Τρίτη, 19 Μαρτίου 2019 13:21

Η Βενεζουέλα σε καμπή

Κατηγορία Κόσμος

Ο Mike Gonzalez, συγγραφέας πολυάριθμων βιβλίων, μεταξύ των οποίων και Η υποχώρηση της ροζ παλίρροιας: Η πτώση της Αριστεράς στη Λατινική Αμερική (Ebb of the Pink Tide: The Decline of the Left in Latin America), καταγράφει τις τελευταίες απειλές κατά της Βενεζουέλας που εξαπέλυσε η αμερικανική κυβέρνηση και τις τοποθετεί στο πλαίσιο της ιστορίας της χώρας από την αρχή της περιόδου του Τσάβες, σε άρθρο που δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα «επαναστατικός σοσιαλισμός του 21ου αιώνα» (revolutionary socialism in the 21st century) που έχει έδρα στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Mike Gonzalez

Η Βενεζουέλα σε καμπή

Τα στρατεύματα που συγκεντρώνονται στα σύνορα μεταξύ Βενεζουέλας, Βραζιλίας και Κολομβίας δεν αποτελούν μια μικρή απειλή για τη Βενεζουέλα επειδή ισχυρίζονται ότι προστατεύουν ένα «κομβόι ανθρωπιστικής βοήθειας». Και η συναυλία του Ρίτσαρντ Μπράνσον προσφέρει απλά μια άλλη κάλυψη για να αποκρύψει τους πραγματικούς σκοπούς πίσω από αυτή τη λεγόμενη βοήθεια. Ο Ντόναλντ Τράμπ και οι νεοσυντηρητικοί βοηθοί του, Τζον Μπόλτον και Μάικ Πομπέο, δεν ενδιαφέρονται για την ευημερία του λαού της Βενεζουέλας – περισσότερο απ’ ότι οι προκάτοχοί τους στη Λιβύη, τη Ρουάντα και σε αμέτρητα άλλα παραδείγματα δόλιων αποστολών ελεημοσύνης που αφορούσαν μόνο την αναζήτηση εξουσίας και ελέγχου. Πόσο αξιόπιστη μπορεί να είναι αυτή η επιχείρηση «διάσωσης» της Βενεζουέλας, όταν συμπίπτει με το αίτημα να ξοδευτούν έξι δισεκατομμύρια δολάρια σε έναν τείχος για να εμποδιστούν οι φτωχοί μετανάστες να ταξιδεύουν στο βορρά για να αναζητήσουν εργασία;

Η κρίση στη Βενεζουέλα είναι πραγματική – παρά την υποκριτική επιμονή του Νικολάς Μαδούρο ότι όλοι στη Βενεζουέλα έχουν φαγητό και φάρμακα για να καλύψουν τις ανάγκες τους. Αλλά ο σκοπός αυτής της στρατιωτικής επιχείρησης δεν είναι να αντιμετωπίσει την κρίση – πέρα από μερικές φωτογραφίες των γεμάτων με προμήθειες φορτηγών. Είναι να χρησιμοποιήσει την κρίση για να ανακτήσει τον έλεγχο των τεράστιων ορυκτών πόρων της χώρας. Η Βενεζουέλα, πρέπει να θυμόμαστε, έχει τα μεγαλύτερα αχρησιμοποίητα πετρελαϊκά αποθέματα στον κόσμο, για να μην αναφέρουμε αμύθητες ποσότητες ορυκτών, αερίου, νερού, διαμαντιών και άλλων ανεκμετάλλευτων πόρων. Το πετρέλαιο της Βενεζουέλας επανεθνικοποιήθηκε από τον Ούγκο Τσάβες το 2005, επτά χρόνια μετά την εκλογή του στην προεδρία το 1998. Περίπου μισό εκατομμύριο βαρέλια ημερησίως πωλούντο και εξακολουθούν να πωλούνται στις Ηνωμένες Πολιτείες από την κρατική πετρελαϊκή εταιρεία PDVSA της Βενεζουέλας μέσω της θυγατρικής της στις ΗΠΑ Citgo. Οι κυρώσεις του Τραμπ παρακρατούν τώρα τα έσοδα αυτά.

Ο δυνητικός πλούτος που βρίσκεται κάτω στο υπέδαφος της Βενεζουέλας είναι το βραβείο που κυνηγούν ο Τραμπ και οι στενοί του φίλοι στον πολυεθνικό ενεργειακό τομέα. Οι αδυναμίες του κράτους της Βενεζουέλας προσφέρουν την ευκαιρία να ανακτήσουν αυτή την κερδοφόρα επένδυση – και η υπόσχεση του Χουάν Γουαϊδό είναι ότι θα τους την παραδώσει. Το κομβικό σημείο της Μπολιβιανής επανάστασης του Ουγκό Τσάβες ήταν να ανακτήσει τα έσοδα από το πετρέλαιο για το κράτος και να τα ξοδέψει προς όφελος της πλειοψηφίας. Αυτό εξόργισε τη γραφειοκρατία του κράτους της Βενεζουέλας που είχε μοιραστεί αυτά τα κέρδη μεταξύ της, ενώ η μερίδα του λέοντος επέστρεφε στην έδρα των πολυεθνικών εταιρειών που το εξήγαγαν, το διύλιζαν και το πωλούσαν. Η εχθρότητα της Ουάσινγκτον προς τον Τσάβες ξεκίνησε, όταν ο Τσάβες τερμάτισε εκείνον τον βολικό διακανονισμό 40 χρόνων.

Υπάρχουν και άλλοι στόχοι πίσω από την παρέμβαση του Τραμπ. Ο ένας είναι πολιτικός – για να συντρίψει τελικά την αγωνιστική διάθεση που έφερε τις προοδευτικές κυβερνήσεις στην εξουσία στη Λατινική Αμερική κατά τη διάρκεια της «ροζ παλίρροιας» των αρχών του 21ου αιώνα, ενισχύοντας έτσι το αντιδραστικό κύμα που ανέλαβε τη εξουσία στη Χιλή, την Αργεντινή, την Κολομβία και ιδιαίτερα Βραζιλία με την έλευση του νεοφασίστα Μπολσονάρο.

Ο άλλος στόχος, που μόλις αναφέρεται στα τρέχοντα ρεπορτάζ, είναι η ιμπεριαλιστική αντιπαλότητα. Κάποτε, στο νοσταλγικό όνειρο που περιείχε η ρητορική «Κάνε την Αμερική Ξανά Μεγάλη», η Λατινική Αμερική ήταν η «αυλή» των Η.Π.Α., ο πλούτος της τροφοδοτούσε την οικονομική ανάπτυξη των ΗΠΑ εις βάρος των πληθυσμών των νότιων δημοκρατιών. Σήμερα, οι ΗΠΑ δεν είναι το μοναδικό αρπακτικό που αιωρείται πάνω από αυτούς τους πόρους. Τα τελευταία 20 χρόνια, η Κίνα έχει γίνει σημαντικός επενδυτής και χορηγός δανείων στη Λατινική Αμερική και ιδιαίτερα στις κυβερνήσεις της ροζ παλίρροιας. Οι συνολικές επενδύσεις της στη Βενεζουέλα ανέρχονται σε 60 δισεκατομμύρια δολάρια τα δάνεια, κυρίως για την κατασκευή δημόσιων κατοικιών, επιστρέφονται σε πετρέλαιο. Οι κινεζικές πολυεθνικές επενδύουν επίσης σε εξορυκτικές βιομηχανίες, πετρέλαιο και ορυχεία σε εξαιρετικά ευνοϊκές συνθήκες. Η Ρωσία, επίσης, έχει δει τη Βενεζουέλα ως σταθμό στα σχέδια επέκτασής της στην περιοχή. Δεν έχει μόνο επενδύσει σε μεγάλο βαθμό εκεί. Εφοδιάζει επίσης με όπλα τη Βενεζουέλα μέσω μιας πρόσφατης Συμφωνίας Στρατιωτικής Βοήθειας. Ο ιμπεριαλισμός είναι ο εχθρός του λαού της Βενεζουέλας – αλλά μιλάει πολλές γλώσσες. Εκτός από τα άλλα προβλήματά της, η Βενεζουέλα είναι τώρα και αρένα για τον δια-ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό. Αυτό που έχουν κοινό όλες οι εμπλεκόμενες δυνάμεις είναι μια στρατηγική για την εκμετάλλευση των πόρων της Βενεζουέλας και εκείνων της Λατινικής Αμερικής γενικότερα. Καμία από αυτές δεν έχει ανθρωπιστικούς σκοπούς.

Εμφάνιση και πραγματικότητα

Στην αντιπαράθεση μεταξύ των δύο διεκδικητών της προεδρίας, του Γουαϊδό και του Μαδούρο, κανένας από τους δύο δεν αντιπροσωπεύει τα συμφέροντα της μάζας των Βενεζουελάνων.

Ο Χουάν Γουαϊδό ήταν ένας σχεδόν άγνωστος πολιτικός της Βενεζουέλας μέχρι τις 23 Ιανουαρίου του τρέχοντος έτους. Είναι πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης – μια θέση η οποία, με αμοιβαία συμφωνία, εναλλάσσεται μεταξύ των διαφόρων δεξιών κομμάτων που μαζί κατέχουν πλειοψηφία στη Εθνοσυνέλευση. Δεν είναι μια άμεσα εκλεγμένη θέση, αν και αυτό δεν αναφέρεται ποτέ στα ρεπορτάζ για αυτόν. Είναι επίσης μέλος της Voluntad Popular (Λαϊκή Θέληση), το πιο δεξιό από τα κόμματα του συνασπισμού της αντιπολίτευσης που ονομάζεται Φόρουμ Δημοκρατικής Ενότητας (MUD) – τα μέλη του οποίου δεν είναι σε θέση να συμφωνήσουν σε τίποτα πέρα από την αντίθεσή τους στο Μαδούρο.

Περιέργως, η Voluntad Popular ισχυρίζεται ότι ανήκει στη Σοσιαλιστική Διεθνή, πράγμα που οδήγησε ορισμένους στο Εργατικό Κόμμα να την χαρακτηρίσουν «αδελφή οργάνωση». Στην πραγματικότητα, δεν είναι μια σοσιαλδημοκρατική οργάνωση, αλλά ένας αντιδραστικός όμιλος που υποστήριζε τα βίαια οδοφράγματα στους δρόμους της Βενεζουέλας στα γεγονότα μεταξύ 2014 και 2018, αφήνοντας ένα φόρο καταστροφής και θανάτου. Είναι επίσης το κόμμα με τους στενότερους δεσμούς με την Ουάσινγκτον. Ο ιδρυτής και ηγέτης του, Λεοπόλντο Λόπες, είναι υπό κράτηση για τα τελευταία τέσσερα χρόνια, αλλά η σύζυγός του ήταν συχνή επισκέπτρια τόσο στο Λευκό Οίκο του Ομπάμα όσο και στο Λευκό Οίκο του Τραμπ, καθώς επίσης περιόδευε και σε δεξιά ευρωπαϊκά κόμματα. Μια συνέπεια της ξαφνικής επιρροής του Γουαϊδό θα είναι να προσθέσει βάρος στην απαίτηση της Voluntad Popular να ηγηθεί σε μια αντιπολίτευση στην οποία υπήρξε μέχρι στιγμής μειοψηφική δύναμη.

Η σημερινή Εθνοσυνέλευση εκλέχθηκε τον Δεκέμβριο του 2015 με 63 τοις εκατό της λαϊκής ψήφου. Το αποτέλεσμα ήταν εντελώς απροσδόκητο για το καθεστώς Μαδούρο. Ήταν πολύ πιο σοβαρό, διότι το αποτέλεσμα δεν αντικατόπτριζε μια μετατόπιση προς τα δεξιά, αλλά την αποχή 2 εκατομμυρίων υποστηρικτών του τσαβισμού. Ήταν μια διαμαρτυρία ενάντια στην συσσώρευση της κρίσης και, όπως είναι τώρα σαφές, ένα προοίμιο της καταστροφικής σημερινής κατάστασης. Την εποχή εκείνη υπήρχαν ήδη ελλείψεις βασικών αγαθών, κρίση στις υπηρεσίες υγείας και μείωση της παραγωγής, καθώς και τεράστιες αυξήσεις των τιμών. Ο Μαδούρο είχε κερδίσει τις προεδρικές εκλογές τον Απρίλιο του 2013 μετά το θάνατο του Τσάβεζ, αλλά με πλειοψηφία μικρότερη από 1% έναντι του δεξιού αντιπάλου του Ενρίκε Καπρίλες.

Ενώ η αφοσίωση στον Τσάβεζ ήταν αναμφισβήτητη μεταξύ της πλειοψηφίας του πληθυσμού, η αδυσώπητη εκμετάλλευση της δημοτικότητας του προκάτοχού του από τον Μαδούρο (επαναλάμβανε συνεχώς τους λόγους του Τσάβεζ σε όλη την εκστρατεία και ισχυριζόταν ότι ο νεκρός πρόεδρος καθόταν στους ώμους του) δεν του επέτρεψε να επαναλάβει την πλειοψηφία 60 τοις εκατό του Τσάβες στις εκλογές.

Οι εκλογές για την Εθνοσυνέλευση ήρθαν μόλις δύο χρόνια αργότερα και σημείωσαν περαιτέρω μείωση στην υποστήριξή του. Η εξήγηση δεν βρισκόταν μόνο στην βαθειά οικονομική κρίση, για την οποία δεν έκανε τίποτα, αλλά και στο χαρακτήρα του καθεστώτος του, το οποίο γινόταν όλο και πιο συγκεντρωτικό, αυταρχικό και διεφθαρμένο και στο οποίο ο στρατός διαδραματίζει όλο και μεγαλύτερο ρόλο. Η κρατική πολιτική οργάνωση –το Ενιαίο Σοσιαλιστικό Κόμμα της Βενεζουέλας (PSUV)– ενήργησε ως όργανο εξουσίας, διανέμοντας ανταμοιβές, θέσεις εργασίας και εξυπηρετήσεις με αντάλλαγμα την αφοσίωση αφενός και ενεργώντας για τον έλεγχο και τη συγκράτηση των τοπικών δυσαρεσκειών από την άλλη.

Οι ρίζες του κράτους του Μαδούρο, ωστόσο, βρίσκονται στην περίοδο του Τσάβες. Το 2006, έχοντας κερδίσει τις δεύτερες προεδρικές του εκλογές με αυξημένη πλειοψηφία, ο Τσάβες ανακοίνωσε στο εβδομαδιαίο τηλεοπτικό του πρόγραμμα τη δημιουργία ενός νέου κόμματος – του PSUV. Θα ήταν, όπως υποσχέθηκε, ένα μαζικό σοσιαλιστικό κόμμα, δημοκρατικό στις δομές του και υπόλογο στα μέλη του. Περίπου 6 εκατομμύρια εντάχτηκαν μέσα σε λίγες εβδομάδες. Ωστόσο, αυτό που προέκυψε δεν ήταν ένα κόμμα που εκπλήρωνε την υπόσχεση που κατοχυρώθηκε στο Μπολιβαριανό Σύνταγμα της Βενεζουέλας του 1999, που διαβεβαίωνε ότι η νέα Μπολιβαριανή Δημοκρατία θα είναι μια συμμετοχική δημοκρατία στην οποία οι άνθρωποι θα είναι τα υποκείμενα της διαδικασίας (“democracia participativa y protagonista”) . Μέσα σε μερικές εβδομάδες κατέστη σαφές ότι ήταν ένα κόμμα στα πρότυπα του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κούβας, το οποίο δεν ήταν καθόλου δημοκρατικό ή συμμετοχικό. Ήταν μια εξαιρετικά συγκεντρωτική ιεραρχική δομή στην οποία ο ρόλος της λαϊκής βάσης ήταν απλώς η αποδοχή και η εκτέλεση αποφάσεων της ηγεσίας.

Το τελευταίο κείμενο του Τσάβεζ ήταν το οικονομικό του πρόγραμμα για το 2013-1919 («Plan de la Patria»). Στον πρόλογό του, ο Τσάβες αναγνώρισε ότι δεν κατάφερε να μεταμορφώσει το διαβόητο διεφθαρμένο κράτος της Βενεζουέλας ή να προωθήσει τον πολυδιακηρυγμένο «σοσιαλισμό του 21ου αιώνα». Οι κυβερνήσεις του δεν είχαν υπονομεύσει την αστική τάξη ούτε διέλυσαν τον μηχανισμό της εξουσίας της – το κράτος. Ήταν τώρα ο καιρός, υποστήριξε, να «κονιορτοποιήσει την μπουρζουαζία» (σύμφωνα με τα λόγια του) και να πραγματοποιήσει ένα «golpe de timón» (μια «στροφή του τιμονιού» της πολιτικής της Βενεζουέλας σε μια νέα κατεύθυνση). Πράγματι, αυτό που είχε συμβεί ήταν ότι, αντί οι κρατικοί και δημόσιοι θεσμοί να υπόκεινται στον έλεγχο από τα κάτω και το ρουσφετολογικό και πελατειακό σύστημα να αντικατασταθεί από θεσμούς που λογοδοτούν, η δημιουργία του PSUV είχε το αντίθετο αποτέλεσμα. Οι μαζικές οργανώσεις τέθηκαν υπό κεντρικό έλεγχο και απορροφήθηκαν στο κράτος. Ο μαζικός κρατικός προϋπολογισμός και τα υψηλά έσοδα πετρελαίου που εισέρχονταν στη χώρα μέχρι το 2012, ενώ οι τιμές του πετρελαίου παρέμεναν υψηλές, δημιούργησαν μια νέα γραφειοκρατία, η οποία διεκδικεί σοσιαλιστικά διαπιστευτήρια και χρησιμοποιεί επαναστατική ρητορική, ενώ στην πραγματικότητα πλουτίζει η ίδια, καταχράται τα κρατικά κεφάλαια και οικοδομεί έναν κρατικό μηχανισμό για να προστατεύσει τα δικά της συμφέροντα. Πολλοί τσαβιστές ηγέτες, η πλειοψηφία των οποίων προέρχονταν από την εργατική τάξη και την χαμηλότερη μεσαία τάξη, έγιναν πολύ πλούσιοι πολύ γρήγορα. Ο θάνατος του Τσάβεζ και η εκλογή του Μαδούρο τους έδωσαν τον έλεγχο του τσαβιστικού κράτους. Πολλοί αποφασισμένοι και αφοσιωμένοι σοσιαλιστές που έδωσαν το χρόνο και την ενέργεια τους για να σπρώξουν την «διαδικασία» του τσαβισμού προς τα εμπρός, προοδευτικά περιθωριοποιήθηκαν και φιμώθηκαν.

Όταν η δεξιά κέρδισε τις εκλογές της Εθνοσυνέλευσης το 2015, η αντίδραση του Μαδούρο ήταν άμεση. Κήρυξε κατάσταση έκτακτης ανάγκης και κυβέρνησε από τότε μέσω προεδρικών διαταγμάτων («leyes habilitantes»), παρακάμπτοντας την Εθνοσυνέλευση. Ο μοναδικός στόχος της δεξιάς ήταν η απομάκρυνση του Μαδούρο και η απελευθέρωση του Λεοπόλδο Λόπεζ – η μόνη επιπλέον πολιτική τους, σε συμφωνία και με τις φιλοδοξίες του Μαδούρο, ήταν η αύξηση της παραγωγής πετρελαίου.

Το κράτος υπό τον Μαδούρο

Στις δημόσιες εμφανίσεις του, ο Μαδούρο εμφανίζεται πάντα περιτριγυρισμένος από στρατιωτικούς. Είναι μια ακριβής αντανάκλαση της φύσης του κράτους που προΐσταται. Ο λόγος που χρησιμοποιεί είναι γεμάτος αναφορές στην επανάσταση, τον σοσιαλισμό, και καταγγελίες του ιμπεριαλισμού. Διεκδικεί ακόμα την τήβεννο του Τσάβες, του οποίου η υπόσχεση ήταν να αμφισβητήσει τον νεοφιλελευθερισμό, να αποβάλει τις αλυσίδες της εξάρτησης και να διαφοροποιήσει την οικονομία – χρησιμοποιώντας τα έσοδα από το πετρέλαιο για να αναπτύξει την εγχώρια βιομηχανία και να δημιουργήσει τα θεμέλια ενός κράτους πρόνοιας. Η νίκη του αμφισβήτησε ένα 40ετές καθεστώς, βασισμένο στη διαφθορά, το οποίο είχε απαντήσει με βία σε οποιαδήποτε πρόκληση στην εξουσία του.

Το 2005, ο Τσάβες ανακοίνωσε την εφαρμογή του «σοσιαλισμού του 21ου αιώνα» στη Βενεζουέλα. Μετά την απόπειρα πραξικοπήματος τον Απρίλιο του 2002, η οποία απέτυχε λόγω της μαζικής κινητοποίησης των φτωχών και εργατικών στρωμάτων της Βενεζουέλας για την υποστήριξή του, η μπολιβαριανή επανάσταση κινήθηκε πιο ριζοσπαστικά, ανακατανέμοντας έσοδα από το πετρέλαιο μέσω κοινωνικών προγραμμάτων και εθνικοποιώντας μερικές επιχειρήσεις (στους ιδιοκτήτες τους καταβλήθηκε αποζημίωση), αλλά και υποστηρίζοντας όργανα λαϊκής εξουσίας από τα κάτω. Η δημιουργία του PSUV το 2006 υποτίθεται ότι συνέχισε και εμβάθυνε αυτή τη διαδικασία, αλλά η πραγματικότητα ήταν ότι αντιπροσώπευε το αντίθετο της συμμετοχικής δημοκρατίας. Ήταν μια δομή διοίκησης – ιδανική, όπως αποδείχτηκε, για τη στρατηγική του Μαδούρο. Η νέα κρατική γραφειοκρατία συγκρότησε τον εαυτό της σε κυρίαρχη τάξη, το πολιτικό της όργανο ήταν το PSUV, μια δομή ιεραρχική από την κορυφή προς τα κάτω, που διανέμει ρουσφέτια και ψήγματα εξουσίας και πολλά χρήματα με αντάλλαγμα την αφοσίωση. Το αποτέλεσμα των εκλογών του 2015 ήταν μια προειδοποίηση από τη μαζική κοινωνική βάση του τσαβισμού. Η απάντηση ήταν να ενισχυθούν οι μηχανισμοί ελέγχου και καταστολής και να συγκεντρωθεί τόσο η πολιτική όσο και η οικονομική εξουσία στα χέρια της κυρίαρχης ελίτ.

Αυτό το νέο στρώμα –η «Boliburguesía» όπως αποκαλείται– συνωμότησε με την καπιταλιστική τάξη της Βενεζουέλας, ενώ την κατάγγειλε στην δημόσια ρητορική του. Το αδιέξοδο με τη Εθνοσυνέλευση μετά το 2015 δεν επηρέασε την κερδοσκοπία επί του νομίσματος στην οποία και οι δύο ομάδες συνεπλάκησαν μαζικά, δεν εμπόδισε τη λεηλασία του PDVSA, καθώς ο δημόσιος τομέας κατέληξε σε θεαματική παρακμή. Οι οδομαχίες συνεχίστηκαν, είναι αλήθεια. Αλλά και οι συναντήσεις μεταξύ του Μαδούρο και των κορυφαίων μελών της καπιταλιστικής τάξης, συμπεριλαμβανομένου του πιο πλούσιου από όλους, του Λορέντζο Μεντόζα της Polar Corporation. Καθώς μειώθηκε η τιμή του πετρελαίου και μαζί και τα έσοδα από τις εξαγωγές της χώρας, η αύξηση του πληθωρισμού –σύντομα κατέληξε σε υπερπληθωρισμό– επηρέασε την πλειοψηφία του κόσμου. Τα δολάρια μπορούσαν να αγοράσουν τα πάντα – τα μπολιβάρ αγόραζαν όλο και λιγότερο. Τα προϊόντα εξαφανίζονταν από τα καταστήματα για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Τα τρόφιμα, τα δομικά υλικά, τα ανταλλακτικά αυτοκινήτων, τα ανύπαρκτα φάρμακα και τα ιατρικά προϊόντα επανεμφανίζονταν στην μαύρη αγορά. Τα κέρδη ήταν τεράστια και ανυπολόγιστα. Η κύρια αλυσίδα φαρμακείων στη Βενεζουέλα η Farmatodo, για παράδειγμα, ανήκε σε κορυφαίο τσαβίστα. Τα ράφια στα καταστήματα της στην Βενεζουέλα ήταν κενά. Αλλά, όπως ανακάλυψα σε μια επίσκεψη στην Μπογκοτά, τα υποκαταστήματά της στην Κολομβία διέθεταν ελεύθερα κάθε μορφή φαρμάκων. Αυτό ήταν μόνο ένα από τα πολλά παραδείγματα.

Ωστόσο, ούτε η Εθνοσυνέλευση ούτε ο Μαδούρο έκαναν τίποτα για να αντιμετωπίσουν την επιδείνωση της κρίσης που αντιμετωπίζουν οι Βενεζουελάνοι. Δεν υπάρχουν γνήσιοι έλεγχοι των τιμών, καμία προσπάθεια να αποφευχθεί η αιμορραγία των κεφαλαίων μέσω του συστήματος ανταλλαγής, κανένα μέτρο κατά της διαφθοράς που θα ήταν κάτι περισσότερο από σκέτη ρητορεία. Καθώς η επίσημη οικονομία έπαψε να υφίσταται, η διαφθορά λάδωσε τους τροχούς της οικονομίας της μαύρης αγοράς. Τα δάνεια προς το κράτος, είτε από την Κίνα είτε από άλλες εξωτερικές πηγές, εξαφανίστηκαν χωρίς να αφήσουν ίχνη. Οι συμβάσεις δημοσίων δαπανών δημιούργησαν τεράστιες «προμήθειες» –ή δωροδοκίες όπως θα μπορούσαμε να τις ονομάσουμε– οι οποίες θα μπορούσαν να ανέρχονται έως και στο 40% του συνόλου. Ένα ταμείο –Fonden– για την κατασκευή κατοικιών χρηματοδοτήθηκε από την Κίνα, αλλά δεν δημοσίευσε λογαριασμούς για τις δαπάνες του. Υπήρχαν περίπου 50 άλλα ταμεία που λειτουργούσαν με τον ίδιο μυστικό τρόπο. Η Odebrecht, η βραζιλιάνικη εταιρεία κατασκευών που διέθεσε 1,3 δισεκατομμύρια δολάρια σε δωροδοκίες στην περιοχή πριν αποκαλυφθεί, ήταν ένας από τους κύριους εργολάβους στην Βενεζουέλα και την Κούβα.

Το 2016, η κατεύθυνση που έπαιρνε ο Μαδούρο έγινε εκπληκτικά ξεκάθαρη όταν ανακοίνωσε το έργο Arco Minero. Το Arco Minero καλύπτει τη λεκάνη απορροής του ποταμού Orinoco και τη γύρω περιοχή και περιλαμβάνει μέρος της λεκάνης του Αμαζονίου. Είναι περίπου στο μέγεθος της Κούβας και καλύπτει το 12% της επιφάνειας της Βενεζουέλας. Είναι εκπληκτικά πλούσιο σε πετρέλαιο και μέταλλα, συμπεριλαμβανομένου χρυσού, χαλκού, αντιμονίου, διαμαντιών και ουρανίου. Είναι η κύρια πηγή του γλυκού νερού της χώρας. Επίσης φιλοξενεί αρκετές κοινότητες αυτοχθόνων, τα δικαιώματα των οποίων αναγνωρίζονται και προστατεύονται από το Μπολιβαριανό σύνταγμα. Τα τεράστια αποθέματα πετρελαίου της Βενεζουέλας είναι εκεί, αλλά τα ορυκτά δεν έχουν αξιοποιηθεί. Οι εξορύξεις που γίνονταν μέχρι τώρα ήταν μικρής κλίμακας και βιοτεχνικές. Οι συνθήκες εργασίας ήταν τρομερές και η ζωή ήταν πολύ φθηνή. Ο Τσάβεζ είχε συζητήσει προηγουμένως ένα σχέδιο για την ανάπτυξη της περιοχής μετά την εκδίωξη της καναδικής πολυεθνικής Gold Reserve1 από την περιοχή, αλλά το εγκατέλειψε. Στην ομιλία του για το 2016, Ο Μαδούρο ανακοίνωσε ότι 150 πολυεθνικές εταιρείες (από διάφορες χώρες) είχαν προσκληθεί να αναπτύξουν τους πόρους της περιοχής με την υπόσχεση της μακροπρόθεσμης φορολογικής ανακούφισης και της κατασκευής υποδομών για λογαριασμό του κράτους. Η καναδική εταιρεία κλήθηκε πίσω και συμφωνήθηκε η αμφισβητούμενη απαίτησή της για αποζημίωση.

Ταυτόχρονα, ανακοινώθηκε ότι οι συνταγματικές εγγυήσεις θα ανασταλούν και η περιοχή θα τεθεί υπό στρατιωτικό έλεγχο. Ο Τσάβεζ είχε απορρίψει το σχέδιο ακριβώς εξαιτίας των συνταγματικών του συνεπειών και της περιβαλλοντικής ζημίας που θα ακολουθούσε η ανανέωση της εξόρυξης και ιδιαίτερα της εξόρυξης χρυσού, της οποίας η χρήση υδραργύρου είχε ήδη δηλητηριάσει τόσο μεγάλο μέρος της λεκάνης του Αμαζονίου. Ο Μαδούρο επέστρεψε τώρα σε αυτό. Ανακοίνωσε ταυτόχρονα τη δημιουργία του Cominpeg, μιας εταιρείας που θα διοικείται από το στρατό από το Υπουργείο Άμυνας – αλλά ανεξάρτητη από τον κρατικό έλεγχο. Θα της δοθεί ο έλεγχος στους ορυκτούς πόρους της Βενεζουέλας και σε τμήματα της PDVSA. Υπήρξαν διαμαρτυρίες από πολλές πλευρές – από κορυφαίους τσαβίστες και συνδικαλιστές, αφενός, και από τις κοινότητες των αυτοχθόνων πληθυσμών και από περιβαλλοντικές ομάδες, αφετέρου. Η απάντηση του Μαδούρο ήταν η κατάσταση έκτακτης ανάγκης στην περιοχή και η σκλήρυνση του στρατιωτικού ελέγχου. Η απέλαση των τοπικών κοινοτήτων ξεκίνησε μέσα σε εβδομάδες.

Η σημασία αυτής της απόφασης ήταν τεράστια. Κατά τη γνώμη μου, σηματοδότησε την ανατροπή της μπολιβαριανής διαδικασίας. Όσο και αν ήταν θολή και ασαφής, η στρατηγική του Τσάβεζ παρέμεινε αφοσιωμένη στον κρατικό έλεγχο των πόρων και στην κοινωνικοποίηση των κερδών από την εκμετάλλευσή τους. Το έργο Arco Minero σημάδεψε την εγκατάλειψη αυτής της στρατηγικής και την ιδιωτικοποίηση των εξορυκτικών βιομηχανιών του έθνους. Αντιπροσώπευε την αντιστροφή της στρατηγικής του Τσάβες και την επιστροφή στην εξάρτηση από την παγκόσμια αγορά. Οι πολιτικές συνέπειες αφαίρεσαν κάθε επίμονη αμφιβολία. Το μισό από το υπουργικό συμβούλιο του Μαδούρο προέρχεται τώρα από το στρατό, όπως και οι περισσότεροι πολιτειακοί κυβερνήτες που εκλέχθηκαν το 2017 στις εξ αναβολής εκλογές. Η νέα κυρίαρχη τάξη στην οποία ηγείται τώρα ο Μαδούρο έχει άμεσα τον έλεγχο πολλών βασικών πόρων και ο αυξανόμενος πλούτος της από τις δωροδοκίες και τη διαφθορά συγχώνευσε την πολιτική και την οικονομική δύναμη. Τα μέσα τους ήταν το πελατειακό σύστημα και η διαφθορά, το PSUV – και η καταστολή.

Η επιδείνωση της οικονομικής κρίσης αποδόθηκε σε έναν «οικονομικό πόλεμο». Τα προσωρινά μέσα για την απόκρυψη της κρίσης περιλάμβαναν επιτροπές διαφθοράς που δεν έκαναν τίποτα και τις CLAPS (Τοπικές Επιτροπές Προμήθειας και Παραγωγής), ένα σχέδιο για την παράδοση δεμάτων με βασικά είδη διατροφής σε φτωχές περιοχές. Αυτά διοχετεύονταν μέσω του PSUV – τα μη μέλη δεν έλαβαν τίποτα, και ακόμη και εκείνοι που ήταν επιλέξιμοι κλήθηκαν συχνά να πληρώσουν ή να βρουν τα δέματα τους λεηλατημένα, όποτε και αν έφθαναν καθόλου. Τα πακέτα τροφίμων εισήλθαν απλά στο κύκλωμα της διαφθοράς. Η δημιουργία ενός «Carnet de la Patria» (Εθνική Κάρτα) σήμαινε, στην πραγματικότητα, μια κάρτα πίστης στο καθεστώς. Χωρίς αυτήν, οι πολίτες δεν θα μπορούσαν να εισπράξουν κοινωνικές παροχές. Έτσι, το περίπου ένα εκατομμύρια των δημόσιων υπαλλήλων, συν τα μέλη του PSUV και οι ακτιβιστές, θα μπορούσαν να θωρούνται σίγουροι, ότι θα επευφημήσουν τον Μαδούρο από τις στέγες στις συγκεντρώσεις και στις τηλεοπτικές εκδηλώσεις. Η καταστολή, αντιθέτως, εκπροσωπήθηκε από τις κυνικά ονομαζόμενες Οργανώσεις Λαϊκής Απελευθέρωσης (OLP), οι οποίες διεξήγαγαν «επιχειρήσεις κατά της διακίνησης ναρκωτικών ουσιών» στις φτωχές περιοχές. Ο αριθμός των νεκρών νεαρών ανδρών αυξήθηκε δραματικά, αλλά συνεχίστηκε η παράνομη διακίνηση. Στην πραγματικότητα, το κράτος διεξήγαγε παρεμβάσεις που ευνοούσαν ορισμένους διακινητές σε σχέση με άλλους. Τα OLP έχουν τώρα αντικατασταθεί από μια δύναμη με πιο ειλικρινές όνομα, την FAES (Ειδικές Δυνάμεις), η οποία σήμερα διεξάγει τους ελέγχους στα σύνορα.

Παρακολούθησα υλικό από τη γέφυρα μεταξύ του Σαν Κριστόμπαλ και της Κουκουτά στην Κολομβία, όπου οι Η.Π.Α. είχαν κατευθύνει τα φορτηγά που μετέφεραν την «βοήθειά τους». Ήταν μπλοκαρισμένη από ένοπλα στρατεύματα της Βενεζουέλας. Δεν θα μπορούσα παρά να θυμηθώ τις πληροφορίες που μου δόθηκαν πριν από ένα ή δύο χρόνια σχετικά με τον αριθμό των φορτηγών του στρατού της Βενεζουέλας που διασχίζουν την ίδια γέφυρα καθημερινά, μεταφέροντας λαθραία στην Κολομβία.

Ποιανού κρίση είναι αυτή;

Ο Μαδούρο έχει αρνηθεί ότι υπάρχει κρίση στη Βενεζουέλα στις τηλεοπτικές συνεντεύξεις του για το BBC και το κανάλι La Sexta της Ισπανίας. Η κρίση είναι πραγματική, η πείνα επιδεινώνεται και η έλλειψη φαρμάκων έχει συνέπειες που μπορούμε μόνο να φανταστούμε, αν και γνωρίζουμε ότι η παιδική θνησιμότητα αυξάνεται και ότι η ελονοσία, μια ασθένεια που εξαφανίστηκε κάποτε, επέστρεψε στη Βενεζουέλα. Η κυβέρνηση έπαψε να δημοσιεύει δεδομένα το 20132.

Ποιες είναι οι πραγματικές διαστάσεις της κρίσης; Ο πληθωρισμός προβλέπεται να ξεπεράσει το 1 εκατομμύριο τοις εκατό φέτος. Για να μεταφραστεί αυτό σε πραγματικούς όρους, αυτό σημαίνει ότι ένας μηνιαίος μισθός θα αγοράζει ένα δίσκο αυγών, ή ένα πακέτο πάνες μιας χρήσης (εάν μπορεί να βρεθεί). Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας το 61% του πληθυσμού πεινούσε το 2017 και οι Βενεζουελάνοι υπέστησαν κατά μέσο όρο απώλεια βάρους 25 μονάδων. Και αυτό ήταν το 2017. Την ίδια στιγμή, η βιομηχανική παραγωγή και το ΑΕΠ μειώθηκαν κατά 45% για την περίοδο 2013-18. Τα προϊόντα τους αντικαταστάθηκαν (εάν υπήρχαν καθόλου) από τις εισαγωγές, γεγονός που σήμαινε μια ακόμη φλέβα χρυσού για τους εισαγωγείς που αγόραζαν τα δολάρια τους από την Κεντρική Τράπεζα με χαμηλή επίσημη τιμή συναλλάγματος και στη συνέχεια χρέωναν για τα προϊόντα τους σε μπολιβάρς με συναλλαγματική ισοτιμία μαύρης αγοράς εκατό ή ακόμη και χίλιες φορές υψηλότερη. Παράλληλα, η παραγωγή πετρελαίου μειώθηκε κάτω από τα 2 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα, κυρίως λόγω της διαφθοράς, της κακοδιαχείρισης και της έλλειψης συντήρησης των εγκαταστάσεων. Η συγκομιδή ήταν τεράστια.

Η αστική τάξη που συγκεντρώνεται γύρω από τον Γουαϊδό μπορεί να ισχυρίζεται ότι έχει μια εναλλακτική λύση να προσφέρει. Αλλά ο μοναδικός στόχος της είναι να επιστρέψει το κράτος στον έλεγχό της. Κάτω από τον Τσάβες και τον Μαδούρο, έχουν αποεπενδύσει από την παραγωγή για να επενδύσουν στη βιομηχανία κερδοσκοπίας στα νομίσματα, μετατρεπόμενοι σε εισαγωγείς. Μεταξύ του 2003 και του 2013, οι εισαγωγές από τον δημόσιο τομέα αυξήθηκαν κατά 1.033%. Οι εισαγωγές γενικά αυξήθηκαν κατά την ίδια περίοδο από 14 δισεκατομμύρια δολάρια σε 80 δισεκατομμύρια δολάρια – το 70 τοις εκατό των εισαγωγών αυτών υποτίθεται ότι είναι για τη βιομηχανία, ωστόσο, όπως είδαμε, η βιομηχανική παραγωγή έχει καταστροφικά μειωθεί τα τελευταία χρόνια. Ωστόσο, το 2018, ο Υπουργός Βιομηχανίας Τάρεκ Ελ Αϊσάμι ανακοίνωσε ότι το ένα τρίτο του εθνικού προϋπολογισμού θα διατεθεί ως πιστώσεις στον ιδιωτικό τομέα. Η εικόνα δεν μπορούσε να είναι πιο ξεκάθαρη. Σε ένα πρόσφατο άρθρο, ο Τζον Πίλγκερ σημείωσε ότι «τα εστιατόρια στο Καράκας είναι γεμάτα.» Αυτό είναι αληθινό και αποκαλυπτικό. Αλλά ποίοι φαντάζεται ότι στη Βενεζουέλα τρώνε σε εστιατόρια – και μήπως νομίζει ότι πληρώνουν τους λογαριασμούς τους σε μπολιβάρ;

Ο κορυφαίος επαναστάτης ακτιβιστής Ρολάντ Ντενίς περιγράφει το κράτος της Βενεζουέλας ως «εντελώς διεφθαρμένο που ζει μέσα σε μια επαναστατική ιστορία που μετατράπηκε σε ένα όλο και πιο αδέξιο και ψευτοθρησκευτικό αφήγημα». Αν έχει επιζήσει, αυτό είναι για αρκετούς κρίσιμους λόγους. Πρώτον, η δημιουργία μιας αυταρχικής κρατικής δομής που την διαχειρίζεται μια νέα κυρίαρχη τάξη που έχει συγχωνεύσει την οικονομική, πολιτική και στρατιωτική εξουσία. Αυτή η άρχουσα τάξη δεσμεύεται να επανενταχθεί σε μια παγκόσμια αγορά ως προμηθευτής πετρελαίου. Δεύτερον, τα υπολείμματα της αφοσίωσης προς τον Τσάβες εξακολουθούν να είναι ισχυρά και ενισχύονται από ένα πελατειακό σύστημα. Αλλά για μια αυξανόμενη πλειοψηφία η ζωή βρίσκεται στο χείλος της αβύσσου. Ο τρίτος παράγοντας είναι η προκλητικότητα και η πολιτική αδυναμία της αντιπολίτευσης, η οποία σε καμία φάση δεν προσέφερε καμία πολιτική για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης. Εάν έχει επανακάμψει τώρα, είναι μόνο ως τοποτηρητής για τα συμφέροντα των ΗΠΑ στην περιοχή, τα οποία αντικατοπτρίζουν εκείνα της λατινοαμερικανικής δεξιάς και του ευρωπαϊκού κεφάλαιου.

Οι διαδηλώσεις που καλούνται από τον Γουαϊδό έχουν προσελκύσει τεράστια υποστήριξη. Θα πρέπει όμως να είναι σαφές ότι αυτό δεν αντικατοπτρίζει πολιτική στήριξη της δεξιάς. Οι πορείες προσέλκυσαν επίσης παλλά τμήματα της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων που είναι πολύ ξεκάθαρα για τα συμφέροντα που αντιπροσωπεύει ο Γουαϊδό. Δεν είναι αντι-τσαβιστές, αλλά είναι σκληρά επικριτικοί για τον Μαδούρο και τη γραφειοκρατική-στρατιωτική τάξη που κυβερνά τη Βενεζουέλα σήμερα.

Όταν ο Μαδούρο εξελέγη στην προεδρία τον Αύγουστο, ήταν με την έγκριση μιας Συντακτικής Συνέλευσης που είχε καλέσει νωρίτερα στο χρόνο. Σε αντίθεση με τη Συντακτική Συνέλευση του 1999, η οποία έγραψε το νέο Σύνταγμα και τις οποίας οι αντιπρόσωποι εκλέχθηκαν μετά από ευρεία δημόσια συζήτηση, η Συνέλευση του 2018 ήταν γεμάτη με μη εκλεγμένους αντιπροσώπους του Μαδούρο και του PSUV. Ήταν μια άσκηση σε οργανωμένη προπαγάνδα, όχι ένα παράδειγμα λαϊκής δημοκρατίας με κανέναν τρόπο. Στις προεδρικές εκλογές του Αυγούστου, ο Μαδούρο κέρδισε το 32% του εκλογικού σώματος – δηλαδή του 48% που πήγε να ψηφίσει. Στην τελευταία του εκλογή πριν από το θάνατό του, ο Τσάβες κέρδισε το 62% των ψηφοφόρων. Σε πέντε μόλις χρόνια από την εκλογή του, εκατομμύρια τσαβίστας ψηφοφόροι είχαν εγκαταλείψει τον Μαδούρο. Τα τελευταία δύο χρόνια, 3 εκατομμύρια άνθρωποι (που απορρίφθηκαν από έναν από τους ηγέτες του κράτους, τον Ντιοσντάντο Καμπέλλο, ως απλοί «οπαδοί της μόδας») έχουν εγκαταλείψει τη χώρα – και δεν είναι καθόλου απλώς μεσαία τάξη. Η παρουσία των Ειδικών Δυνάμεων στα σύνορα είναι ενδεικτική. Πιο ενδεικτικό όμως είναι ότι σε καμία περίπτωση δεν έχει αναπτύξει στρατηγικές για την αντιμετώπιση της πείνας ή την αυξανόμενη βία και ανομία ή την κρίση της υγείας, πόσο μάλλον τη διαφθορά στην οποία και αυτός και η οικογένειά του παίρνουν μέρος. Τον περασμένο Αύγουστο, μόλις επανεξελέγη, ανακοίνωσε ότι θα υπάρξει ένα σχέδιο, μια λύση στην κρίση. Δεν έχει ακόμη αναπτυχθεί σχέδιο ούτε πολιτικές που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε κάτι τέτοιο. Αλλά η εσωτερική καταστολή έχει ενταθεί.

Τι πρέπει να γίνει;

Ούτε ο Γουαϊδό ούτε ο Μαδούρο έχουν τίποτα να προσφέρουν στις μάζες της Βενεζουέλας. Είναι ανταγωνιστικές ομάδες που αγωνίζονται για τα κέρδη από το πετρέλαιο και τα τεράστια οφέλη που προέρχονται από τη διαφθορά. Ο Γουαϊδό δεν έχει πραγματική κοινωνική βάση. Οι διαδηλώσεις δεν είναι εκφράσεις υποστήριξης, αλλά εκδηλώσεις απελπισίας, αφενός, και από την άλλη της οργής για την προδοσία μιας επανάστασης. Πρόκειται για μια κατάσταση σύγχυσης. Αλλά η σύγχυση έχει ενταθεί από μια αριστερά έξω από τη Βενεζουέλα που έχει αποδεχθεί και υποστηρίξει τον Μαδούρο καθώς πουλούσε την επανάσταση στον πλειοδότη. Κατά την άποψή του, το ζήτημα είναι η επιβίωση στην εξουσία του ίδιου και των κερδοσκόπων γύρω του. Από την οπτική γωνία της εργατικής τάξης της Βενεζουέλας, η οποία είναι και η μόνη θέση από την οποία οι σοσιαλιστές μπορούν να αντιμετωπίσουν την παρούσα κατάσταση, δεν υπάρχει τίποτα να για επιλέξει μεταξύ του Γουαϊδό και του Μαδούρο. Και φαίνεται ότι υπάρχει ένα αδιέξοδο δεδομένης της στήριξης των ένοπλων δυνάμεων (μέχρι τώρα) σε αυτόν. Οι ένοπλες δυνάμεις υπερασπίζονται την πολιτική και οικονομική τους εξουσία. Με χαρακτηριστικό κυνισμό οι δεξιοί προσφέρουν αμνηστία στον στρατό – δηλαδή, ατιμωρησία για τα οικονομικά εγκλήματά του σε αντάλλαγμα για την εγκατάλειψη της κρατικής εξουσίας σε αυτούς. Το δίλημμα για τους σοσιαλιστές είναι: ποια είναι ή πρέπει να είναι η εναλλακτική λύση.

Η Μπολιβαριανή Επανάσταση ήλθε στην εξουσία με μαζική υποστήριξη των φτωχών και της εργατικής τάξης της Βενεζουέλας. Η κινητοποίησή τους και η ακτιβιστική δράση τους έσωσαν τον Τσάβεζ από το πραξικόπημα του 2002 και έχτισαν την αντίσταση στις επακόλουθες επιθέσεις της αντιπολίτευσης. Η ικανότητά τους για ανεξάρτητη δράση ήταν η μόνη εγγύηση της συμμετοχικής δημοκρατίας που είχε υποσχεθεί ο Τσάβες. Η δημιουργία του PSUV το 2006 το άλλαξε αυτό, απορροφώντας αυτές τις οργανώσεις βάσης στο κράτος, αφοπλίζοντας τις και παθητικοποιόντας τις. Οι οργανώσεις αυτές ελάχιστα υπάρχουν σήμερα. Αλλά η μνήμη της εμπειρίας της μαζικής συμμετοχής παραμένει. Μεσοπρόθεσμα, η αποστολή πρέπει να είναι η ανοικοδόμηση αυτών των οργανώσεων και η οικοδόμηση αλληλεγγύης για κάθε εκδήλωση λαϊκής, μαζικής αντίστασης που προκύπτει – όπως οι πρόσφατες απεργίες νοσοκόμων, δασκάλων και κρατικών υπαλλήλων. Η συνέχιση της υποστήριξης και της αλληλεγγύης σε ένα διεφθαρμένο, αυταρχικό κράτος που επικαλείται κυνικά επαναστατικά διαπιστευτήρια υπονομεύει κάθε πιθανότητα επανεμφάνισης αγώνων από κάτω.

Η αλληλεγγύη μας πρέπει να είναι με τον λαό της Βενεζουέλας, ξεσκεπάζοντας το ψέμα της «ανθρωπιστικής παρέμβασης», ζητώντας την άμεση αποχώρηση όλων των στρατευμάτων από τα σύνορα της Βενεζουέλας. Πρέπει να είμαστε σαφείς σε ποιο σημείο βρίσκεται η ευθύνη για την κρίση, τόσο στο εξωτερικό όσο και στο εσωτερικό. Η αλληλεγγύη μας πρέπει να υπερασπίζεται τα δικαιώματα του λαού της Βενεζουέλας να καθορίσει το δικό του μέλλον και να συμβάλει στην ανοικοδόμηση της ικανότητάς του να ασκήσει αυτό το δικαίωμα ενάντια σε όλους τους ιμπεριαλισμούς, ενάντια στη δεξιά σε ολόκληρη την περιοχή και πέραν από αυτήν και εναντίον μιας διεφθαρμένης άρχουσας τάξης που κέρδισε από την δική του απελπισία. Εάν υπάρξει κάποια μορφή στρατιωτικής παρέμβασης, οι μάζες θα ανταποκριθούν για την υπεράσπιση αυτών των δικαιωμάτων και ο ρόλος της αλληλεγγύης θα είναι σαφής.

Στο παρόν, η Επιτροπή για την Άμυνα του Συντάγματος, η οποία περιλαμβάνει κορυφαίους τσαβιστές από το παρελθόν, τροτσκιστές, αυτόχθονες και περιβαλλοντολογικές κινήσεις στα μέλη της, ζήτησε τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος όπως το επιτρέπει το Σύνταγμα, το οποίο θα κατέγραφε την άποψη της πλειοψηφίας για νέες εκλογές. Είναι μια περιορισμένη και ανεπαρκής απάντηση, αλλά δεν υπάρχει επαναστατική άνοδος στον ορίζοντα. Ένα δημοψήφισμα θα δώσει τουλάχιστον μια ευκαιρία στους Βενεζουελάνους να δείξουν ότι ούτε ο Μαδούρο ούτε ο Γουαϊδό μιλάνε για λογαριασμό τους, και θα αποκαλύψει την υποκρισία και των δύο στρατοπέδων. Τι είδους σοσιαλισμός μπορεί να είναι αυτός που δεν κάνει τίποτα για την πείνα και τις ανάγκες του λαού του και στέλνει εκπαιδευμένους κακοποιούς να πυροβολήσουν πάνω του; Πέρα από τις κενές εκλήσεις για επανάσταση τώρα, είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς άλλη άμεση εναλλακτική λύση. Αλλά η διεθνής αριστερά δεν μπορεί να επιτρέψει να συνεχίσει να παρέχει ένα άλλοθι για μια διεφθαρμένη άρχουσα τάξη ούτε να την αφήνει να δυσφημίζει την ιδέα ενός σοσιαλισμού, του οποίου η πιο θεμελιώδης ουσία είναι ο αγώνας για την οικοδόμηση ενός δίκαιου μέλλοντος χωρίς εκμετάλλευση, διαφθορά και φόβο3.

Μετάφραση: e la libertà

Mike Gonzalez, «Venezuela on the brink», rs21, 1 Μαρτίου 2019 και SocialistWorker.org, 4 Μαρτίου 2019 

Σημειώσεις

1 Μπορεί να εκπλήξει τον κόσμο το ότι ο Καναδάς προσχώρησε στον όμιλο της Λίμα και στην υποστήριξη του Τραμπ, ο οποίος έδειξε ελάχιστη στοργή για τον Καναδά. Η εξήγηση είναι ότι ο Καναδάς είναι σημαντικός παράγοντας στον μεταλλουργικό τομέα της Λατινικής Αμερικής. Βλ. Todd Gordon και Jeffery Webber, «Imperialism and Resistance: Canadian Mining Companies in Latin America», Third World Quarterly, 29:1 (2007), 63-87.

2 Ελλείψει οποιωνδήποτε διαθέσιμων επίσημων δεδομένων, βασίστηκα στις προσεκτικά τεκμηριωμένες οικονομικές αναλύσεις του Manuel Sutherland, ενός νεαρού μαρξιστή της Βενεζουέλας. Πρόσφατα απολύθηκε από τη δουλειά του στο κρατικό πανεπιστήμιο Bolivarian University.

3 [Σ.τ.Μ.] Ο συγγραφέας εκ παραδρομής αναφέρει ότι οι πρόσφατες προεδρικές εκλογές στην Βενεζουέλα έγιναν τον Αύγουστο του 2018 ενώ έγιναν τον Μάιο του 2018 και η Συντακτική Συνέλευση συγκροτήθηκε στις 30 Ιουλίου 2017.

Ο Τσάβες κέρδισε τις προεδρικές εκλογές του 2006 με ποσοστό 62,8% και 7.309.080 ψήφους με συμμετοχή 74,69% https://en.wikipedia.org/wiki/2006_Venezuelan_presidential_election και τις εκλογές του 2012 με ποσοστό 55,1% και 8.191.132 ψήφους με συμμετοχή 80,52%. https://en.wikipedia.org/wiki/2012_Venezuelan_presidential_election

Στις προεδρικές εκλογές του 2013 ο Μαδούρο πήρε ποσοστό 50,6% και 7.587.579 ψήφους, ο Καπρίλες (αντιπολίτευση) πήρε ποσοστό 49.1% και 7.363.980 ψήφους με συμμετοχή 79,68%. https://en.wikipedia.org/wiki/2013_Venezuelan_presidential_election Στις Προεδρικές Εκλογές του 2018 ο Μαδούρο πήρε 6.245.862 ψήφους και ποσοστό 67.8%. Καθώς όμως η συμμετοχή ήταν μόλις 46,07% οι ψήφοι του Μαδούρο αντιστοιχούν μόλις στο 31,24% του συνολικού εκλογικού σώματος. https://en.wikipedia.org/wiki/2018_Venezuelan_presidential_election

Στις βουλευτικές εκλογές του 2015 η αντιπολίτευση πήρε ποσοστό 56,21% των ψήφων, 65,27% των εδρών της εθνοσυνέλευσης (109 έδρες) και 7.728.025 ψήφους, το PSUV πήρε ποσοστό 40.9% των ψήφων, 32.93% των εδρών (55 έδρες) και 5.625.248 ψήφους με συμμετοχή 74.17%. Δηλαδή μέσα σε 2 χρόνια (2013-2015) το PSUV έχασε 1.962.331 ψήφους. https://en.wikipedia.org/wiki/2015_Venezuelan_parliamentary_election

Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 28 Απριλίου 2019 22:17
Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.