Τετάρτη, 28 Σεπτεμβρίου 2022 15:34

Η μεταφασίστρια Τζόρτζια Μελόνι κερδίζει στην Ιταλία

 

 

 

Dave Kellaway

 

Η μεταφασίστρια Τζόρτζια Μελόνι κερδίζει στην Ιταλία

 

 

 

Βουλή των Αντιπροσώπων

Κόμμα/συμμαχία

   

2022

2018

%

   

Έδρες

   

+/-

   

%

   

Έδρες

  

+/-

Δεξιός συνασπισμός

43.9

237

+5.9

37

265

+14

– Fratelli d’Italia (Μελόνι)

25.99

119

+23.5

4.4

32

0

– Lega (Σαλβίνι)

8.77

66

-8.1

17.4

125

+13

– Forza Italia (Μπερλουσκόνι)

8.11

45

-5.74

14

104

-7.6

– Us Moderates (Λούπι)

0.91

7

-

-

23

-

Κεντροαριστερός Συνασπισμός

26.2

85

-3.21

22.9

112

-223

– Partito Democratico (PD) (Λέτα)

19.07

69

+0.28

18.8

-6.6

– Sinistra Italia/Πράσινοι (Μπονέλι)

3.63

12

6

– Impegno Civico (IC) Ντι Μάιο (πρώην M5S)

0.60

1

– Più Europa (Μπονίνο)

2.83

2

Κίνημα Πέντε Αστέρων (M5S) (Κόντε)

15.43

52

-17.38

32.7

227

+11

Azione – Italia Viva, (Καλέντα/Ρέντσι)

7.79

21

Union Populare, (Ντι Μαγκίστρις)

1.43

Συμμετοχή

63.91

73

 

Τα αποτελέσματα νωρίς το πρωί της Δευτέρας 26 Σεπτεμβρίου δείχνουν τον δεξιό συνασπισμό να συγκεντρώνει ποσοστό 43,9%. Δεδομένου του συνδυασμού της εκλογικής διαδικασίας first past the post (μονοεδρικές) και της απλής αναλογικής, η ακριβής κατανομή των εδρών απαιτεί περισσότερο χρόνο. Ωστόσο, όλες οι προβλέψεις δίνουν σταθερή αριθμητική πλειοψηφία στον δεξιό συνασπισμό, αλλά όχι τα δύο τρίτα που απαιτούνται για την αλλαγή του Συντάγματος σε προεδρικό σύστημα.

Η Τζόρτζια Μελόνι, η αρχηγός του μεταφασιστικού Fratelli d’Italia (Αδέλφια της Ιταλίας), θα είναι η πρώτη γυναίκα πρωθυπουργός της Ιταλίας. Το κόμμα της τα πήγε ακόμη καλύτερα από τις τελευταίες δημόσιες δημοσκοπήσεις πριν από μια εβδομάδα περίπου. Είναι η πολιτικός που φώναξε το παραδοσιακό φασιστικό σύνθημα Dio, Patria e Familgia (Θεός, Πατρίδα και Οικογένεια) στη νεοφασιστική συγκέντρωση του Vox πριν από ένα χρόνο στο ισπανικό κράτος. Η Μελόνι λέει ότι δεν είναι φασίστρια, αλλά θέλει μια παρόμοια προσέγγιση με τον Όρμπαν, τον ακροδεξιό ηγέτη της Ουγγαρίας. Λέει ότι ο Μουσολίνι έκανε κάποια άσχημα λάθη, όπως οι φυλετικοί νόμοι, αλλά έκανε και καλά πράγματα. Η Μαρίν Λεπέν, η ηγέτιδα της γαλλικής ακροδεξιάς, έχει ήδη εκφράσει τη χαρά της για την επιτυχία της Μελόνι. Η Ιταλίδα ηγέτης ηγήθηκε μιας εκστρατείας όπου επιτέθηκε στα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων και των τρανς, απέρριψε τη θετική μεταρρύθμιση της κοινωνικής πρόνοιας, το Κοινωνικό Εισόδημα των Πολιτών, υποστήριξε ότι πρέπει να σταματήσει κάθε μεταναστευτικό πλοίο που αποβιβάζεται στην Ιταλία και τόνισε την ιδέα «πρώτα οι Ιταλοί», η οποία περιλαμβάνει και την αντιπαράθεση με την Ευρωπαϊκή Κοινότητα.

Το Fratelli d’Italia εξαπλασίασε τις ψήφους του σε σχέση με το 2018. Σύμφωνα με την ανάλυση σχετικά με τη μεταφορά ψήφων μεταξύ των εκλογών που πραγματοποίησε η Conzorzio Opinio για λογαριασμό του RAI, του κρατικού ραδιοτηλεοπτικού φορέα, το 40% των ψηφοφόρων της προήλθε από πρώην υποστηρικτές της Λέγκα. Η πολιτική επιλογή της Μελόνι να μείνει εκτός της κυβέρνησης εθνικής ενότητας Ντράγκι απέδωσε καρπούς. Ο Σαλβίνι συμμετείχε στην κυβέρνηση και η Λέγκα εμφανιζόταν αμφιταλαντευόμενη και ασαφής ως προς τις πολιτικές της, ιδίως σε σχέση με την πανδημία COVID. Ένα άλλο 13% προήλθε από τη Forza Italia του Μπερλουσκόνι και 9% από το Κίνημα Πέντε Αστέρων. Το 10% των ψηφοφόρων της προηγουμένως απείχε – φαίνεται ότι η σκληρή δεξιά έκανε καλύτερη δουλειά στο να κερδίσει από την τεράστια δεξαμενή της αποχής από ό,τι το Δημοκρατικό Κόμμα, το οποίο είχε δώσει προτεραιότητα σε αυτή την τακτική.

Το ποσοστό αποχής αυξήθηκε στο 37%, δέκα μονάδες χειρότερα από ό,τι το 2018. Οι απλοί άνθρωποι βλέπουν ένα τσίρκο στο κοινοβούλιο. Έκτοτε έχουν υπάρξει 3 εντελώς διαφορετικές κυβερνήσεις – ο συνασπισμός των λαϊκιστών της Lega/M5S, στη συνέχεια το PD/M5S και τέλος η κυβέρνηση Ντράγκι από όλα σχεδόν τα κύρια κόμματα από το 2018. Αυτό σημαίνει ότι η αυτοπεποίθηση και η εμπιστοσύνη στην πολιτική βρίσκεται σε ιστορικά χαμηλό επίπεδο. Οι άνθρωποι βιώνουν την αυξανόμενη ανισότητα και την κρίση του κόστους ζωής και βλέπουν ότι η ψήφος τους δεν μετράει και πολύ.

Ένα άλλο ανησυχητικό γεγονός από αυτά τα αποτελέσματα είναι ότι η Μελόνι είναι το πρώτο κόμμα σε όλη την Ιταλία, εκτός από το Νότο, όπου βρίσκεται έξι μονάδες πίσω από το αποτέλεσμα του M5S με 26%. Το Fratelli d’Italia έχει αλλάξει εντελώς την ιεραρχία εντός του δεξιού συνασπισμού. Το αποτέλεσμά του είναι μεγαλύτερο από τα συνδυασμένα αποτελέσματα της Λέγκα και της Forza Italia. Αν τα αποτελέσματα ήταν πιο ισορροπημένα, τότε ίσως να είχαμε δει ελιγμούς για να αποτραπεί η πρωθυπουργία της Μελόνι. Τα αποτελέσματα είναι τόσο άσχημα για τον Σαλβίνι που η ηγεσία του απειλείται πλέον. Οι τάσεις που θέλουν να περιορίσουν τους στόχους της Λέγκα στην αρχική αποστολή της περιφερειακής αυτονομίας/ανεξαρτησίας βρίσκονται ήδη σε τροχιά πολέμου.

Η Μελόνι έκανε επίσης αποτελεσματική προεκλογική εκστρατεία και αμέσως κινήθηκε για να καταστείλει κάθε επίδειξη φασιστικών χειρονομιών, απορρίπτοντας έναν υποψήφιο που έκανε έναν ρωμαϊκό χαιρετισμό. Πρόβαλε με συνέπεια μια φιλοδυτική άποψη για τον πόλεμο στην Ουκρανία, σε αντίθεση με τον Μπερλουσκόνι, ο οποίος μάλιστα υποστήριξε ότι ο Πούτιν ήθελε απλώς να αντικαταστήσει τον Ζελένσκι με κάποιους καλύτερους ανθρώπους! Ο Σαλβίνι αμαυρώθηκε επίσης από την προηγούμενη εγγύτητά του με τον Πούτιν – υπάρχει μια φωτογραφία του με μπλουζάκι του Πούτιν και το κόμμα του είχε ένα σωρό αμφίβολες οικονομικές συμφωνίες με τη Μόσχα. Η Μελόνι επωφελήθηκε επίσης από το γεγονός ότι ήταν η νέα (ένα νέο ανακαινισμένο προϊόν) και δεν είχε εμπλακεί σε καμία από τις πολιτικές των τελευταίων τεσσάρων ετών, καθώς και από το γεγονός ότι διεκδικούσε να γίνει η πρώτη γυναίκα πρωθυπουργός.

Η οικονομική της πολιτική είναι σταθερά προσκολλημένη στη νεοφιλελεύθερη προσέγγιση των προηγούμενων ιταλικών κυβερνήσεων και έχει μετριάσει τις σφοδρές επιθέσεις της κατά της ΕΕ. Η Μελόνι θέλει να παρουσιαστεί ως πρωθυπουργός που μοιάζει με τα άλλα κόμματα. Ωστόσο, θα προσπαθήσει να μετακινήσει την Ιταλία προς μια κοινωνία τύπου Όρμπαν – από την άποψη μιας άγριας αντιμεταναστευτικής πολιτικής, ενός πολέμου κατά όλων όσων ορίζει ως «αφυπνισμένους» («woke»1) και μιας διάλυσης του εισοδήματος των πολιτών που καταβάλλει η κοινωνική πρόνοια. Θέλει να αντικαταστήσει το τελευταίο με ένα σύστημα που θα βασίζεται στη στήριξη των επιχειρήσεων που προσλαμβάνουν ανέργους. Ένα προεδρικό σύστημα όπως στη Γαλλία είναι επίσης μια από τις προεκλογικές της υποσχέσεις, αλλά χρειάζεται μια μεγάλη πλειοψηφία για να το κάνει αυτό απλά στο κοινοβούλιο. Ένα προεδρικό σύστημα προσφέρεται καλύτερα για μια κυβέρνηση τύπου Όρμπαν. Η επιτυχία της θα αποτελέσει ενθάρρυνση για όλες τις πιο ακραίες φασιστικές ομάδες, όπως η Forza Nuova και άλλες, οι οποίες θα τη δουν ως φίλη μέσα στους θεσμούς. Οποιεσδήποτε νέες κινητοποιήσεις από τους εργαζόμενους θα αντιμετωπίσουν ένα σιδερένιο χέρι.

Ο Eνρίκο Λέτα και το PD διατήρησαν λίγο-πολύ την υποστήριξή τους, αλλά η φιλοδοξία του ήταν να γίνει το μεγαλύτερο ενιαίο κόμμα και να σταματήσει τον δεξιό συνασπισμό της Μελόνι. Απέτυχε παταγωδώς και στα δύο μέτωπα, και η ηγεσία του είναι πιθανό να δεχτεί σοβαρές πιέσεις στο επερχόμενο συνέδριο. Απέτυχε να σχηματίσει συνασπισμό με τους μετριοπαθείς νεοφιλελεύθερους όπως ο Καλέντα και ο Ρέντζι. Κατέληξε με τους αριστερούς «δορυφόρους» του PD, Sinistra Italia/Greens. Ο όλος ελιγμός φάνηκε αδέξιος. Πράγματι, οι Καλέντα/Ρέντζι, αν και δεν πέτυχαν τον στόχο τους για 10%, πήραν περίπου 8% και το 37% των ψηφοφόρων τους προήλθε από το PD. Η Sinistra Italia/Greens κατάφερε επίσης να περάσει το όριο του 3% για να πάρει βουλευτές, οπότε το PD έχασε λίγο και στα αριστερά του.

Η ιταλική πολιτική έχει κάποιες ομοιότητες με την πρόσφατη βρετανική κατάσταση, όπου η καπιταλιστική τάξη, αντιμέτωπη με το Brexit και την οικονομική, υγειονομική και οικολογική κρίση, παλεύει να οικοδομήσει μια σταθερή πολιτική ηγεμονία. Το ιταλικό παράδοξο είναι ότι το πρώην κομμουνιστικό κόμμα, το PD, είναι το μόνο σταθερό κόμμα. Όλα τα υπόλοιπα σημαντικότερα κόμματα ανεβοκατεβαίνουν θεαματικά από εκλογική αναμέτρηση σε εκλογική αναμέτρηση. Ταυτόχρονα, από πολλές απόψεις, είναι και το κόμμα που εμπιστεύεται περισσότερο το κατεστημένο. Ήταν ο πιο ενθουσιώδης υποστηρικτής του Ντράγκι. Ωστόσο, η αποτυχία του Λέτα θα ανοίξει επίσης μια συζήτηση στο εσωτερικό του κόμματος για την επανασύνδεση ενός συνασπισμού με το M5S, το οποίο έκανε μια μικρή αριστερή στροφή σε αυτές τις εκλογές.
Μια έκπληξη της προεκλογικής εκστρατείας και των αποτελεσμάτων ήταν η αναζωπύρωση της δυναμικής του M5S. Η κοινοβουλευτική του εκπροσώπηση είχε μειωθεί στο μισό κατά τη διάρκεια τεσσάρων ετών λόγω διασπάσεων και αποστασιών. Ο Κόντε ηγήθηκε της εκστρατείας χωρίς τους ιστορικούς ηγέτες και ο Μπέπε Γκρίλο (κωμικός και ιδρυτής) κράτησε σιγή ιχθύος. Ο Di Maio, υπουργός Εξωτερικών και ηγέτης της τελευταίας διάσπασης, ηττήθηκε στην περιφέρεια της Νάπολης από υποψήφιο του M5S, και η ομάδα του, Impegno Civico (Πολιτική Δέσμευση), δεν πέρασε το όριο του 3%. Η κύρια εστίαση της εκστρατείας του Κόντε ήταν στην υπεράσπιση της πολιτικής που φέρει την υπογραφή του κόμματος, το Reddito di Cittadinnanza, ή το Κοινωνικό Εισόδημα των Πολιτών. Αυτό ήταν δημοφιλές, ιδίως στον Νότο, ο οποίος είναι φτωχότερος και όπου περισσότεροι άνθρωποι επωφελούνταν από αυτό. Υιοθέτησε ακόμη και άλλες προοδευτικές ιδέες, όπως η μείωση της εργάσιμης εβδομάδας. Φυσικά, το κόμμα αυτό βρίσκεται στην κυβέρνηση από το 2018 και έχει συμφωνήσει με πολλές νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Αλλά πολιτικά, είναι δύσκολο αυτή τη στιγμή να πούμε ότι υπάρχουν πολλές διαφορές με τις πολιτικές του PD.

Ο Ντι Μαγκίστρις και η ριζοσπαστική αριστερή εναλλακτική λύση, η Union Popolare (Λαϊκή Ενότητα), δεν κατάφεραν να πιάσουν το όριο του 3% παρά την υποδειγματική κινητοποίηση των ακτιβιστών για να συμπεριληφθούν στην εκλογική καταγραφή. Έλαβε πάνω κάτω τον ίδιο αριθμό ψήφων με αντίστοιχες ομάδες το 2018. Αρκετοί άνθρωποι που γνωρίζω και οι οποίοι ήταν επικριτικοί απέναντι στη μετριοπαθή γραμμή του PD επέλεξαν τον Κόντε, και η σχετική επιτυχία της Sinistra Italia/Πράσινοι πρέπει να δυσκόλεψε την Union Popolare να απογειωθεί πραγματικά. Τα αποτελέσματά της αντικατοπτρίζουν τις ήττες και το χαμηλό επίπεδο δραστηριότητας του εργατικού κινήματος. Πραγματοποιούνται διαμαρτυρίες και μαχητική δράση των εργαζομένων για την υπεράσπιση των θέσεων εργασίας τους, όπως στην Whirlpool ή την GKN, αλλά τα εθνικά συνδικάτα αποτυγχάνουν να γενικεύσουν αυτούς τους αγώνες, καθώς ενσωματώνονται στις συζητήσεις για το Σχέδιο Εθνικής Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας, το οποίο έχει χρηματοδοτούμενο από την ΕΕ προϋπολογισμό 200 δισεκατομμυρίων. Φαίνεται ότι δεν υπάρχουν εκλογικά σύντομες διαδρομές για την υπομονετική ανοικοδόμηση της αντίστασης και των αγώνων.

Αυτά τα εκλογικά αποτελέσματα είναι μια ήττα για τους εργαζόμενους. Οι μετανάστες, οι ομοφυλόφιλοι και οι τρανς βρίσκονται ιδιαίτερα στη γραμμή του πυρός. Πρέπει όμως να μην κινδυνολογούμε υπερβολικά. Οι μεταφασίστες έχουν ξαναβρεθεί στην κυβέρνηση εδώ. Ένα φασιστικό κράτος δεν θα επιβληθεί τους επόμενους μήνες, αλλά βλέπουμε όλα τα χαρακτηριστικά του υφέρποντος φασισμού να παίζουν. Είναι πιθανό οι διαφορές μεταξύ των κομμάτων του δεξιού συνασπισμού να οδηγήσουν σε πολιτική κρίση, αν και η αδυναμία της Λέγκα και της Φόρτσα Ιτάλια το καθιστά λιγότερο πιθανό. Δεδομένης της κατάστασης της πολιτικής αντιπολίτευσης στο κοινοβούλιο, φαίνεται ότι μόνο η κινητοποίηση στους δρόμους, στις τοπικές κοινωνίες και στους χώρους εργασίας θα αλλάξει τα πράγματα.

 

 

Μετάφαρση: elaliberta.gr

Dave Kellaway, “Post Fascist Leader Giorgia Meloni Wins in Italy”, Anti*Capitalist Resistance. 26 Σεπτεμβρίου 2022, https://anticapitalistresistance.org/post-fascist-leader-giorgia-meloni-wins-in-italy/.

 

 

Σημειώσεις

1 [Στ.Μ.:] “Woke”, Wikipedia, https://en.wikipedia.org/wiki/Woke.

 

 

 

 

Τελευταία τροποποίηση στις Πέμπτη, 29 Σεπτεμβρίου 2022 11:23

Προσθήκη σχολίου

Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο.