Παρασκευή, 20 Αυγούστου 2021 13:42

Αφγανιστάν: Το τέλος της κατοχής

Nancy Lindisfarne Jonathan Neale Πολλές ανοησίες για το Αφγανιστάν γράφονται στη Βρετανία και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι περισσότερες από αυτές τις ανοησίες αποκρύπτουν μια σειρά από σημαντικές αλήθειες. Πρώτον, οι Ταλιμπάν νίκησαν τις Ηνωμένες Πολιτείες. Δεύτερον, οι Ταλιμπάν νίκησαν επειδή έχουν μεγαλύτερη λαϊκή υποστήριξη. Τρίτον, αυτό δεν συμβαίνει επειδή οι περισσότεροι Αφγανοί αγαπούν τους Ταλιμπάν. Είναι επειδή η αμερικανική κατοχή ήταν αφόρητα σκληρή και διεφθαρμένη. Τέταρτον, ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας έχει επίσης ηττηθεί πολιτικά στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η πλειοψηφία των Αμερικανών είναι πλέον υπέρ της απόσυρσης από το Αφγανιστάν και κατά οποιουδήποτε άλλου πολέμου στο εξωτερικό.
Νίκος Λούντος Η κατάληψη της Καμπούλ από τους Ταλιμπάν στις 15 Αυγούστου δεν είναι απλή ήττα. Είναι ο μεγαλύτερος εξευτελισμός της αμερικάνικης πολεμικής μηχανής, μετά από 20 χρόνια πολέμου και κατοχής. Στις αρχές Ιούλη, ο Μπάιντεν είχε κάνει δηλώσεις ότι κανείς δεν πρέπει να ανησυχεί από την αποχώρηση του αμερικάνικου στρατού, διότι αφήνει πίσω του έναν εκπαιδευμένο αφγανικό στρατό 300 χιλιάδων αντρών που δεν θα ηττηθούν από τους Ταλιμπάν. [Αναδημοσίευση από Εργατική Αλληλεγγύη]
Pierre Rousset Ο τρόπος οργάνωσης και οι μορφές πάλης των κινημάτων με τα οποία έχουμε σχέσεις τακτικού τύπου σε αυτή την περιοχή του κόσμου, ποικίλουν πολύ από χώρα σε χώρα. Ωστόσο, όλα είναι αντιμέτωπα με αυταρχικά καθεστώτα, ακόμα και με δικτατορίες, που έχουν σκληρύνει μάλιστα με την ευκαιρία της υγειονομικής κρίσης, καθώς και με νέες ευθύνες απέναντι σε πληθυσμούς των οποίων η κατάσταση έχει απότομα επιδεινωθεί εξαιτίας της επιδημίας, της ανικανότητας των αρχών, της διαφθοράς, της περιφρόνησης των ελίτ για τις λαϊκές τάξεις. Εξ αυτού, και χάρη και στη μακρόχρονη αντίσταση στη Βιρμανία, η αλληλεγγύη στο περιφερειακό επίπεδο γίνεται όλο…
Pierre Rousset Η Ανατολική Ασία αποτελεί σήμερα ένα από τα παγκόσμια επίκεντρα σημαντικών κινημάτων δημοκρατικής αντίστασης, που ξεκίνησαν ως αντίδραση στην αυταρχική και δικτατορική διολίσθηση πολλών πολιτικών καθεστώτων. Μετά το Χονγκ Κονγκ και την Ταϊλάνδη, η Μιανμάρ έχει γίνει, στην περιοχή, το «φλεγόμενο μέτωπο» μεταξύ αυτών των θερμών μετώπων. Κατέχει τώρα μια ιδιαίτερη θέση λόγω της κοινωνικής κλίμακας του κινήματος πολιτικής ανυπακοής που πυροδοτήθηκε ως αντίδραση στο στρατιωτικό πραξικόπημα του Φεβρουαρίου του 2021 και επίσης λόγω της ακραίας βίας με την οποία η κυβερνώσα χούντα προσπαθεί να πνίξει στο αίμα κάθε αντιπολίτευση.
Pierre Rousset Μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα της 1ης Φεβρουαρίου, ένα τεράστιο κίνημα πολιτικής ανυπακοής εμπόδισε τη χούντα να επιβάλει τον έλεγχό της στη χώρα. Ωστόσο, μπόρεσε να αναδιατάξει το κατασταλτικό της οπλοστάσιο για να προσπαθήσει να συντρίψει τη λαϊκή αντίσταση. Ο στρατός επενέβη σε ολόκληρη τη χώρα και όχι πλέον μόνο εναντίον των εθνικών μειονοτήτων στην περιφέρεια. Μπροστά σε αυτή τη δολοφονική καταστολή, νέες μορφές λαϊκής αυτοάμυνας εξαπλώθηκαν παντού. Η αντίσταση είναι πλέον μια μακροχρόνια διαδικασία και υφίσταται σημαντικές αλλαγές. Μια απλή επιστροφή στην κατάσταση πριν από το πραξικόπημα (συμβίωση μεταξύ της εκλεγμένης κυβέρνησης και του στρατού) ήταν ήδη αδύνατη.
Αυτό που συμβαίνει στην Ινδία αυτή τη στιγμή είναι μαζική δολοφονία. Και οργανώνεται από έναν άνθρωπο που έχει εμπειρία σε τέτοια θέματα. Δύο εικόνες συνοδεύουν την τρέχουσα κρίση και περιέχουν μέσα τους την πορεία της κρίσης. Η πρώτη είναι η εικόνα της ινδικής αστυνομίας να πλένει με χλωρίνη τους μετανάστες εργάτες την περασμένη άνοιξη, κατά τη διάρκεια του πρώτου κύματος της πανδημίας, και η πιο ζοφερή, πιο πρόσφατη εικόνα των πυρκαγιών αποτέφρωσης που καίνε σε όλη τη χώρα. Ο δρόμος μεταξύ των 2 σημείων ήταν αναμενόμενος, αλλά η βία έγκειται στο γεγονός ότι αυτό θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί.
Σελίδα 5 από 12