Η στρατηγική του Τραμπ για την επαναβεβαίωση της κυριαρχίας των ΗΠΑ
Προτεραιότητα η πλήρους κλίμακας αντιπαλότητα με την Κίνα,(μέρος δεύτερο)
Ashley Smith
ΠΗΓΗ: https://tempestmag.org
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: elaliberta.gr
Παρά το χάος, τη σύγχυση και τις διαμάχες των φατριών, η κυβέρνηση Τραμπ είναι ενωμένη πίσω από ένα σχέδιο, την κλιμάκωση του αυτοκρατορικού ανταγωνισμού της Ουάσινγκτον με την Κίνα- υποστηρίζει ο Ashley Smith. Μέρος δεύτερο
Μέσα σε όλο το χάος του καθεστώτος του, ο Ντόναλντ Τραμπ εφαρμόζει τη μονομερή στρατηγική που εκτίθεται ωμά στο The Prioritization Imperative [1], εστιάζοντας στην πλήρους κλίμακας αντιπαλότητα της Ουάσινγκτον με την Κίνα. Πρώτα, η κυβέρνηση δήλωσε ότι δεν θα είναι πλέον ο παγκόσμιος χωροφύλακας, που θα υποστηρίζει τους συμμάχους απέναντι σε εξωτερικές και εσωτερικές αντιπαραθέσεις.
Ο Τραμπ προσπάθησε να απεγκλωβίσει τις Ηνωμένες Πολιτείες από τους πολέμους στη Γάζα και την Ουκρανία, αν και ανεπιτυχώς. Παρά τις αποτυχίες του, φαίνεται αποφασισμένος να μετατοπίσει την προσοχή του από αυτές τις κρίσεις και να πείσει τους συμμάχους των ΗΠΑ να επωμιστούν το βάρος της διαχείρισής τους.
Στην περίπτωση της Ευρώπης, ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Βανς προειδοποίησε τους συμμάχους [2] ακόμη και πριν από την εκλογή του ότι "οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να επικεντρωθούν περισσότερο στην Ανατολική Ασία. Αυτό θα είναι το μέλλον της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ για τα επόμενα 40 χρόνια και η Ευρώπη πρέπει να συνειδητοποιήσει αυτό το γεγονός".
Σύμφωνα με αυτό, ο Τραμπ εξασφάλισε μια συμφωνία με τα μέλη του ΝΑΤΟ να αυξήσουν τις αμυντικές τους δαπάνες στο 5% του ΑΕΠ τους για να αποκρούσουν τον ρωσικό ιμπεριαλισμό, πυροδοτώντας μια κούρσα εξοπλισμών στην Ευρώπη [3]. Η Γερμανία έφτασε στο σημείο να αναστείλει τους συνταγματικούς της περιορισμούς στις δαπάνες για το έλλειμμα, για να διοχετεύσει χρήματα στον επανεξοπλισμό, ενώ παράλληλα περικόπτει τις δαπάνες κοινωνικής πρόνοιας και να επιβληθεί ως αυτοδύναμη ιμπεριαλιστική δύναμη.
Βάζοντας σε προτεραιότητα την Κίνα
Προσπαθώντας να ξεκαθαρίσει το χαρτοφυλάκιο της Ουάσινγκτον, ο Τραμπ επιχείρησε να δώσει προτεραιότητα στη σύγκρουση της Ουάσινγκτον με την Κίνα. Επέβαλε νέους δασμούς στο Πεκίνο, κλιμάκωσε τον πόλεμο των τσιπ με νέες απαγορεύσεις στις πωλήσεις ημιαγωγών και λογισμικού, ανέστειλε την πώληση τεχνολογίας και λογισμικού που είναι απαραίτητα για την κατασκευή κινητήρων αεριωθούμενων αεροσκαφών στην Κίνα και απείλησε να υποβάλει σε αυξημένο έλεγχο όλες τις αιτήσεις βίζας για όλους τους Κινέζους ξένους φοιτητές και να αρνηθεί τη χορήγηση βίζας σε μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος.
Ο Τραμπ υποστήριξε αυτή την οικονομική επίθεση με γεωπολιτική πίεση στο Πεκίνο. Έστειλε τον υπουργό Άμυνας Πητ Χέγκσεθ σε ολόκληρη την Ασία για να ενισχύσει τις συμμαχίες εναντίον της Κίνας. Στον Διάλογο Σάνγκρι-Λα της Σιγκαπούρης [4], ο Χέγκσεθ είπε στους συμμάχους ότι η απειλή της Κίνας «είναι πραγματική και θα μπορούσε να είναι άμεση» για όλους τους συμμάχους, ιδίως για την Ταϊβάν [5].
Υποσχέθηκε να τους στηρίξει υπό τον όρο να αυξήσουν τις αμυντικές τους δαπάνες. Αυτή η πίεση, σε συνδυασμό με τις συγκρούσεις μεταξύ διαφόρων ασιατικών κρατών και της Κίνας, τροφοδοτεί μια νέα κούρσα εξοπλισμών που δεν έχει προηγούμενο στην περιοχή από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο [6]. Ο υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο ενίσχυσε αυτό το μήνυμα στο δικό του ταξίδι στην Ασία που ακολούθησε.
Τέλος, η κυβέρνηση αυξάνει τον δικό της στρατιωτικό προϋπολογισμό. Ο Τραμπ αύξησε τον προϋπολογισμό του Πενταγώνου στο 1 τρισεκατομμύριο δολάρια, με κορυφαία προτεραιότητα, σύμφωνα με τα λόγια του Χέγκσεθ, «την αποτροπή της επιθετικότητας της κομμουνιστικής Κίνας» [7].
Οι ΗΠΑ υποστηρίζουν αυτή τη ρητορική με ολοένα και πιο επιθετικές επιδείξεις στρατιωτικής ισχύος στην περιοχή Ασίας-Ειρηνικού, με πιο πρόσφατη την υπό την ηγεσία των ΗΠΑ διετή άσκηση 19 κρατών με την ονομασία Talisman Saber [8], τη μεγαλύτερη μέχρι σήμερα, ειδικά σχεδιασμένη για να κάνει πρόβα πολέμου με την Κίνα.
Επιπλέον, η κυβέρνηση έχει υποσχεθεί να δαπανήσει πάνω από μισό τρισεκατομμύριο δολάρια για το αμυντικό σύστημα Golden Dome [9] που θα αναχαιτίζει προηγμένους πυραύλους που αναπτύσσει η Κίνα. Ένα τέτοιο σύστημα, αν κατασκευαστεί και αν όντως λειτουργήσει, θα επιτρέψει στις Ηνωμένες Πολιτείες να χτυπήσουν χωρίς να αντιμετωπίσουν αντίποινα, υπονομεύοντας την αποτροπή της Αμοιβαία Διασφαλισμένης Καταστροφής (Mutual Assured Destruction) [10], προδιαθέτοντας τόσο την Ουάσινγκτον όσο και το Πεκίνο να χτυπήσουν πρώτα και να κάνουν ερωτήσεις αργότερα, θέτοντας έτσι σε κίνδυνο όλη τη ζωή στη γη.
Εμπόδια στην ιεράρχηση προτεραιοτήτων
Η κυβέρνηση Τραμπ αντιμετωπίζει τόσο αντικειμενικά όσο και υποκειμενικά εμπόδια στην εφαρμογή της στρατηγικής ιεράρχησης προτεραιοτήτων. Προφανώς, ως η μεγαλύτερη άτυπη αυτοκρατορία της παγκόσμιας ιστορίας, με κεκτημένα οικονομικά συμφέροντα, γεωπολιτικές συμμαχίες και 800 στρατιωτικές βάσεις σε κάθε γωνιά της γης, θα δυσκολευτεί αντικειμενικά να απεγκλωβιστεί από τον ρόλο της ως παγκόσμιος χωροφύλακας για να επικεντρωθεί στο Πεκίνο.
Συν τοις άλλοις, τα υποκειμενικά προβλήματα της κυβέρνησης - οι εσωτερικές συγκρούσεις, η ασυνέπεια και η ηλιθιότητα λόγω του MAGA - θέτουν σε κίνδυνο τη στρατηγική ιεράρχησης των προτεραιοτήτων της. Αυτά θα αποδυναμώσουν περαιτέρω τον αμερικανικό καπιταλισμό και θα υπονομεύσουν την αυτοκρατορική κυριαρχία του [11].
Ο Τραμπ τραβιέται προς διαφορετικές κατευθύνσεις. Οι υπέρμαχοι του προστατευτισμού, όπως ο σύμβουλος εμπορίου Πίτερ Ναβάρο και ο ηγέτης του MAGA Στιβ Μπάνον, υποστηρίζουν την πλήρη απεξάρτηση από την Κίνα. Ο υπουργός Οικονομικών Στιβ Μπέσεντ και ο πρόεδρος του Συμβουλίου Οικονομικών Συμβούλων του Τραμπ, Στίβεν Μίρεν, αντιτίθενται σε αυτό και απλώς θέλουν μια καλύτερη συμφωνία -μια Συμφωνία Mar-a-Lago- [12] για την επανεξισορρόπηση του εμπορίου στο πλαίσιο της τρέχουσας νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής τάξης. Και οι καπιταλιστές της τεχνολογίας, όπως ο Τζένσεν Χουάνγκ της Nvidia [13] και ο Έλον Μασκ , υποστηρίζουν το ελεύθερο εμπόριο, μεταξύ άλλων και με την Κίνα [14].
Ο πάντα συναλλασσόμενος και ευμετάβλητος Τραμπ ισορροπεί ανάμεσα σε αυτές τις παρατάξεις. Η σύγκρουσή τους εξερράγη για την οικονομική πολιτική, με τον Ναβάρο να προωθεί τους πιο ακραίους αμοιβαίους δασμούς, τον Μασκ να αντιτίθεται σε αυτούς και να καταγγέλλει τον Ναβάρο [15] ως «ηλίθιο» και «πιο ηλίθιο και από ένα σακί τούβλα», τον Μπεσέν να τα παίρνει όλα πίσω με την ελπίδα να επιτύχει διμερείς συμφωνίες με δεκάδες χώρες και τον Τραμπ να καυχιέται ότι όλο αυτό το χάος ήταν ένα παράδειγμα της «τέχνης του deal».
Οι συγκρούσεις αυτές έχουν δημιουργήσει αντιφάσεις στην επίθεση του καθεστώτος κατά της Κίνας, προφανώς με τις νέες δασμολογικές πολιτικές του. Αφού ικανοποίησε τα γεράκια κατά της Κίνας και έπαιξε σκληρό παιχνίδι με δασμούς ρεκόρ, στη συνέχεια υποχώρησε σε μια παραχώρηση προς τους υποστηρικτές του ελεύθερου εμπορίου, όπως ο Χουάνγκ της Nvidia, επιτρέποντας την πώληση των τσιπ της εταιρείας στο Πεκίνο [16].
Ο Χουάνγκ υποστήριξε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να ακολουθήσουν μια διαφορετική στρατηγική για να διατηρήσουν την κυριαρχία τους στην υψηλή τεχνολογία και ειδικότερα στην Τεχνητή Νοημοσύνη (ΑΙ). Υποστηρίζει ότι η Ουάσινγκτον θα πρέπει να κρατήσει την Κίνα εξαρτημένη από τα λιγότερο ισχυρά τσιπ της Nvidia για να την εμποδίσει να αναπτύξει τα δικά της. Με αυτόν τον τρόπο η Ουάσινγκτον μπορεί αφενός να προστατεύσει το μονοπώλιό της στα πιο προηγμένα τσιπ και αφετέρου να αποτρέψει το Πεκίνο από τη δημιουργία της δικής του ανταγωνιστικής υποδομής Τεχνητής Νοημοσύνης που θα μπορούσε να αντικαταστήσει εκείνη των Ηνωμένων Πολιτειών. Αλλά αυτή η στρατηγική είναι απίθανο να πετύχει, δεδομένου ότι η Κίνα είναι αποφασισμένη να δημιουργήσει ακριβώς μια τέτοια υποδομή.
Τα «γεράκια» της κυβέρνησης για την Κίνα έχουν επίσης προειδοποιήσει ότι το Πεκίνο, έχοντας πρόσβαση ακόμη και στα λιγότερο προηγμένα τσιπ, θα μπορέσει να τα αντιγράψει και να επιταχύνει το δικό του πρόγραμμα. Η έκβαση αυτής της στρατηγικής συζήτησης παραμένει ασαφής, αλλά καμία από τις δύο δεν είναι πιθανό να επιτύχει να σταματήσει την ταχεία ανάπτυξη της Κίνας με δικά της τσιπ, εταιρείες υψηλής τεχνολογίας και προγράμματα Τεχνητής Νοημοσύνης.
Τα συγκεχυμένα μηνύματα του TACO Don [17]
Παρόμοιες αντιφάσεις έχουν προκύψει και στη μεταχείριση που επιδεικνύει ο Τραμπ στους συμμάχους και τους υποτελείς της Ουάσινγκτον. Ο Τραμπ αυξάνει τις επιβαρύνσεις για να πειθαρχήσει όλα τα κράτη του κόσμου να υποκύψουν στα συμφέροντα των ΗΠΑ και εναντίον της Κίνας. Για παράδειγμα, η νέα συμφωνία του με το Βιετνάμ εμποδίζει τη χρήση του από την Κίνα ως βάση για τη διαμετακόμιση αγαθών στις Ηνωμένες Πολιτείες για την αποφυγή δασμών.
Αλλά αυτός ο εκφοβισμός απομακρύνει τα κράτη που χρειάζεται ο Τραμπ για να σχηματίσει ένα μπλοκ εναντίον της Κίνας. Δεν είχε νόημα να ξεκινήσει έναν πόλεμο δασμών με την ημι-αποικία της Ουάσινγκτον, το Μεξικό και τον κατώτερο ιμπεριαλιστικό εταίρο της, τον Καναδά, οι οποίοι είναι και οι δύο απόλυτα ενσωματωμένοι με την αμερικανική οικονομία.
Ακόμα λιγότερο λογικό ήταν να επιβληθούν καθολικοί δασμοί σε εχθρούς, συμμάχους και οικονομικά ασήμαντα νησιά που κατοικούνται μόνο από πιγκουίνους και φώκιες [18]. Το μόνο που κατάφερε ήταν να οδηγήσει τους συμμάχους να βάλουν τα συμφέροντά τους πάνω από εκείνα των Ηνωμένων Πολιτειών [19], διαταράσσοντας τον σχηματισμό ενός μπλοκ ιμπεριαλιστικών κρατών για την αντιμετώπιση και τον περιορισμό της Κίνας.
Ο Τραμπ προσέθεσε περισσότερη σύγχυση στην πολιτική του για τους δασμούς, δίνοντας εξαιρέσεις σε πολυεθνικές εταιρείες όπως η Apple, και στη συνέχεια μειώνοντας όλους τους αμοιβαίους δασμούς στο 10%, ένα επίπεδο χωρίς προηγούμενο τα τελευταία χρόνια και υποσχόμενος περαιτέρω μειώσεις σε διμερείς διαπραγματεύσεις με χώρες σε όλο τον κόσμο. Αυτό απέφερε στον πρόεδρο το προσβλητικό παρατσούκλι TACO, που σημαίνει «Trump Always Chickens Out» (Ο Τραμπ πάντα δειλιάζει).
Ο σύντομος, κλιμακούμενος δασμολογικός πόλεμος με την Κίνα ήταν εξίσου άστοχος και αντιπαραγωγικός. Όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες επέβαλαν 145% εισφορές στις κινεζικές εξαγωγές, η Κίνα αντέδρασε με 125%, διαταράσσοντας τις αλυσίδες εφοδιασμού, επιβραδύνοντας τις δύο οικονομίες και οδηγώντας σε ελλείψεις στα εργοστάσια και τα ράφια των καταστημάτων λιανικής στις Ηνωμένες Πολιτείες. Για άλλη μια φορά, ο TACO Don υποχώρησε, κάνοντας μια «συμφωνία κυρίων» στη Γενεύη για τη μείωση των δασμών στην Κίνα στο 30 τοις εκατό, ενώ το Πεκίνο έριξε τους δικούς του στο 20 τοις εκατό.
Ο ακανόνιστος πόλεμος δασμών του Τραμπ με την Κίνα έχει αποξενώσει τους Αμερικανούς καπιταλιστές που εξαρτώνται από την εφοδιαστική αλυσίδα της Κίνας και πωλούν στην αγορά της [20]. Το Business Roundtable [21], το Εμπορικό Επιμελητήριο, μεγάλες πολυεθνικές όπως η Apple και δεκάδες μικρές επιχειρήσεις άσκησαν πιέσεις στον Τραμπ για εξαιρέσεις και μειωμένες εισφορές.
Συν τοις άλλοις, οι αγορές μετοχών και ομολόγων κατέγραψαν την αντίθεσή τους. Οι μετοχές έπεσαν, ενώ οι επενδυτές ξεπούλησαν τα ομόλογα, ανεβάζοντας τις αποδόσεις και μαζί τους τα μακροπρόθεσμα επιτόκια. Αυτό δεν άφησε στον Τραμπ άλλη επιλογή από το να υποχωρήσει, κάνοντας το γάβγισμα του «Tariff Man» να φαίνεται πολύ χειρότερο από το δάγκωμά του.
Ο νέος γύρος αυξήσεων των δασμών του διαπνέεται από την ίδια αντίφαση. Από τη μία πλευρά, έχει γράψει αυστηρές επιστολές σε χώρες, και πάλι τόσο φιλικές όσο και εχθρικές, απειλώντας με νέες επιβαρύνσεις, αλλά από την άλλη, έχει παρατείνει την προθεσμία για τις εμπορικές συμφωνίες μέχρι την 1η Αυγούστου.
Κάνοντας τον Στασιμοπληθωρισμό Μεγάλο Ξανά
Ο λεγόμενος (νόμος) Big Beautiful Bill του Τραμπ θα επιτείνει τα προβλήματα του αμερικανικού καπιταλισμού, υπονομεύοντας την προσπάθειά του να επαναβεβαιώσει την κυριαρχία του. Παρά τα βάναυσα μέτρα λιτότητας κατά της εργατικής τάξης [22], θα οδηγήσει σε αύξηση των δαπανών συνολικά με μεγάλες αυξήσεις στην επιβολή των νόμων (αποτροπής εισόδου μεταναστών) στα σύνορα [23] και την άμυνα [24], ενώ θα μειώσει τους φόρους των πλουσίων και των επιχειρήσεων [25]. Αυτό θα οδηγήσει σε αύξηση του ελλείμματος και του χρέους.
Ο Μάσκ κατήγγειλε το νομοσχέδιο ως «ένα αηδιαστικό έκτρωμα» [26], έστησε έναν πόλεμο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με τον TACO Don και στη συνέχεια ξεκίνησε ένα τρίτο κόμμα [27] για να βγάλει από τη μέση τους Ρεπουμπλικάνους που το ψήφισαν. Η Moody's συμφώνησε με τον Μασκ, υποβαθμίζοντας την πιστοληπτική ικανότητα της Ουάσινγκτον [28], αυξάνοντας την πιθανότητα ανόδου των επιτοκίων των δανείων για όλους, από τους καπιταλιστές μέχρι τους ιδιοκτήτες μικρών επιχειρήσεων, τους επαγγελματίες και τους εργαζόμενους.
Η επίθεση του Τραμπ στους μετανάστες θα επιδεινώσει περαιτέρω τα προβλήματα της αμερικανικής οικονομίας. Το νομοσχέδιό του περιλαμβάνει αύξηση κατά 170 δισεκατομμύρια δολάρια στην εφαρμογή της νομοθεσίας για τη μετανάστευση [29], ώστε οι ετήσιες δαπάνες της ICE να φτάσουν σχεδόν τα 40 δισεκατομμύρια δολάρια - ένα ποσό που θα την καθιστούσε τον 16ο μεγαλύτερο στρατιωτικό προϋπολογισμό στον κόσμο [30]. Έχει ήδη κλείσει τα σύνορα και έχει ξεκινήσει επιδρομές παντού, προκαλώντας αντίσταση στο Λος Άντζελες και σε ολόκληρη τη χώρα.
Ο Τραμπ απάντησε σε αυτές τις αντιδράσεις αναπτύσσοντας 4.000 στρατιώτες της Εθνοφρουράς, μαζί με 700 πεζοναύτες, για να συμμετάσχουν στο αστυνομικό τμήμα του Λος Άντζελες και να προστατεύσουν το βασίλειο του τρόμου της ICE κατά των μεταναστών. Όμως οι εργαζόμενοι που στοχοποιεί για απέλαση είναι απαραίτητοι για την αμερικανική οικονομία σε όλα, από τη συσκευασία κρέατος μέχρι τις κατασκευές και τη γεωργία.
Οποιαδήποτε μείωση της συμμετοχής αυτών των ζωτικών τμημάτων του εργατικού δυναμικού θα αυξήσει τους μισθούς, προκαλώντας ελλείψεις, αυξάνοντας τις τιμές και ανεβάζοντας τον πληθωρισμό. Σε ένδειξη απελπισίας, η υπουργός Γεωργίας Μπρουκ Ρόλινς κατέθεσε μια σαδιστική, ανορθόδοξη πρόταση να εφαρμοστούν νέες εργασιακές ρυθμίσεις για να αναγκαστούν οι δικαιούχοι του Medicaid να αντικαταστήσουν εκατομμύρια απελαθέντες εργαζόμενους [31].
Αντιμέτωποι με την απειλή της απώλειας του εργατικού δυναμικού τους, οι αγροτικές επιχειρήσεις, οι βαρόνοι των ξενοδοχείων, οι κατασκευαστικές εταιρείες και άλλοι καπιταλιστές πίεσαν τον Τραμπ να υποχωρήσει, πράγμα που έκανε, υποσχόμενος να περιορίσει τις επιδρομές στους χώρους εργασίας και να επικεντρωθεί στους «εγκληματίες» [32]. Αλλά στη συνέχεια, υπό την πίεση του ακροδεξιού αρχιυπηρέτη του (major domo) [33], Στίβεν Μίλερ, υποσχέθηκε να συνεχίσει τις επιδρομές [34], παρά το γεγονός ότι η πλειοψηφία των ανθρώπων είναι πλέον αντίθετη σε αυτές και το 79% θεωρεί τη μετανάστευση ως «καλό πράγμα» [35].
Οι οικονομολόγοι ανησυχούν ότι οι πολιτικές του Τραμπ θα αποδυναμώσουν την ανάπτυξη των ΗΠΑ, αν όχι θα προκαλέσουν ύφεση. Αντί να τροφοδοτήσει τη νέα μεταποίηση στις Ηνωμένες Πολιτείες, η αλλοπρόσαλλη δασμολογική πολιτική του Τραμπ και το άσχημο νομοσχέδιό του οδήγησαν σε συρρίκνωση των επενδύσεων και πάγωμα των προσλήψεων, επιβραδύνοντας μια ήδη στάσιμη οικονομία [36] εν μέσω επίμονου και, λόγω της διατάραξης των κινεζικών αλυσίδων εφοδιασμού, δυνητικά υψηλότερου πληθωρισμού. Αυτό έχει ανανεώσει τους φόβους για έναν νέο κύκλο του εφιάλτη του στασιμοπληθωρισμού της δεκαετίας του 1970, αποδυναμώνοντας τον αμερικανικό καπιταλισμό [37].
Η ηλιθιότητα του MAGA
Ο ιδεολογικά καθοδηγούμενος πόλεμος του Τραμπ κατά της κρατικής γραφειοκρατίας, των κοινωνικών θεσμών και των οργανισμών της ήπιας αυτοκρατορικής ισχύος θα θέσει σε περαιτέρω κίνδυνο την κυριαρχία των ΗΠΑ. Καταργεί, κόβει και εκκαθαρίζει βασικά υπουργεία από το FBI μέχρι τη CIA, τους στρατιωτικούς επιτελείς και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ [38] για να απαλλαγεί από κάθε προστατευτικό κιγκλίδωμα που εμποδίζει την αυταρχική του κυριαρχία.
Κατά τη διαδικασία αυτή, απενεργοποιεί βασικά τμήματα του κράτους που επιβάλλουν και κερδίζουν τη συγκατάθεση για την κυριαρχία των ΗΠΑ. Για παράδειγμα, κατακρεούργησε τη Φωνή της Αμερικής, ένα βασικό μέσο ενημέρωσης που οι Ηνωμένες Πολιτείες ιστορικά χρησιμοποιούσαν για να διαδίδουν προπαγάνδα εναντίον των αντιπάλων τους και να παρασύρουν την εγχώρια αντιπολίτευσή τους ώστε να βλέπουν λανθασμένα την Ουάσινγκτον ως σύμμαχο στους αγώνες τους.
Η Κίνα και η Ρωσία πανηγύρισαν [39]. Ο πρώην εκδότης της κινεζικής εφημερίδας Global Times δήλωσε ότι είναι «πραγματικά ευχάριστο», ενώ ο εκδότης του ρωσικού RT έκανε λόγο για «καταπληκτική απόφαση». Το Πεκίνο και η Μόσχα διοχετεύουν περισσότερα χρήματα για να καλύψουν το κενό και να κερδίσουν μεγαλύτερη παγκόσμια επιρροή.
Η ολομέτωπη επίθεση του Τραμπ στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, ιδίως σε ιδρύματα ελίτ όπως το Χάρβαρντ, θα υπονομεύσει επίσης την υπεροχή των ΗΠΑ. Ο ίδιος και ειδικά ο Βανς, ο οποίος έδωσε μια περιβόητη ομιλία με τίτλο «Τα πανεπιστήμια είναι ο εχθρός» [40], περιφρονούν αυτά τα ιδρύματα επειδή αναπαράγουν το φιλελεύθερο καπιταλιστικό κατεστημένο, το οποίο θεωρούν θανάσιμο εχθρό τους.
Ο Τραμπ δικαιολόγησε την επίθεση με βάση ψευδείς κατηγορίες για τον αντισημιτισμό αυτών των ιδρυμάτων και την υποτιθέμενη διστακτικότητα στη συντριβή του κινήματος αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη. Με αυτή την ιστορία βιτρίνας, έχει περικόψει τη χρηματοδότησή τους, απαίτησε να ξαναγράψουν το πρόγραμμα σπουδών τους και τους κάλεσε να καταργήσουν τα προγράμματά τους για τη διαφορετικότητα, την ισότητα και την ένταξη.
Αυτή η επίθεση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση θα αποδυναμώσει τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό. Θα διαταράξει την αναπαραγωγή της άρχουσας τάξης, των ειδικευμένων ιδεολόγων και των επαγγελματιών της. Και θα εμποδίσει την εκπαίδευση της εξειδικευμένης εργατικής τάξης, που είναι απαραίτητη για να κυριαρχήσουν οι Ηνωμένες Πολιτείες στους ανταγωνιστές τους στον τομέα της υψηλής τεχνολογίας.
Τα ιδρύματα αυτά έχουν κεντρική θέση στο στρατιωτικό βιομηχανικό σύμπλεγμα [41], ιδίως στους τομείς STEM (Science, Technology, Engineering, and Mathematics). Η περικοπή της χρηματοδότησής τους θα υπονομεύσει τις προσπάθειες των ΗΠΑ να κερδίσουν τον «πόλεμο των τσιπ» με την Κίνα [42]. Οι επιπτώσεις δεν θα βαρύνουν μόνο τα ελίτ σχολεία και τους πλούσιους φοιτητές τους στις μπλε πολιτείες, αλλά και τα δημόσια πανεπιστήμια και τους φοιτητές της εργατικής τάξης στις κόκκινες πολιτείες [43].
Ακόμα χειρότερα για τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό, το κυνήγι μαγισσών του Τραμπ εναντίον των ξένων φοιτητών, ιδίως των Κινέζων [44], καθώς και των διεθνών ερευνητών, θα τους διώξει από τη χώρα, στερώντας από τα πανεπιστήμια και τις εταιρείες μια βασική πηγή διεθνών ταλέντων, ιδίως στους τομείς STEM. Ήδη, οι ανταγωνιστές της Ουάσινγκτον από την Ευρώπη μέχρι την Κίνα [45] στρατολογούν Κινέζους φοιτητές με προσφορές χρηματοδότησης και προσοδοφόρων θέσεων εργασίας, οδηγώντας την άρχουσα τάξη σε πανικό για brain drain [46].
Η επίθεση του Τραμπ στην επιστήμη θα θέσει ομοίως σε κίνδυνο την υπεροχή των ΗΠΑ [47]. Δεν καταργεί μόνο την επιστημονική έρευνα στην τριτοβάθμια εκπαίδευση [48], αλλά και στο Εθνικό Ίδρυμα Επιστημών, στα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας, στην Υπηρεσία Προστασίας του Περιβάλλοντος, στην Εθνική Υπηρεσία Ωκεανών και Ατμόσφαιρας, στην Εθνική Μετεωρολογική Υπηρεσία και στην Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Διαχείρισης Εκτάκτων Αναγκών (FEMA).
Τέτοιες περικοπές θα παραλύσουν την έρευνα που είναι απαραίτητη όχι μόνο για τις εταιρείες, αλλά και για τη δημόσια ασφάλεια και υγεία, αποσταθεροποιώντας την κοινωνία των ΗΠΑ στην πορεία. Με τη FEMA και άλλες υπηρεσίες ανίκανες να λειτουργήσουν, οι τραγωδίες που προκαλούνται από την κλιματική αλλαγή, όπως ο πνιγμός πάνω από εκατό ανθρώπων στην πρόσφατη πλημμύρα στο κεντρικό Τέξας, η οποία θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί με κατάλληλους κανονισμούς, προφυλάξεις και προειδοποιήσεις, θα πολλαπλασιαστούν σε όλη τη χώρα.
Η καταστροφή της USAID από τον Τραμπ [49], καθώς και η αποχώρηση από τους περισσότερους πολυμερείς οργανισμούς και συμφωνίες -συμπεριλαμβανομένων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, των Συμφωνιών του Παρισιού για το Κλίμα και σχεδόν όλων των Οργανισμών των Ηνωμένων Εθνών- θέτει σε κίνδυνο την ήπια ισχύ της Ουάσινγκτον και την ικανότητά της να κερδίζει συμμάχους και υποκείμενα στο αυτοκρατορικό της σχέδιο κατά της Κίνας. Αντίθετα, θα απομονώσει και θα δυσφημίσει τις Ηνωμένες Πολιτείες και θα κάνει ακόμη περισσότερα κράτη να βλέπουν τις Ηνωμένες Πολιτείες με καχυποψία.
Οι πολιτικές «Πρώτα η Αμερική» του Τραμπ έχουν ήδη οδηγήσει τις άλλες δυνάμεις να χαράξουν τη δική τους πορεία, θέτοντας τα οικονομικά, πολιτικά και στρατιωτικά τους συμφέροντα σε προτεραιότητα. Αυτό, με τη σειρά του, θα οδηγήσει σε μεγαλύτερες συγκρούσεις μεταξύ κρατών σε όλο τον κόσμο. Θα καταστήσει επίσης δυσκολότερο για τις Ηνωμένες Πολιτείες να πιέσουν τους κατ' όνομα συμμάχους τους, όπως η Ευρώπη και η Ιαπωνία, να περιορίσουν τις εμπορικές συναλλαγές τους με την Κίνα. Ως αποτέλεσμα, το μόνο που θα απομείνει στο καθεστώς Τραμπ είναι η σκληρή ισχύς, ο οικονομικός και στρατιωτικός εκφοβισμός [50].
Αντί να αποκαταστήσει την κυριαρχία των ΗΠΑ, η ασυνάρτητη εφαρμογή της Στρατηγικής Ιεράρχησης από το καθεστώς θα επιταχύνει πιθανότατα τη σχετική παρακμή του. Η Φιόνα Χιλ, [51] η οποία υπηρέτησε στην πρώτη κυβέρνηση Τραμπ, έφτασε στο σημείο να συγκρίνει το πρώην αφεντικό της με τον Μπόρις Γέλτσιν, ο οποίος επέβλεψε την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991, δηλώνοντας: «Ο Τραμπ αποδομεί τις Ηνωμένες Πολιτείες, όπως ακριβώς ο Γέλτσιν αποδομούσε τη Σοβιετική Ένωση».
Η Κίνα συγκρούεται αποφασιστικά με τον Τραμπ
Αισθανόμενη τη θέση ισχύος της έναντι των Ηνωμένων Πολιτειών, η Κίνα αντιστάθηκε στην επιθετικότητα του Τραμπ και εκμεταλλεύτηκε τις αντιφάσεις της κυβέρνησής του. Του είπε ότι μπλοφάρει για τους δασμούς, αντισταθμίζοντας κάθε αύξησή του με δικές της, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που έχουν σχεδιαστεί για να στοχεύουν τις ρεπουμπλικανικές πολιτείες.
Έπαιξε τον άσσο που είχε στο μανίκι της - το σχεδόν μονοπώλιο της στην επεξεργασία ορυκτών σπάνιων γαιών και μαγνητών που αποτελούν βασικά συστατικά για τα πάντα, από αυτοκίνητα [52] μέχρι αμερικανικά μαχητικά βομβαρδιστικά όπως το F-35. Σταμάτησε την εξαγωγή τους, παραλύοντας τόσο την πολιτική όσο και τη στρατιωτική παραγωγή [53].
Η Κίνα οδήγησε τον Τραμπ στην επίτευξη της «συμφωνίας κυρίων» για μια παύση 90 ημερών, ώστε να επιτραπούν οι συνομιλίες για την εξασφάλιση μιας εμπορικής συμφωνίας. Όμως, όπως έδειξε αυτός σήμα υποχώρησης, το ίδιο έκανε και ο Σι Τζινπίνγκ. Με την οικονομία να αγωνίζεται ήδη να διατηρήσει την ανάπτυξη, ο Σι Τζινπίνγκ δεν μπορούσε να αντέξει την σχεδόν πλήρη διακοπή του εμπορίου με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Παρά τις αυξημένες εξαγωγές προς την Ευρώπη και τη Νοτιοανατολική Ασία και τη μέτρια ανάπτυξη συνολικά, η απώλεια των αγορών στις Ηνωμένες Πολιτείες διατάραξε τις επιχειρήσεις στην Κίνα.
Όμως η συμφωνία τους κατέρρευσε, καθώς η Κίνα περιόρισε την απελευθέρωση μετάλλων σπάνιων γαιών και οι Ηνωμένες Πολιτείες αντέδρασαν με απαγορεύσεις στις εξαγωγές τσιπ, βασικού λογισμικού και εξαρτημάτων για τις κινεζικές αερογραμμές. Με τις οικονομίες τους να κινδυνεύουν, και οι δύο έδειξαν σημάδια υποχώρησης, υποσχόμενοι να επαναφέρουν τη συμφωνία τους και να συνεχίσουν τις διμερείς εμπορικές συνομιλίες για μια τελική συμφωνία. Παρ' όλα αυτά, η Κίνα κατέδειξε την αδυναμία του Τραμπ.
Ο Σι εκμεταλλεύτηκε την εγκατάλειψη από τη νέα κυβέρνηση της εποπτείας της νεοφιλελεύθερης τάξης της παγκοσμιοποίησης του ελεύθερου εμπορίου, παριστάνοντας τον υπερασπιστή της [54]. Υποσχέθηκε να είναι, σε αντίθεση με την Ουάσινγκτον, ένας αξιόπιστος εμπορικός εταίρος για τον υπόλοιπο κόσμο.
Φυσικά, αυτό δεν ήταν καθόλου ανιδιοτελές, δεδομένου ότι η Κίνα ήταν ένας από τους κύριους ωφελημένους αυτής της τάξης και χρειάζεται απεγνωσμένα πρόσβαση στις διεθνείς αγορές για να εξάγει τα κεφάλαια και τα προϊόντα της. Πράγματι, η Κίνα αντιστάθμισε την απώλεια των αγορών στις Ηνωμένες Πολιτείες με την εκτροπή των εξαγωγών σε όλο τον κόσμο, επιτυγχάνοντας εμπορικό πλεόνασμα ρεκόρ ύψους 586 δισεκατομμυρίων δολαρίων [55].
Ο Σι εκμεταλλεύτηκε επίσης την ανόητη απόφαση του Τραμπ να εξαπολύσει τον εμπορικό του πόλεμο εναντίον όλων των χωρών ταυτόχρονα, απευθύνοντας διπλωματικές και εμπορικές συμφωνίες σε κράτη της Ασίας, της Λατινικής Αμερικής, της Αφρικής και της Ευρώπης. Αλλά η ανταπόκριση των κρατών σε όλο τον κόσμο ήταν αντιφατική. Τόσο χαιρέτισαν τις προσφορές της Κίνας όσο και εξέφρασαν την ανησυχία τους ότι θα τις χρησιμοποιήσει για να εξάγει το πλεόνασμά της στις αγορές τους, υποβαθμίζοντας τις επιχειρήσεις τους [56].
Η Βραζιλία αγκάλιασε πρόσφατα την Κίνα σε μια κοινή στάση υπεράσπισης του ελεύθερου εμπορίου [57], αλλά μόλις πέρυσι διεξήγαγε έρευνα κατά του Πεκίνου για ντάμπινγκ, [58] ενώ οι χαλυβουργίες της απαίτησαν αυξημένους δασμούς για να προστατεύσουν τη βιομηχανία και το μερίδιο αγοράς τους.
Τέλος, ο Σι απάντησε στον αυξημένο μιλιταρισμό του Τραμπ με επιθετικές δηλώσεις της δικής του σκληρής ισχύος. Η Κίνα αύξησε τις ασκήσεις γύρω από την Ταϊβάν, έστειλε πλοία στην Αυστραλία [59] σε μια άνευ προηγουμένου ναυτική άσκηση, κλιμάκωσε τις συγκρούσεις της με τις Φιλιππίνες και άλλα κράτη στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας για αμφισβητούμενα νησιά και ανέπτυξε ακόμη και δύο αεροπλανοφόρα στην οικονομική ζώνη της Ιαπωνίας [60].
Κλιμακούμενος παγκόσμιος ανταγωνισμός
Ο ανταγωνισμός μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Κίνας περιλαμβάνει ολόκληρο τον κόσμο, από τη Γροιλανδία [61] μέχρι τον Παναμά [62], την Αρκτική[63], την Ανταρκτική [64], ακόμη και το διάστημα [65]. Έχουν εγκλωβιστεί σε ανταγωνισμό σε βασικές συγκρούσεις και πεδία δράσης στην Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή, την Αφρική και τη Λατινική Αμερική.
Στην Ευρώπη, ο Τραμπ ήλπιζε να συνάψει συμφωνία με τον Βλαντιμίρ Πούτιν για τη διχοτόμηση της Ουκρανίας, ίσως με στόχο να απομακρύνει τη Ρωσία από τη συμμαχία της με την Κίνα. Όμως η πρότασή του απορρίφθηκε από τη Μόσχα, η οποία φαίνεται να είναι αποφασισμένη να προσαρτήσει όσο το δυνατόν περισσότερα εδάφη, ανεξαρτήτως του κόστους σε ζωές Ρώσων και Ουκρανών.
Η Κίνα παραμένει προσηλωμένη στη «φιλία χωρίς όρια» με τη Ρωσία, υποστηρίζοντας την οικονομία της ενάντια στο καθεστώς κυρώσεων. Από την πλευρά του, το Κίεβο έχει εναντιωθεί στη διχοτόμηση της χώρας του, αρνήθηκε να δεχθεί οποιαδήποτε διευθέτηση χωρίς εγγυήσεις ασφαλείας, συνεχίζει να υπερασπίζεται την κυριαρχία του απέναντι στην αδιάκοπη ρωσική επιθετικότητα και κατάφερε να εξαπολύσει μια επίθεση με μη επανδρωμένο αεροσκάφος εναντίον του στόλου των μαχητικών βομβαρδιστικών της Μόσχας [66].
Όμως ο Τραμπ έχει πετύχει κάποια κέρδη, κυρίως πιέζοντας τους συμμάχους του στο ΝΑΤΟ να αυξήσουν τις αμυντικές τους δαπάνες στο 5% του ΑΕΠ τους και να επανεξοπλιστούν με τρομακτικό ρυθμό. Ως αποτέλεσμα, η Ουκρανία θα συνεχίσει να αποτελεί πηγή ενδοϊμπεριαλιστικών συγκρούσεων γύρω από έναν εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα που θα μπορούσε να μετατραπεί σε πόλεμο στον οποίο θα εμπλέκονται πολλές μεγάλες δυνάμεις.
Στη Μέση Ανατολή, οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν ο ασυναγώνιστος ηγεμόνας, αλλά η Κίνα είναι μια ανερχόμενη δύναμη [67]. Επειδή το Πεκίνο εξαρτάται από το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο της περιοχής για την ενέργεια και την πετροχημική του βιομηχανία, έχει δημιουργήσει πολιτικές και οικονομικές σχέσεις με όλους, από το Ιράν μέχρι τις χώρες του Κόλπου και το Ισραήλ.
Ο Μπάιντεν και τώρα ο Τραμπ χρησιμοποίησαν τον γενοκτονικό πόλεμο του Ισραήλ για να επαναβεβαιώσουν την ισχύ των ΗΠΑ στην περιοχή και να αποδυναμώσουν τον λεγόμενο Άξονα της Αντίστασης, αποδεκατίζοντας τη Χεζμπολάχ, αποδυναμώνοντας το Ιράν και συνάπτοντας συμφωνίες με τους αντάρτες που ανέτρεψαν τη δικτατορία της Συρίας. Ο Τραμπ ήλπιζε να εδραιώσει την αμερικανική κυριαρχία με μια «τελική λύση» στη Γάζα, οικονομικές συμφωνίες με τα αραβικά κράτη, επέκταση των συμφωνιών του Αβραάμ για την εξομάλυνση των σχέσεών τους με το Ισραήλ και ένα νέο πυρηνικό σύμφωνο με το Ιράν, ώστε να μπορέσει να δώσει προτεραιότητα στην Κίνα.
Ωστόσο, η παλαιστινιακή αντίσταση παραμένει αμείωτη και οι αραβικές μάζες της περιοχής αντιτίθενται στην εξομάλυνση και είναι εχθρικές προς τους κυβερνήτες τους που ζουν σε πολυτέλεια εν μέσω της αυξανόμενης φτώχειας τους. Όταν οι συνομιλίες για το πυρηνικό πρόγραμμα με το Ιράν κατέρρευσαν, το Ισραήλ βρήκε την ευκαιρία να ξεκινήσει τον αιφνιδιαστικό του πόλεμο, όχι μόνο εναντίον των πυρηνικών εγκαταστάσεων της Τεχεράνης, αλλά και της ηγεσίας, του στρατού και των επιστημόνων της.
Ο Τραμπ άλλαξε πορεία για να υποστηρίξει την επίθεση και στη συνέχεια έριξε αρκετές από τις μεγαλύτερες συμβατικές βόμβες του αμερικανικού στρατού, το Massive Ordinance Penetrator, για να αποδεκατίσει τις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν, συμπεριλαμβανομένης αυτής στο Φορντόου, η οποία βρίσκεται θαμμένη βαθιά κάτω από ένα βουνό. Ο Τραμπ, ωστόσο, περιόρισε τη δράση σε μια εφάπαξ επίθεση, αντί για μια προσπάθεια αλλαγής καθεστώτος, κάτι που θα παγίδευε τον Τραμπ σε έναν τεράστιο πόλεμο και θα υπονόμευε την υποστήριξη της απομονωτικής βάσης του MAGA.
Ο Τραμπ έχει τώρα δεσμευτεί να ξαναρχίσει τις συνομιλίες με το Ιράν, με την ελπίδα να επιτευχθεί συμφωνία για το πυρηνικό του πρόγραμμα. Μένει να δούμε αν το ιρανικό καθεστώς, το οποίο είναι διχασμένο μεταξύ εκείνων που θέλουν να κατασκευάσουν βόμβα και εκείνων που θα προτιμούσαν μια συμφωνία, θα συμφωνήσει να σταματήσει το πρόγραμμά του με τους όρους των ΗΠΑ.
Ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες φαίνεται να έχουν σημειώσει σημαντικές νίκες, η περιοχή παραμένει τόπος διακρατικών συγκρούσεων, καθώς και αντίστασης από τα κάτω. Η Κίνα, η οποία έμεινε αμέτοχη ενώ ο Ιρανός σύμμαχός της χτυπιόταν [68], θα χρησιμοποιήσει οποιαδήποτε οπισθοδρόμηση των αμερικανικών συμφερόντων για να προωθήσει τα δικά της στην περιοχή, κατοχυρώνοντας ότι οι συγκρούσεις και οι ανταρσίες των κρατών της θα αποτελέσουν αφορμή άσκησης αυτοκρατορικού ανταγωνισμού για την απόκτηση πλεονεκτημάτων.
Η Λατινική Αμερική είναι μια άλλη περιοχή αυξανόμενης αμφισβήτησης. Ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν ο περιφερειακός ηγεμόνας, η Κίνα χρησιμοποίησε την «Belt and Road Initiative» για να γίνει ένας σημαντικός επενδυτής στην περιοχή και ο κορυφαίος εμπορικός εταίρος της Νότιας Αμερικής [69]. Αυτό της επέτρεψε να τραβήξει μεσαίες δυνάμεις όπως η Βραζιλία στην τροχιά της μέσω της συμμαχίας BRICS.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες απάντησαν επιβεβαιώνοντας τη δύναμή τους έναντι της επιρροής του Πεκίνου. Ο Τραμπ χρησιμοποίησε την κατηγορία ότι η Κίνα ελέγχει κρυφά τη Διώρυγα του Παναμά για να απειλήσει να την προσαρτήσει και αύξησε τους δασμούς σε χώρες που εξαρτώνται από τις εξαγωγές στην αμερικανική αγορά για να επιβάλει τις επιταγές της Ουάσινγκτον.
Οι δύο δυνάμεις εμπλέκονται επίσης σε τίποτα λιγότερο από μια νέα μάχη για την Αφρική. Η Κίνα έχει γίνει ο μεγαλύτερος επενδυτής στην ήπειρο, με έμφαση στην εξόρυξη, ιδίως σπάνιων γαιών [70]. Ο Τραμπ έχει απαντήσει χρησιμοποιώντας επενδύσεις, δασμούς και γεωπολιτικές πιέσεις για να εκφοβίσει τα έθνη ώστε να γείρουν προς τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Για παράδειγμα, κατά τη διάρκεια ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων μεταξύ της Ρουάντα και του Κονγκό, πίεσε το Κονγκό [71] να επιτρέψει στις ΗΠΑ την εξόρυξη ορυκτών σπάνιων γαιών, αντί για την Κίνα. Αυτή είναι μόνο μία από τις πολλές συγκρούσεις δι' αντιπροσώπων μεταξύ της Ουάσινγκτον και του Πεκίνου στην Αφρική. Αυτές θα κλιμακωθούν καθώς η Κίνα επιδιώκει να επεκτείνει το εξορυκτικό της μονοπώλιο στις σπάνιες γαίες [72] και οι Ηνωμένες Πολιτείες επιδιώκουν να το σπάσουν [73].
Κομβικά σημεία στην πάλη για την ηγεμονία στην Ασία
Η περιοχή που είναι πιο επιρρεπής σε συγκρούσεις μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Κίνας είναι μακράν, η Ασία. Υπάρχουν πολλά κομβικά σημεία ανάφλεξης που θα μπορούσαν να προκαλέσουν έναν πόλεμο, παρά τη διακηρυγμένη πρόθεσή τους να τον αποφύγουν.
Ήδη, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Κίνα έχουν εμπλακεί σε έναν οιονεί πόλεμο δι' αντιπροσώπων για το Κασμίρ, με το Πεκίνο να υποστηρίζει το Πακιστάν και την Ουάσινγκτον να υποστηρίζει την Ινδία [74]. Και οι δύο μεγάλες δυνάμεις ανέλυσαν προσεκτικά τις επιδόσεις των αεροσκαφών, των πυραύλων και των αμυντικών τους συστημάτων έναντι των άλλων.
Ακόμη πιο δυσοίωνη είναι η Νότια και η Βόρεια Κορέα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες διατηρούν τεράστιες βάσεις στη Νότια Κορέα, προσπάθησαν να εμποδίσουν οποιαδήποτε ειρηνευτική συμφωνία με τη Βόρεια Κορέα, να πιέσουν τη Σεούλ να δαπανήσει περισσότερα για τον στρατό της και να συνάψουν στρατιωτικό σύμφωνο με την Ιαπωνία εναντίον της Κίνας. Αυτό θα προκαλέσει ανταγωνισμό μεταξύ της Πιονγκγιάνγκ και του Πεκίνου, θερμαίνοντας μια σύγκρουση στην οποία εμπλέκονται τρεις πυρηνικές δυνάμεις.
Η αντιπαράθεση της Κίνας με τις Φιλιππίνες για τα αμφισβητούμενα νησιά στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας είναι εξίσου δυσοίωνη. Ο Τραμπ έχει δημιουργήσει φιλικές σχέσεις με τη νέα κυβέρνηση των Φιλιππίνων του Φερδινάνδου «Μπονγκ Μπονγκ» Μάρκος, γιου του διαβόητου δικτάτορα, και έστειλε εκεί τον Χέγκσεθ στην πρώτη του αποστολή στην Ασία.
Ο Χέσγκεθ υποσχέθηκε να διατηρήσει τη «σιδηρά συμμαχία» της Ουάσινγκτον με τις Φιλιππίνες «απέναντι στην επιθετικότητα της κομμουνιστικής Κίνας στην περιοχή» [75]. Δήλωσε τις προθέσεις των ΗΠΑ να αυξήσουν τη στρατιωτική βοήθεια, να οργανώσουν περισσότερες κοινές επιχειρήσεις και να προ-τοποθετήσουν αμερικανικό στρατιωτικό υλικό για επιχειρήσεις στην Ασία και τον Ειρηνικό.
Η μεγαλύτερη και πιο εκρηκτική σύγκρουση αφορά την Ταϊβάν. Όπως προαναφέρθηκε, το διακύβευμα δεν είναι μόνο γεωπολιτικό, αλλά και οικονομικό, λόγω της προηγμένης βιομηχανίας μικροτσίπ της Ταϊπέι. Ο Σι έχει διατάξει τον στρατό του να είναι έτοιμος να προσαρτήσει τη χώρα μέχρι το 2027, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν καταστήσει την άμυνα του νησιού κορυφαία προτεραιότητά τους.
Ως αποτέλεσμα, οι αυτοκρατορικές και περιφερειακές συγκρούσεις θερμαίνονται σε όλη την Ασία και τον Ειρηνικό με τα κράτη να εξοπλίζονται μέχρι τα δόντια.
Ενάντια στον ιμπεριαλιστικό εθνικισμό
Σε αυτή τη δυσοίωνη συγκυρία, η Αριστερά πρέπει να κάνει ό,τι περνάει από το χέρι της για να σταματήσει τον ενδοϊμπεριαλιστικό ανταγωνισμό από το να πυροδοτήσει έναν νέο παγκόσμιο πόλεμο. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, το πρώτο και κύριο καθήκον μας είναι να αντιταχθούμε στο δικό μας ιμπεριαλιστικό κράτος, το οποίο παραμένει η πιο επικίνδυνη δύναμη στον κόσμο.
Ο βασικός τόπος για την οικοδόμηση της αντιπολίτευσης είναι η πλατιά αντίσταση στο καθεστώς Τραμπ. Το αναδυόμενο κίνημα περιλαμβάνει ένα ευρύ φάσμα δυνάμεων, από ΜΚΟ που τάσσονται ρητά υπέρ του Δημοκρατικού Κόμματος, όπως το Indivisible [76], μέχρι το κίνημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη και τα συνδικάτα που συσπειρώνονται γύρω από το May Day Strong [77]. Η Αριστερά πρέπει να επιχειρηματολογήσει για ένα ανεξάρτητο κίνημα της εργατικής τάξης που στέκεται ενάντια σε όλες τις επιθέσεις του Τραμπ «διαίρει και βασίλευε» κατά των καταπιεσμένων και αντιτίθεται στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό σε όλες του τις μορφές -οικονομικές, γεωπολιτικές και στρατιωτικές.
Πρέπει να προβάλουμε διάφορα καίρια επιχειρήματα. Η αντίσταση πρέπει να αντιπαρατεθεί στις σειρήνες του Τραμπ για τον εθνικισμό, τον προστατευτισμό και τις ξενοφοβικές επιθέσεις κατά των Κινέζων διεθνών φοιτητών και ερευνητών στις Ηνωμένες Πολιτείες και των Κινέζων εργαζομένων στην ηπειρωτική χώρα ως απειλή. Τόσο ο Σον Ο' Μπράιαν των Teamsters όσο και ο Σον Φέιν των United Autoworkers έπεσαν θύματα αυτού του πειρασμού, εκφράζοντας την υποστήριξή τους στους δασμούς ως τρόπο διάσωσης των θέσεων εργασίας [78].
Ο Τραμπ, ένας διεφθαρμένος κτηματομεσίτης που πρωταγωνίστησε σε ένα ριάλιτι σόου με την ατάκα «απολύεσαι», δεν ενδιαφέρεται για τους εργαζόμενους. Επιπλέον, σε αντίθεση με τους ισχυρισμούς των συνδικαλιστικών στελεχών, το μεγαλύτερο μέρος των απωλειών θέσεων εργασίας δεν προκλήθηκε από την παγκοσμιοποίηση, αλλά από την επιβολή μείωσης της παραγωγής από τις εταιρείες [79] και τη μετεγκατάσταση εργοστασίων εντός των Ηνωμένων Πολιτειών από τον συνδικαλισμένο βορρά στον μη συνδικαλισμένο νότο.
Η απόδοση ευθυνών στην παγκοσμιοποίηση απαλλάσσει τα αφεντικά από την ευθύνη. Σπείρει επίσης ρατσιστικές, αντιμεταναστευτικές διαιρέσεις στο εσωτερικό της πολυφυλετικής, πολυεθνικής εργατικής τάξης των ΗΠΑ και μεταξύ των εργαζομένων των ΗΠΑ και των εργαζομένων σε άλλες χώρες, ιδίως στην Κίνα. Ένας τέτοιος φανατισμός θα διαταράξει την αλληλεγγύη που είναι απαραίτητη για την οργάνωση ενάντια στο διεθνές σύστημα της παραγωγής, της μεταφοράς και της πώλησης των εμπορευμάτων στο καπιταλισμό.
Ο οικονομικός εθνικισμός είχε θανατηφόρες συνέπειες στη δεκαετία του 1980, όταν δύο απολυμένοι εργάτες αυτοκινήτων, που κατηγορούσαν για την ανεργία τους την Ιαπωνία, σκότωσαν έναν Κινέζο Αμερικανό, τον Βίνσεντ Τσιν, τον οποίο πέρασαν για Ιάπωνα [80]. Μπορεί να έχει εξίσου θανατηφόρες συνέπειες και σήμερα, με τον Τραμπ να στοχοποιεί Κινέζους διεθνείς φοιτητές και ερευνητές και να υποδαυλίζει τον αντικινεζικό ρατσισμό και τον αντι-ασιατικό ρατσισμό γενικότερα.
Ακόμη χειρότερα, ο εθνικιστικός φανατισμός δένει την εργατική τάξη με τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό. Ο Τραμπ και οι Δημοκρατικοί θα εκμεταλλευτούν αυτή την υποταγή για να μας εξαπατήσουν ώστε να δεχτούμε λιτότητα για να πληρώσουμε τους αυξημένους προϋπολογισμούς των ΔΕΚΟ και του στρατού, καθώς και για να σκοτώσουμε και να πεθάνουμε για να διατηρήσουμε την κυριαρχία των ΗΠΑ έναντι της Κίνας και άλλων ανταγωνιστών, όχι για να βελτιώσουμε τις ζωές των εργαζομένων.
Ταυτόχρονα, θα πρέπει να αντιταχθούμε στην υπεράσπιση της υπάρχουσας νεοφιλελεύθερης τάξης της παγκοσμιοποίησης του ελεύθερου εμπορίου από τους Δημοκρατικούς. Αυτό ήταν ένα όχημα για την αυτοκρατορική ηγεμονία των ΗΠΑ στον παγκόσμιο καπιταλισμό εις βάρος των εργαζομένων, οι οποίοι αναγκάστηκαν να ανταγωνιστούν σε έναν παγκόσμιο αγώνα δρόμου προς το χειρότερο για το συμφέρον των ηγετών μας.
Ο εχθρός του εχθρού μου δεν είναι φίλος μου
Πρέπει επίσης να επιχειρηματολογήσουμε ενάντια σε εκείνους στην Αριστερά που υποστηρίζουν τους αντιπάλους της Ουάσινγκτον, όπως η Κίνα ή η Ρωσία, ως κάποιου είδους εναλλακτική λύση. Δεν είναι. Είναι καπιταλιστικά και ιμπεριαλιστικά κράτη. Το Πεκίνο απέδειξε τη ληστρική και βίαιη φύση του στη Σιντζιάνγκ και το Χονγκ Κονγκ, ενώ η Μόσχα έκανε το ίδιο στην Ουκρανία.
Η πολυπολική τάξη που επιδιώκουν οι αντίπαλοι της Ουάσινγκτον δεν αποτελεί επίσης εναλλακτική λύση. Φυσικά, η μονοπολικότητα-η αδιαφιλονίκητη ηγεμονία του αμερικανικού ιμπεριαλισμού- ήταν φρικτή, όπως απέδειξε το Ιράκ, αλλά μια πολυπολική τάξη ανταγωνιστικών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων δεν θα είναι καλύτερη και δυνητικά πολύ πιο θανατηφόρα. Θυμηθείτε ότι η τελευταία πολυπολική τάξη κατέληξε σε δύο παγκόσμιους πολέμους.
Όταν τμήματα της Αριστεράς υποστηρίζουν το κινεζικό ή το ρωσικό κράτος, αναπόφευκτα προδίδουν τη διεθνή αλληλεγγύη στον απελευθερωτικό αγώνα των εθνών και των λαών που αυτά τα κράτη καταπιέζουν και των εργαζομένων που εκμεταλλεύονται. Κατά την άποψή τους, τέτοιοι αγώνες απειλούν το Πεκίνο και τη Μόσχα και την ικανότητά τους να αντισταθούν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ανταλλάσσουν τον διεθνισμό της εργατικής τάξης με τον εθνικισμό των μεγάλων δυνάμεων σε αντίστροφη κατεύθυνση.
Ακόμα χειρότερα, το να προβάλλουν αυτά τα κράτη ως κάποιου είδους εναλλακτική λύση, μόνο θα δυσφημίσει την Αριστερά στα μάτια των περισσότερων εργαζομένων. Κανείς δεν θέλει να ζει σε αστυνομικά κράτη όπως αυτά της Κίνας και της Ρωσίας, όπως ακριβώς κανείς δεν θέλει να ζει κάτω από την ολοένα και πιο αυταρχική διακυβέρνηση του Τραμπ εδώ στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Για έναν διεθνιστικό αντιιμπεριαλισμό
Η εναλλακτική λύση στο αδιέξοδο του εθνικισμού των μεγάλων δυνάμεων είναι ο διεθνισμός. Έχει δύο μορφές. Η μία συχνή, η οποία φαίνεται επιφανειακά ελκυστική και ρεαλιστική, είναι ο διεθνισμός από τα πάνω. Συχνά προβάλλεται από ειρηνιστές και ρεφορμιστές και υποστηρίζει τη διεθνή συνεργασία μεταξύ ιμπεριαλιστικών αντιπάλων ως δρόμο προς τη συνεργασία και την ειρήνη.
Στις αρχές του 20ού αιώνα, ο Καρλ Κάουτσκι έδωσε την υπόσχεση μιας τέτοιας «χρυσής διεθνούς» για να δει τις ελπίδες αυτές να διαψεύδονται από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Σήμερα, οι αριστεροί που προσανατολίζονται στο Δημοκρατικό Κόμμα ελπίζουν να πείσουν ή να επιλέξουν την ηγεσία του για να ακολουθήσει μια πολιτική συνεργασίας των μεγάλων δυνάμεων.
Αυτή η στρατηγική δεν έχει σήμερα περισσότερες πιθανότητες να οδηγήσει σε επιτυχία απ' ό,τι στην εποχή του Κάουτσκι. Γιατί; Επειδή αδυνατεί να κατανοήσει ότι οι ενδοϊμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί δεν είναι απλό προϊόν της κυβερνητικής πολιτικής, αλλά του καπιταλιστικού ανταγωνισμού που οδηγεί τις μεγάλες δυνάμεις σε σύγκρουση για τη διανομή της παγκόσμιας αγοράς.
Επιπλέον, το Δημοκρατικό Κόμμα, το επιλεγμένο όχημα για την επίτευξη της φαντασίωσης της συνεργασίας, έχει αποδειχθεί αδιαπέραστο από την αριστερή επιρροή. Θυμηθείτε, παρά την προσπάθεια της Αριστεράς να χρησιμοποιήσει τους Δημοκρατικούς για αντιιμπεριαλιστικούς σκοπούς, αυτοί ξεκίνησαν τους περισσότερους πολέμους του 20ού αιώνα, από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο μέχρι το Βιετνάμ και τη γενοκτονία του Ισραήλ στη Γάζα. Και, ενώ οι Δημοκρατικοί μπορεί να γκρίνιαζαν για πολέμους όπως το Ιράκ που ξεκίνησαν οι Ρεπουμπλικάνοι, τους ακολουθούσαν ούτως ή άλλως, ψηφίζοντας στρατιωτικούς προϋπολογισμούς για την εκτέλεσή τους.
Αντίθετα, χρειαζόμαστε αντιιμπεριαλιστικό διεθνισμό από τα κάτω. Αυτό συνεπάγεται την εναντίωση στο δικό μας ιμπεριαλιστικό κράτος, τις Ηνωμένες Πολιτείες, πρώτα και κύρια, και σε όλες τις μορφές του, από τις οικονομικές πολιτικές του (είτε προστατευτικές είτε ελεύθερου εμπορίου) μέχρι τους γεωπολιτικούς εκφοβισμούς και τους πολέμους του.
Οι μέχρι πρότινος αυτοκρατορικοί εταίροι της Ουάσινγκτον, όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Βρετανία, ο Καναδάς, η Ιαπωνία και η Αυστραλία, δεν προσφέρουν καμία προοδευτική επιλογή, όπως αποδεικνύει η ιστορία τους στην αποικιοκρατία, την κατάκτηση και την οικονομική εκμετάλλευση. Σήμερα, εν μέσω της αποσύνθεσης της αμερικανικής ηγεμονίας, το μόνο που επιδιώκουν είναι το δικό τους καπιταλιστικό όφελος.
Ταυτόχρονα, δεν πρέπει να έχουμε αυταπάτες για τους αυτοκρατορικούς αντιπάλους των ΗΠΑ, με σημαντικότερη την Κίνα. Πρέπει να αντιταχθούμε στο Πεκίνο και να υπερασπιστούμε το δικαίωμα αυτοδιάθεσης εθνών όπως η Ταϊβάν και εθνικών μειονοτήτων όπως οι Ουιγούροι που καταπιέζονται. Και, εξίσου σημαντικό, πρέπει να αντιταχθούμε στην κυνική εργαλειοποίηση αυτών των εθνικών και λαϊκών αγώνων από την Ουάσινγκτον για τους δικούς της αυτοκρατορικούς σκοπούς.
Εργαζόμενοι ενάντια στον ανταγωνισμό και τον πόλεμο
Το κύριο σχέδιό μας πρέπει να είναι η οικοδόμηση της διεθνούς αλληλεγγύης μεταξύ των εργατικών τάξεων σε όλες τις αυτοκρατορικές και περιφερειακές δυνάμεις, καθώς και στα καταπιεσμένα έθνη. Αυτό είναι τώρα πιο δυνατό από ποτέ. Η παγκοσμιοποίηση έχει συνδέσει την τύχη των εργαζομένων σε όλο τον κόσμο.
Πουθενά αυτό δεν είναι πιο ξεκάθαρο από ό,τι στις Ηνωμένες Πολιτείες, τον Καναδά και το Μεξικό, όπου η περιφερειοποίηση της παραγωγής και η μετανάστευση των ανθρώπων έχει συνδέσει τη μοίρα της εργατικής τάξης της Βόρειας Αμερικής. Είτε θα μείνουμε ενωμένοι ως ένα, είτε θα διασπαστούμε και θα νικηθούμε χωριστά.
Πουθενά αυτό δεν είναι πιο ξεκάθαρο από ό,τι στις Ηνωμένες Πολιτείες, τον Καναδά και το Μεξικό, όπου η αλυσίδα παραγωγής, προμήθειας και λιανικής πώλησης τους συνδέει. Για παράδειγμα, η Apple [81] σχεδιάζει προϊόντα στην Καλιφόρνια, αναθέτει υπεργολαβικά την κατασκευή τους στην Foxconn της Ταϊβάν και με τη σειρά της απασχολεί Κινέζους μετανάστες εργάτες για να κατασκευάσουν iPhones και άλλες συσκευές στην Κίνα, τα οποία μεταφέρονται αεροπορικώς από τους εργάτες της FedEx στις Ηνωμένες Πολιτείες για να πωληθούν είτε απευθείας στους πελάτες είτε από τους εργαζόμενους στα καταστήματα λιανικής πώλησης
Έτσι, ακόμη και στην περίπτωση της Ταϊβάν, της πιο επικίνδυνης εστίας ανάφλεξης στον ανταγωνισμό μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Κίνας, η διεθνής εργατική τάξη μοιράζεται κοινά συμφέροντα ενάντια στις τρεις άρχουσες τάξεις που συνεργάζονται για την εκμετάλλευσή μας.
Με δεδομένη τη δύναμή μας να κλείσουμε το σύστημά τους, έχουμε τη δυνατότητα να ενωθούμε και να αντιταχθούμε στον ανταγωνισμό τους και στην διολίσθηση προς τον πόλεμο. Ο πιο σημαντικός τρόπος με τον οποίο το εργατικό κίνημα μπορεί να το κάνει αυτό σήμερα είναι να αντιταχθεί στο κυνήγι μαγισσών του Τραμπ κατά των Κινέζων διεθνών φοιτητών, μεταπτυχιακών φοιτητών και επιστημόνων. Αυτό είναι απαραίτητο για την οικοδόμηση αγωνιστικής ενότητας μέσα στην εργατική τάξη των ΗΠΑ, στην οποία οι Κινέζοι μεταπτυχιακοί φοιτητές παίζουν ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο στην οργάνωση συνδικάτων στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.
Αν το εργατικό κίνημα μπορέσει να ενωθεί ενάντια στη Σινοφοβία εδώ στις Ηνωμένες Πολιτείες, θα στείλει ένα ισχυρό μήνυμα στους Κινέζους εργαζόμενους ότι οι εργαζόμενοι εδώ είναι οι φυσικοί τους σύμμαχοι. Και, οι Κινέζοι διεθνείς φοιτητές, μεταπτυχιακοί φοιτητές και επιστήμονες μπορούν να βοηθήσουν στη δημιουργία δεσμών πέρα από τα σύνορα, κάνοντας τη διεθνή αλληλεγγύη συγκεκριμένη.
Έχουμε την ευκαιρία να σφυρηλατήσουμε μια τέτοια ενότητα εν μέσω των αγώνων που προκαλούνται από την παγκόσμια ύφεση του καπιταλισμού, τον αυξανόμενο αυταρχισμό των ηγετών μας και τα μέτρα λιτότητας που επιβάλλουν σε όλους μας. Τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια, γίναμε μάρτυρες ενός άνευ προηγουμένου κύματος μαζικών αγώνων σε όλο τον κόσμο [82], συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών με το Occupy, το Black Lives Matter, the Red State Teachers Revolt ( απεργίες εκπαιδευτικών 2018-19) [83] και το κίνημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη.
Παρόμοιοι αγώνες έχουν ξεσπάσει και στην Κίνα. Οι μετανάστες εργάτες έχουν απεργήσει [84], οι κάτοικοι του Χονγκ Κονγκ πραγματοποίησαν μαζική δημοκρατική εξέγερση και οι Κινέζοι ξεσηκώθηκαν σε μαζικές διαμαρτυρίες και απεργίες ενάντια στα βίαια λοκντάουν του καθεστώτος στον Covid.
Η αντιπαλότητα της Ουάσινγκτον και του Πεκίνου θα προκαλέσει ακόμη περισσότερους αγώνες της εργατικής τάξης. Ο βάναυσος ταξικός πόλεμος του Τραμπ στο εσωτερικό για τη μεταφορά πλούτου από τους εργαζόμενους στους δισεκατομμυριούχους και την πολεμική μηχανή του Πενταγώνου έχει ήδη προκαλέσει πανεθνική αντίσταση.
Αντίστοιχα, ο Σι για να αντιμετωπίσει τις Ηνωμένες Πολιτείες θα κάνει την κινεζική εργατική τάξη να πληρώσει, αναγκάζοντάς την, σύμφωνα με τα λόγια ενός αξιωματούχου κατά την τελευταία θητεία του Τραμπ, να επιβιώσει στον εμπορικό πόλεμο «τρώγοντας χορτάρι για ένα χρόνο» [85]. Μια τέτοια λιτότητα θα υποδαυλίσει τα αυξανόμενα επίπεδα αγώνα στην Κίνα.
Εν μέσω της αντίστασης και στις δύο χώρες, το καθήκον μας είναι να βρούμε κάθε δυνατό τρόπο να συνδέσουμε τους κοινούς μας αγώνες. Μπορούμε και πρέπει να προτάξουμε το σύνθημα του Μαρξ και του Ένγκελς "Εργάτες όλων των χωρών, ενωθείτε.... Οι προλετάριοι δεν έχουν τίποτα να χάσουν παρά μόνο τις αλυσίδες τους". Σήμερα, αυτό δεν είναι ένα ουτοπικό σύνθημα, αλλά μια ρεαλιστική δυνατότητα και μάλιστα μια αναγκαιότητα.
https://tempestmag.org/2025/08/trumps-strategy-to-reassert-u-s-dominance-2
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:
[1] https://www.heritage.org/defense/report/the-prioritization-imperative-strategy-defend-americas-interests-more-dangerous
[2] https://www.theguardian.com/world/2025/jun/15/bilderberg-hroup
[3] https://www.washingtonpost.com/world/2025/06/05/nato-spending-trump-hegseth-military
[4] https://en.wikipedia.org/wiki/Shangri-La_Dialogue
[5] https://www.politico.com/news/2025/05/30/hegseth-warns-asia-allies-that-china-threat-is-imminent-00378700
[6] https://www.nytimes.com/2023/03/25/world/asia/asia-china-military-war.html
[7] https://www.npr.org/2025/05/31/nx-s1-5414180/shangri-la-dialogue
[8] https://en.wikipedia.org/wiki/Exercise_Talisman_Sabre
[9] https://en.wikipedia.org/wiki/Golden_Dome_(missile_defense_system)
[10] https://en.wikipedia.org/wiki/Mutual_assured_destruction
[11] https://www.ft.com/content/acf67954-61e8-473d-9119-8aaefd8bb8d4
[12] https://spectrejournal.com/trump-protectionism-and-imperial-conflict-in-global-capitalism
https://en.wikipedia.org/wiki/Mar-a-Lago_Accord
[13] https://www.nytimes.com/2025/07/20/us/politics/trump-china-technology.html
[14] https://finance.yahoo.com/news/musk-on-trump-tariffs-im-an-advocate-for-free-trade-and-lower-tariffs-161109267.html
[15] https://edition.cnn.com/2025/04/08/business/elon-musk-peter-navarro-comments-tariffs
[16] https://www.nytimes.com/2025/07/20/us/politics/trump-china-technology.html
[17] https://en.wikipedia.org/wiki/Trump_Always_Chickens_Out
[18] https://www.bbc.com/news/articles/ce84jr5mvnno
[19] https://www.nytimes.com/2025/07/13/world/europe/trump-tariffs-trade-europe-us.html
[20] https://thehill.com/business/5256604-ceos-disapprove-donald-trump-tariff-agenda
[21] https://en.wikipedia.org/wiki/Business_Roundtable
[22] https://www.nytimes.com/live/2025/05/02/us/trump-budget-2026
[23] https://www.epi.org/blog/house-republican-budget-bill-gives-trump-185-billion-to-carry-out-his-mass-deportation-agenda-while-doing-nothing-for-workers-immigration-enforcement-would-have-80-times-more-funding-than-la
[24] https://www.newsweek.com/donald-trump-1-trillion-pentagon-budget-2056633
[25] https://www.nytimes.com/interactive/2025/06/12/upshot/gop-megabill-distribution-poor-rich.html
[26] https://www.politico.com/news/2025/06/03/elon-musk-trump-bill-00382653
[27] https://www.washingtonpost.com/technology/2025/07/02/elon-musk-third-party-trump
[28] https://www.newsweek.com/moodys-us-credit-rating-negative-2073510
[29] https://www.npr.org/2025/07/03/g-s1-75609/big-beautiful-bill-ice-funding-immigration
[30] https://www.newsweek.com/immigration-ice-bill-trump-2093456
[31] https://www.politico.com/live-updates/2025/07/08/congress/rollins-says-able-bodied-medicaid-recipients-should-replace-immigrant-farm-workforce-00442065
[32] https://eu.usatoday.com/story/news/politics/2025/06/17/trump-ice-immigration-raids-farms-hotels-restaurants/84245742007
[33] https://en.wikipedia.org/wiki/Majordomo
[34] https://slate.com/news-and-politics/2025/06/donald-trump-brad-lander-ice-raid-los-angeles.html
[35] https://www.wsj.com/politics/policy/trump-is-losing-political-ground-on-immigration-20de43bc
https://www.washingtonpost.com/politics/2025/07/11/immigration-poll-gallup-trump-deportations
[36] https://www.wsj.com/economy/trump-tariffs-us-economy-business-investment-7d3c6476?mod=hp_lead_pos1
[37] https://www.forbes.com/sites/garthfriesen/2025/03/29/stagflation-warning-signs-emerge-in-the-us-economy
[38] https://www.washingtonpost.com/national-security/2025/07/14/state-department-rubio-firings-china
[39] https://www.nytimes.com/2025/06/24/business/media/us-china-russia-global-communications.html
[40] https://www.youtube.com/watch?v=0FR65Cifnhw
[41] https://www.historynewsnetwork.org/article/nicholas-turse-the-military-industrial-academic-co
[42] https://truthout.org/articles/bidens-chip-war-with-china-is-an-imperial-struggle-for-high-tech-supremacy
[43] https://www.nytimes.com/2025/06/12/opinion/trump-harvard-scientific-research.html
[44] https://www.chronicle.com/article/chinese-students-vulnerable-status-has-a-history-and-an-impact-on-the-future
[45] https://www.nytimes.com/2025/06/04/world/asia/trump-science-visa-china.html
[46] https://www.nytimes.com/2025/06/03/us/trump-federal-spending-grants-scientists-leaving.html
[47] https://www.economist.com/science-and-technology/2025/05/21/trumps-attack-on-science-is-growing-fiercer-and-more-indiscriminate
[48] https://www.theguardian.com/us-news/2025/jul/03/national-science-foundation-trump-cuts
[49] https://www.nytimes.com/2025/06/22/us/politics/usaid-cuts-doge.html
https://el.wikipedia.org/wiki/Οργανισμός_των_ΗΠΑ_για_την_Διεθνή_Ανάπτυξη
[50] https://www.washingtonpost.com/opinions/2025/03/25/soft-power-trump-china
[51] https://www.nytimes.com/2025/07/22/world/europe/fiona-hill-trump-russia-uk-defense.html?smid=fb-share&fbclid=IwY2xjawLsrNpleHRuA2FlbQIxMQABHoeu0cWu0jYNEU5cxIlkv5TMEjIihi3NA3QfX5DM3kJBsY1UVIqdds_DdWJa_aem_vPFoY4WmXunp7A1AX_IVmg
[52] https://www.businessinsider.com/china-rare-earth-restrictions-alarming-auto-industry-ford-bmw-tesla-2025-6?op=1
[53] https://www.nytimes.com/2025/06/02/business/china-rare-earths-united-states-supplies.html
[54] https://apnews.com/article/china-malaysia-xi-jinping-southeast-asia-tour-559757744cd48ca28a5171fe5071f9cc
[55] https://www.bloomberg.com/news/articles/2025-07-14/china-s-export-growth-picks-up-as-fragile-trade-ceasefire-holds
[56] https://www.nytimes.com/2025/06/17/business/tariffs-china-exports.html
[57] https://www.reuters.com/world/china/china-brazil-pledge-defend-free-trade-presidents-meet-beijing-2025-05-13
[58] https://www.ft.com/content/8703874e-44cb-4197-8dca-c7b555da8aef
[59] https://www.economist.com/china/2025/03/06/chinese-warships-circumnavigate-another-island-australia
[60] https://www.nytimes.com/2025/06/10/world/asia/china-aircraft-carriers.html
[61] https://www.newstatesman.com/international-politics/geopolitics/2025/04/the-battle-for-greenland
[62] https://edition.cnn.com/2025/04/10/americas/analysis-us-china-panama-canal-rivalry-intl-latam
[63] https://www.bbc.com/news/articles/cjwqn7z02plo
[64] https://jacobin.com/2025/07/antarctica-international-great-power-rivalry
[65] https://www.nbcnews.com/politics/national-security/china-challenging-us-militarys-dominance-space-rcna128993
[66] https://www.nytimes.com/interactive/2025/06/02/world/europe/ukraine-russia-drone-attacks.html
[67] https://links.org.au/crude-capitalism-new-centres-capital-accumulation-and-middle-easts-place-global-imperialism
[68] https://www.nytimes.com/2025/06/20/world/asia/us-iran-israel-china.html
[69] https://www.cfr.org/backgrounder/china-influence-latin-america-argentina-brazil-venezuela-security-energy-bri
[70] https://africa.businessinsider.com/local/markets/china-ranks-ahead-of-america-as-the-largest-investor-in-africa-since-2010/62532rh?op=1
https://www.brookings.edu/articles/us-china-engagement-in-africa-a-crossroads
[71] https://www.newsweek.com/trump-signs-rare-earth-minerals-deal-africa-2092499
[72] https://www.ft.com/content/51c2016a-28f3-4600-9e08-a491410d34a9
[73] https://www.wsj.com/business/us-rare-earth-producer-texas-58796240?mod=hp_lead_pos7
[74] https://www.nytimes.com/2025/05/07/world/asia/india-pakistan-weapons.html
[75] https://edition.cnn.com/2025/03/27/asia/pete-hegseth-asia-tour-philippines-marcos-intl-hnk/index.html
[76] https://en.wikipedia.org/wiki/Indivisible_movement
[78] https://www.newsweek.com/teamsters-labor-union-supports-tariffs-donald-trump-2057151
[79] https://solidarity-us.org/leanproduction
[80] https://www.npr.org/2022/06/19/1106118117/vincent-chin-aapi-hate-incidents
[81] https://www.nytimes.com/2016/12/29/technology/iphone-china-apple-stores.html
[82] https://link.springer.com/book/10.1007/978-3-030-88513-7#toc
[83] https://en.wikipedia.org/wiki/2018–2019_education_workers%27_strikes_in_the_United_States
[84] https://www.haymarketbooks.org/books/746-china-on-strike
[85] https://internationalviewpoint.org/spip.php?article9072
