Του Γιώργου Μητραλιά. Οι σύγχρονες ισπανικές τραγωδίες δεν έχουν τελειωμό, καθώς το απελευθερωτικό όνειρο που ενσάρκωσαν κάποτε οι Podemos, μετατράπηκε προ πολλού σε εφιάλτη αφήνοντας πίσω του ερείπια, απογοήτευση και μια απέραντη αηδία. Τρανή απόδειξη τα (ιλαροτραγικά) γεγονότα που διάνθισαν το περασμένο σαββατοκύριακο την ανάδειξη δημάρχων σε όλο το ισπανικό κράτος, και ειδικά στη Μαδρίτη και στη Βαρκελώνη. Και όλα αυτά την ώρα ακριβώς που ολοκληρωνόταν η φαρσοκωμωδία της “δίκης” των δημοκρατικά εκλεγμένων ηγετών της Καταλωνίας…
Εμείς, οι υπογράφουσες οργανώσεις, ανησυχούμε βαθύτατα για το αυταρχισμό της κυβέρνησης του Χονγκ Κονγκ στην αντιμετώπιση των πρόσφατων μαζικών διαμαρτυριών κατά του προτεινόμενου νομοσχεδίου για την έκδοση.Καταδικάζουμε τη χρήση ασυνήθιστα υπερβολικής βίας από την αστυνομία του Χονγκ Κονγκ για τη διάλυση και τη σύλληψη διαδηλωτών. Η χρήση δακρυγόνων, σπρέι πιπεριού, σφαιρών από καουτσούκ και ελαστικών σφαιρών διασποράς, καθώς και ο ξυλοδαρμός άοπλων διαδηλωτών έχουν προκαλέσει πολλούς τραυματισμούς. 
Στις 9 Ιουνίου, ένα εκατομμύριο άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους, εκδηλώνοντας την οργή τους απέναντι στο νομοσχέδιο της κυβέρνησης που θα επιτρέπει την έκδοση υπόπτων στην Κίνα. Η πορεία ήταν η μαζικότερη κινητοποίηση από το 1997 που το Χονγκ Κονγκ παραδόθηκε στην Κινέζικη κυριαρχία (προηγουμένως ήταν βρετανική αποικία) και μπορεί να συγκριθεί μόνο με την πορεία τον Ιούνη του 1989 μετά τη σφαγή στην πλατεία Τιεν Αν Μεν στο Πεκίνο. Το Χονγκ Κονγκ είναι γνωστό για τις συχνές διαδηλώσεις, αλλά τα γεγονότα των τελευταίων ημερών είναι άλλου επιπέδου, αφού ένας στους εφτά κατοίκους συμμετείχε στην πορεία! [Αναδημοσίευση από το Ξεκίνημα]
του Γιώργου Μητραλιά. 30 χρόνια μετά από την σφαγή της πλατείας Τιενανμέν, η διαπίστωση είναι τραγική αλλά και αναπόφευκτη: Οι σφαγείς νίκησαν! Δεν ξέρουμε τι θα γίνει σε έξι μήνες, σε ένα χρόνο ή σε ένα αιώνα, όταν ο κινέζικος λαός θα ξεσηκωθεί ξανά και θα πάρει εκδίκηση για τη σφαγμένη επανάσταση του 1989. Όμως, για την ώρα, ο χασάπης Ντε Χσιάο Πινγκ και οι σημερινοί “εκσυγχρονιστές” επίγονοί του έχουν επικρατήσει, είναι οι αναμφισβήτητοι νικητές.
Τρίτη, 04 Ιουνίου 2019 17:55

Ένα μνημόνιο για τη Βενεζουέλα

Albert Sánchez Το Μνημόνιο-Εγκύκλιος αριθ. 2792 του Υπουργείου Λαϊκής Εξουσίας για τη Διαδικασία Κοινωνικής Εργασίας (Υπουργείο Εργασίας), με ημερομηνία 11 Οκτωβρίου, που ήλθε στο φως της δημοσιότητας πριν από λίγες εβδομάδες, θα μπει στη σύγχρονη ιστορία της χώρας, ως ένα από αυτά τα επίσημα έγγραφα που δηλώνουν ρητά κήρυξη πολέμου στα δικαιώματα των εργαζομένων και τις συνθήκες διαβίωσής τους. Φυσικά, εξακολουθεί να είναι γεμάτο με φράσεις που υποτίθεται ότι είναι υπέρ των εργαζομένων, οι οποίες παραμένουν κενή και κυνική ρητορεία, μπροστά στο έντονα οπισθοδρομικό περιεχομένου του κειμένου.
Simón Rodríguez Porras Η στρατιωτική παράσταση προς τιμή της 6ης επετείου του θανάτου του Τσάβεζ, στις 5 Μαρτίου στο Κουαρτέλ ντε λα Μοντάνια, στο Καράκας, ήταν ένα σκηνικό αναγνώρισης του Μαδούρο από αρκετά μέλη των διαφόρων συνιστωσών των ενόπλων δυνάμεων. Ορισμένοι από αυτούς συμμετείχαν άμεσα στην καταστολή του Ιανουαρίου και του Φεβρουαρίου. Ομιλίες διαβάστηκαν σε φόρο τιμής στον πρώην πρόεδρο, που, πέρα από τη γνωστή προσωπολατρία, ήταν γεμάτες με αντιιμπεριαλιστικές και πατριωτικές αναφορές. Αυτή η ξεχωριστή καυχησιολογία ήταν στην πραγματικότητα μια απόπειρα απόκρυψης των υφισταμένων διαιρέσεων στα σώματα καταστολής της Βενεζουέλας, για τις οποίες έχουμε δει πολλά σημάδια την τελευταία…
Σελίδα 5 από 43