανίας], χωρίς να υποβληθούν στην ταλαιπωρία να μεταναστεύσουν σε μακρινά κλίματα και να απαρνηθούν τον ανατολίτικο τρόπο ζωής τους».

Philippe Poutou

Συνέντευξη του Philippe Poutou στο elaliberta.gr και το ΤΠΤ – «4».

Η ανάκαμψη της ενότητας απέναντι στον κίνδυνο της ακροδεξιάς ήταν αρκετά ισχυρή για να ταρακουνήσει τους πάντες και να καταστήσει δυνατό μέσα σε λίγες ημέρες ένα τόσο ευρύ και αναγκαίο μέτωπο… Σχηματίστηκε ένα αριστερό μπλοκ, σαν να υπήρξε ένα γερό τράνταγμα στο ίδιο το στρατόπεδό μας. Το αίτημα της βάσης για ενότητα απέναντι στην απειλή της κατάληψης της εξουσίας από το RN είναι πράγματι πολύ ισχυρό και έχει ασκήσει πίεση παντού, συμπεριλαμβανομένων των ηγεσιών των κομμάτων: έτσι πρέπει να ερμηνεύσουμε τον σχηματισμό αυτού του Νέου Λαϊκού Μετώπου. Θα πρέπει επίσης να συνδεθεί και με πρόσφατες και σημαντικές ενωτικές εμπειρίες, όπως η συγκρότηση πέρυσι της «διασυνδικαλιστικής» [ενιαίο συνδικαλιστικό πλαίσιο] που αντιτάχθηκε στη μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος, ή και η δημιουργία του NUPES πριν από δύο χρόνια.

Χρησιμοποιούμε τη γυναικεία μας δύναμη για να πολεμήσουμε τους κατακτητές με θυμό και σαρκασμό. Δίνουμε μάχη, αλλά το κάνουμε με αστεία – άλλωστε, το χιούμορ κάνει τα πάντα πιο εύκολα. Νομίζω ότι οι άνθρωποι που ζουν υπό κατοχή χρειάζονται πραγματικά κάτι τέτοιο αυτή τη στιγμή. Όταν τελικά απελευθερωθούμε, θα βγούμε όλοι από τις σκιές και θα βγάλουμε τις μάσκες μας. Νομίζω ότι όλοι θα σοκαριστούν. Ποτέ δεν θα σκεφτόσασταν, γνωρίζοντας αυτές τις γυναίκες, ότι θα ήταν ικανές να ξηλώσουν ρωσικές σημαίες και να τις κάψουν σε μια αυλή.