ΗΠΑ: Σοσιαλιστική υποστήριξη για το Πράσινο Κόμμα
ΠΗΓΗ: https://againstthecurrent.org
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: elaliberta.gr
Η Τζιλ Στάιν και το Πράσινο Κόμμα διεκδικούν τη συμμετοχή τους στην εκλογική αναμέτρηση, αλλά διαπιστώνουν ότι στελέχη του Δημοκρατικού Κόμματος επιδιώκουν τον αποκλεισμό τους.
Ως Σοσιαλιστές, πώς πρέπει να προσεγγίσουμε τις προεδρικές εκλογές του 2024; Τα δύο μεγάλα κόμματα, που είναι καπιταλιστικά ιδεολογικά μέχρι το κόκαλο, μας παρουσιάζουν μια επιλογή μεταξύ ενός νεοφιλελεύθερου μιλιταριστή υποστηρικτή των πολυεθνικών και ενός νεοφασίστα μανιακού εγκληματία.
Καθώς γράφω αυτό το κείμενο (7 Ιουλίου), οι ηγέτες και οι χορηγοί των Δημοκρατικών αντιπαρατίθενται για το αν θα αντικαταστήσουν τον Μπάιντεν μετά την συγκλονιστικά κακή του εμφάνιση στο ντιμπέιτ στις 27 Ιουνίου.
Αλλά ένας νεότερος, πιο δυναμικός υποψήφιος θα εξακολουθεί να είναι ένας εκπρόσωπος των νεοφιλελεύθερων και ιμπεριαλιστικών πολιτικών του Δημοκρατικού Κόμματος και των μεγάλων χορηγών του στην ελίτ της ηγεσίας των επιχειρήσεων.
Η απάντηση στο ερώτημα «ποιος είναι το μικρότερο κακό» είναι εύκολη: ο Δημοκρατικός κεντρώος των επιχειρήσεων είναι το μικρότερο κακό σε σχέση με τον Τραμπ, τον επίδοξο δεξιό δικτάτορα. Αυτό όμως σημαίνει ότι οι σοσιαλιστές πρέπει να υποστηρίξουν τον υποψήφιο των Δημοκρατικών για να σταματήσουν τον Τραμπ;
Νομίζω ότι ο Hal Draper είχε τη σωστή απάντηση στο ερώτημα του μικρότερου κακού στο δοκίμιό του το 1967, «Ποιος θα είναι το μικρότερο κακό το 1968;».
Εξετάζοντας τις περιπτώσεις των προοδευτικών που ψήφισαν τον λιγότερο κακό συντηρητικό Φον Χίντενμπουργκ για να σταματήσει τον φασίστα Χίτλερ στη Γερμανία το 1932 ή τον φιλελεύθερο ψυχροπολεμικό Τζόνσον για να νικήσει τον συντηρητικό ψυχροπολεμικό Γκολντγουότερ στην Αμερική το 1964, ο Draper είπε:
«Το θέμα είναι ότι το ερώτημα είναι καταστροφικό, όχι η απάντηση. Στα σκηνικά όπου η επιλογή είναι μεταξύ ενός καπιταλιστή πολιτικού και ενός άλλου, η ήττα έρχεται με την αποδοχή του περιορισμού αυτής της επιλογής».
Και στις δύο περιπτώσεις, το μικρότερο κακό υλοποίησε αυτό που οι προοδευτικοί ψηφοφόροι του μικρότερου κακού φοβούνταν ότι θα έκανε ο υποψήφιος του μεγαλύτερου κακού. Ο Φον Χίντενμπουργκ έβαλε τον Χίτλερ στην εξουσία διορίζοντάς τον καγκελάριο της Γερμανίας. Ο Τζόνσον κλιμάκωσε μαζικά τον πόλεμο στο Βιετνάμ που οι προοδευτικοί ψηφοφόροι του φοβόντουσαν ότι θα έκανε ο Γκολντγουότερ.
Ο Draper συμβούλευε τους σοσιαλιστές ότι «δεν μπορείτε να αγωνιστείτε ενάντια στη νίκη των πιο δεξιών δυνάμεων θυσιάζοντας τη δική σας ανεξάρτητη δύναμη για να υποστηρίξετε στοιχεία που βρίσκονται μόλις ένα βήμα μακριά από αυτές».
Η κανονικοποίηση του Τραμπισμού
Ο Μπάιντεν νίκησε τον Τραμπ το 2020, αλλά αυτό δεν ήταν νίκη κατά του τραμπισμό. Αντίθετα, ο Μπάιντεν κανονικοποίησε και νομιμοποίησε τον τραμπισμό. Προσπαθούσε συνεχώς να επιδιώκει τη δικομματική συνεργασία με το κόμμα που προσπάθησε να ανατρέψει την εκλογή του το 2020. Ο Μπάιντεν και άλλοι ηγέτες των Δημοκρατικών συμβιβάστηκαν με την ακροδεξιά, υιοθετώντας πολλές από τις ρατσιστικές και καταπιεστικές αντιμεταναστευτικές πολιτικές του Τραμπ και των Ρεπουμπλικανών του MAGA.
Ο Μπάιντεν ενέκρινε 50% περισσότερες άδειες για γεωτρήσεις πετρελαίου και φυσικού αερίου σε δημόσιες εκτάσεις από ό,τι ο Τραμπ στα τρία πρώτα χρόνια και των δύο κυβερνήσεων. Σε ό,τι αφορά τις διεθνείς υποθέσεις, ο Μπάιντεν επέκτεινε τον εμπορικό πόλεμο του Τραμπ με την Κίνα και συνέχισε τις πολιτικές του Τραμπ για την Κούβα, με την αυστηροποίηση των οικονομικών κυρώσεων και τον παράλογο χαρακτηρισμό της ως «κράτους-χορηγού της τρομοκρατίας».
Ακόμη και πριν από τη σημερινή γενοκτονία στη Γάζα, η κυβέρνηση Μπάιντεν συνέχισε τις αντιπαλαιστινιακές πολιτικές του Τραμπ, διατηρώντας τη μεταφορά της αμερικανικής πρεσβείας στην Ιερουσαλήμ, προωθώντας τις Συμφωνίες του Αβραάμ για την εξομάλυνση των σχέσεων μεταξύ των αραβικών βασιλείων και του Ισραήλ χωρίς δικαιοσύνη για τους Παλαιστίνιους και χωρίς να επιβάλλει κάποια κύρωση για τη συνεχή επέκταση των παράνομων οικισμών του Ισραήλ στη Δυτική Όχθη.
Η διευρυμένη προμήθεια όπλων και ο συντονισμός των πληροφοριών με το Ισραήλ για τον πόλεμό του στη Γάζα καθιστά τον «Genocide Joe» πλήρη συνεργάτη στη σφαγή και τις συνέπειές της.
Ναι, ο Τραμπ θα ήταν ακόμη χειρότερος. Αλλά υποστηρίζω ότι ο καλύτερος τρόπος για να χρησιμοποιήσουν οι σοσιαλιστές την ψήφο τους είναι να υποστηρίξουν την πιο θετική ανεξάρτητη εναλλακτική λύση σε αυτή την τρέλα που υπάρχει στις εκλογές.
Ο καλύτερος τρόπος στην προεδρική καμπάνια για να πολεμήσουμε τη δεξιά είναι να οικοδομήσουμε προοδευτικά κοινωνικά κινήματα και ανεξάρτητες αριστερές πολιτικές, ψηφίζοντας την εκστρατεία της Τζιλ Στάιν του Πράσινου Κόμματος για την Προεδρία. Ο κίνδυνος να «χαλάσουν» οι ψήφοι της Στάιν τις εκλογές για τον Μπάιντεν και να εκλεγεί ο Τραμπ υπάρχει, αλλά είναι πολύ μικρός.
Ό,τι κι αν συμβεί στις προεδρικές εκλογές, στο μέλλον θα πρέπει να δώσουμε προτεραιότητα στο να εργαστούμε για την αλλαγή του εκλογικού συστήματος στην εκλογή με σειρά προτεραιότητας και στην αναλογική εκπροσώπηση, ώστε να μπορέσει η ανεξάρτητη αριστερά να κερδίσει το δίκαιο και ανάλογο μερίδιο εκπροσώπησης και εξουσίας που της αναλογεί στα όργανα διοίκησης.
Αν εκλεγεί ο Τραμπ, είναι ζωτικής σημασίας να οργανώσουμε μια ορατή και σθεναρή δημόσια αντιπολίτευση στην καταστολή και τις αντιδραστικές κοινωνικές, οικονομικές, περιβαλλοντικές και εξωτερικές πολιτικές που έχει υποσχεθεί ο Τραμπ και το εγχειρίδιο του Project 2025.
Κριτική υποστήριξη για την καμπάνια της Τζιλ Στάιν
Η καμπάνια της Τζιλ Στάιν δίνει φωνή στα αιτήματα των κοινωνικών κινημάτων που θέλουμε να οικοδομήσουμε. Το κορυφαίο θέμα της τώρα είναι η έκκληση για κατάπαυση του πυρός και τερματισμό της παροχής αμερικανικών όπλων στο Ισραήλ μέχρι το Ισραήλ να σταματήσει τον πόλεμο στη Γάζα και να εγκαταλείψει το απαρτχάιντ και την κατοχή και να προχωρήσει σε μια πολιτική συμφωνία με την Παλαιστίνη.
Η Στάιν συνελήφθη στις 28 Απριλίου υποστηρίζοντας τους φοιτητές που συμμετείχαν στο φιλοπαλαιστινιακό καμπ στο Πανεπιστήμιο Ουάσινγκτον του Σεντ Λούις. Η καμπάνια της είναι το πεδίο όπου οι υποστηρικτές της παλαιστινιακής αλληλεγγύης που δεν θα ψηφίσουν αυτόν που αποκαλούν Γενοκτόνο Τζο μπορούν να χρησιμοποιήσουν την ψήφο τους ως φωνή διαμαρτυρίας.
Η καμπάνια της Στάιν δίνει φωνή στα πιο προοδευτικά αιτήματα των λαϊκών κοινωνικών κινημάτων και τονίζει στους ακτιβιστές αυτών των κινημάτων ότι το Κόμμα των Πρασίνων είναι μαζί τους, ενώ το Δημοκρατικό Κόμμα όχι.
Στο κίνημα για το κλίμα, η Στάιν εκφράζει το αίτημα της αριστερής πτέρυγας του κινήματος για το κλίμα, συμπεριλαμβανομένου του Πράσινου Κόμματος, για μια οικοσοσιαλιστική Πράσινη Νέα Συμφωνία που θα χαρακτηρίζεται από το μεγαλύτερο δυνατό βαθμό δημόσιας ιδιοκτησίας και σχεδιασμού που απαιτείται για τον συντονισμό και την εκτέλεση των πολύπλοκων διαδικασιών μιας ταχείας μετάβασης σε 100% καθαρή ενέργεια και μηδενικές εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα.
Η Στάιν υποστηρίζει επίσης ένα σοσιαλιστικό πρόγραμμα για καθολική υγειονομική περίθαλψη. Απαιτεί μια Εθνική Υπηρεσία Υγείας που θα κοινωνικοποιεί πλήρως τα περιουσιακά στοιχεία της υγειονομικής περίθαλψης και θα εκδημοκρατίζει το σύστημα παροχής, ξεπερνώντας κατά πολύ την κοινωνικοποίηση των πληρωμών μέσω της Εθνικής Ασφάλισης Υγείας ή του προγράμματος «Medicare for All».
Αυτού του είδους οι προοδευτικές και σοσιαλιστικές θέσεις για την εσωτερική πολιτική αναφέρονται σε όλη την ηλεκτρονική της πλατφόρμα, η οποία είναι σύμφωνη με την πλατφόρμα του Πράσινου Κόμματος που ορίζει το κόμμα ως οικοσοσιαλιστικό.
Λανθασμένη θέση για την Ουκρανία
Πιστεύω, ωστόσο, ότι η υποστήριξή μας προς τη Στάιν θα πρέπει να είναι κριτική, κυρίως λόγω της θέσης της κατά της βοήθειας προς την Ουκρανία, η οποία είναι εξίσου υποκριτική με εκείνη του Μπάιντεν για το Ισραήλ. Και οι δύο μιλούν για την υποστήριξη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της δημοκρατίας και του διεθνούς δικαίου, αλλά η Στάιν κάνει μια εξαίρεση για τα εγκλήματα πολέμου της Ρωσίας κατά των Ουκρανών, όπως ακριβώς ο Μπάιντεν κάνει μια εξαίρεση για τα εγκλήματα πολέμου του Ισραήλ κατά των Παλαιστινίων.
Το πρόγραμμα της Στάιν για την Ουκρανία λέει μόνο: «Σταματήστε να τροφοδοτείτε τον πόλεμο μεταξύ της Ρωσίας και της Ουκρανίας και ηγηθείτε των διαπραγματεύσεων για ένα ειρηνικό τέλος». Έχει εξειδικεύσει τη θέση αυτή περισσότερο σε συνεντεύξεις της, όπου ζητά τον τερματισμό της παροχής αμερικανικών όπλων προς την Ουκρανία για την αυτοάμυνά της και επικαλείται τις συμφωνίες του Μινσκ ως μοντέλο για έναν διακανονισμό «γη έναντι ειρήνης», όπου η Ρωσία θα κρατήσει τα ουκρανικά εδάφη που έχει καταλάβει.
Η Στάιν έχει εκφράσει αυτή τη θέση από την πρώτη ημέρα της πλήρους εισβολής της Ρωσίας, μέχρι και την απαράδεκτη συνέντευξή της στο Newsweek στις 3 Ιουλίου, όπου είπε ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία είναι «σε μεγάλο βαθμό δική μας υπόθεση».
Όπως πάρα πολλοί καμπιστές μεταξύ των ψευτοσοσιαλιστών και των ειρηνιστών, καταδικάζει την εισβολή της Ρωσίας, αλλά αμέσως μετά στρέφεται στην κατηγορία κατά των Ηνωμένων Πολιτειών και του ΝΑΤΟ ότι «προκάλεσαν» τον Πούτιν. Το δεύτερο μέρος αυτής της ασυνέπειας, το οποίο είναι μία από τις εκλογικεύσεις του Πούτιν για τον πόλεμο, δεν μετατρέπει σε καμία περίπτωση τον επιθετικό πόλεμο της Ρωσίας σε δίκαιο πόλεμο άμυνας, αλλά αυτό είναι το υπονοούμενο.
Η Στάιν δεν έχει μιλήσει ποτέ με προοδευτικούς ακτιβιστές από την Ουκρανία και τη Ρωσία, με τους οποίους θα έπρεπε να είναι σύμμαχος, όπως το Πράσινο Κόμμα της Ουκρανίας, το Sotsialnyi Rukh (Κοινωνικό Κίνημα) και το Ρωσικό Σοσιαλιστικό Κίνημα, δημοκρατικές σοσιαλιστικές οργανώσεις στην Ουκρανία και τη Ρωσία αντίστοιχα, καθώς και Ουκρανές φεμινίστριες, αναρχικές, ΛΟΑΤΚΙ άτομα, περιβαλλοντολόγους και συνδικαλιστές, ούτε έχει γνωρίσει τις απόψεις τους.
Όλα αυτά τα κινήματα ζητούν την αλληλεγγύη της δυτικής αριστεράς με τη μορφή υποστήριξης της στρατιωτικής και οικονομικής βοήθειας για την Ουκρανία, κυρώσεις κατά της Ρωσίας, διαγραφή του άδικου εξωτερικού χρέους της Ουκρανίας και ελευθερία για τους αντιπολεμικούς διαδηλωτές της Ρωσίας και άλλους πολιτικούς κρατούμενους. Η Στάιν δεν έχει διατυπώσει ποτέ κανένα από αυτά τα αιτήματα.
Το Κόμμα των Πρασίνων είναι διχασμένο όσον αφορά την Ουκρανία. Η εθνική επιτροπή ψήφισε οριακά με 48-44-8 τον Οκτώβριο του 2022 να καλέσει τις Ηνωμένες Πολιτείες να σταματήσουν την παροχή όπλων στην Ουκρανία και την επιβολή κυρώσεων στη Ρωσία. Ωστόσο, από τα πολλά μηνύματα που έχω λάβει από τη βάση των Πρασίνων ως υποψήφιος πρόεδρος των Πρασίνων το 2020 και υπέρμαχος της αλληλεγγύης στην Ουκρανία εντός του Κόμματος των Πρασίνων, πιστεύω ότι η πλειοψηφία της βάσης των Πρασίνων υποστηρίζει την Ουκρανία, όπως και η πλειοψηφία των προοδευτικά σκεπτόμενων Αμερικανών, σύμφωνα με δημοσκοπήσεις.
Η θέση της Στάιν και της εθνικής επιτροπής δεν συνάδει με όλα τα άλλα Πράσινα κόμματα του κόσμου, τα οποία υποστηρίζουν την Ουκρανία.
Άλλες καμπάνιες;
Τι γίνεται με τις άλλες ανεξάρτητες υποψηφιότητες στην Αριστερά; Οι δύο που έχουν κάποια μικρή υποστήριξη είναι η Κλαούντια Ντε λα Κρουζ του Κόμματος για τον Σοσιαλισμό και την Απελευθέρωση (PSL) και ο Κορνέλ Γουέστ, ο οποίος διεξάγει ανεξάρτητη εκστρατεία. Και οι δύο έχουν παρόμοιες θέσεις με τη Στάιν, μεταξύ άλλων και για την Ουκρανία.
Το PSL δηλώνει ότι θα υπάρχει το ψηφοδέλτιό του σε περισσότερες από 20 πολιτείες. Ο Γουέστ αγωνίζεται να πάρει μέρος στις εκλογές έστω και σε δώδεκα πολιτείες. Η Στάιν θα είναι παρούσα σε πάνω από 40 πολιτείες.
Η υποστήριξη του PSL σε αυταρχικές κυβερνήσεις όπως η Βόρεια Κορέα, η Ερυθραία και η Συρία θέτει το PSL εκτός της σφαίρας της ευρείας μη σεχταριστικής αριστερής πολιτικής με στόχο τη δημιουργία ενός μαζικού κόμματος.
Αν τα αυταρχικά μονοκομματικά καθεστώτα αποτελούν τον σοσιαλισμό, όπως λένε στους Αμερικανούς προοδευτικούς, αυτοί δεν θα τον υποστηρίξουν.
Ο Γουέστ διεκδίκησε το χρίσμα του Κόμματος των Πρασίνων από τον Ιούνιο έως τον Οκτώβριο του 2023. Στη συνέχεια αποφάσισε να ξεκινήσει μόνος του, λέγοντας ότι ήθελε να απευθυνθεί απευθείας στους πολίτες αντί να πρέπει να κάνει καμπάνια εντός του Πράσινου Κόμματος για να κερδίσει αντιπροσώπους ανά πολιτεία για το προεδρικό συνέδριο των Πρασίνων.
Η απόφασή του ήταν παράξενη, διότι δεν είχε κανέναν σοβαρό ανταγωνισμό για το χρίσμα και το να απομακρυνθεί από τα υπάρχοντα ψηφοδέλτια και τη βάση εθελοντών του Πράσινου Κόμματος για την οργάνωση ψηφοδελτίων σε άλλες πολιτείες σήμαινε ότι θα απομακρυνόταν από την πρόσβαση στις εκλογές στις περισσότερες πολιτείες.
Μια σημαντική διαφορά μεταξύ των εκστρατειών των Πρασίνων και του Κόρνελ Γουέστ είναι ότι ο Γουέστ διεξάγει μια ατομική εκστρατεία γύρω από τη δική του υποψηφιότητα, ενώ η εκστρατεία της Τζιλ Στάιν συμβάλλει στη διατήρηση και την οικοδόμηση του Κόμματος των Πρασίνων ως μια συνεχή ανεξάρτητη προοδευτική εναλλακτική λύση στο δικομματικό σύστημα. Ενώ στις δημοσκοπήσεις του 2023 η Στάιν και ο Γουέστ ήταν στο 3-4%, έχουν κατασταλάξει στο 1-2% τους τελευταίους μήνες στις περισσότερες δημοσκοπήσεις, αν και αμφότεροι σημείωσαν άνοδο 1% αμέσως μετά την πανωλεθρία του Μπάιντεν στο ντιμπέιτ της 27ης Ιουνίου.
Η πίεση για την ψήφο του μικρότερου κακού για να νικήσει τον Τραμπ θα ενταθεί όσο πλησιάζουν οι εκλογές, οπότε μπορούμε να περιμένουμε ότι το ποσοστό της Στάιν και του Γουέστ θα συνεχίσει να μειώνεται. Δεδομένου ότι ο Γουέστ δεν θα βρίσκεται σε πολλές εκλογικές περιφέρειες, μεγάλο μέρος της ψήφου του είναι πιθανό να μεταφερθεί στη Στάιν.
Ο Ρόμπερτ Φ. Κένεντι Τζούνιορ, ο οποίος κατεβαίνει με πολλές από τις δεξιές θέσεις του Τραμπ και με ένα οικογενειακό όνομα που παραπέμπει στον φιλελευθερισμό του Κένεντι, έχει μέσο όρο γύρω στο 10% τους τελευταίους μήνες, με μια αύξηση 5% μετά το ντιμπέιτ.
Οι περισσότερες δημοσκοπήσεις έδειχναν ότι ο Κένεντι αντλεί ψήφους περίπου εξίσου από τον Τραμπ και τον Μπάιντεν. Αυτά τα ποσοστά για τους ανεξάρτητους υποψηφίους δεν είναι πιθανό να καθορίσουν ποιος θα κερδίσει την λαϊκή ψήφο σε εθνικό επίπεδο, αλλά θα μπορούσαν να επηρεάσουν το αποτέλεσμα του εκλογικού σώματος σε μία ή περισσότερες αμφίρροπες πολιτείες.
Όταν το μεγαλύτερο μέρος της αριστεράς και των ευρύτερων προοδευτικών κινημάτων, συμπεριλαμβανομένων των εργατικών συνδικάτων, δίνουν στήριξη στους Δημοκρατικούς, αποσύρουν από τις εκλογές τη δική τους φωνή και τα δικά τους αιτήματα. Όταν η αριστερά και τα αιτήματά της εξαφανίζονται από την προεκλογική εκστρατεία, η ταυτότητά μας ως ξεχωριστή εναλλακτική λύση εξαφανίζεται από τη συνείδηση του κόσμου, συμπεριλαμβανομένων των ακτιβιστών στα προοδευτικά κινήματα που θα έπρεπε να είναι μέρος μιας ανεξάρτητης σοσιαλιστικής αριστεράς.
Όλη η πολιτική δυναμική κινείται προς τα δεξιά, καθώς οι κεντρώοι Δημοκρατικοί θεωρούν δεδομένους τους προοδευτικούς ψηφοφόρους και απευθύνονται σε πιο συντηρητικούς ψηφοφόρους.
Έτσι, σταθμίζοντας όλες αυτές τις εκτιμήσεις, πιστεύω ότι οι σοσιαλιστές θα πρέπει να υποστηρίξουν την εκστρατεία του Πράσινου Κόμματος της Τζιλ Στάιν, προκειμένου να προωθήσουν την ανεξάρτητη αριστερή πολιτική ως εναλλακτική λύση σε αυτή τη δεξιά δυναμική που απορρέει από την ψήφο του μικρότερου κακού για τους Δημοκρατικούς. Το βλέπω ως ψήφο για την υποστήριξη του Πράσινου Κόμματος, ως του μοναδικού ανεξάρτητου κόμματος της Αριστεράς σε εθνικό επίπεδο, παρά ως ψήφο για την Τζιλ Στάιν ως υποψήφια.
Κίνδυνοι του φαινομένου Spoiler και « Ασφαλείς Πολιτείες »
Ο κίνδυνος οι ψήφοι της Στάιν να «χαλάσουν» τις εκλογές και να εκλεγεί ο Τραμπ είναι πολύ μικρός. Το αποτέλεσμα και συνεπώς οι ψήφοι του Εκλεκτορικού Σώματος δεν τίθενται υπό αμφισβήτηση σε 44 ασφαλείς πολιτείες (συμπεριλαμβανομένης της Ουάσιγκτον).
Οι εκλογές είναι αμφίρροπες σε επτά διεκδικούμενες πολιτείες μάχης - Αριζόνα, Τζόρτζια, Μίσιγκαν, Νεβάδα, Βόρεια Καρολίνα, Πενσυλβάνια και Ουισκόνσιν. Έτσι, η ψήφος υπέρ της Στάιν στις ασφαλείς πολιτείες δεν θα πρέπει να είναι αμφισβητούμενη για τους σοσιαλιστές που υποστηρίζουν την ανεξάρτητη αριστερή πολιτική.
Στις αμφίρροπες πολιτείες, πολλοί αριστεροί αισθάνονται ότι πρέπει να κλείσουν τη μύτη τους και να ψηφίσουν για να εμποδίσουν τον Τραμπ.
Αν και διαφωνώ με αυτή την επιλογή, δεν πρόκειται να καταβάλω μεγάλη προσπάθεια για να προσπαθήσω να αποτρέψω τους ανθρώπους σε αυτές τις πολιτείες που θέλουν να αμυνόμενοι ψηφίσουν το ψηφοδέλτιο των Δημοκρατικών. Θα δηλώσω απλώς ότι ψηφίζω το Κόμμα των Πρασίνων προκειμένου να εκφράσω την υποστήριξή μου σε μια εναλλακτική λύση στο δικομματικό σύστημα που μας δίνει τόσο άθλιες επιλογές.
Νομίζω ότι πρέπει να προειδοποιήσουμε ότι ο Τραμπ και το σημερινό Ρεπουμπλικανικό Κόμμα αποτελούν νεοφασιστικό κίνδυνο για τη δημοκρατία με τις αυταρχικές, ρατσιστικές, μισογυνικές, ξενοφοβικές και βίαιες δηλώσεις και πράξεις τους.
Θα πρέπει να είμαστε ρεαλιστές και αξιόπιστοι, αναγνωρίζοντας ότι η ψήφος των Πρασίνων θα μπορούσε ενδεχομένως να είναι το σημείο της διαφοράς στο εκλογικό σώμα. Αυτό δεν αποτελεί κίνδυνο στις 44 ασφαλείς πολιτείες, αλλά θα μπορούσε να συμβεί σε μία ή περισσότερες από τις επτά αμφίρροπες πολιτείες.
Οι περισσότεροι ψηφοφόροι των Πρασίνων είναι Πράσινοι ψηφοφόροι, όχι δύστροποι Δημοκρατικοί. Οι περισσότεροι Πράσινοι ψηφοφόροι είναι οριστικά χαμένοι για τους Δημοκρατικούς. Είναι ένας σκληρός πυρήνας περίπου 500.000 ατόμων, αν κρίνουμε από τα στοιχεία εγγραφής στο κόμμα και τις ψήφους στις τρεις τελευταίες προεδρικές εκλογές.
Οι περισσότεροι Πράσινοι ψηφοφόροι είναι αηδιασμένοι πρώην Δημοκρατικοί που διαπίστωσαν ότι οι Δημοκρατικοί πολέμησαν εναντίον τους σε θέματα που τους ενδιαφέρουν βαθιά, από την καθολική υγειονομική περίθαλψη και την προσιτή στέγαση μέχρι τη δράση για το κλίμα και τον τερματισμό των επιθετικών πολέμων των ΗΠΑ, από το Βιετνάμ μέχρι το Ιράκ και τη Γάζα. Οι Δημοκρατικοί έχουν χάσει οριστικά αυτούς τους Πράσινους ψηφοφόρους.
Ο ισχυρισμός ότι η Στάιν κόστισε στη Χίλαρι Κλίντον τις εκλογές του 2016 δεν ευσταθεί με βάση τα γεγονότα. Το exit poll του 2016 έδειξε ότι αν η Στάιν δεν είχε θέσει υποψηφιότητα, το 61% των ψηφοφόρων της δεν θα είχε ψηφίσει και μόνο το 25% θα είχε ψηφίσει την Κλίντον, ενώ το 14% θα είχε ψηφίσει τον Τραμπ.
Συνδυάζοντας αυτά τα νούμερα στις τρεις πολιτείες όπου η ψήφος της Στάιν ήταν μεγαλύτερη από το περιθώριο διαφοράς μεταξύ Κλίντον και Τραμπ - το Ουισκόνσιν, το Μίσιγκαν και η Πενσυλβάνια - ο Τραμπ και πάλι θα είχε κερδίσει αυτές τις πολιτείες.
Οι εκλογές του 2024 εξαρτώνται από το αν οι Δημοκρατικοί θα μπορέσουν να κινητοποιήσουν την πλειοψηφική τους βάση στις κάλπες, παρά τον άνευρο κεντρισμό του κόμματος. Η βάση του Τραμπ είναι μικρότερη, αλλά πιο ενεργητική, ενθουσιώδης και αφοσιωμένη.
Μεταρρύθμιση ενός σάπιου συστήματος
Το Εκλογικό Σώμα είναι επίσης ένας πολύ μεγαλύτερος παράγοντας από την υποψηφιότητα Στάιν. Ο Μπάιντεν κέρδισε τη λαϊκή ψήφο το 2020 με πάνω από επτά εκατομμύρια, με ποσοστιαία διαφορά 4,5% και απόλυτη πλειοψηφία 51,3% έναντι 46,8% του Τραμπ.
Αρκούσαν 21.462 ψήφοι στην Αριζόνα, τη Γεωργία και το Ουισκόνσιν να είχαν μετακινηθεί από τον Μπάιντεν στον Τραμπ, και η εκλογική ψήφος θα ήταν ισόπαλη. Οι προεδρικές εκλογές τότε θα είχαν παραπεμφθεί στη Βουλή των Αντιπροσώπων για μια απόφαση μέσω ψηφοφορίας όπου κάθε πολιτεία έχει μια ψήφο, και όπου οι Ρεπουμπλικάνοι έλεγχαν τους αντιπροσώπους 26 πολιτειών δηλαδή της πλειοψηφίας.
Οι Ρεπουμπλικάνοι έχουν κερδίσει τη λαϊκή ψήφο μόνο μία φορά στα 36 χρόνια από το 1988. Ο μόνος τρόπος με τον οποίο έχουν εκλεγεί Ρεπουμπλικάνοι πρόεδροι στον 21ο αιώνα -ο Τζορτζ Μπους το 2000 και ο Ντόναλντ Τραμπ το 2016- ήταν από το Εκλεκτορικό Σώμα αφού έχασαν τη λαϊκή ψήφο.
Θα περίμενε κανείς ότι οι Δημοκρατικοί θα συνειδητοποιούσαν ότι έχουν πρόβλημα και θα έκαναν εκστρατεία για την κατάργηση του Σώματος Εκλεκτόρων. Η Στάιν δεν μπορεί να κατηγορηθεί για το αντιδημοκρατικό Σώμα Εκλεκτόρων. Το πρόγραμμά της ζητά την κατάργησή του και την αντικατάστασή του από μια εθνική λαϊκή ψηφοφορία με τη μέθοδο της επιλογής κατά σειρά αριθμού ψήφων.
Αυτό φέρνει στο προσκήνιο τον λόγο για τον οποίο πιστεύω ότι θα πρέπει να δώσουμε προτεραιότητα στην αλλαγή του εκλογικού συστήματος με την ψηφοφορία κατά σειρά επιλογής και την αναλογική εκπροσώπηση, ώστε να μπορέσει η Αριστερά να κερδίσει το δίκαιο και αναλογικό μερίδιο εκπροσώπησης και εξουσίας που δικαιούται στη διοίκηση.
Το Εκλεκτορικό Σώμα απεικονίζει το πρόβλημα του εκλογικού συστήματος «ο νικητής τα παίρνει όλα», το οποίο παράγει ένα δικομματικό σύστημα που περιθωριοποιεί τους αμφισβητίες της αριστεράς ως « spoilers ».
Έχουμε μια απάντηση στο πρόβλημα του «spoiler»: την ψηφοφορία με σειρά κατάταξης για τα μονοεδρικά εκτελεστικά αξιώματα, όπως ο Πρόεδρος, και την αναλογική ψηφοφορία στις πολυεδρικές περιφέρειες για την αναλογική εκπροσώπηση στα νομοθετικά σώματα.
Εξαλείφοντας το «πρόβλημα του spoiler» και, στην αναλογική μορφή, εξαλείφοντας επίσης την εκλογική χειραγώγηση, η ευρεία υιοθέτηση της ψηφοφορίας κατά σειρά επιλογής είναι μια μεταρρύθμιση που μπορεί να αντικαταστήσει το αποκλειστικά δικομματικό σύστημα με ένα πολυκομματικό σύστημα χωρίς αποκλεισμούς.
Τα καλά νέα εδώ είναι ότι πραγματοποιούμε αυτές τις αλλαγές με επιταχυνόμενο ρυθμό. Το 2000, υπήρχαν μόλις δύο δήμοι που εξακολουθούσαν να χρησιμοποιούν την αναλογική ψηφοφορία με σειρά κατάταξης (γνωστή και ως ενιαία μεταβιβάσιμη ψήφος), κληρονομιά των μεταρρυθμίσεων της Προοδευτικής Εποχής από τη δεκαετία του 1920 έως τη δεκαετία του 1940, όταν δύο δωδεκάδες πόλεις θέσπισαν τότε την αναλογική ψηφοφορία με σειρά κατάταξης.
Μέχρι το 2020, υπήρχαν δύο δωδεκάδες περιφέρειες που χρησιμοποιούσαν την ψηφοφορία κατάταξης. Σήμερα, το 2024, υπάρχουν περισσότερες από 50 περιφέρειες, συμπεριλαμβανομένων δύο πολιτειών, και αρκετές περιπτώσεις αναλογικής ψηφοφορίας κατάταξης, όπως το Πόρτλαντ του Μέιν και το Πόρτλαντ του Όρεγκον.
Η ψηφοφορία με σειρά προτεραιότητας θα τεθεί σε ψηφοφορία τον Νοέμβριο μετα από εκστρατείες συγκέντρωσης υπογραφών σε έξι πολιτείες -Αλάσκα (κατάργηση), Ουάσιγκτον, Κολοράντο, Αϊντάχο, Νεβάδα και Όρεγκον. Η ψηφοφορία με σειρά προτεραιότητας μετράει 27 συνεχόμενες νίκες σε δημοψηφίσματα.
Η ψηφοφορία με σειρά προτεραιότητας είναι μια μεταρρύθμιση που κερδίζουμε. Ανεξάρτητα από τις απόψεις του καθενός για το πώς θα ψηφίσει για πρόεδρο το 2024, ελπίζω ότι όλοι μπορούμε να συμφωνήσουμε ότι πρέπει να υποστηρίξουμε το κίνημα για την ψηφοφορία με σειρά προτεραιότητας και, στο πλαίσιο αυτού του κινήματος, να υποστηρίξουμε την αναλογική ψηφοφορία με σειρά προτεραιότητας για τα νομοθετικά σώματα.
Χτίζοντας την αντίσταση
Το άλλο πράγμα στο οποίο ελπίζω να συμφωνήσουμε όλοι είναι ότι αν κερδίσει ο Τραμπ, πρέπει αμέσως να οικοδομήσουμε και να διατηρήσουμε μαζική δημόσια αντίσταση στις κατασταλτικές και αντιδραστικές πολιτικές της κυβέρνησής του.
Μετά την 11η Σεπτεμβρίου, τα κοινωνικά κινήματα εξανεμίστηκαν, κυρίως το ανερχόμενο κίνημα της παγκόσμιας δικαιοσύνης ή της εναλλακτικής παγκοσμιοποίησης κατά του διεθνούς εμπορίου και των χρηματοπιστωτικών θεσμών που διαχειρίζονται οι επιχειρήσεις.
Ο κόσμος φοβήθηκε και αποθαρρύνθηκε μπροστά στην κατασταλτική νομοθεσία, όπως ο νόμος PATRIOT, και στον ευρέως διαδεδομένο ωχαδερφισμό που υποστήριζε τους πολέμους εκδίκησης και την αλλαγή καθεστώτος στο Αφγανιστάν και το Ιράκ.
Σε αυτή την απουσία αντιπολίτευσης, η κυβέρνηση Μπους είχε δύο χρόνια για να οικοδομήσει υποστήριξη για την εισβολή της στο Ιράκ πριν αρχίσει να κινητοποιείται η αντιπολίτευση.
Δεν μπορούμε να αντέξουμε μια παρόμοια καθυστέρηση στην αντιπολίτευση, καθώς η κυβέρνηση Τραμπ θα ξεκινά τις υποσχόμενες διώξεις των πολιτικών αντιπάλων, την εκκαθάριση χιλιάδων εργαζομένων στο δημόσιο, την απέλαση εκατομμυρίων μεταναστών χωρίς χαρτιά, τις μεγάλες φορολογικές περικοπές για τους πλούσιους που πληρώνονται με βαθιές περικοπές στα κοινωνικά προγράμματα, την επιτάχυνση της εκμετάλλευσης των ορυκτών καυσίμων και της υπερθέρμανσης του πλανήτη, την ομοσπονδιακή απαγόρευση των αμβλώσεων και πολλές άλλες αντιδραστικές πολιτικές.
Θα χρειαστεί να καταστήσουμε πολιτικά αδύνατη την εφαρμογή τέτοιων μέτρων, τα οποία δεν είναι αυτό που θέλει η μεγάλη πλειοψηφία των Αμερικανών, μέσω της μαζικής αντίδρασης στους δρόμους και σε κάθε δυνατό δημόσιο βήμα.
https://againstthecurrent.org/atc232/socialist-support-of-the-green-party/
