Στο άρθρο αυτό του Dave Kellaway εξετάζεται κριτικά η κληρονομιά του Σίλβιο Μπερλουσκόνι, του αμφιλεγόμενου πρώην πρωθυπουργού της Ιταλίας, υπογραμμίζοντας τις πολυάριθμες δικαστικές διαμάχες, τις εικαζόμενες διασυνδέσεις του με τη μαφία και την αυτοκρατορία των μέσων ενημέρωσης, ενώ παράλληλα αμφισβητείται ο σεβασμός που επιδεικνύεται προς το πρόσωπό του στην ιταλική τηλεόραση και ο αντίκτυπος της επιρροής του στο πολιτικό τοπίο της Ιταλίας.
Δυστυχώς, το τέλος του Μπερλουσκόνι δεν σημαίνει και το τέλος του είδους της (αστικής) πολιτικής που αυτός εφεύρε και εφάρμοσε. Και αυτό επειδή ο Μπερλουσκόνι φρόντισε να ιδρύσει μια ολάκερη παγκόσμια “σχολή” υπέρ-αντιδραστικών νεοφιλελεύθερων ακροδεξιών πολιτικών που ήδη κυβερνούν ή απειλούν να κυβερνήσουν σχεδόν την μισή ανθρωπότητα, φλερτάροντας με τον φασισμό όταν βέβαια δεν δηλώνουν οι ίδιοι φασίστες. Και φυσικά, και μόνον αυτό το “επίτευγμα” του Μπερλουσκόνι επαρκεί για να δικαιολογήσει τη διαπίστωση πολλών από τους σημερινούς εγκωμιαστές του ότι “σημάδεψε την ιστορία της χώρας και της εποχής του”.
Με θεσμικά και μη μέσα και παρά την εντεινόμενη καταστολή, ο κόσμος φαίνεται να διεκδικεί τη θέση του στο δρόμο, με τη φετινή Πρωτομαγιά να μετράει 2,3 εκατομμύρια διαδηλωτών/τριών στη Γαλλία, εκ των οποίων 500.000 στο Παρίσι, καθιστώντας την τη μαζικότερη πρωτομαγιάτικη κινητοποίηση μετά το 2002…Με τι όρους μπορούμε να σκεφτούμε λοιπόν το μέλλον των αγώνων μπροστά σε μια ποινικοποίηση των πολιτικών φρονημάτων και τη συστηματική εξάρθρωση σε ό,τι έχει απομείνει από το γαλλικό κοινωνικό κράτος ; Δεν υπάρχουν εύκολες απαντήσεις αλλά αυτό που φαίνεται είναι ότι αυτή τη στιγμή οι σχέσεις αλληλεγγύης που χτίζονται όσο διαρκούν οι κινητοποιήσεις αποτελούν…
Leon Crémieux Είναι σαφές ότι η Γαλλία διέρχεται μια κοινωνική και δημοκρατική κρίση. Μπορεί μάλιστα να ειπωθεί εύλογα ότι αυτές οι δύο κρίσεις αντανακλούν μια κρίση καθεστώτος, δηλαδή την αδυναμία της άρχουσας τάξης, της καπιταλιστικής τάξης, να συνεχίσει να ασκεί την εξουσία με φυσιολογικό τρόπο στηριζόμενη στους υφιστάμενους πολιτικούς θεσμούς. Αυτό δεν σημαίνει ότι έχουμε εισέλθει σε μια επαναστατική κρίση, ούτε καν σε μια προεπαναστατική, αλλά σε μια φάση κοινωνικής και πολιτικής αστάθειας της οποίας η έκβαση δύσκολα μπορεί να προβλεφθεί. Ως τέτοια, εγείρει μια σειρά από πολιτικά ερωτήματα και παράδοξα.
Yasser Louati Μόλις πριν από λίγα χρόνια, καθώς η αστυνομία κατέστρεφε βίαια τα σπίτια αθώων μουσουλμάνων στο όνομα της καταπολέμησης της τρομοκρατίας, η υπόλοιπη γαλλική κοινωνία φαινόταν να ενστερνίζεται αυτό που νόμιζε ότι ήταν κρατική προστασία από τον επικίνδυνο «άλλο». Σήμερα, καθώς σπάνε τα κρανία των λευκών, η πλειοψηφία… συνειδητοποιεί ότι η αστυνομία δεν υπάρχει για να τους προστατεύει, αλλά για να προστατεύει αυτούς που βρίσκονται στην εξουσία.
Nouveau Parti anticapitaliste (NPA) Χωρίς ιδιαίτερη έκπληξη, το Συνταγματικό Συμβούλιο μόλις επικύρωσε το σχέδιο αντιμεταρρύθμισης των συντάξεων και απέρριψε την πρόταση για τη διοργάνωση δημοψηφίσματος βάσει κοινής πρωτοβουλίας. Μετά το 49,3, πρόκειται για ένα ακόμη δημοκρατικό σκάνδαλο που καταδεικνύει για άλλη μια φορά τη χρεοκοπία αυτών των θεσμών που φτιάχτηκαν για να υπηρετούν τους ισχυρούς.
Σελίδα 7 από 41