Παρασκευή, 30 Δεκεμβρίου 2022 12:37

Οι Κούρδοι της Γαλλίας εξεγείρονται εξαιτίας των ατιμώρητων ρατσιστικών επιθέσεων επί σειρά ετών

Οι διαδηλωτές βγήκαν στους δρόμους του Παρισιού στις 24 Δεκεμβρίου 2022 για να καταδικάσουν τη δολοφονική επίθεση σε ένα κουρδικό πολιτιστικό κέντρο, η οποία είχε ως αποτέλεσμα τρεις νεκρούς. (Vincent Koebel / NurPhoto μέσω Getty Images)

 

 

Emre Öngün

 

Οι Κούρδοι της Γαλλίας εξεγείρονται εξαιτίας των ατιμώρητων ρατσιστικών επιθέσεων επί σειρά ετών

 

 

Σκηνές με φλεγόμενα αυτοκίνητα στους δρόμους του Παρισιού έχουν χρησιμοποιηθεί για να παρουσιάσουν τους Κούρδους της Γαλλίας ως μια εξεγερμένη μειονότητα. Ωστόσο, οι οργισμένες διαμαρτυρίες τους πυροδοτούνται από μια σειρά ρατσιστικών δολοφονιών – και την άρνηση των γαλλικών αρχών να αποκαλύψουν τα πλήρη γεγονότα των υποθέσεων.

 

Την Παρασκευή, 23 Δεκεμβρίου, η κουρδική κοινότητα στο Παρίσι έπεσε θύμα μιας νέας ρατσιστικής επίθεσης. Ο εξήντα εννιάχρονος William M., οπλισμένος με ένα πιστόλι, εξαπέλυσε την επίθεσή του εναντίον του Κουρδικού Πολιτιστικού Κέντρου Αχμέτ-Καγιά στη συνοικία Στρασβούργο-Σεν Ντενί της πρωτεύουσας. Μπαίνοντας με το όπλο στο χέρι, σκότωσε την Εμινέ Καρά, η οποία ήταν ηγέτιδα του κουρδικού γυναικείου κινήματος στη Γαλλία, τον μουσικό Μιρ Περβέρ και τον Αμπντουραχμάν Κιζίλ, έναν απλό πολίτη. Ο δολοφόνος αδρανοποιήθηκε τελικά από τους πελάτες του (κουρδικού) κομμωτηρίου που βρισκόταν απέναντι από το πολιτιστικό κέντρο. Η αστυνομία δεν επενέβη παρά μόνο αφού ο δολοφόνος είχε ήδη ακινητοποιηθεί από τους πολίτες. Η δολοφονία έγινε επίσης δέκα χρόνια μετά από μια προηγούμενη δολοφονία τριών ακτιβιστών του ίδιου πολιτιστικού κέντρου στο Παρίσι - εκείνη τη φορά, από πράκτορα των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών.

Υπάρχουν κάποιες πρώτες ενδείξεις για το τι κρύβεται πίσω από αυτή τη θηριωδία. Ήδη στα τέλη του 2021, οπλισμένος με ένα σπαθί, ο William M. είχε επιτεθεί και τραυματίσει μετανάστες που ζούσαν σε σκηνές. Αυτό είναι το πρώτο στοιχείο αυτής της υπόθεσης: ο δράστης είναι ένας ριζοσπαστικοποιημένος ρατσιστής που είχε ήδη προηγουμένως «αναλάβει δράση». Ωστόσο, υπάρχουν και ευρύτεροι πολιτικοί παράγοντες που προετοίμασαν το έδαφος για αυτή την επίθεση: ο ευτελισμός του δημόσιου λόγου που αποανθρωποποιεί τους μετανάστες και τους μειονοτικούς πληθυσμούς, η χρήση τους ως βολικού αποδιοπομπαίου τράγου σε περιόδους κοινωνικής κρίσης, η συνεχής ισλαμοφοβική στοχοποίηση των «εσωτερικών εχθρών», ο ρατσιστικός λόγος περί της «μεγάλης αντικατάστασης»[1] και η εξάπλωση στο δρόμο των δράσεων βίαιων φασιστικών ομάδων, οι οποίες αντιμετωπίζουν ελάχιστη ή καθόλου κρατική καταστολή. Για να αναφέρουμε ένα μόνο παράδειγμα: η γαλλική κυβέρνηση προτείνει έναν νέο, ακόμη πιο περιοριστικό νόμο για τους μετανάστες το 2023, δίνοντας κάθε δυνατή βοήθεια στις ακροδεξιές ομάδες που σήμερα ανταγωνίζονται η μία την άλλη στις ξενοφοβικές προκλήσεις τους.

 

Μοναχικό άτομο;

Όσοι προετοιμάζουν το έδαφος για τέτοιες επιθέσεις μπορούν άνετα να κρατήσουν αποστάσεις από τη «μοναχική χειρονομία ενός ανισόρροπου ατόμου». Αλλά σίγουρα έχουν δημιουργήσει τον στόχο για αυτού του είδους τους ριζοσπαστικοποιημένους φανατικούς. Οι Μακρονιστές και οι δεξιοί εταίροι τους επιπλέουν στο κύμα τεχνητών ηθικών πανικών –για παράδειγμα, τους τελευταίους μήνες, ένα κύμα τρανσφοβίας– ενώ παραμένουν πολύ πιο διακριτικοί όσον αφορά την ακροδεξιά βία στους δρόμους. Δεν υπάρχει ανάλογη εστίαση στις πρόσφατες επιθέσεις σε συγκεντρώσεις της France Insoumise ή στις επιθέσεις εναντίον αριστερών ακτιβιστών στους δρόμους της Λυών – μιας πόλης όπου οι φασίστες μπόρεσαν να πραγματοποιήσουν ανενόχλητοι μια (απαγορευμένη) διαδήλωση.

Ωστόσο, το ρατσιστικό μίσος φαίνεται να μην επαρκεί για να εξηγήσει πλήρως αυτό το γεγονός. Υπάρχουν, τουλάχιστον, εύλογα ερωτήματα και ισχυρές υποψίες για άλλους παράγοντες που παίζουν ρόλο, ιδίως μετά τα στοιχεία που αποκάλυψε η γαλλική αριστερή εφημερίδα L’Humanité. Αποδεικνύεται ότι ο William M. σχεδίασε την πράξη του για μια στιγμή που είχαν προγραμματιστεί να συγκεντρωθούν περίπου εξήντα Κούρδοι ακτιβιστές (ευτυχώς, η συνάντησή τους αναβλήθηκε κατά μία ώρα την τελευταία στιγμή). Κατευθύνθηκε απευθείας στο πολιτιστικό κέντρο. Αν το κίνητρό του ήταν το τυφλό ρατσιστικό μίσος, γιατί δεν επιτέθηκε στις πολλές επιχειρήσεις που συχνάζουν άνθρωποι με μεταναστευτικό υπόβαθρο στην ίδια γειτονιά, οι οποίες είναι πολύ πιο εύκολα προσβάσιμες απ’ ό,τι το πολιτιστικό κέντρο; Πώς πρέπει να ερμηνεύσουμε το γεγονός ότι έδρασε με τέτοιο στοχευμένο τρόπο μόλις μία εβδομάδα μετά την αποφυλάκισή του (φυλακίστηκε για την επίθεση με το σπαθί); Η σκιά του τουρκικού καθεστώτος, ή τουλάχιστον ορισμένων υπηρεσιών του, κρέμεται αναπόφευκτα πάνω από αυτή την υπόθεση.

 

Ατιμωρησία

Σε αυτό το πλαίσιο ο σκληροπυρηνικός δεξιός υπουργός Εσωτερικών της Γαλλίας Ζεράλ Νταρμανέν πήγε στο πολιτιστικό κέντρο μετά την επίθεση και αρνήθηκε να συναντήσει τους ηγέτες των κουρδικών ενώσεων.

Μιλώντας εκεί, επέμεινε ότι οι υπηρεσίες του δεν γνώριζαν το άτομο που είχε συλληφθεί (παρόλο που είχε επιτεθεί σε μετανάστες με σπαθί το 2021!). Ο Νταρμανέν προσπάθησε να παρουσιάσει την επίθεση αυτή ως πράξη ενός μεμονωμένου, ανισόρροπου ατόμου, που δεν στόχευε ειδικά τους Κούρδους - ενώ υποσχέθηκε επίσης να «ρίξει κάθε δυνατό φως» στο θέμα.

Το μήνυμα αυτό ακούστηκε σαν μια δυσοίωνη επανάληψη των λόγων ενός άλλου εξίσου κατάπτυστου υπουργού Εσωτερικών, του Μανουέλ Βαλς, ο οποίος έδωσε τις ίδιες υποσχέσεις μετά την προηγούμενη τέτοια επίθεση το 2013. Αλλά, αν ο άνθρωπος που σκότωσε τις τρεις ακτιβίστριες Φιντάν Ντογάν, Σακινέ Τζανσίζ και Λεϊλά Σοϊλεμέζ πριν από μια δεκαετία συνελήφθη και πέθανε υπό κράτηση, υπάρχουν ακόμη πολλές γκρίζες ζώνες στην υπόθεση. Παραμένει καλυμμένη με μυστικότητα για λόγους «αμυντικών ζητημάτων», ιδίως όσον αφορά την εμπλοκή των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας, η μη κατάργηση αυτού του «στρατιωτικού απορρήτου» έχει προκαλέσει ισχυρή και κατανοητή δυσπιστία προς τις γαλλικές αρχές μεταξύ των Κούρδων της χώρας. Σε αυτό το πλαίσιο, η επίσκεψη του Νταρμανέν και η περιφρόνησή του προς τους Κούρδους ηγέτες, καθώς και το πραγματικό περιεχόμενο της ομιλίας του, πυροδότησαν την έκρηξη της οργής και προκάλεσαν εξέγερση μεταξύ των πολλών νέων Κούρδων που ήταν παρόντες, οι οποίοι συγκρούστηκαν με την αστυνομία καθ’ όλη τη διάρκεια της βραδιάς. Η αστυνομία του Νταρμανέν δεν έχει μάθει κανέναν άλλο τρόπο διατήρησης της τάξης (όπως φάνηκε ακόμη και με τον ξυλοδαρμό οπαδών στον φετινό τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ[2]) και έτσι αρκέστηκε στο να ρίχνει χημικά και να επιτίθεται στους διαδηλωτές. Παρόμοιες σκηνές διαδραματίστηκαν και στη Μασσαλία, όπου μια ειρηνική διαδήλωση δέχτηκε επίθεση από την αστυνομία.

Την επόμενη μέρα, στις 24 Δεκεμβρίου, η ενιαία διαδήλωση για τη διεκδίκηση δικαιοσύνης υπέστη, για άλλη μια φορά, επίθεση με εκτεταμένη χρήση δακρυγόνων. Έτσι, η μόνη παρέμβαση της υπηρεσίας του Νταρμανέν ήταν η καταστολή όσων είχαν συγκεντρωθεί μετά τη δολοφονική επίθεση εναντίον τριών δικών τους ανθρώπων. Η επίσημη ανικανότητα και ο ρατσισμός αλληλοσυμπληρώνονταν τέλεια.

Τελικά, δύο πράγματα αναδεικνύονται μετά από αυτή την επίθεση. Πρώτον, υπάρχει επείγουσα ανάγκη για μια ενωμένη και πραγματικά δραστήρια αντιφασιστική αντεπίθεση για να σταματήσει η Γαλλία την αλματώδη πορεία της προς τον εξευτελιστικό ρατσιστικό λόγο και τη φασιστική βία. Αυτό είναι ένα δομικό πρόβλημα: δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι αν η Γαλλία συνεχίσει τη σημερινή της πορεία, ριζοσπαστικοποιημένα άτομα ή ομάδες θα διαπράξουν νέες δολοφονικές επιθέσεις.

Σε αυτή την περίπτωση, υπάρχει μια δεύτερη, ειδικότερη κουρδική πτυχή. Στο συλλαλητήριο που πραγματοποιήθηκε στις 24 Δεκεμβρίου, πριν από τη μαζική χρήση δακρυγόνων, η φιλομακρονική βουλεύτρια Σιλβέν Μαγιάρ δεσμεύτηκε ότι η γαλλική κυβέρνηση θα «ρίξει κάθε δυνατό φως» σε αυτή την επίθεση. Για να έχουν έστω και λίγη αξιοπιστία, οι γαλλικές αρχές θα μπορούσαν να ξεκινήσουν με την άρση του απορρήτου για την τριπλή δολοφονία που έγινε πριν από δέκα χρόνια.

 

 

Μετάφραση: elaliberta.gr

Emre Öngün, “France’s Kurds Are in Revolt Because of Years of Unpunished Racist Attacks”, Jacobin, 26 Δεκεμβρίου 2022, https://jacobin.com/2022/12/paris-attacks-kurds-racism-far-right-french-government-fascism.

Σημειώσεις

 [1] Rosa Schwartzburg, “No, There Isn’t a White Genocide”, Jacobin, 4 Σεπτεμβρίου 2019, https://jacobin.com/2019/09/white-genocide-great-replacement-theory.

[2] Paul MacInnes, “‘Criminal assault’: report’s verdict on police treatment of fans at Champions League final”, The Guardian, 17 Οκτωβρίου 2022, https://www.theguardian.com/football/2022/oct/17/police-treatment-fans-paris-final-champions-league-liverpool-real-madrid-criminal-assault-report.

 

 

 

 

 

Τελευταία τροποποίηση στις Παρασκευή, 30 Δεκεμβρίου 2022 12:43

Προσθήκη σχολίου

Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο.