Emiliano Teran-Mantovani Κάποιος μπορούσε να δει καταιγίδες πολύ πριν την εγκαθίδρυση της Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης το 2017 και την ανάληψη από τον Νικολάς Μαδούρο μιας αβέβαιης νέας προεδρικής θητείας για τα έτη 2019-2025. Για άλλη μια φορά, γινόμαστε μάρτυρες μιας σειράς πολιτικών και γεωπολιτικών παιχνιδιών εξουσίας, κινήσεων, συμμαχιών και στοχεύσεων που τροφοδοτούν τις ήδη υπάρχουσες εντάσεις και επιδιώκουν να δημιουργήσουν νέα σημεία πίεσης και αλλαγές φάσης. Η δραματική πρόοδος της οικονομικής καταστροφής και η θεσμική και πολιτική καταστροφή της χώρας, μαζί με το εχθρικό διεθνές πανόραμα, μας οδήγησαν σε περιόδους πολύ μεγαλύτερης αστάθειας σε σύγκριση με το ήδη αρκετά συγκρουσιακό 2017.

Ας δούμε την αιτιολόγηση των διαδικασιών ιδιωτικοποίησης που έχουν επιταχυνθεί πρόσφατα. Η λεκτική δυσφήμηση της δημόσιας σφαίρας εξελίσσεται εδώ και καιρό από τα μέσα [στην Μπολιβαριανή διαδικασία]. Φαίνεται ότι αυτό το λιμπρέτο σερνόταν για χρόνια ακριβώς για να προετοιμάσει τον δρόμο, δηλαδή να φτάσει στο σημείο όπου ουσιαστικά κανείς δεν μπορεί να πει όχι στις ιδιωτικοποιήσεις, αφού πολλές κρατικές επιχειρήσεις βρίσκονται σε βαθιά κρίση ή απλά έχουν σταματήσει να λειτουργούν.