Φωτογραφία της Αβάνας στις 6 Φεβρουαρίου 2026
«Μόνο η παγκόσμια εργατική τάξη με διαδηλώσεις μπορεί να σταματήσει αυτή την επίθεση εναντίον της Κούβας»
Συνέντευξη του Frank García Hernández στην εφημερίδα La Izquierda Diario του Μεξικού στις 9 Φεβρουαρίου 2026, με ερωτήσεις των Pablo Oprinari και Milton D'León
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ:www.elaliberta.gr
La Izquierda Diario: Πώς αναλύεις την ιμπεριαλιστική επίθεση εναντίον της Κούβας και ποιοι παράγοντες θεωρείς ότι παίζουν ρόλο;
Frank García Hernández: Καμία απάντηση δεν θα ήταν πλήρης χωρίς να κατανοήσουμε την κατάσταση στην Κούβα ως μέρος μιας παγκόσμιας κρίσης. Αν οι Ηνωμένες Πολιτείες κατάφεραν να απαγάγουν τον Μαδούρο, δεν ήταν μόνο επειδή η Ντέλσι Ροντρίγκες και η κλίκα της συμφώνησαν, αλλά και επειδή η Ρωσία δεν καταφέρνει να νικήσει την Ουκρανία και ο Πούτιν χρειάζεται τη βοήθεια του Τραμπ για να υποτάξει το Κίεβο. Είναι γνωστό ότι προσφέρθηκε άσυλο στον Μαδούρο στη Μόσχα και, αφού δεν ήθελε να υποστεί την ίδια μοίρα με τον Μπασάρ Αλ Άσαντ, θυσιάστηκε από εκείνους που δεν ήθελαν να χάσουν την εξουσία. Προφανώς, ούτε οι στρατηγοί ούτε η πολιτική πτέρυγα του Ενωμένου Σοσιαλιστικού Κόμματος της Βενεζουέλας (PSUV) ήθελαν να διακινδυνεύσουν να χάσουν τα πάντα, ούτε ο Τραμπ ήθελε να διακινδυνεύσει έναν πόλεμο. Αυτό δείχνει το επίπεδο ιδεολογικής παρακμής της κλίκας του PSUV, που δεν παρέδωσε μόνο τον Μαδούρο, αλλά και την Κούβα.
Όμως, στην περίπτωση της Κούβας, πρέπει να καταγγείλουμε και πάλι τη συνενοχή της Ρωσίας και της Κίνας: αν δεν φτάνουν καθόλου καύσιμα στο νησί, είναι επειδή όλες οι χώρες που το εφοδίαζαν σταμάτησαν να το κάνουν. Είναι αλήθεια ότι εξαρτιόταν από τη Βενεζουέλα, αλλά και από το ρωσικό πετρέλαιο.
Προφανώς, στην περίπτωση της Κούβας, ο Πούτιν προτίμησε επίσης να την θυσιάσει για να κερδίσει την Ουκρανία. Αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο, είναι η συμπεριφορά των ιμπεριαλιστών. Στην πραγματικότητα, βλέπουμε τις συνέπειες των νέων ιμπεριαλιστικών συμμαχιών και την πλήρη ιδεολογική παρακμή των υποτιθέμενων επαναστατικών κυβερνήσεων.
La Izquierda Diario: Σε αυτό το πλαίσιο, ποια είναι η κατάσταση που βιώνουν σήμερα οι εργαζόμενες μάζες στην Κούβα, οι οποίες ήδη αντιμετωπίζουν πολύ δύσκολες συνθήκες ως συνέπεια του ιμπεριαλιστικού αποκλεισμού που ισχύει από το 1962, και που επιδεινώνεται ακόμη περισσότερο από την οικονομική και κοινωνική πολιτική της κουβανικής κυβέρνησης, η οποία χαρακτηρίζεται από την αύξηση της οικονομικής και κοινωνικής ανισότητας και τη μεγάλη πολιτική καταπίεση;
Frank García Hernández: Πρέπει να διευκρινιστεί ότι η πλειοψηφία της κουβανικής κοινωνίας δεν αντιμετωπίζει την τρέχουσα κατάσταση από την πλευρά της αντιιμπεριαλιστικής αντίστασης, αλλά από την πλευρά της καθημερινής επιβίωσης. Είναι ψευδής η εικόνα ότι ο κουβανικός λαός θεωρεί τις Ηνωμένες Πολιτείες ως την κύρια αιτία των σοβαρών προβλημάτων του. Αυτό που ακούγεται και γίνεται αισθητό στους δρόμους είναι μια τεράστια απογοήτευση του λαού απέναντι στην κυβέρνηση. Τόσο στη Βενεζουέλα όσο και στην Κούβα, ο Τραμπ ήξερε ότι μπορούσε να προβεί σε τέτοιες ενέργειες, μεταξύ άλλων, επειδή γνώριζε την χαμηλή δημοτικότητα της κουβανικής κυβέρνησης. Κανένας κουβανός ηγέτης σήμερα δεν διαθέτει το απαραίτητο πολιτικό κεφάλαιο για να ηγηθεί μιας ενδεχόμενης αντίστασης της εργατικής τάξης ενάντια στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η πολιτική αποστράτευση του κουβανικού λαού επιδεινώνεται από τότε που ο Ντίαζ Κανέλ ανέλαβε την προεδρία. Με την αποχώρηση του Ραούλ Κάστρο χάθηκε κάθε ηρωισμός, ο οποίος ήταν ένα πολύ χρήσιμο πολιτικό εργαλείο για τη διατήρηση της εξουσίας. Οι αντικαταστάτες της παλιάς φρουράς έχουν αποδειχθεί ανίκανοι να εξασφαλίσουν την απαραίτητη υποστήριξη ή έστω να τη διατηρήσουν.
Η ιδιωτικοποίηση του εσωτερικού εμπορίου προκάλεσε ραγδαία αύξηση των τιμών και οδήγησε τα λαϊκά στρώματα σε μια κρίση παρόμοια με αυτή της δεκαετίας του 1990. Η διαφορά όμως είναι ότι, σε αντίθεση με τη δεκαετία του 1990, υπήρχαν τρόφιμα, σε τιμές ελεύθερης αγοράς. Το κράτος εγκατέλειψε την εργατική τάξη και αφοσιώθηκε στην κατασκευή ξενοδοχείων που δεν γέμιζαν, ενώ τα νοσοκομεία και τα σχολεία ερειπώνονταν και η έλλειψη φαρμάκων είχε γίνει ο κανόνας. Επιπλέον, η κουβανική κυβέρνηση επέτρεψε τις εισαγωγές από τον ιδιωτικό τομέα, σε τέτοιο βαθμό που τα ιδιωτικά σούπερ μάρκετ ήταν εφοδιασμένα, σε αντίθεση με την περιορισμένη προσφορά του κράτους (η οποία, επιπλέον, ήταν μερικές φορές πιο ακριβή από την ιδιωτική). Η κυβέρνηση δημιούργησε έτσι την εικόνα μιας συμμορίας άχρηστων που επαναλάμβανε συνθήματα, ανίκανη να λύσει τόσο βασικά προβλήματα όπως η εξασφάλιση τροφίμων, ενώ ο ιδιωτικός τομέας θεωρούνταν σωτήρας. «Αν δεν ήταν οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις, δεν θα τρώγαμε» είναι μια φράση που ακούγεται συχνά στην Κούβα. Είναι η εργατική τάξη που λέει ότι τρώει χάρη στη μπουρζουαζία. Αν έχει κανείς ιδέα για το ιδεολογικό μέγεθος αυτής της λογικής, τότε καταλαβαίνει το επίπεδο της πολιτικής παρακμής που υπάρχει σήμερα στην Κούβα.
Η σοβαρότητα της κατάστασης είναι τέτοια που εδώ και πέντε ημέρες δεν υπάρχει αστική συγκοινωνία στην Αβάνα, το Πανεπιστήμιο της Αβάνας έκλεισε τις πόρτες του, οι λίγοι τουρίστες συγκεντρώνονται σε λίγα ξενοδοχεία για να εξοικονομηθεί ενέργεια και την περασμένη Κυριακή ανακοινώθηκε ότι τα καύσιμα για τα αεροπλάνα επαρκούν μόνο για 24 ώρες. Εάν δεν λυθεί το πρόβλημα της τροφοδοσίας των αεροσκαφών με καύσιμα στην Κούβα, τότε, για πρώτη φορά, δεν θα είναι δυνατή η είσοδος ή η έξοδος από τη χώρα. Μόνο τα πλοία ή τα αεροσκάφη με επαρκή καύσιμα για να ανεφοδιαστούν σε άλλη χώρα θα μπορούν να το κάνουν, κάτι που δεν συμβαίνει συχνά.
Ένα άλλο σημαντικό ζήτημα που ήθελα να θίξω είναι ότι, ενόψει της κρίσιμης έλλειψης καυσίμων και της κατάρρευσης των κρατικών μεταφορών, οι αρχές του δήμου της Σαν Λούις, στο Σαντιάγο της Κούβας, έχουν εφαρμόσει τη χρήση αμαξών που έλκονται από άλογα για τη μεταφορά φερέτρων. Το όχημα αποτελείται από μια μεταλλική κατασκευή με παράθυρα, ειδικά σχεδιασμένη για να τραβιέται από ζώο. Αντί να το αναγνωρίσουν ως σοβαρή ανεπάρκεια, κύκλοι κοντά στην κυβέρνηση παρουσιάζουν το μέτρο ως «επίτευγμα» ή πρακτική εναλλακτική λύση, ώστε οι οικογένειες να μην μένουν χωρίς υπηρεσίες λόγω της έλλειψης βενζίνης.
Η είδηση προκάλεσε οργή στα κοινωνικά δίκτυα, όπου οι πολίτες καταγγέλλουν ότι η κρίση δεν επηρεάζει πλέον μόνο την καθημερινή ζωή (τροφή, ηλεκτρικό ρεύμα), αλλά στερεί από το «τελευταίο αντίο» την επισημότητα και τον σεβασμό. Το μέτρο αποδεικνύει ότι το κουβανικό κράτος είναι ανίκανο να εγγυηθεί τις βασικές υπηρεσίες, αναγκάζοντας τον πληθυσμό να επιστρέψει σε μεθόδους μεταφοράς των περασμένων αιώνων για να διαχειριστεί τον θάνατο.
La Izquierda Diario: Πρόκειται για μια πολύ σοβαρή κατάσταση, που καθιστά ακόμη πιο τρομερή και ντροπιαστική τη στάση των κυβερνήσεων που αυτοαποκαλούνται «προοδευτικές», όπως αυτές του Λούλα, του Πέτρο και της Σέινμπαουμ, οι οποίες υποτάσσονται στην Ουάσινγκτον. Στην περίπτωση του Μεξικού, μάλιστα, διακόπηκαν οι αποστολές πετρελαίου προς το νησί. Ποια είναι η γνώμη σου σχετικά με αυτό;
Frank García Hernández: Η Κούβα δεν έχει ξαναζήσει μια τέτοια κατάσταση. Η πτώση της ΕΣΣΔ ήταν πολύ σοβαρή, αλλά η ύπαρξη ενός ηγέτη όπως ο Φιντέλ Κάστρο κατάφερε να αποτρέψει την πολιτική κατάρρευση. Επιπλέον, παρόλο που η Κούβα έχασε το 85% των εμπορικών της εταίρων, κατάφερε να αποκαταστήσει τις σχέσεις της με τη Λατινική Αμερική. Σήμερα, όπως και εσείς αναφέρετε, οι ίδιες οι προοδευτικές κυβερνήσεις της Λατινικής Αμερικής έχουν προδώσει την Κούβα: ο Πέτρο, ο Λούλα, η Σέινμπαουμ, ο Όρσι, ακόμη και ο Ορτέγκα θα μπορούσαν να στείλουν καύσιμα στην Κούβα, αλλά όπως είπε και ο Τραμπ για τη Σέινμπαουμ: συμπεριφέρεται καλά – προς τις Ηνωμένες Πολιτείες, προφανώς.
Είναι πολύ δύσκολο οι κυβερνήσεις που πρόδωσαν την Κούβα να αναθεωρήσουν τη θέση τους και να στείλουν πετρέλαιο στην Κούβα. Η Σέινμπαουμ έστειλε αυτή την Κυριακή δύο πλοία με τρόφιμα: ελεημοσύνη για να μην φαίνεται τόσο άσχημα μπροστά στο προοδευτικό εκλογικό σώμα. Ωστόσο, η κουβανική κυβέρνηση αρνείται επανειλημμένα ότι την έχουν αφήσει μόνη. Λέει ότι έχει διεθνή υποστήριξη. Είναι τρελό αυτό που λένε.
La Izquierda Diario: Ποιες πολιτικές προοπτικές βλέπεις σε αυτή την κατάσταση; Συγκεκριμένα, ποια στάση πιστεύεις ότι θα υιοθετήσει η κυβέρνηση του Ντίαζ Κανέλ απέναντι στον Τραμπ, λαμβάνοντας υπόψη ότι ο Λευκός Οίκος δήλωσε ότι βρίσκεται σε «διαπραγματεύσεις» με την κουβανική κυβέρνηση, κάτι που η τελευταία αρνείται μέχρι στιγμής;
Frank García Hernández: Την περασμένη Παρασκευή, ο Ντίαζ Κανέλ έδωσε μια συνέντευξη Τύπου εντελώς αποκομμένη από την πραγματικότητα, υποστηριζόμενος από έναν Τύπο που δεν του έθεσε δυσάρεστες ερωτήσεις. Κανείς δεν κατάλαβε τι ήθελε να πει ο Ντίαζ Κανέλ. Δημιουργήθηκαν τεράστιες προσδοκίες και το αποτέλεσμα ήταν μια μεγάλη απογοήτευση που τον εξέθεσε. Ωστόσο, την επόμενη μέρα εμφανίστηκε ο Όσκαρ Περέζ-Ολίβα Φράγκα, ανιψιός του Φιντέλ και του Ραούλ – εγγονός της μεγαλύτερης αδελφής των αδελφών Φιντέλ και Ραούλ: κάποιος που δεν είχε ποτέ δημόσια ζωή – με μια πολύ πιο σταθερή και απλή ομιλία.
Μήπως κάποιος τομέας θέλει να εκθέσει τον Ντίαζ Κανέλ ως ανίκανο και να τον αντιπαραβάλει με τον ανιψιό του Ραούλ και του Φιντέλ; Είναι πιθανό. Υπάρχει επίσης ο γιος του Ράουλ Κάστρο: ο Αλεχάντρο Κάστρο Εσπίν, στον οποίο αποδίδεται η καθοδήγηση στις διαπραγματεύσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Αυτό θα μπορούσε να έχει κάποια λογική: ο Κάστρο Εσπίν συνόδευσε τον πατέρα του στα πρώτα βήματα της αποκατάστασης των σχέσεων μεταξύ Κούβας και Ηνωμένων Πολιτειών. Το σίγουρο είναι ότι η εξουσία βρίσκεται στα χέρια μιας ομάδας γύρω από την παλιά φρουρά της επανάστασης, όπου η οικογένεια Κάστρο διατηρεί μεγάλη δύναμη. Ο Ντίαζ Κανέλ θεωρείται όλο και περισσότερο ένας αδύναμος ηγέτης, χωρίς ικανότητα λήψης αποφάσεων ή επίλυσης προβλημάτων και με σχεδόν μηδενική λαϊκή υποστήριξη. Η απομάκρυνσή του θα χαιρετιστεί από την πλειοψηφία, έστω και μόνο για να τοποθετηθεί ένας άλλος φιλοκαπιταλιστής γραφειοκράτης. Όσον αφορά τον Ραούλ Κάστρο, δεν είναι δυνατό να γνωρίζουμε το βαθμό διαύγειας που διαθέτει. Έχει ήδη συμπληρώσει τα 95 χρόνια. Ας ελπίσουμε ότι δεν θα πεθάνει σε αυτή την κατάσταση, γιατί θα ήταν ένα πολύ αποσταθεροποιητικό πολιτικό γεγονός.
Ένα άλλο εκπληκτικό γεγονός είναι ότι, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες επιβεβαιώνουν την ύπαρξη διαπραγματεύσεων με την Αβάνα, η Κούβα το αρνείται. Λίγο πριν την απαγωγή του Μαδούρο, διάφορα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης ισχυρίζονταν ότι η Ντέλσι Ροντρίγκες διαπραγματευόταν με τον Τραμπ την παράδοση του Μαδούρο σε αντάλλαγμα για την παραμονή του PSUV στην εξουσία. Από τη Βενεζουέλα το αρνήθηκαν επανειλημμένα. Τα γεγονότα απέδειξαν ότι υπήρχαν διαπραγματεύσεις μεταξύ της Ντέλσι Ροντρίγκες και των Ηνωμένων Πολιτειών. Μήπως διαπραγματεύονται τους όρους για την παράδοση του Ντίαζ Κανέλ με αντάλλαγμα την παραμονή των Κάστρο στην εξουσία;
La Izquierda Diario: Αναμφίβολα διανύουμε μια κρίσιμη περίοδο για τον κουβανικό λαό, που βρίσκεται παγιδευμένος ανάμεσα στην ιμπεριαλιστική επίθεση και τις σοβαρές συνέπειες της πολιτικής της ίδιας της κυβέρνησης, η οποία έχει επιδεινώσει την οικονομική ανισότητα και την πολιτική καταπίεση. Ποιος θεωρείς ότι είναι τελικά ο στόχος αυτής της δυναμικής; Πιστεύεις ότι η κουβανική κυβέρνηση θα ήταν διατεθειμένη να αντισταθεί σε μια μεγαλύτερη επιθετικότητα εκ μέρους των Ηνωμένων Πολιτειών, ακόμη και στρατιωτικού χαρακτήρα;
Frank García Hernández: Από οικονομική άποψη, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα είχαν πολλά να κερδίσουν από την Κούβα, αλλά από συμβολική άποψη η αξία είναι ανεκτίμητη. Το ιδεολογικό σοκ που θα προκαλούσε η πτώση της Κούβας στην αριστερά της Λατινικής Αμερικής θα είχε συνέπειες παρόμοιες με αυτές της κατάρρευσης της ΕΣΣΔ. Επειδή τα οικονομικά οφέλη θα ήταν μικρά, η ταπείνωση πρέπει να είναι μεγαλύτερη, δηλαδή δεν μπορεί να είναι όπως στη Βενεζουέλα, όπου ακόμη και σήμερα ορισμένοι εμπιστεύονται τη Ντέλσι Ροντρίγκες. Το θέμα της Βενεζουέλας ήταν πολιτικό, αλλά με μεγάλο οικονομικό ενδιαφέρον στο παρασκήνιο. Δεν είναι τυχαίο ότι η Μαρία Κορίνα Ματσάδο περιφρονήθηκε και εκδιώχθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ωστόσο, η περίπτωση της Κούβας είναι σχεδόν αποκλειστικά πολιτική. Το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα έχασε στο Τέξας, ένας «σοσιαλιστής» του Δημοκρατικού Κόμματος τους νίκησε στη Νέα Υόρκη. Το κουβανικό εκλογικό σώμα, που είναι κρίσιμο για τη νίκη στη Φλόριντα, και η Φλόριντα είναι κρίσιμη για τη νίκη στην προεδρία, είναι θυμωμένο με τον Τραμπ λόγω των απελάσεων. Ωστόσο, τι θα συμβεί στο αμερικανικό εκλογικό σώμα αν πέσει η Κούβα; Τουλάχιστον η ακροδεξιά κουβανική κοινότητα του Μαϊάμι θα ήταν πολύ ευγνώμων στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα. Ο Τραμπ θέλει να δει την Κούβα να ηττάται. Και για αυτό, τουλάχιστον, πρέπει να πέσει ο Ντίαζ Κανέλ και η πτώση του να είναι μια ρητή συνέπεια του αποκλεισμού των Ηνωμένων Πολιτειών, ή να συμβεί όπως με τη Βενεζουέλα.
Ο Τραμπ, ωστόσο, λέει ότι θα επιτεθεί και στους Κάστρο. Αν συμβεί αυτό, η κατάσταση στην Κούβα θα γίνει πολύ πιο περίπλοκη. Είτε οι Κάστρο θα εξοριστούν στη γειτονιά του Μπασάρ αλ-Άσαντ, είτε η κουβανική κυβέρνηση θα πέσει λόγω λαϊκών διαμαρτυριών και η τύχη της οικογένειας Κάστρο θα εξαρτηθεί από άλλους παράγοντες. Το πρώτο σενάριο με τον Ραούλ Κάστρο ζωντανό είναι δύσκολο να συμβεί. Ο Ραούλ Κάστρο δεν θα θυσιάσει την εικόνα του ως ηγέτη που αντιστάθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες, όταν μπορεί να πεθάνει αύριο στην Αβάνα. Αντίθετα, βλέπω τα παιδιά του να δέχονται να πάνε να ζήσουν σε μια ντάτσα στα προάστια της Μόσχας. Εκείνη τη στιγμή, ένας οποιοσδήποτε ηγέτης ή ένας εκφωνητής θα ανακοινώσει στην τηλεόραση ότι, λόγω του αμερικανικού αποκλεισμού και για να μην υποφέρει η Κούβα, η κουβανική κυβέρνηση αποφάσισε να παραιτηθεί και θα αναλάβει μια μεταβατική κυβέρνηση. Αργότερα θα γίνει γνωστό ότι οι Κάστρο και ο Ντίαζ Κανέλ έφυγαν για τη Ρωσία. Αυτό μπορώ να το δω, αλλά όχι με τον Ραούλ ζωντανό, εκεί έχω αμφιβολίες.
Όσον αφορά μια στρατιωτική επίθεση, είναι πιθανό η κυβέρνηση να αντισταθεί. Θα ήταν φρικτό. Δεν πιστεύω ότι θα συμβεί, γιατί θα ήταν πολύ υψηλό το κόστος για τον Τραμπ. Σε κάθε περίπτωση, μπορεί να συμβεί κάτι παρόμοιο με τη Βενεζουέλα: κάτι πολύ χειρουργικό. Ο ίδιος ο Τραμπ έχει ήδη δηλώσει ότι στοιχηματίζει στην πτώση της κυβέρνησης λόγω των λαϊκών διαμαρτυριών. Τι πρέπει να κάνουμε σε αυτή την περίπτωση; Θα ήταν διαμαρτυρίες που θα ζητούσαν την πτώση της κυβέρνησης λόγω της πίεσης των Ηνωμένων Πολιτειών. Πρέπει να υποστηρίξουμε τις διαμαρτυρίες επειδή είναι λαϊκές και αποτελούν μια ευκαιρία για την εργατική τάξη να πάρει την εξουσία; Ή πρέπει να είμαστε εναντίον επειδή οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσαν να επωφεληθούν πολύ από αυτό; Θα ήταν διαμαρτυρίες πολύ διαφορετικές από αυτές της 11ης Ιουλίου[1]. Σε κάθε περίπτωση, πρέπει να συμμετέχουμε σε αυτές για να προσπαθήσουμε να αναλάβουμε την ηγεσία τους.
Ένα στοιχείο που περιπλέκει την κατάσταση είναι ότι στην Κούβα η πλειοψηφία θεωρεί ότι η κατάσταση είναι μη αναστρέψιμη. Είναι πλέον συνηθισμένο να ακούει κανείς ότι δεν αντέχει κανείς πια, ακόμη και με έναν τόνο που ευνοεί τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η άλλη στάση είναι να μην αντιλαμβάνεται κανείς την επιδείνωση της κατάστασης. Οι μεταφορές είχαν υποβαθμιστεί σε τέτοιο βαθμό που ο αριθμός των επιβατών που μεταφέρθηκαν το 2025 μειώθηκε κατά 93%, ενώ οι διακοπές ρεύματος ήταν σχεδόν καθημερινές. Προφανώς, αυτό δεν ήταν το ίδιο με το απελπιστικό σημερινό σενάριο, όπου τίποτα δεν φαίνεται να έχει λύση και μπορεί να οδηγήσει σε ένα τραγικό και απροσδόκητο τέλος.
La Izquierda Diario: Οι εφημερίδες του Διεθνούς Δικτύου La Izquierda Diario και το Corriente Revolución Permanente προτείνουμε την ανάγκη να οργανωθεί μια μεγάλη διεθνής αντιιμπεριαλιστική εκστρατεία ενάντια στην ιμπεριαλιστική επίθεση στη Λατινική Αμερική, θέτοντας στο προσκήνιο τον αγώνα ενάντια στην επιθετικότητα κατά της Βενεζουέλας και τα σχέδια κατά της Κούβας, και προτείνοντας στις συνδικαλιστικές οργανώσεις της περιοχής να κηρύξουν γενική απεργία σε ολόκληρη την ήπειρο. Επίσης, στις χώρες που κυβερνώνται από δυνάμεις που παρουσιάζονται ως «προοδευτικές», όπως η Βραζιλία ή το Μεξικό, καταγγέλλουμε την πολιτική τους υποταγή στις Ηνωμένες Πολιτείες και απαιτούμε την άμεση αποστολή πετρελαίου στην Κούβα. Από τη δική σας άποψη, ποια προοπτική θα πρέπει να υιοθετήσουν η εργατική τάξη και οι λαοί της περιοχής για να αντιμετωπίσουν αυτή την ιμπεριαλιστική επίθεση κατά της Κούβας και της Λατινικής Αμερικής;
Frank García Hernández: Η κατάσταση της Κούβας φαίνεται αδιέξοδη, αλλά η παγκόσμια εργατική τάξη μπορεί να τη σώσει. Σε μεγάλο βαθμό, η κουβανική κυβέρνηση φταίει για την απώλεια της πολιτικής υποστήριξης, ακόμη και σε διεθνές επίπεδο. Δεν έχει πραγματοποιηθεί ακόμη καμία μαζική διαδήλωση στο εξωτερικό υπέρ της Κούβας. Υπάρχουν μόνο μικρές πολιτικές ενέργειες και μεμονωμένες εκκλήσεις. Η πίεση της διεθνούς κοινότητας υπέρ της Κούβας μειώθηκε παράλληλα με τη γραφειοκρατικοποίηση της επανάστασης. Αντίθετα, εσείς έχετε το ηθικό δικαίωμα να καλέσετε σε αλληλεγγύη προς την Κούβα, επειδή με την ίδια δύναμη έχετε ζητήσει την απελευθέρωση των κρατουμένων της 11ης Ιουλίου και έχετε επισημάνει τη γραφειοκρατικοποίηση της κουβανικής διαδικασίας, αλλά οι περισσότερες οργανώσεις που καλούν σε διαμαρτυρία ενάντια στον αποκλεισμό είναι ομάδες που έχουν σχέσεις με την Αβάνα. Αυτό αποδυναμώνει πολύ το κάλεσμα. Οι περισσότεροι από αυτούς που καλούν σε αλληλεγγύη προς την Παλαιστίνη δεν το κάνουν καλώντας σε αλληλεγγύη προς τη Χαμάς, και αυτό είναι κάτι που επικρατεί σε διεθνές επίπεδο, αλλά είναι πολύ δύσκολο να σπάσει η ιδέα της αλληλεγγύης προς την Κούβα και όχι προς την κουβανική κυβέρνηση. Αυτό αποθαρρύνει. Αν πρέπει να γίνει κάτι, αυτό είναι να διαμαρτυρηθούμε στις χώρες που κυβερνώνται από προοδευτικές κυβερνήσεις, απαιτώντας την αποστολή πετρελαίου στην Κούβα. Αυτές είναι οι κύριοι συνένοχοι των Ηνωμένων Πολιτειών. Είναι φρικτό να βλέπεις τον Πέτρο να φωτογραφίζεται χαμογελαστός με τον Τραμπ και να μην έχει στείλει ούτε μια σταγόνα πετρελαίου στην Κούβα.
Ένα κύμα διεθνών διαμαρτυριών έσωσε την Κούβα από μια άμεση στρατιωτική επέμβαση των Ηνωμένων Πολιτειών το 1961. Οι κουβανικές πρεσβείες λάμβαναν συνεχώς αιτήματα από ξένους που ήθελαν να πάνε να πολεμήσουν στο νησί κατά την εισβολή στην Playa Girón. Αντίθετα, σήμερα, ούτε οι ίδιες οι κουβανικές πρεσβείες δεν προωθούν εκστρατείες αλληλεγγύης προς την Κούβα: η κουβανική κυβέρνηση προσπαθεί να παραμείνει εντός των διπλωματικών πλαισίων. Αντίθετα, εσείς έχετε την πολιτική ηθική και τη διεθνή ικανότητα συντονισμού για να ηγηθείτε ενός ενιαίου μετώπου που θα διεκδικήσει την αλληλεγγύη προς την Κούβα με άμεσα αποτελέσματα. Αυτό θα μπορούσε να ενισχυθεί με δράση μέσα στα κοινοβούλια, όπως έκανε ο Christian Castillo την Παρασκευή, παρουσιάζοντας ένα νομοσχέδιο κατά του αμερικανικού αποκλεισμού πού στραγγαλίζει τον κουβανικό λαό. Εν πάση περιπτώσει, μόνο η παγκόσμια εργατική τάξη με διαδηλώσεις μπορεί να σταματήσει αυτό το λιντσάρισμα κατά της Κούβας, ένα τρομερό σενάριο που μπορεί να καταλήξει σε λιμό ή ακόμα και σε πόλεμο.
9 Φεβρουαρίου 2026
https://www.comunistascuba.org/2026/02/solo-la-clase-trabajadora-mundial-en.html
Σημειώσεις:
[1] Πρόκειται για τις εργατικές – λαϊκές αντικυβερνητικές διαδηλώσεις στην Κούβα στις 11 Ιουλίου 2021: https://www.elaliberta.gr
