Εκτύπωση αυτής της σελίδας
Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2016 22:04

Κοινοβουλευτικός κρετινισμός (για τις βουλευτικές εκλογές στη Ρωσία)

Κατηγορία Κόσμος

Η εκλογική εικόνα: «Θα πρέπει να επιλέξουμε σήμερα, ποιό θα είναι το μέλλον της Ρωσίας αύριο» και αντιπροσωπεύει την αρκούδα του κόμματος «Ενωμένη Ρωσία», που κρατάει ξίφος με τη λεζάντα «η επιλογή μου» και φυλάει την κάλπη «Εκλογές 2016» εναντίον των ξένων (Vk.com/13studiya, 17 Σεπτέμβρη, 2016)

 

 

Ο Ιβάν Οφσιάνικοφ είναι συγγραφέας και συνδικαλιστής αγωνιστής, μέλος του Ρωσικού Σοσιαλιστικού Κινήματος, εκδότης του περιοδικού Профсоюзный навигатор (Συνδικαλιστικός οδηγός) της Διαπερειφερειακής Ένωσης Εργατικών Συνδικάτων (Межрегиональный Профсоюз Рабочая Ассоциация – MPRA).

Ivan Ovsyannikov

Κοινοβουλευτικός κρετινισμός

Στις ρωσικές βουλευτικές εκλογές, που έγιναν στις 18 Σεπτεμβρίου, το κυβερνόν κόμμα Ενωμένη Ρωσία αύξησε τις ψήφους του σε 54%, εξασφαλίζοντας μια συνταγματική πλειοψηφία 343 εδρών στην κάτω βουλή των 450 μελών. Τα άλλα κόμματα που εκπροσωπούνταν στο προηγούμενο κοινοβούλιο - το Ρώσικο Κομμουνιστικό Κόμμα (13,5%), το Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα (13,3%), και η Δίκαιη Ρωσία (6,2%) - θα παραμείνουν εκεί. Κανένα από τα εξωκοινοβουλευτικά κόμματα, όπως το Yabloko και το PARNAS δεν κατάφερε να περάσει το φράγμα του 5%. Ίσως ο πιο αποκαλυπτικός αριθμός, όμως, ήταν η προσέλευση: 48%, το χαμηλότερο ποσοστό στην κοινοβουλευτική ιστορία της Ρωσίας.

Η πιο ακατάλληλη αντίδραση σε αυτές τις λεγόμενες εκλογές είναι η απογοήτευση από την έκβασή τους. Ήταν κάποιος πραγματικά γοητευμένος από αυτές; Μπορώ να καταλάβω την απαισιοδοξία των Φιλελευθέρων, για τους οποίους η διαδικασία της ψηφοφορίας είναι το άλφα και το ωμέγα της δημοκρατίας, αλλά μια «συνταγματική αλλαγή της εξουσίας» είναι η απόλυτη πολιτική ονειροπόληση. Ακόμη και οι έξυπνοι φιλελεύθεροι πρέπει να συνειδητοποιούν ότι η σημερινή Δούμα δεν είναι ένα κοινοβούλιο, όπως ακριβώς και η Ρωσία δεν είναι μια δημοκρατία. Τι περιμένουμε λοιπόν από τις εκλογές για ένα σώμα που δεν διαμορφώνει το υπουργικό συμβούλιο, δεν μπορεί να κάνει πρόταση μομφής στον πρόεδρο, και, το πιο σημαντικό, έχει εγκαταλείψει τυχόν αξιώσεις για την εξουσία εδώ και πολύ καιρό; Τι αποδεικνύεται από τις λεγόμενες εκλογές για ένα σώμα για την αναγκαιότητα του οποίου πάνω από το σαράντα τοις εκατό των ερωτηθέντων έχουν αμφιβολίες, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις; Τι σημαίνει όταν οι άνθρωποι ψηφίζουν κόμματα που στην συντριπτική πλειοψηφία τους είναι ψευτοοργανώσεις που προσποιούνται τον πολιτικό πλουραλισμό;

Τίποτα δεν ακουγόταν πιο παράφωνα στη ρητορική της αντιπολίτευσης των τελευταίων μηνών από τα συνθήματα της εκστρατείας των φιλελευθέρων, που έλπιζαν να περάσουν το κατώφλι του πέντε τοις εκατό, για την πραγματοποίηση μιας «αλλαγής της εξουσίας» ρίχνοντας ένα ψηφοδέλτιο στην κάλπη. Ίσως η δήλωση της Έλλα Παμφίλοβα, προέδρου της Ρωσικής Κεντρικής Εκλογικής Επιτροπής, ότι ήταν «πραγματικά, πραγματικά λυπημένη» που ούτε ένα από τα κόμματα εκτός κοινοβουλίου δεν κατάφερε να περάσει στη Δούμα, αντανακλά όχι μόνο τη δική της άποψη, αλλά, επίσης και των αφεντικών της. Λίγες αντάρτικες φωνές δεν θα έβλαπταν ένα σώμα για το οποίο ένας πρώην πρόεδρος είπε με αχρειότητα ότι «δεν είναι ένα μέρος για συζήτηση»1. Θα είχαν κάνει την γραφειοκρατική απομίμηση της δημοκρατίας ελαφρώς πιο πιστευτή.

Αλλά ας επιστρέψουμε στο ερώτημα τι είναι αυτό που μας δείχνουν οι λεγόμενες εκλογές. Ίσως, τουλάχιστον, είναι μια διατομή της κοινής γνώμης, μια ειλικρινής εκδήλωση της εμπιστοσύνης στο καθεστώς ή, όπως αρέσει στην αντιπολίτευση να υποστηρίζει, ένας δείκτης της «Ζομποποίησης» του λαού; Όχι, δεν είναι κανένα από αυτά τα πράγματα, και αυτό, ίσως, είναι η πιο ανησυχητική είδηση για την άρχουσα ελίτ.

Εάν, μετά από αρκετά χρόνια σοβαρής οικονομικής κρίσης, και με ρεκόρ χαμηλής προσέλευσης, ένα κόμμα με επικεφαλής του έναν μη δημοφιλή πρωθυπουργό συγκεντρώνει ακόμα περισσότερες ψήφους από ό,τι το 2011, αυτό σημαίνει ότι οι εκλογές για τη Δούμα έχουν διαρίξει τελικά τους εναπομείναντες δεσμούς τους με οποιαδήποτε γνωστή κοινωνική πραγματικότητα. Θα ήταν πιο καθησυχαστικό για το Κρεμλίνο, αν οι ψήφοι είχαν κατανεμηθεί περισσότερο ομοιόμορφα μεταξύ των τεσσάρων φιλοκαθεστωτικών κομμάτων. Αυτό θα ήταν ένα σημάδι εμπιστοσύνης στο πολιτικό σύστημα. Αν οι Ρώσοι είχαν αναζητήσει μια εναλλακτική λύση στο πλαίσιο του ισχύοντος συστήματος ψηφίζοντας τους κομμουνιστές ή οποιοδήποτε άλλο κόμμα που είναι υπέρ του Κρεμλίνου, αυτό θα έδειχνε ότι η πίστη στο καθεστώς του Πούτιν είναι πράγματι ισχυρή.

Αλλά οι άνθρωποι που ψηφίζουν για την Ενωμένη Ρωσία, το 2016, δεν ψηφίζουν για τις πολιτικές της κυβέρνησης, την προσάρτηση της Κριμαίας ή ακόμα και για τον Πούτιν. Δεν ψηφίζουν επειδή περιμένουν ότι οι εκλογές θα αλλάξουν τα πράγματα προς το καλύτερο, και επειδή είναι τυφλωμένοι από την προπαγάνδα ή λατρεύουν ιδιαίτερα τους κυβερνητικούς αξιωματούχους. Φοβούνται μια αλλαγή προς το χειρότερο και λαμβάνουν μέρος σε ένα από πριν προγραμματισμένο τελετουργικό, ελπίζοντας έτσι να αποτρέψουν την κατάρρευση της συνηθισμένης τους ζωής. Με το δικό της τρόπο, η επιλογή αυτή είναι λογική, αν και δίνει την αίσθηση της απαισιοδοξίας και του συντηρητισμού. Οι άνθρωποι είναι προσκολλημένοι με όλες τις δυνάμεις τους σε μια ετοιμόρροπη σταθερότητα. Αλλά τι θα συμβεί όταν δεν θα υπάρχει τίποτα άλλο για να προσκολληθούν;

Μερικοί από τους ψηφοφόρους που δεν προσήλθαν στις κάλπες θα μπορούσαν να παρακινούνται από παρόμοια κίνητρα. Θα ήταν λάθος να ερμηνευτεί η μεγάλη αποχή απερίφραστα ως παθητική διαμαρτυρία. Η πλειοψηφία αντιλαμβάνεται ότι τίποτα στην πραγματικότητα δεν εξαρτάται από τις εκλογές για τη Δούμα. Από πρόληψη, χωρίς τη θέλησή τους ή από συνήθεια, ορισμένοι συμμετέχουν σε αυτή την τελετουργία εξορκισμού των δυσκολιών και των προβλημάτων. Άλλοι αδυνατούν να συμμετάσχουν στην τελετουργία από τεμπελιά, απάθεια ή περιφρόνηση. Μόνο μια μειονότητα που έχει υποστεί πλύση εγκεφάλου πιστεύει κυριολεκτικά στα συνθήματα της προεκλογικής εκστρατείας.

Έτσι, η μόνη πληροφορία που μπορούμε να εξάγουμε από τα αποτελέσματα των εκλογών είναι ότι η χώρα δεν βρίσκεται στο μέσον μιας επανάστασης, και τα αποθέματα της δημόσιας απάθειας από την οποία εξαρτάται το σύστημα δεν έχουν ακόμα εξαντληθεί. Αλλά ως εργαλείο πολιτικής επιρροής, μια αντανάκλαση της εμπιστοσύνης που έχουν οι μάζες για την άρχουσα τάξη, ακόμα και ως μέσο για τη μελέτη της κοινής γνώμης, οι εκλογές για τη Δούμα έχουν δείξει την αναποτελεσματικότητά τους. Όπως και η ρουτίνα της εκλογικής νοθείας, τα αποτελέσματά τους είναι μια ένδειξη του ξεπεσμού του πουτινισμού ως πολιτικού συστήματος και όχι της σταθερότητάς του.

Μετάφραση: e la libertà

Πηγή: Ovsyannikov Ivan, «Cretinous Parliamentarianism», LeftEast, 21 Σεπτεμβρίου 2016· και  The Russian Reader («A Wake-Up Call for the Regime»), 22 Σεπτεμβρίου 2016. 

Παράρτημα Ι: Η συμμετοχή στις εκλογές για τη Δούμα 1993-2016

1993 – 54%

1995 – 64%

1999 – 61%

2003 – 55.7%

2007 – 59%

2011 – 60%

2016 – 48%

Παράρτημα ΙΙ: Βουλευτικές Εκλογές στη Ρωσία 18 Σεπτεμβρίου 2016

Κόμματα Ψήφοι Ποσοστά Έδρες Διαφορά
Ενωμένη Ρωσία 28523828 54.19% 343 +4,87%
Κομμουνιστικό Κόμμα Ρωσικής Ομοσπονδίας 7019653 13.34% 42 -5,85%
Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα Ρωσίας 6917063 13.14% 39 +1,46%
Δίκαιη Ρωσία 3279019 6,23% 23 -7,01%
Κομμουνιστές Ρωσίας 1192595 2,27% 0 -
Yabloko 1051418 1,99% 0 -1,44%
Κόμμα Συνταξιούχων Ρωσίας 910848 1,73% 0 -
Rodina 792226 1,51% 0 -
Κόμμα Ανάπτυξης 679030 1,29% 0 +0,69%
Πράσινοι 399429 0,76% 0 -
Λαϊκό Κόμμα της Ελευθερίας [PARNAS] 384674 0,73% 0 -
Πατριώτες της Ρωσίας 310043 0,59% 0 -0,38%
Πλατφόρμα Πολιτών 115484 0,22% 0 -

Σημειώσεις

1 [Σ.τ.Μ] Ο Boris Gryzlov, Πρόεδρος της Δούμα από το 2003 ως το 2011. Η φράση αυτή έχει ειπωθεί δύο φορές, το 2003 και το 2005.

Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2016 22:29
Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο