Παρασκευή, 05 Ιουλίου 2024 20:17

Η νίκη των Εργατικών στο Ηνωμένο Βασίλειο στηρίζεται σε σαθρά θεμέλια

Εθνική Πορεία για την Παλαιστίνη στο κεντρικό Λονδίνο στις 13 Ιανουαρίου 2024. Οι διαδηλωτές κατηγορούν τον Στάρμερ ότι υποστηρίζει τη γενοκτονία του Ισραήλ στη Γάζα. HENRY NICHOLLS/AFP

 

 

Jordan Humphreys

 

Η νίκη των Εργατικών στο Ηνωμένο Βασίλειο στηρίζεται σε σαθρά θεμέλια

 

 

Το βρετανικό Εργατικό Κόμμα κέρδισε τις βουλευτικές εκλογές στο Ηνωμένο Βασίλειο, εξασφαλίζοντας μεγάλη πλειοψηφία εδρών και εκτοπίζοντας το Συντηρητικό Κόμμα, το οποίο κυβερνούσε τη χώρα τα τελευταία δεκατέσσερα χρόνια. Οι Τόρις, όπως είναι γνωστοί οι συντηρητικοί, κατάντησαν να αποτελούν ένα κουφάρι, χάνοντας 250 έδρες, συμπεριλαμβανομένων και ορισμένων που κέρδιζε το κόμμα από την ίδρυσή του τη δεκαετία του 1830.

Η νίκη των Εργατικών είχε προβλεφθεί σε μεγάλο βαθμό. Οι Συντηρητικοί παράπαιαν επί χρόνια εκρηκτικών πολιτικών αντιπαραθέσεων, από την περιφρόνηση των περιορισμών της πανδημίας από τον Μπόρις Τζόνσον για να κάνει πάρτι με τους πλούσιους φίλους του μέχρι την κατάρρευση της Λιζ Τρας, η οποία κράτησε την πρωθυπουργία για μόλις 49 ημέρες. Το χάος τροφοδοτήθηκε από τις διαιρέσεις εντός του κόμματος και μεταξύ της βάσης του – μεταξύ κεντρώων συντηρητικών και μιας ριζοσπαστικοποιημένης ακροδεξιάς. Τα αποτελέσματα έδειξαν την επιρροή της τελευταίας: Το ακροδεξιό κόμμα Reform UK [Μεταρρύθμιση του Ηνωμένου Βασιλείου] του Νάιτζελ Φάρατζ κέρδισε πάνω από το 14% των ψήφων.

Τα τελευταία δεκατέσσερα χρόνια ήταν μια καταστροφή για τους εργαζόμενους. Μετά την παγκόσμια οικονομική κρίση του 2008, οι Συντηρητικοί μείωσαν τις κρατικές δαπάνες, αφήνοντας τα σχολεία και το σύστημα υγείας να καταρρεύσουν. Οι μισθοί παρέμειναν στάσιμοι∙ οι κοινότητες της εργατικής τάξης καταστράφηκαν. Εν τω μεταξύ, οι Συντηρητικοί διοχέτευσαν χρήματα στους πλούσιους φίλους τους και στους τραπεζίτες του Σίτι του Λονδίνου.

Καθώς οι μάζες αποξενώθηκαν από την κυβέρνηση, οι Συντηρητικοί κινήθηκαν απότομα προς τα δεξιά. Προσπάθησαν να διχάσουν τον πληθυσμό και να δώσουν στους εαυτούς τους την εντύπωση λαϊκής υποστήριξης. Απέλασαν πρόσφυγες, δαιμονοποίησαν τους τρανς, καταδίκασαν την αριστερά και εξόργισαν τη συντηρητική τους βάση. Ωστόσο, ενώ οι άνθρωποι στρέφονταν ο ένας εναντίον του άλλου, στράφηκαν και εναντίον των Συντηρητικών, με αποτέλεσμα την εμφάνιση διαφόρων ακροδεξιών σχηματισμών και μια περιστρεφόμενη πόρτα πρωθυπουργών.

Όλα αυτά τροφοδότησαν την διάχυτη επιθυμία να υποστούν οι Συντηρητικοί μια ταπεινωτική ήττα. Λίγοι θα θρηνήσουν το τέλος της διακυβέρνησης των Συντηρητικών στη Βρετανία.

Ωστόσο, η νίκη των Εργατικών είναι πολύ λιγότερο εντυπωσιακή από ό,τι φαίνεται αρχικά.

Οι Εργατικοί του Κίρ Στάρμερ έρχονται στην εξουσία με το χαμηλότερο ποσοστό ψήφων από οποιοδήποτε άλλο κόμμα που αναλαμβάνει ή παραμένει στην κυβέρνηση από το 1929. Ενώ θα κατέχει το 65% των εδρών στο νέο κοινοβούλιο, αυτό είναι σχεδόν διπλάσιο από το ποσοστό του, το οποίο ήταν λιγότερο από 34%. Αυτό είναι περισσότερο από 6 ποσοστιαίες μονάδες χαμηλότερο από ό,τι όταν οι Εργατικοί έχασαν τις εκλογές του 2017 υπό την ηγεσία του αριστερού Τζέρεμι Κόρμπιν. Είναι μόλις υψηλότερο από το αποτέλεσμα των Εργατικών το 2019 – ένα αποτέλεσμα που θεωρήθηκε τόσο τραγικό που οδήγησε στην απομάκρυνση του Κόρμπιν από την ηγεσία των Εργατικών.

Έτσι, ενώ οι ψηφοφόροι απεχθάνονται τους Συντηρητικούς, οι Εργατικοί δεν κέρδισαν πολλούς από αυτούς. Ορισμένοι από αυτούς που εγκατέλειψαν τους Συντηρητικούς ήταν παραδοσιακοί δεξιοί ψηφοφόροι, οι οποίοι υποστήριξαν είτε τους κεντρώους Φιλελεύθερους Δημοκράτες είτε το Reform UK.

Σημαντικός αριθμός ανθρώπων της εργατικής τάξης και νέων αριστερών ψηφοφόρων αρνήθηκε επίσης να ψηφίσει τους Εργατικούς. Στο Ίσλινγκτον Νορθ, ο Τζέρεμι Κόρμπιν κέρδισε ως ανεξάρτητος, νικώντας τον επίσημο υποψήφιο των Εργατικών με περισσότερες από 7.000 ψήφους. Ο ανεξάρτητος υποστηρικτής της Παλαιστίνης Σόκατ Άνταμ νίκησε τον σκιώδη υπουργό των Εργατικών Τζόναθαν Άρσγουορθ σε μια νίκη-έκπληξη. Οι ψήφοι του Άσγουορθ έπεσαν σε 13.760, από 33.606 το 2019.

Ένας άλλος ανεξάρτητος υποστηρικτής της Παλαιστίνης, ο Αντνάν Χουσσαΐν, νίκησε τους Εργατικούς στο Μπλάκμπερν, μια βιομηχανική πόλη που ανήκει στο κόμμα τα τελευταία 69 χρόνια. Το ίδιο και ο Ικμπάλ Μοχάμεντ στο Ντιούσμπερι και το Μπάτλεϊ, και ο Αγιούμπ Χαν στο Πέρρυ Μπαρ του Μπέρμιγχαμ. Στο Ίλφορντ Νορθ, η ανεξάρτητη υποστηρήτρια της Παλαιστίνης Λίαν Μοχάμμαντ βρέθηκε μόλις 500 ψήφους πίσω από τον υποψήφιο των Εργατικών. Επίσης, ο σκιώδης υπουργός Πολιτισμού των Εργατικών Θάνγκαμ Ντεμπονέρ έχασε την έδρα από τους Πράσινους στο Μπρίστολ Σέντραλ με περισσότερες από 10.000 ψήφους.

Ακόμα και ο ηγέτης των Εργατικών Κιρ Στάρμερ δεν έμεινε ανεπηρέαστος από τις αντιδράσεις λόγω της σταθερής υποστήριξής του στη γενοκτονία του Ισραήλ. Οι ψήφοι του Στάρμερ μειώθηκαν σε 18.884, από 36.641 το 2019. Ο Άντριου Φάινστιν, ένας νοτιοαφρικανικής καταγωγής αντισιωνιστής εβραίος ακτιβιστής, ήρθε δεύτερος, κερδίζοντας περισσότερες από 7.000 ψήφους.

Στη συνέχεια, υπήρχαν και εκείνοι που δεν ψήφισαν κανέναν. Η συμμετοχή των ψηφοφόρων ήταν 60%, η δεύτερη χαμηλότερη σε γενικές εκλογές από την καθιέρωση του εκλογικού δικαιώματος το 1928.

Ακόμα και μεταξύ εκείνων που ψήφισαν Εργατικούς, δεν υπήρξε μεγάλος ενθουσιασμός για το πρόγραμμα του Στάρμερ. Ο επικεφαλής δημοσιογράφος δεδομένων των Financial Times, Τζον Μπερν-Μέρντοχ, σημείωσε στο X ότι «η έλλειψη ενθουσιασμού για τους Εργατικούς σε αυτές τις εκλογές είναι πραγματικά εντυπωσιακή», επισημαίνοντας την ανάλυση μιας δημοσκόπησης της British Election Study που αποκαλύπτει ότι «μεταξύ εκείνων που σκοπεύουν να ψηφίσουν Εργατικούς ... το κόμμα είναι πολύ λιγότερο αγαπητό από ό,τι το 2019, το 2017 ή το 2015 (δεν υπάρχουν στοιχεία πριν από αυτό)». Μια δημοσκόπηση της YouGov διαπίστωσε ότι το 71% των ψηφοφόρων αισθάνθηκε ότι η προεκλογική καμπάνια δεν ασχολήθηκε με θέματα που τους ενδιέφεραν.

Όλα αυτά είναι κατανοητά όταν δει κανείς τι είναι το Εργατικό Κόμμα του Στάρμερ.

«Η αλλαγή αρχίζει τώρα», δήλωσε ο Στάρμερ στη νικητήρια ομιλία του, «και αισθάνομαι καλά, πρέπει να είμαι ειλικρινής, μετά από τεσσεράμισι χρόνια δουλειάς για την αλλαγή του κόμματος. Έτσι είναι τα πράγματα!» Αργότερα, επανήλθε επανειλημμένα στο θέμα, λέγοντας στο ακροατήριο: «Το κόμμα έχει αλλάξει», «Θα κυβερνήσουμε ως ένα αλλαγμένο Εργατικό Κόμμα», «Οι αξίες αυτού του αλλαγμένου Εργατικού Κόμματος είναι οι κατευθυντήριες αρχές μιας νέας κυβέρνησης», «Αυτές οι εκλογές θα μπορούσαν να κερδηθούν μόνο από ένα αλλαγμένο Εργατικό Κόμμα».

Ο Στάρμερ αναφέρεται στην τετραετή σταυροφορία του για να καταστρέψει την επιρροή του Τζέρεμι Κόρμπιν και να μετατοπίσει το κόμμα προς τα δεξιά. Σε αυτό, είχε μεγάλη επιτυχία. Κατά την παρουσίαση του μανιφέστου του κόμματος τον Ιούνιο, ο Στάρμερ υποστήριξε ότι οι Εργατικοί πρέπει να είναι «υπέρ των επιχειρήσεων» και «το κόμμα της δημιουργίας πλούτου». Απέρριψε την ιδέα ότι θα πρέπει να υπάρξουν υψηλότεροι φόροι για τις μεγάλες επιχειρήσεις και υποστήριξε ότι αποκλείονται σημαντικές αυξήσεις στις κοινωνικές υπηρεσίες, διότι «δεν μπορείτε να παίζετε απερίσκεπτα με τα δημόσια οικονομικά».

Τα αφεντικά της Βρετανίας το αποθέωσαν. Τον Μάιο, η εφημερίδα Times δημοσίευσε δήλωση 120 επιχειρηματιών που υποστήριζαν το κόμμα του Στάρμερ. Ο Στάρμερ έλαβε επίσης την υποστήριξη της πλειοψηφίας των επιχειρηματικών εφημερίδων, συμπεριλαμβανομένης της Sun που ανήκει στον Μέρντοχ και των εκπροσώπων του κεντροδεξιού κατεστημένου, του Economist και των Financial Times.

Ως απάντηση στους Συντηρητικούς και την ακροδεξιά που διεξάγουν μια υστερική εκστρατεία δαιμονοποίησης των προσφύγων και των μεταναστών, ο Στάρμερ κατέστησε σαφές ποια είναι η θέση της κυβέρνησής του. «Διαβάστε τα χείλη μου – θα μειώσω τους αριθμούς των μεταναστών», δήλωσε στη Sun. «Θα ελέγξω τα σύνορά μας και θα διασφαλίσω ότι οι βρετανικές επιχειρήσεις θα βοηθηθούν να προσλάβουν πρώτα Βρετανούς».

Ο πόλεμος του Ισραήλ κατά της Γάζας απλώς ενέτεινε την εκστρατεία του Στάρμερ να μετατοπίσει τους Εργατικούς όλο και πιο δεξιά. Μιλώντας στο Jewish News λίγο μετά την κατάκτηση της ηγεσίας, είπε: «Υποστηρίζω τον σιωνισμό χωρίς επιφυλάξεις». Σε αυτό, δεν απογοήτευσε. Καθώς το Ισραήλ εξαπέλυε τη φρικιαστική του επίθεση στη Γάζα, ο Στάρμερ δήλωσε στον ραδιοφωνικό παρουσιαστή Νικ Φεράρι ότι «το Ισραήλ έχει το δικαίωμα» να αρνείται το ηλεκτρικό ρεύμα στους Παλαιστίνιους πολίτες. Έκτοτε, έχει διώξει μέλη των Εργατικών επειδή υποστήριζαν την Παλαιστίνη, έχει απολύσει βουλευτές του που διατέλεσαν υπουργοί επειδή υποστήριζαν πρόταση κατάπαυσης του πυρός και έχει θέσει σε διαθεσιμότητα τη βουλευτή των Εργατικών Κέιτ Όσαμορ επειδή αποκάλεσε τον πόλεμο στη Γάζα γενοκτονία.

Δεν είναι περίεργο που οι υποψήφιοι που υποστηρίζουν την Παλαιστίνη κατάφεραν να νικήσουν ορισμένους βουλευτές του Εργατικού Κόμματος.

Οι Εργατικοί του Στάρμερ έρχονται στην εξουσία, λοιπόν, μέσα σε ένα δύσκολο περιβάλλον. Από τη μία πλευρά, υπάρχει ήδη μια σημαντική μειοψηφία αριστερών που είναι θυμωμένοι με τους Εργατικούς για την κεντρώα φιλο-επιχειρηματική πολιτική τους και την υποστήριξή τους στο Ισραήλ. Αυτό ενισχύεται από το γεγονός ότι στο Ηνωμένο Βασίλειο πραγματοποιήθηκαν οι μεγαλύτερες παγκοσμίως συγκεντρώσεις αλληλεγγύης προς την Παλαιστίνη. Από την άλλη πλευρά, η άνοδος του Reform UK δείχνει ότι ένα σημαντικό ριζοσπαστικοποιημένο δεξιό τμήμα της κοινωνίας θα προσπαθήσει να ωθήσει την πολιτική πιο δεξιά.

«Το ενδιαφέρον είναι ότι δεν υπάρχει ενθουσιασμός για τους Εργατικούς, δεν υπάρχει ενθουσιασμός για τον Στάρμερ. Η μισή ψήφος είναι απλώς μια αντισυντηρητική ψήφος. Αυτή η κυβέρνηση των Εργατικών θα έχει πρόβλημα πολύ, πολύ γρήγορα. Και θα στοχεύσουμε τώρα στις ψήφους των Εργατικών», δήλωσε δυσοίωνα ο Νάιτζελ Φάρατζ μετά την εκλογή του για πρώτη φορά ως βουλευτής του Ηνωμένου Βασιλείου.

«Ο Κιρ Στάρμερ θα δεχτεί επιθέσεις από όλες τις πλευρές∙ δεν πρόκειται να περάσει μήνα του μέλιτος», υποστήριξε ο πολιτικός συντάκτης του Channel 4 News, Γκάρι Γκίμπον, καθώς τα αποτελέσματα έρχονταν στο φως της δημοσιότητας. Αναφερόμενος στις έδρες που κέρδισαν οι ανεξάρτητοι υποστηρικτές της Παλαιστίνης, ο Γκίμπον σημείωσε: «Είναι σχεδόν σαν τον θυμό στα μέσα της θητείας, αλλά στο ξεκίνημα μιας νέας κυβέρνησης».

Η τεράστια πλειοψηφία του Στάρμερ στο κοινοβούλιο μπορεί να δώσει την ψευδαίσθηση ότι διοικεί μια πανίσχυρη κυβέρνηση, τουλάχιστον για μια περίοδο. Ωστόσο, τα αποτελέσματα των εκλογών αποκαλύπτουν ότι η κοινωνική βάση για μια τέτοια κυβέρνηση είναι ισχνή.

Η απογοήτευση των εθνικών εκλογών στο Ηνωμένο Βασίλειο είναι ότι, παρά το γεγονός ότι υπήρχε ένας σημαντικός χώρος στα αριστερά του Εργατικού Κόμματος, καμία σοσιαλιστική ομάδα δεν ήταν ικανή να εκμεταλλευτεί την κατάσταση. Εκλέχθηκαν αρκετοί ανεξάρτητοι υποστηρικτές της Παλαιστίνης, αλλά κανένας δεν φαίνεται να συνδέεται γενικότερα με την οργανωμένη άκρα αριστερά, η οποία έχει μειωθεί σημαντικά σε μέγεθος και επιρροή.

Η ανοικοδόμηση της σοσιαλιστικής αριστεράς θα είναι ζωτικής σημασίας για να μπορέσουν οι εργαζόμενοι στο Ηνωμένο Βασίλειο να αντισταθούν στη φιλοεπιχειρηματική κυβέρνηση των Εργατικών του Στάρμερ και στην απειλή μιας ενισχυμένης ακροδεξιάς.

 

 

Μετάφραση: elaliberta.gr

Jordan Humphreys, “UK Labour’s victory rests on rocky foundations”, Red Flag, 5 Ιουλίου 2024, https://redflag.org.au/article/uk-labours-victory-rests-on-rocky-foundations.

 

 

 

 

 

 

Τελευταία τροποποίηση στις Δευτέρα, 08 Ιουλίου 2024 22:01

Προσθήκη σχολίου

Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο.