Η εργαλειοποίηση του αντισημιτισμού
και η εμφάνιση της Jewish Voice for Peace στις ΗΠΑ
Μια συνέντευξη της Sherry Wolf και του Charlie Post στον Theodore Deutscher[1]
ΠΗΓΗ: https://tempestmag.org
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: elaliberta.gr
Σε αυτή τη συνέντευξη, τα μέλη του Tempest Sherry Wolf και Charlie Post παρέχουν έναν χάρτη ιστορικών και σύγχρονων εξελίξεων για την κατανόηση της τυχοδιωκτικής, και συχνά κρατικά υποστηριζόμενης, κακόπιστης συγχώνευσης του αντισιωνισμού με τον αντισημιτισμό. Επίσης, αναλύουν τον κεντρικό ρόλο που μπορούν να διαδραματίσουν και έχουν διαδραματίσει οι αντισιωνιστές Εβραίοι και οργανώσεις όπως η Jewish Voice for Peace στους αγώνες ενάντια στην ισραηλινή κρατική βία, και πώς αυτό το είδος ανοιχτής οργάνωσης εκ μέρους των αντισιωνιστών και πώς αυτό το είδος ανοιχτής οργάνωσης εκ μέρους των αντισιωνιστών Εβραίων δείχνει το δρόμο για την οικοδόμηση δημοκρατικών, ανοιχτών οργανώσεων μελών που μπορούν να αντέξουν ανάμεσα στα σκαμπανεβάσματα του αγώνα. Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε αρχικά από την Révolution Permanente, μεταφράστηκε στα αγγλικά και έγινε ελαφρά επεξεργασία για λόγους σαφήνειας.
Theodore Deutscher: Πολλοί παρατηρητές έχουν περιγράψει τις πρόσφατες επιθέσεις κατά του παλαιστινιακού κινήματος στις Ηνωμένες Πολιτείες -ιδιαίτερα στις πανεπιστημιουπόλεις- ως ένα είδος «νέου Μακαρθισμού», όπου οι κατηγορίες για αντισημιτισμό χρησιμοποιούνται για να φιμώσουν τη διαφωνία. Η τάση αυτή έχει αναμφισβήτητα επιταχυνθεί με την κυβέρνηση Τραμπ, η οποία έχει δημιουργήσει περαιτέρω σύγχυση μεταξύ αντισημιτισμού και αντισιωνισμού, προκειμένου να απονομιμοποιήσει το κίνημα για την Παλαιστίνη. Βλέπουμε τώρα πρόσωπα όπως ο γερουσιαστής Μάρκο Ρούμπιο να επιβάλλουν αναστολή της βίζας για ξένους φοιτητές που συμμετέχουν σε φιλοπαλαιστινιακές διαδηλώσεις [2] και ακόμη και Εβραίους καθηγητές να απολύονται για την έκφραση αντισιωνιστικών απόψεων [3]. Πώς αντιλαμβάνεστε αυτή τη σύγκλιση της κρατικής εξουσίας και της φιλοϊσραηλινής υποστήριξης που διαμορφώνει μια νέα εποχή πολιτικής καταστολής;
Sherry Wolf: Λοιπόν, πρώτον, νομίζω ότι αυτό είναι πολύ χειρότερο από τον παλιό Μακαρθισμό, επειδή είναι πολύ ευρύτερο. Χτυπάει ανθρώπους που δεν είχαν καμία σχέση με τις διαμαρτυρίες, που ακόμη και αντιτάχθηκαν στις διαμαρτυρίες, ή ήταν κάπως οικουμενιστές σχετικά με το όλο ζήτημα, και οι οποίοι τώρα παρασύρονται σε αυτόν τον κλοιό. Οι περισσότεροι από τους ανθρώπους των οποίων η βίζα αναστάλθηκε δεν είχαν καν συμμετάσχει στις κατασκηνώσεις. Ήταν ως επί το πλείστον απολίτικοι. Συνήθως επρόκειτο για ανθρώπους που απλώς έπαιρναν πτυχίο μηχανικού, αλλά απλά τις περισσότερες φορές προέρχονταν από χώρες που τώρα μπαίνουν στο στόχαστρο της κυβέρνησης.
Αλλά ήταν ένας αρκετά αποτελεσματικός τρόπος τρομοκράτησης των ανθρώπων. Αν δεν ξέρεις τι μπορεί να έχεις γράψει, δημοσιεύσει, πει, υπονοήσει κ.λπ. αυτό μπορεί να ανατρέψει ολόκληρη τη ζωή σου. Έχει το γενικό αποτέλεσμα να τρομοκρατεί τους ανθρώπους και να τους οδηγεί στη σιωπή και στη σύγχυση. Ενθαρρύνει μια ορισμένη έξαρση της αποστασιοποίησης και του ατομικισμού ως αποτέλεσμα.
Charlie Post: Πρέπει να ξεκινήσουμε με τη γενική κίνηση προς μεγαλύτερο αυταρχισμό που βλέπουμε σε όλες τις λεγόμενες καπιταλιστικές δημοκρατίες. Ο Τοντ Γκόρντον και ο Τζεφ Βέμπερ, σε ένα άρθρο τους [4] πριν από αρκετά χρόνια που εμφανίστηκε στο Spectre, και ελπίζουμε σύντομα σε ένα δοκίμιο που θα γράψουν για τον Τραμπ και το οποίο θα εμφανιστεί στην ιστοσελίδα μας, διατύπωσαν το επιχείρημα ότι η φιλελεύθερη δημοκρατία, το είδος της κουτσουρεμένης μορφής εκλογικής πολιτικής και αντιπροσώπευσης που χαρακτηρίζει ιστορικά τα περισσότερα καπιταλιστικά καθεστώτα, είχε πάντα μια ισχυρή αυταρχική τάση, η οποία επιδεινώνεται ιδιαίτερα σε περιόδους οικονομικής κρίσης και οξυμένων πολιτικών συγκρούσεων.
Έτσι, έχουμε δει, ακόμη και πριν από την πρώτη κυβέρνηση Τραμπ, μια μεγαλύτερη κίνηση προς τον αυταρχισμό. Οι περισσότεροι άνθρωποι ξεχνούν με ευκολία ότι επί κυβέρνησης Ομπάμα υπήρξε συντονισμένη συνεργασία του FBI με την τοπική αστυνομία για την καταδίωξη και την εκκαθάριση των κατασκηνώσεων Occupy το 2011 [5]. Το σημερινό κύμα καταστολής συνδέεται και δικαιολογείται -ακόμη και στη φιλελεύθερη πτέρυγα της κυρίαρχης πολιτικής στις ΗΠΑ, τουλάχιστον από το 2010- από την αυξανόμενη εξίσωση του αντισιωνισμού με τον αντισημιτισμό. Αυτό ήταν πολύ έντονο τόσο υπό τους Δημοκρατικούς όσο και υπό τους Ρεπουμπλικάνους. Υπήρξε, για παράδειγμα, μια κίνηση για όλο και περισσότερες πολιτείες και πόλεις να υιοθετήσουν τον ορισμό της Διεθνούς Ένωσης Μνήμης του Ολοκαυτώματος για τον αντισημιτισμό, ο οποίος καθιστά αντισημίτες ανθρώπους σαν εσάς και εμένα, οι οποίοι είμαστε αντισιωνιστές Εβραίοι [6].
Τώρα αυτό επιδεινώνεται από την άνοδο της ακροδεξιάς εκλογικής πολιτικής στις ΗΠΑ και παγκοσμίως, όπου αυτές είναι οι ίδιες δυνάμεις που ήταν ακραία και άγρια ισλαμοφοβικές από τον Δεύτερο Πόλεμο του Κόλπου και τον Πόλεμο κατά της Τρομοκρατίας και οι οποίες τώρα εμφανίζονται ως υπέρμαχοι των Εβραίων, που γι' αυτούς σημαίνει εγγενώς υπέρμαχοι του Σιωνισμού στις ΗΠΑ. Αυτό έχει γίνει ιδιαίτερα έντονο μετά την 7η Οκτωβρίου, γιατί ακόμα και αν η εξίσωση αντισιωνισμού και αντισημιτισμού ήταν -τουλάχιστον στη δική μου πολιτική ζωή τα τελευταία 50 και πλέον χρόνια- η τελευταία γραμμή άμυνας για την υποστήριξη του σιωνιστικού κράτους και την καταστροφή του παλαιστινιακού πληθυσμού καθώς και την εχθρότητά για τα δημοκρατικά και επαναστατικά κινήματα στον αραβικό κόσμο, με την 7η Οκτωβρίου, η δεξιά κίνηση του σιωνισμού, η πλήρης περιθωριοποίηση της παραδοσιακής σοσιαλδημοκρατικής εκδοχής στο Ισραήλ, και η αυξανόμενη αντίθεση εδώ, ιδιαίτερα μεταξύ των Εβραίων κάτω των 40 ετών, στις πολιτικές του ισραηλινού κράτους, η εξίσωση του αντισημιτισμού και του αντισιωνισμού έχει γίνει η πρώτη, η τελευταία και πρακτικά η μόνη γραμμή άμυνας για την ΗΠΑ στην υπεράσπιση του ισραηλινού κράτους.
Η αυξανόμενη εργαλειοποίηση του αντισημιτισμού είναι ουσιαστικά μια αντίδραση στο γεγονός ότι η υποστήριξη για το κράτος του Ισραήλ στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι σήμερα πολύ ασθενέστερη από ό,τι ήταν σε οποιαδήποτε στιγμή από την ίδρυση του κράτους και ότι, στην πραγματικότητα, σημαντικά στρώματα Εβραίων, ιδιαίτερα νεότερων Εβραίων, είτε απορρίπτουν ρητά τον σιωνισμό είτε είναι ιδιαίτερα επικριτικά απέναντι στην υποστήριξη των ΗΠΑ προς το σημερινό ισραηλινό καθεστώς.
Theodore Deutscher: Νομίζω ότι αυτός είναι ένας σημαντικός παράγοντας που πρέπει να εξεταστεί, η σύνδεση αυτού του νέου Σιωνιστικού Μακαρθισμού με την ευρύτερη αυταρχική στροφή των καπιταλιστικών κρατών του Παγκόσμιου Βορρά, η οποία, όπως αναφέρατε, στο αμερικανικό πλαίσιο άρχισε να συμβαίνει υπό τον Ομπάμα και στη Γαλλία υπό τον σοσιαλιστή πρόεδρο Φρανσουά Ολλάντ. Το Σοσιαλιστικό Κόμμα άνοιξε το δρόμο για το σημερινό κύμα καταστολής που παρακολουθούμε στη Γαλλία - για παράδειγμα, ο εκπρόσωπος του κόμματός μας Ανάς Καζίμπ [7] δικάζεται αυτή τη στιγμή για «υπεράσπιση της τρομοκρατίας» αφού μίλησε ενάντια στη γενοκτονία στη Γάζα. Πρόκειται ξεκάθαρα για μια πολιτική δίκη, που αποσκοπεί στη φίμωση της διαφορετικής άποψης για το ζήτημα της απελευθέρωσης της Παλαιστίνης.
Για να αλλάξουμε λίγο ταχύτητα, πώς αξιολογείτε αυτό το είδος εργαλειοποίησης του αντισημιτισμού όσον αφορά τον αντίκτυπό του στην αύξηση του πραγματικού αντισημιτισμού; Φαίνεται ότι όσο περισσότερο λες στους ανθρώπους ότι η διαμαρτυρία ενάντια σε μια γενοκτονία είναι αντισημιτική, τόσο περισσότερο είναι υποχρεωμένοι να πιστεύουν ότι ο αντισημιτισμός είναι καλός και να τον φορούν ως ένα είδος σήματος τιμής. Με ποιον τρόπο πιστεύετε ότι αυτοί που παρουσιάζονται ως σύμμαχοι των Εβραίων, στην πραγματικότητα τους εκθέτουν σε μεγάλο κίνδυνο;
Sherry Wolf: Απολύτως. Αυτός ο συγκερασμός στην πραγματικότητα υποδαυλίζει τον πραγματικό αντισημιτισμό και τις πραγματικές αντισημιτικές επιθέσεις εναντίον των Εβραίων και όχι μόνο εκείνων που υποστηρίζουν τη γενοκτονία. Νομίζω ότι ο τρόπος με τον οποίο νομιμοποιήθηκε η γενοκτονία από το σιωνιστικό στρατόπεδο οδήγησε στην ταύτιση των Εβραίων ως τέτοιων με τις δολοφονικές ενέργειες της ισραηλινής κυβέρνησης. Και για όλο και περισσότερους Εβραίους, από όποια πολιτική οπτική και αν προέρχονται, η ζωή εδώ στις ΗΠΑ έχει γίνει πολύ χειρότερη και πιο επικίνδυνη.
Ποτέ, ποτέ, ποτέ, ποτέ ξανά στη ζωή μου, δεν θα προσδιορίσω τον εαυτό μου ως Εβραία χωρίς να τον προσδιορίσω με το, είμαι αντισιωνίστρια Εβραία ή είμαι Εβραία αντιφασίστρια, γιατί για μένα, το να πει κανείς ότι είναι Εβραίος σε αυτή τη χώρα αυτή τη στιγμή, σημαίνει ότι αμέσως τίθεται το ερώτημα, είσαι υποστηρικτής της γενοκτονίας, ή όχι; Και δεν θέλω ποτέ να με συγχέουν με κάτι τέτοιο.
Charlie Post: Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι ενώ νομίζω ότι υπήρξε, ιδιαίτερα μεταξύ των λιγότερο οργανωμένων και λιγότερο πολιτικοποιημένων στρωμάτων της μουσουλμανικής νεολαίας στις ΗΠΑ, κάποια, αλλά περιορισμένη αύξηση του πραγματικού αντισημιτισμού, των αντιεβραϊκών αισθημάτων και πολιτικών, αυτή παρέμεινε πολύ περιορισμένη. Όσον αφορά το πραγματικό οργανωμένο κίνημα για το Μποϊκοτάζ, την Αποεπένδυση και τις Κυρώσεις, για το εμπάργκο όπλων, για την κατάπαυση του πυρός που είδαμε τα τελευταία δύο χρόνια, υπάρχει ένα επαρκές στρώμα πολιτικοποιημένων μαχητών που έχουν αρνηθεί δυναμικά τον συγκερασμό του Σιωνισμού και του Ιουδαϊσμού. Και η ύπαρξη της Jewish Voice for Peace, στην οποία θα αναφερθούμε αργότερα, αποτέλεσε ένα ισχυρό αντιστάθμισμα σε αυτό.
Πιστεύω όμως ότι η εργαλειοποίηση του αντισημιτισμού έχει, στην πραγματικότητα, ενθαρρύνει τα παραδοσιακά αντισημιτικά αλλά φιλοσιωνιστικά ρεύματα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Κάθε φορά που ακούω ότι η αντίθεση στον Σιωνισμό είναι αντισημιτική, πρέπει να επισημαίνω ότι η μεγαλύτερη ομάδα μαχητικών υποστηρικτών του Σιωνισμού στις ΗΠΑ είναι μια οργάνωση αντισημιτών [8]. Ονομάζεται Χριστιανοί Ενωμένοι για το Ισραήλ, η οποία έχει 11 εκατομμύρια μέλη, δηλαδή πολύ περισσότερα από όσοι είναι οι Εβραίοι στις ΗΠΑ πλέον. Οι χριστιανοί σιωνιστές είναι αρκετά ανοιχτοί αντισημίτες.
Ο Ilan Pappé, στο βιβλίο του 10 μύθοι για το Ισραήλ [9], μιλάει για το πώς, από την αρχή, οι πρώτοι Σιωνιστές - οι σύγχρονοι Σιωνιστές - ήταν Χριστιανοί Σιωνιστές στη Βρετανία. Και γι' αυτούς, η ιδέα της επιστροφής των Εβραίων στην Παλαιστίνη είχε ένα σωρό οφέλη. Μπορούσαν να αποκτήσουν έναν σταθερό φιλοευρωπαϊκό σύμμαχο στη μέση του αραβικού κόσμου, και ταυτόχρονα, είχαν ένα μέρος για να στείλουν όλους αυτούς τους ενοχλητικούς Εβραίους που δεν ήθελαν στη δική τους χώρα. Και βλέπουμε στις ΗΠΑ την ανάπτυξη αυτών των χριστιανικών σιωνιστικών ομάδων, των οποίων το όραμα της υποστήριξης του κράτους του Ισραήλ είναι ότι οι Εβραίοι θα πάνε στην Παλαιστίνη και θα γίνουν πιόνια σε αυτόν τον πόλεμο της Αποκάλυψης, όπου θα υπάρξει αμοιβαία καταστροφή τόσο των Αράβων όσο και των Εβραίων, και έτσι αυτό θα φέρει τη Δευτέρα Παρουσία. Έτσι, εκεί, νομίζω, βλέπουμε ότι η μεγαλύτερη ανάπτυξη του αντισημιτισμού έχει γίνει μεταξύ των ανθρώπων που είναι φιλοσιωνιστές, τουλάχιστον στις ΗΠΑ.
Υπάρχουν ανησυχητικά παραδείγματα ανθρώπων από την πλευρά μας που είναι αντισιωνιστές και υιοθετούν αντισημιτικές εκφράσεις. Αλλά νομίζω ότι αυτό ήταν αρκετά σπάνιο και αρκετά περιορισμένο, δεδομένης της προσπάθειας της κυρίαρχης πολιτικής, φιλελεύθερης και συντηρητικής, να εξισώσει τον αντισιωνισμό με τον αντισημιτισμό.
Theodore Deutscher: Ναι, συμφωνώ. Έχοντας υπάρξει Εβραίος που συμμετέχει στο κίνημα στη Γαλλία τον τελευταίο ενάμιση χρόνο, η προσοχή που έχει δώσει το κίνημα για να διαχωρίσει σαφώς τις πολιτικές της ισραηλινής κυβέρνησης από τον ισραηλινό πληθυσμό και από τους Εβραίους ως τέτοιους, είναι τεράστια. Ωστόσο, όπως αναφέρατε, νομίζω ότι ένα από τα ζητήματα με αυτό το είδος της εργαλειοποίησης από την ακροδεξιά είναι ότι μπορεί να λειτουργήσει ως ένα είδος αυτοεκπληρούμενης προφητείας, όπου ξεκινά ως καθαρά ιδεολογική μυθοποίηση, αλλά με τον καιρό γίνεται περιγραφική της πραγματικότητας. Έτσι, στην πραγματικότητα βλέπουμε εμπειρικά μια αύξηση των αντισημιτικών πράξεων, η οποία με τη σειρά της δικαιολογεί την αυξανόμενη εργαλειοποίηση του αντισημιτισμού εναντίον μορφών της Αριστεράς ή του παλαιστινιακού απελευθερωτικού κινήματος, οι οποίες είναι εντελώς έωλες.
Νωρίτερα, αναφερθήκατε εν συντομία στην ιστορία του Σιωνισμού και στο πώς αυτός είχε πράγματι αγκαλιαστεί από σημαντικό αριθμό αντισημιτών ως μέσο για την εκδίωξη των Εβραίων από τη Δύση. Αλλά αναρωτιόμουν αν θα μπορούσατε να μιλήσετε για αυτό το είδος της μεγαλύτερης, πιο αμφισβητούμενης ιστορίας της σχέσης των Εβραίων και του Σιωνισμού, ιδιαίτερα στην Ευρώπη. Πολλοί Αμερικανοί Εβραίοι ή Γάλλοι Εβραίοι σήμερα θα υπέθεταν ότι η εβραϊκή υποστήριξη του Σιωνισμού ήταν πάντα ευρέως διαδεδομένη, αλλά ιστορικά δεν ήταν έτσι. Θα μπορούσατε να περιγράψετε αυτές τις συζητήσεις μεταξύ των διαφορετικών πολιτικών παραδόσεων των Εβραίων στην Ευρώπη και να μιλήσετε για τις εντάσεις μεταξύ τους;
Charlie Post: Ο σιωνισμός ήταν πάντα αρκετά περιθωριακός μεταξύ των Ευρωπαίων Εβραίων, τόσο μεταξύ των Εβραίων της Ανατολικής Ευρώπης που μιλούσαν Γίντις όσο και μεταξύ των πιο αφομοιωμένων Γερμανών και των Γάλλων και Άγγλων Εβραίων πριν από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Αυτό συνέβαινε επειδή έβλεπαν τον Σιωνισμό ως έμφαση στην εβραϊκότητά και ως εμπόδιο στην πλήρη αφομοίωση και στο να θεωρηθούν Γερμανοί ή Γάλλοι ή Άγγλοι.
Η πιο συνεπής και ριζοσπαστική απόρριψη του Σιωνισμού προέρχεται από την εβραϊκή Αριστερά που μιλάει Γίντις στην Ανατολική Ευρώπη. Η Bund, η Εβραϊκή Ένωση Εργατών, η οποία ήταν η μεγαλύτερη μαρξιστική οργάνωση στη Ρωσική Αυτοκρατορία πριν από το 1905, ήταν πάντα ρητά αντισιωνιστική. Και αυτό που πρόβαλλαν είναι κάτι που οι Σιωνιστές διστάζουν πολύ να αναγνωρίσουν, δηλαδή ότι ο Σιωνισμός είναι ουσιαστικά μια συνθηκολόγηση με τον αντισημιτισμό.
Ο Θέοντορ Χερζλ είναι σαφής σχετικά με αυτό το θέμα στο βιβλίο του The Jewish State, το πρώτο σημαντικό κείμενο του σύγχρονου πολιτικού σιωνισμού. Ανέφερε ότι η υπόθεση Ντρέιφους ήταν αυτή που έβγαλε την κουρτίνα από τα μάτια του. Είδε ότι ο αντισημιτισμός είναι απλώς μια πραγματικότητα και ότι οι αντισημίτες είχαν δίκιο: Εβραίοι και μη Εβραίοι δεν μπορούν και δεν πρέπει να ζουν μαζί ως πολιτικά και κοινωνικά ισότιμοι σε οποιαδήποτε κοινωνία. Η λύση ήταν ο διαχωρισμός, η υποχώρηση από τον αγώνα κατά του αντισημιτισμού και αντ' αυτού η δημιουργία ενός εβραϊκού κράτους, το οποίο θα απαιτούσε τότε την υποστήριξη των διαφόρων μεγάλων δυνάμεων, των αυτοκρατορικών δυνάμεων του τέλους του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα.
Η Bund και το μεγαλύτερο μέρος της εβραϊκής, εργατικής Αριστεράς, ουσιαστικά είπαν: αυτό είναι συνθηκολόγηση. Δεν θέλουμε να έχουμε καμία σχέση με αυτό. Ο αγώνας κατά του αντισημιτισμού είναι ένας αγώνας εδώ στην Ευρώπη. Και το σημαντικότερο, για να νικήσουμε τον αντισημιτισμό, πρέπει να νικήσουμε το κεφάλαιο και τις δυνάμεις της αντίδρασης. Αυτή ήταν η πολιτική τους.
Είναι επίσης ξεκάθαρο ότι όλες οι πτέρυγες του Σιωνισμού κατέληξαν στη διαδικασία συνθηκολόγησής τους με τον αντισημιτισμό να επανεφεύρουν αντισημιτικούς μύθους. Ο Χερζλ αναφέρεται στο πώς το σχέδιο του Σιωνισμού στο κρατικό του οικοδόμημα θα απαιτήσει την κατάργηση των Yid -των ανατολικοευρωπαίων, που μιλούν Γίντις, των αποβρασμάτων της εργατικής τάξης- και την αντικατάστασή τους με τον Εβραίο, τον αντρίκιο αποικιοκράτη έποικο που θα εγκαθιδρύσει τον πολιτισμό στην αραβική Ανατολή.
Οι δεξιοί Σιωνιστές επαναλάμβαναν τα ίδια πράγματα. Περιφρονούσαν πλήρως και απόλυτα τους Εβραίους της Ανατολικής Ευρώπης ως θηλυπρεπείς, αδύναμους κ.λπ. Και ακόμη και οι αριστεροί Σιωνιστές -οι λεγόμενοι Poale Zion- απηχούσαν πολλά από αυτά σε ένα είδος ημι-μαρξιστικής γλώσσας, λέγοντας ότι δεν έχουμε πραγματικά μια εβραϊκή εργατική τάξη, επειδή οι Εβραίοι εργάτες είναι όλοι στην ελαφριά βιομηχανία, δεν υπάρχουν μηχανήματα [10]. Αυτό που χρειαζόμαστε προκειμένου η εβραϊκή εργατική τάξη να είναι πλήρως εργατική τάξη είναι το δικό μας κράτος και η δική μας καπιταλιστική τάξη.
Πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο στις ΗΠΑ, κανένα σημαντικό τμήμα του κινήματος της εργατικής τάξης δεν ήταν φιλοσιωνιστικό. Οι πρώτες ενδείξεις ότι οι πρώην μαρξιστές γίνονται φιλοσιωνιστές είναι στη δεκαετία του 1930 - ορισμένοι από την ηγεσία, η δεξιά σοσιαλδημοκρατική ηγεσία των συνδικάτων της κλωστοϋφαντουργίας και του ιματισμού των ΗΠΑ, ο Ντέιβιντ Ντουμπίνσκι, που κατέληξε στη Διεθνή Ένωση Εργατών Γυναικείων Ενδύσεων, και ο Σίντνεϊ Χίλμαν, που ήταν επικεφαλής της βιομηχανίας ανδρικών ενδυμάτων, άρχισαν να είναι φιλικότεροι προς το Σιωνισμό. Αλλά δέχονταν αντιδράσεις από τα πιο πολιτικοποιημένα στοιχεία των ίδιων των μελών τους, πολλά από τα οποία είτε διαμορφώθηκαν στην Bund είτε διαμορφώθηκαν στο προπολεμικό Σοσιαλιστικό Κόμμα και απέρριψαν τον Σιωνισμό.
Αυτή η στροφή προς τον Σιωνισμό ενθάρρυνε την ηγεσία να συμμαχήσει με τα λεγόμενα εργατικά σιωνιστικά ρεύματα - είτε επρόκειτο για το κύριο ρεύμα που γίνεται το Εργατικό Κόμμα του Μπεν Γκουριόν, είτε για το Mapam, το οποίο προερχόταν από την πιο αριστερή πτέρυγα του Poale Zion και του Hashomer Hatzair, τα οποία ουσιαστικά υιοθέτησαν φιλοσταλινική πολιτική. Αλλά η πραγματική στροφή στην Αριστερά έρχεται μετά το Ολοκαύτωμα και τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Εκεί βλέπουμε τη σχεδόν ολοκληρωτική μετακίνηση των Εβραίων σοσιαλδημοκρατών προς την υιοθέτηση του σιωνιστικού σχεδίου, το οποίο ήταν η εγκαθίδρυση μιας αποικιακής κοινωνίας μόνο για Εβραίους που απέκλειε την αραβική εργασία. Είδαν πολλούς από τους πρώην συντρόφους τους να κυβερνούν το νέο κράτος και ως εκ τούτου το υποστήριξαν.
Ταυτόχρονα, τα κομμουνιστικά κόμματα, τα οποία ήταν σταθερά αντισιωνιστικά μέχρι τον πόλεμο -λόγω των αλλαγών στη σοβιετική εξωτερική πολιτική- άρχισαν να αγκαλιάζουν τον Σιωνισμό. Το χειρότερο, το Κομμουνιστικό Κόμμα των ΗΠΑ έβγαζε φιλοσιωνιστικά φυλλάδια όπως το The Wall Street Conspiracy Against Israel. Αυτό συνεχίζεται μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '50, όταν η σοβιετική εξωτερική πολιτική μετατοπίζεται από την προσδοκία για κάποιου είδους συμμαχία με τους Εργατικούς Σιωνιστές σε μια συμμαχία με τους Άραβες εθνικιστές. Αυτή παραμένει η γραμμή τους καθ' όλη τη διάρκεια της περιόδου και αποπροσανατολίζει ένα τεράστιο στρώμα Εβραίων κομμουνιστών.
Ένας άλλος παράγοντας που -τουλάχιστον στις Η.Π.Α.- παίζει ρόλο στη στροφή προς το Σιωνισμό, η οποία έρχεται μέσα στη δεκαετία του 1950 και του 1960, ήταν ο τεράστιος μετασχηματισμός της κοινωνικής δομής του ανατολικοευρωπαϊκού εβραϊκού πληθυσμού στις Η.Π.Α. Είναι γνωστό ότι μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, μια σημαντική μειοψηφία των νέων της εργατικής τάξης είναι σε θέση να πάει στο κολέγιο και να ενταχθεί, στη χειρότερη περίπτωση, σε επαγγέλματα χωρίς την κατοχή τυπικών προσόντων, όπως η διδασκαλία στο γυμνάσιο και η κοινωνική εργασία, ή και να γίνουν πραγματικά δικηγόροι, γιατροί κ.λπ. Και ένας μεγάλος αριθμός Εβραίων, όπως ξέρετε, γίνονται επιτυχημένοι μικροεπιχειρηματίες κ.λπ. Και αυτό, νομίζω, τροφοδοτεί επίσης μια αυξανόμενη προσκόλληση στο σιωνιστικό σχέδιο.
Αλλά πριν από τα τέλη της δεκαετίας του 1940-αρχές της δεκαετίας του 1950, πολύ μικρές μειοψηφίες Εβραίων στην Ευρώπη ή στις ΗΠΑ ήταν ενεργά σιωνιστές.
Theodore Deutscher: Θα μπορούσατε να το εξηγήσετε λίγο περισσότερο; Με ποιον τρόπο η ανοδική κοινωνική κινητικότητα των πρώην μεταναστών Εβραίων στις Ηνωμένες Πολιτείες συνδεόταν με την αυξανόμενη προσήλωσή τους στο σιωνιστικό κράτος;
Charlie Post: Γιατί αυτό συμβαδίζει με την αλλαγή της φυλετικής κατηγοριοποίησής τους στις ΗΠΑ. Ένα από τα καλύτερα βιβλία που νομίζω ότι έγραψε ποτέ ο David Roediger ήταν το Working Toward Whiteness: How America's Immigrants Became White: The Strange Journey From Ellis Island to the Suburbs [11], όπου εξετάζει τη διαδικασία με την οποία οι μετανάστες της Νότιας και Ανατολικής Ευρώπης πριν από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο δεν θεωρούνταν λευκοί άνθρωποι στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ήταν ίσως ένα σκαλοπάτι πάνω από τους Αφροαμερικανούς, αλλά σίγουρα δεν ήταν λευκοί άνθρωποι.
Βλέπετε, αμέσως μετά, στη μεταπολεμική περίοδο, οι Εβραίοι γίνονται λευκοί άνθρωποι. Μετακομίζουν στα προάστια, υπάρχουν μεγαλύτερα επίπεδα μεικτών γάμων κ.λπ. Κατά συνέπεια, οι οργανωτικοί δεσμοί τους με το εβραϊκό εργατικό κίνημα, το οποίο θα μπορούσε να συνεχίσει να αναπαράγει τις πολιτικές ιδέες που θα ήταν αντίθετες με αυτές του σιωνισμού -οικουμενικότητα, αντιρατσισμός κ.λπ.- γίνονται όλο και πιο αδύναμοι.
Μόνο μετά το 1967, με την εξέλιξη του Πολέμου των Έξι Ημερών και την ανάπτυξη μιας νέας άκρας αριστεράς, τόσο της μαοϊκής όσο και της τροτσκιστικής στις ΗΠΑ, αρχίζετε να βλέπετε την αναβίωση ενός εβραϊκού αντισιωνισμού. Και σε αυτό, το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα των ΗΠΑ (SWP), το οποίο ήταν το μεγαλύτερο και από πολλές απόψεις -ήμουν μέλος του σε ένα σημείο- ένας μάλλον προβληματικός σχηματισμός, ήταν πολύ σημαντικό στην παραγωγή εκπαιδευτικού υλικού για την ιστορία του Σιωνισμού, την ιστορία της Παλαιστίνης και την ιστορία του εβραϊκού αντισιωνισμού.
Theodore Deutscher: Θα μπορούσατε να αναφερθείτε στην ευρύτερη σχέση των Εβραίων με τη ριζοσπαστική Αριστερά και τον μαρξισμό στις Ηνωμένες Πολιτείες;
Charlie Post: Επειδή οι Αμερικανοί Εβραίοι της εργατικής τάξης ήρθαν στις ΗΠΑ με ισχυρή πολιτική οργάνωση και παραδόσεις από την Ανατολική Ευρώπη, έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην Αριστερά των ΗΠΑ από τις αρχές του 20ού αιώνα μέχρι τις δεκαετίες του 1970 και 1980. Το να είσαι στην εργατική τάξη και να μεγαλώνεις περιτριγυρισμένος από αυτές τις παραδόσεις δημιούργησε στους Εβραίους των ΗΠΑ μια τάση προς την Αριστερά. Αυτό συνέβη και στη Νέα Αριστερά: νέοι Εβραίοι ακτιβιστές, ριζοσπαστικοποιημένοι μέσα από το κίνημα των πολιτικών δικαιωμάτων, αρχίζουν να συμμετέχουν στο κίνημα για τον πόλεμο του Βιετνάμ και γίνονται βασικοί παράγοντες σε όλες σχεδόν τις οργανώσεις της Νέας Αριστεράς. Τώρα, νομίζω ότι το αποκορύφωμα αυτού του φαινομένου, πριν από την εμφάνιση της Jewish Voice for Peace ως αντισιωνιστικής ομάδας τα τελευταία χρόνια, ήταν στα τέλη της δεκαετίας του 1960-αρχές της δεκαετίας του 1970. Νομίζω ότι υπήρξε μια σημαντική μετατόπιση προς τα δεξιά μεταξύ των Εβραίων στις ΗΠΑ τη δεκαετία του 1970 και του 1980. Βλέπουμε επίσης την πλήρη και ολοκληρωτική κατάρρευση όλων των ομάδων που προέκυψαν από τη Νέα Αριστερά στις Ηνωμένες Πολιτείες. Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1980, ο μαοϊσμός, ο οποίος είχε γίνει το κυρίαρχο ρεύμα της άκρας αριστεράς στις ΗΠΑ στα τέλη της δεκαετίας του 1960, είχε σχεδόν εξαφανιστεί - και εξαφανίστηκε είτε μέσα σε μια όλο και πιο χλιαρή σοσιαλδημοκρατία, ίσως ευθυγραμμιζόμενος με αριστερά συνδικαλιστικά στελέχη κ.λπ. είτε στην ιδιωτική ζωή και έγινε συντηρητικός.
Και ως αποτέλεσμα, νομίζω ότι μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1980, βλέπουμε μια πολύ διαφορετική εθνική σύνθεση των αριστερών ακτιβιστών στις ΗΠΑ, όπου οι Εβραίοι δεν παίζουν τον προεξέχοντα ρόλο που έπαιζαν προηγουμένως.
Theodore Deutscher: Η Jewish Voice for Peace (JVP) έχει αναδειχθεί σε μία από τις πιο σημαντικές αμερικανοεβραϊκές αντισιωνιστικές οργανώσεις στις ΗΠΑ. Πώς έχει εξελιχθεί η θέση της JVP με την πάροδο του χρόνου - από την αρχική εστίασή της στα ανθρώπινα δικαιώματα και το πλαίσιο των δύο κρατών σε μια πιο ανοιχτή αντισιωνιστική στάση; Σε ποιο βαθμό αυτή η εξέλιξη διαμορφώθηκε από ευρύτερες ιδεολογικές, γενεαλογικές και πολιτικές αλλαγές εντός της εβραϊκής κοινότητας των ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένης της απογοήτευσης από τον φιλελεύθερο Σιωνισμό;
Sherry Wolf: Η JVP προέρχεται αρχικά από μια συμμαχία μιας ομάδας αριστερών, κυρίως αναρχικών και μερικών queers με σοσιαλιστικό προσανατολισμό στο Σαν Φρανσίσκο, και γίνεται εθνικό κίνημα στις αρχές της δεκαετίας του 2000. Μέχρι το 2005, με την έναρξη του κινήματος «Μποϊκοτάζ, Αποεπένδυση, Κυρώσεις/BDS», η JVP υπήρχε ήδη σε πόλεις όπως το Σικάγο, η Νέα Υόρκη, το Σαν Φρανσίσκο, το Όστιν του Τέξας: τις μεγάλες πόλεις και κωμοπόλεις με σημαντικές συγκεντρώσεις Εβραίων αριστερών.
Εμπλέκεται αμέσως στο BDS, και αυτός ήταν ο λόγος που ασχολήθηκα τόσο πολύ με την JVP, ακόμη και πριν από τη διεξαγωγή της πανεθνικής ψηφοφορίας του 2018 για την επίσημη μετατροπή της σε αντισιωνιστική οργάνωση. Η JVP δεν ήταν επίσημα αντισιωνιστική μέχρι πριν από περίπου επτά χρόνια. Τούτου λεχθέντος, οι περισσότεροι από την ηγεσία της θα αυτοπροσδιορίζονταν και θα ταυτίζονταν ως αντισιωνιστές, αλλά η πρακτική τους ως μη κυβερνητική οργάνωση, σε αντιδιαστολή με ένα κίνημα με εκλεγμένη ηγεσία σε μια συλλογικότητα, δεν το αντανακλούσε αυτό. Τελικά η ηγεσία της ομάδας έπειτα από μια πολυετή διαδικασία αντιπαράθεσης, διαβούλευσης, συζήτησης, εκπαίδευσης, ενώ συμμετείχε στον ακτιβισμό του BDS, κατάφερε να κερδίσει όλο και ευρύτερους κύκλους ανθρώπων να πάρουν θέση κατά του σιωνισμού ολοκληρωτικά και όχι απλώς να ασκούν κριτική στον σιωνισμό ή την κατοχή ή να αυτοπροσδιορίζονται ως «μη σιωνιστές».
Νομίζω ότι ο μετασχηματισμός τους όχι μόνο τους τελευταίους 20 μήνες, αλλά την τελευταία μισή δεκαετία ήταν απίστευτα σημαντικός όσον αφορά την προσέλκυση τεράστιου αριθμού νεότερων, queer ακτιβιστών, συμπεριλαμβανομένων πολλών έγχρωμων Εβραίων που έρχονται από όλο τον κόσμο, είτε Mizrahim είτε, ξέρετε, Σεφαραδίτες, άνθρωποι από τον αραβικό κόσμο που αυτοπροσδιορίζονται ως Εβραίοι, και έχουν αρχίσει να γίνονται όλο και περισσότερο μέρος της ομάδας και μέρος της ηγεσίας της. Και έτσι έχει γίνει επίσης μια πιο πολυφυλετική οργάνωση, κάτι που συνήθως δεν συμβαίνει για μια ομάδα που ταυτίζεται με τους Εβραίους στις ΗΠΑ, δεδομένου ότι η συντριπτική πλειοψηφία των Εβραίων στις ΗΠΑ είναι λευκοί Εβραίοι Ασκενάζι της Ευρώπης. Έτσι, έχει κινηθεί όλο και πιο αριστερά και έχει συνδεθεί όλο και περισσότερο με την Παλαιστινιακή και την Αμερικανική Αριστερά αυτά τα χρόνια.
Η ομάδα έχει μεγαλώσει πάρα πολύ. Υπάρχουν τουλάχιστον 40.000 μέλη της JVP. Αυτό την καθιστά πραγματικά τη μεγαλύτερη ακροαριστερή οργάνωση στις Ηνωμένες Πολιτείες στην πράξη όσον αφορά τους ενεργούς συμμετέχοντες, με ακόμη υψηλότερα επίπεδα συμμετοχής σε πολλές πόλεις από τους Δημοκρατικούς Σοσιαλιστές της Αμερικής. Μόνο στη Νέα Υόρκη, υπάρχουν τουλάχιστον μερικές χιλιάδες ενεργά μέλη που οργανώνονται σε τακτική βάση. Αυτή είναι μια πολύ νέα εξέλιξη μετά τη γενοκτονία που ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 2023.
Πριν από αυτό, θα έκαναν εκκλήσεις για δράση και θα προσέλκυαν μερικές εκατοντάδες άτομα. Αλλά δεν θα είχαν -όπως είχαμε μόλις τώρα- μια εθνική συνάντηση των μελών με πάνω από 2.000 άτομα. Δεν θα είχαμε καλέσματα σε δράση που θα μπορούσαν να προσελκύσουν χιλιάδες ανθρώπους σε πολλές πόλεις την ίδια μέρα για να μετατρέψουν το Seder σε διαδήλωση.
Έχουμε αναλάβει τολμηρές δράσεις τα τελευταία δύο χρόνια. Η κατάληψη του Grand Central Station ήταν η πρώτη από τις μεγάλες τολμηρές δράσεις που ο κόσμος είδε πιθανότατα σε όλο τον κόσμο, επειδή οι εικόνες ήταν αρκετά δραματικές και εξαπλώθηκαν. Ήταν ένα συναρπαστικό πράγμα που βοήθησα να οργανωθεί. Είμαι πολύ περήφανη για αυτή τη δράση.
Το μπλοκάρισμα των γεφυρών και τα μαζικά Seders [12] στους δρόμους έχουν φέρει στο προσκήνιο ανθρώπους που δεν είναι καν ιδιαίτερα πολιτικοποιημένοι και δεν δίνουν απαραίτητα ιδιαίτερη προσοχή σε αυτά τα πράγματα το γεγονός ότι υπάρχει εβραϊκή αμφισβήτηση. Ακόμα και στην κυρίαρχη τάση, δεν μπορούμε πλέον να αγνοηθούμε.
Τώρα, μετά από δεκαετίες αγνόησης της JVP και αγνόησης του εβραϊκού αντισιωνισμού, ακόμη και ο mainstream τύπος - οι New York Times, το CNN, το MSNBC - έχει αναγκαστεί να δώσει χρόνο σε αυτή την πραγματικότητα του εβραϊκού αντισιωνισμού. Έχει αναδείξει την πραγματικότητα ότι υπάρχει μια συζήτηση μεταξύ των Εβραίων και ότι αυτό δεν είναι ένα ξεκαθαρισμένο ζήτημα μεταξύ μας. Και αυτό είναι καινούργιο.
Κάποτε οι μόνοι Εβραίοι σε αυτή τη χώρα που ήταν αντισιωνιστές ήταν οι Εβραίοι μαρξιστές. Αυτό είναι όλο. Και δεν ήμασταν πολλοί. Και τους ήξερα όλους! Ένα από τα πιο συναρπαστικά πράγματα για μένα είναι να πηγαίνω σε μια διαδήλωση και να μην γνωρίζω απολύτως κανέναν ή να γνωρίζω έναν ή δύο ανθρώπους.
Έτσι, η ιδέα ότι το να είσαι Εβραίος ισοδυναμεί με Σιωνιστή δεν είναι πλέον μια αυτόματη εξίσωση ανάμεσα σε οποιονδήποτε έχει έστω και ένα ελάχιστο επίπεδο παιδείας πάνω σε αυτά τα πράγματα.
Charlie Post: Συμφωνώ. Η μόνη φορά στη μακρόχρονη πολιτική μου δραστηριότητα που έχω δώσει έμφαση στην εβραϊκή μου ταυτότητα είναι όταν ανέλαβα αντισιωνιστική οργανωτική δράση, για την αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη. Αλλά νομίζω ότι σήμερα, περισσότερο από ποτέ, με την εργαλειοποίηση του αντισημιτισμού, η ύπαρξη μιας οργάνωσης 50.000-60.000 Εβραίων μελών που είναι ρητά αντισιωνιστική, είναι μια απίστευτα σημαντική εξέλιξη. Δημιουργεί το είδος του χώρου για τους νεότερους Εβραίους να οργανωθούν και να αναλάβουν δράση.
Θέλω να πω, όταν μιλάω με νεότερους συντρόφους -και με τα δικά μου παιδιά για την ακρίβεια- που είναι ξεκάθαρα αντισιωνιστές, επισημαίνω ότι το 1973, ήμουν δευτεροετής στο κολέγιο, και οργανωνόμασταν ενάντια στον πόλεμο του Yom Kippur [13]. Κυριολεκτικά έπαιρνες τη ζωή σου στα χέρια σου σε οποιοδήποτε αμερικανικό πανεπιστήμιο. Μπορούσες να δεχτείς επίθεση από την Jewish Defense League, η οποία ήταν μια εβραϊκή φασιστική οργάνωση. Άλλοι που δεν ήταν μέλη της JDL προσπαθούσαν να διαλύσουν τις συναντήσεις. Οποιαδήποτε στιγμή μεταξύ του πολέμου του 1973 και στη συνέχεια της εισβολής στο Λίβανο το 1982-1983, όταν έκανες οποιαδήποτε αντισιωνιστική εκδήλωση, ένα από τα βασικά ζητήματα ήταν η ασφάλεια. Πώς θα διασφαλίσουμε ότι αυτή η συνάντηση δεν θα διακοπεί με σωματική βία;
Σήμερα, δεν είναι τόσο επικίνδυνο να είσαι ένας αντισιωνιστής Εβραίος στις ΗΠΑ από φυσική άποψη όσο ήταν τότε. Τώρα, σαφώς, υπάρχουν δεξιοί πρωτο-φασίστες και φασιστικές ομάδες στις πανεπιστημιουπόλεις -Εβραίοι και μη-Εβραίοι- που θα επιτεθούν σωματικά σε αντισιωνιστές διαδηλωτές. Αλλά όλο και περισσότερο, οι φιλοσιωνιστικές πολιτικές δυνάμεις των ΗΠΑ έχουν έναν πολύ πιο ισχυρό σύμμαχο στο κράτος, και η μεγαλύτερη απειλή καταστολής δεν προέρχεται από τη φυσική παρεμπόδιση από τους οργανωμένους Σιωνιστές - προέρχεται από το καπιταλιστικό κράτος.
Theodore Deutscher: Πώς και γιατί λοιπόν συνέβη αυτή η μεταμόρφωση στο JVP; Ποιες είναι οι οικονομικές, πολιτικές, κοινωνιολογικές συνθήκες για αυτή την απομάκρυνση από τον Σιωνισμό; Ή μήπως έχει να κάνει περισσότερο με την τρέχουσα γενοκτονική συμπεριφορά του ισραηλινού κράτους;
Sherry Wolf: Η γενοκτονία σκότωσε τον προϋπάρχοντα Σιωνισμό. Και με αυτό εννοώ ότι για πολλές γενιές οι άνθρωποι, συμπεριλαμβανομένου και εμού, είχαν μεγαλώσει με μια ορισμένη αντίληψη για το Ισραήλ, σαν, ξέρετε, μια ευρέως δημοκρατική, ευρέως προοδευτική χώρα.
Και δεν πιστεύω ότι κανείς κάτω των 40 ετών -που είναι οι μεγαλύτεροι καταναλωτές των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και πληροφορούνται τις ειδήσεις τους κυρίως από το TikTok και το Instagram, όχι από το CNN και το MSNBC και ό,τι άλλο- το πιστεύει αυτό πια.
Και ως αποτέλεσμα, το ξήλωμα της υποστήριξης, και βέβαια αυτό είναι το κρίσιμο έθνος για αυτήν την υποστήριξη, επειδή τόσο η οικονομική όσο και, ακόμη πιο σημαντικό, η ιδεολογική και στρατιωτική υποστήριξη που παρέχουν οι ΗΠΑ στο Ισραήλ, η κάλυψη, καταλαβαίνετε, καταρρέει. Και αυτό θα μπορούσε να είναι η καταστροφή του κράτους του Ισραήλ.
Πρόκειται για μια υπαρξιακή κρίση γι' αυτούς και το μόνο όπλο που έχουν είναι να προσπαθήσουν να συνδέσουν τις διαμαρτυρίες μας, τη διαφωνία μας με κάτι που είναι απεχθές σχεδόν σε όλους και αυτό είναι ο αντισημιτισμός και το Ολοκαύτωμα. Έτσι πρέπει να παίξουν αυτό το χαρτί. Και έτσι αυτή είναι μια κίνηση απελπισίας. Είναι το πιο άσχημο πράγμα στον επιθανάτιο ρόγχο τους από ότι υπήρξε ποτέ στη ζωή μου.
Charlie Post: Νομίζω ότι ο πρωταρχικός παράγοντας είναι η αλλαγή του χαρακτήρα της σιωνιστικής ηγεσίας. Ο πατέρας μου και τα αδέλφια του ήταν καλοί Εβραίοι σοσιαλδημοκράτες της εργατικής τάξης. Αλλά δεν υποστήριζαν απλώς τα συνδικάτα. Ήταν αντιρατσιστές. Αντιτάχθηκαν στον πόλεμο του Βιετνάμ. Αλλά γι' αυτούς, το Ισραήλ ήταν μια σοσιαλδημοκρατική ουτοπία. Όπως το έθεσε ένας φίλος μου, ήταν η Σουηδία στη Μεσόγειο. Έτσι, μέχρι να γίνω έφηβος, μεγάλωσα πιστεύοντας ότι όχι μόνο το Ισραήλ ήταν σε άμυνα, αλλά ότι ήταν η μόνη δημοκρατία στη Μέση Ανατολή και ότι ήταν ένα προοδευτικό σοσιαλδημοκρατικό κράτος. Θα μπορούσες να δικαιολογήσεις τον Σιωνισμό. Θα μπορούσες εύκολα να παρουσιάσεις τον Σιωνισμό στο Ισραήλ ως το αποκορύφωμα της εβραϊκής εθνικής απελευθέρωσης και να αναφερθείς στην ιστορία, να αναφερθείς στα κιμπούτζιμ, να αναφερθείς στο επίπεδο της κρατικής ιδιοκτησίας της βιομηχανίας κ.λπ. Και οι νέοι Εβραίοι που ήταν αριστεροί φιλελεύθεροι ή ήπιοι ριζοσπάστες θα μπορούσαν να αγκαλιάσουν τον Σιωνισμό και να διατηρήσουν την προοδευτική πολιτική τους στις ΗΠΑ.
Με την παγκόσμια οικονομική κρίση, με την άνοδο του νεοφιλελευθερισμού, με τη στροφή προς τα δεξιά πρώτα της ισραηλινής σοσιαλδημοκρατίας και στη συνέχεια την πλήρη παρακμή της, και τώρα έχουμε ένα καθεστώς που διοικείται από ανθρώπους των οποίων οι πολιτικοί πρόγονοι διαδήλωναν στο Τελ Αβίβ φωνάζοντας: «Η Γερμανία για τον Χίτλερ, η Ιταλία για τον Μουσολίνι, η Παλαιστίνη για εμάς», και οι οποίοι συμμαχούν με ανοιχτά αντιδραστικά θρησκευτικά κόμματα που είναι μαχητικά ομοφοβικά, στρατευμένα και απροκάλυπτα ρατσιστικά κ.λπ. Έτσι, η διατήρηση οποιουδήποτε είδους αίσθησης του να είσαι Εβραίος προοδευτικός είναι δύσκολη σε αυτό το πλαίσιο. Αν πρόκειται να αντιταχθείς στον Τραμπ, πώς μπορείς να υποστηρίξεις το Ισραήλ;
Επιπλέον, αυτή η γενιά βλέπει επίσης πιο περιορισμένες ευκαιρίες για ανοδική κινητικότητα. Μετά την ύφεση του 2008, η αυξανόμενη στασιμότητα των μισθών και των ημερομισθίων, η αυξανόμενη ανισότητα επηρεάζει και ορισμένα από αυτά τα νεαρά παιδιά των Εβραίων. Και οι προοπτικές τους για ανοδική κινητικότητα είναι τώρα πιο περιορισμένες από ό,τι ήταν.
Νομίζω λοιπόν ότι αυτό μπορεί να συμβάλλει επίσης.
Theodore Deutscher: Φέρνοντάς τους στην Αριστερά, και στη συνέχεια, ενώ βρίσκονται στην Αριστερά, αποκτούν αυτές τις πιο οικουμενικές, αντιρατσιστικές, αντισιωνιστικές αξίες.
Charlie Post: Ακριβώς.
Theodore Deutscher: Τελευταία ερώτηση σχετικά με την πολιτική στρατηγική: Τι ρόλο πιστεύετε ότι πρέπει να παίξουν οι Εβραίοι και οι Εβραίοι Σοσιαλιστές στον αγώνα ενάντια σε αυτή τη διεθνή τάση της δεξιάς και της ακροδεξιάς να εργαλειοποιούν τον αντισημιτισμό;
Charlie Post: Λοιπόν, νομίζω ότι για τους Εβραίους αριστερούς της διασποράς, όπου είμαστε πιο δυνατοί, ο ρόλος μας είναι να οργανωθούμε ανοιχτά ως Εβραίοι κατά του Σιωνισμού. Αυτή είναι μία από τις λίγες φορές που θα υποστήριζα να οργανωθούμε ως Εβραίοι. Λόγω της εργαλειοποίησης του αντισημιτισμού στη Δύση, είναι ζωτικής σημασίας να υπάρχουν ομάδες Εβραίων που αναγνωρίζονται δημόσια και λένε: «Όχι, δεν είναι έτσι - αυτοί οι άνθρωποι δεν μιλούν στο όνομά μου. Είμαστε αντίθετοι σε αυτό. Στεκόμαστε στο πλευρό των Παλαιστινίων».
Νομίζω λοιπόν ότι αυτός είναι ο βασικός ρόλος των Εβραίων σοσιαλιστών: να μην υποχωρούμε από τον συνεπή αντισιωνισμό μας, αλλά και να υποστηρίζουμε δημοκρατικές, ανοιχτές οργανώσεις μελών, όπου οι άνθρωποι συναντιούνται, μπορούν να μάθουν την πολιτική τους, να αναπτύξουν στρατηγική κ.λπ. ώστε να μπορούν να χτίσουν οργανώσεις που μπορούν να αντέξουν ανάμεσα στα σκαμπανεβάσματα του αγώνα, και όπου μπορούμε επίσης να υποστηρίξουμε την ανάγκη να ευθυγραμμιστούμε με άλλους σε αλληλεγγύη με άλλους πολιτικούς αγώνες.
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:
[1] Η Sherry Wolf είναι αγωνίστρια της Jews Voice for Peace και μέλος της Tempest Collective.
Ο Charlie Post είναι συντάκτης του Spectre: A Marxist Journal και μέλος της Tempest Collective.
Ο Theodore Deutscher είναι αγωνιστής της Révolution Permanente.
[2] https://www.revolutionpermanente.fr/Suspension-des-visas-Trump-continue-son-offensive-contre-les-universites-et-les-soutiens-a-la
[3] https://www.nytimes.com/2025/06/06/magazine/academic-freedom-politics.html
[4] https://spectrejournal.com/the-authoritarian-disposition/
[5] https://www.theguardian.com/commentisfree/2012/dec/29/fbi-coordinated-crackdown-occupy
[6] https://jacobin.com/2022/11/antisemitism-israel-palestine-ihra-definition-un
[7] https://www.politis.fr/articles/2025/04/tribune-des-etats-unis-a-la-france-la-criminalisation-de-la-solidarite-avec-gaza-continue/
[8] https://jacobin.com/2022/02/israeli-us-evangelical-alliance-zionism-antisemitism
[9] https://www.versobooks.com/products/370-ten-myths-about-israel?srsltid=AfmBOooZFAUdR8iIzTpzx3flB2SbLEN9IL7nNKy3D26nPd_ZIem_TZ_q
[10] https://www.versobooks.com/products/254-revolutionary-yiddishland?srsltid=AfmBOoqbr0hVYXaJ91V4o25Gw_a-hCwTN-VzDoxZcleJYnAXp-wecGCH
[11] https://www.hachettebookgroup.com/titles/david-r-roediger/working-toward-whiteness/9781541673472/?lens=basic-books
[12] https://www.jewishvoiceforpeace.org/resource/passover-5784-2024-stop-starving-gaza/
