Κυριακή, 20 Νοεμβρίου 2022 13:25

Όταν το Ιράν θα είναι ελεύθερο. Ιδεολογικές μάχες στο πλαίσιο του κινήματος «Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία»

Ένα ψηφιακό έργο τέχνης που φιλοτέχνησε ο χρήστης του διαδικτύου Farzan44 με τις λέξεις «Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία» στα περσικά, το οποίο έγινε για να υποστηρίξει το κύριο σύνθημα των διαδηλωτών στο Ιράν μετά το θάνατο της Μάχσα Αμινί τον Σεπτέμβριο. Πηγή: Α: Farzan44.

 

 

Fred

 

Όταν το Ιράν θα είναι ελεύθερο. Ιδεολογικές μάχες στο πλαίσιο του κινήματος «Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία»

 

Εν μέσω συνεχιζόμενων διαδηλώσεων μετά το θάνατο της 22χρονης Κούρδισσας Ιρανής Μάχσα Αμινί το Σεπτέμβριο, ενώ βρισκόταν υπό κράτηση στην ιρανική αστυνομία για αρκετές ημέρες μετά τη σύλληψή της από την αστυνομία ηθών, ο Φρεντ, ένας Ιρανός σοσιαλιστής, αναλύει τη σκληρή απάντηση της κυβέρνησης, τις διαφορετικές ιδεολογικές παρατάξεις που υπάρχουν στο κίνημα «γυναίκα, ζωή, ελευθερία» και τη θέση αυτών των δυνάμεων της αντιπολίτευσης σε ένα μελλοντικό Ιράν μετά το καθεστώς.

 

Μόλις πριν από τρία χρόνια, στις 24 Αμπάν 1398 (15 Νοεμβρίου 2019), η αύξηση των τιμών των καυσίμων οδήγησε σε εκτεταμένες διαδηλώσεις σε όλο το Ιράν[1]. Οι διαδηλώσεις αυτές καταστάλθηκαν βάναυσα μέσα σε μια εβδομάδα, αφήνοντας πίσω τους 1500 νεκρούς και χιλιάδες ακόμη συλληφθέντες. Σήμερα, οι μνήμες του Ματωμένου Αμπάν[2] είναι νωπές στους δρόμους, καθώς οι διαμαρτυρίες, έστω και σε μικρότερη κλίμακα, συνεχίζονται και τον μήνα Αμπάν. Η γενιά που αγωνίζεται τώρα για τη «γυναίκα, τη ζωή, την ελευθερία» είναι προϊόν των εκτεταμένων εθνικών, έμφυλων, περιβαλλοντικών και ταξικών αγώνων των τελευταίων ετών[3]. Ενώ οι καμπίστες σύντροφοί μας του Greyzone[4] και της Διεθνούς Επιτροπής των DSA[5] προτιμούν μια μεταρρυθμισμένη Ισλαμική Δημοκρατία, αυτή η γενιά αγωνίζεται για την ανατροπή της. Αλλά πώς θα ανατραπεί η σημερινή κυβέρνηση; Και τι θα την αντικαταστήσει; Πώς θα μοιάζει ένα ελεύθερο Ιράν;

Στόχος μου σε αυτό το άρθρο είναι να παρουσιάσω τις απαντήσεις των διαφόρων παρατάξεων μέσα στο κίνημα στα παραπάνω ερωτήματα μαζί με τον αγώνα τους για ιδεολογική ηγεμονία. Υπάρχουν τρεις βασικές ομάδες: 1) η φιλελεύθερη αντιπολίτευση, 2) η επαναστατική σοσιαλιστική αριστερά και 3) η οργανωμένη εργατική τάξη. Για τους αναγνώστες που επιθυμούν να αποκτήσουν μια γενική κατανόηση της κατάστασης στο Ιράν, συνιστώ τις συνεντεύξεις με τον Μπεχνάμ Αμινί[6] και το Slinger Collective[7].

 

Η φιλελεύθερη αντιπολίτευση

Η φιλελεύθερη αντιπολίτευση προβάλλει το μήνυμά της μέσω μιας σειράς πολύ δημοφιλών ειδησεογραφικών και ψυχαγωγικών δορυφορικών τηλεοπτικών καναλιών που παρακολουθούνται από τους περισσότερους ανθρώπους στο Ιράν, όπως τα Manoto, VOA Farsi, BBC Farsi και Iran International. Το Iran International, για παράδειγμα, είναι το πιο δημοφιλές ειδησεογραφικό κανάλι στο Ιράν[8] που έχει τη βάση του στο εξωτερικό, με περισσότερους από 600.000 συνδρομητές στο Telegram[9] και περισσότερους από 8,5 εκατομμύρια followers στο Instagram[10].

Σύμφωνα με τη φιλελεύθερη αντιπολίτευση, το καθεστώς θα ανατραπεί από μέρα σε μέρα∙ το μόνο που χρειάζεται είναι μια επίμονη παρουσία στους δρόμους. Δεν χρειάζεται να ανησυχούμε πολύ για την ηγεσία, τις μορφές οργάνωσης ή την απελευθέρωση των πολιτικών μας κρατουμένων∙ ο λαός θα ανατρέψει σύντομα την κυβέρνηση και όλα τα προβλήματα θα επιλυθούν. Αυτό που θέλει ο λαός είναι επίσης πολύ ξεκάθαρο: ελευθερία, μια καλά λειτουργούσα (δυτική) δημοκρατία και μια εύρωστη καπιταλιστική οικονομία. Μόλις ανατραπεί η κυβέρνηση, θα σχηματιστεί μια προσωρινή κυβέρνηση που θα εκλέξει δημοκρατικά μια συνταγματική συνέλευση η οποία θα ενσωματώσει τη βούληση του λαού σε ένα νέο σύνταγμα. Σε μια κριτική του, ο Γιαχά Μοραντί συνοψίζει αυτή την κυρίαρχη ιδεολογία σε πέντε αρχές:

1. Το κίνημα είναι το παν.

2. Δεν υπάρχει ανάγκη για οικονομική ή πολιτική θεωρητικολογία.

3. Οι καθημερινές διαμαρτυρίες είναι αρκετές.

4. Είμαστε όλοι μαζί σε αυτό και δεν πρέπει να δημιουργούμε πολιτικούς διαχωρισμούς.

5. Οι υπάρχουσες επαγγελματικές ενώσεις και συνδικάτα δεν είναι κατάλληλα για ένα επαναστατικό κίνημα. Σε αυτή τη συγκυρία, δεν έχει νόημα να υιοθετήσουμε μια ρητά αριστερή (διάβαζε σοσιαλιστική) θέση.[11]

Η φιλελεύθερη αντιπολίτευση έχει μέχρι στιγμής δώσει βήμα στον Ρεζά Παχλαβί[12], ο οποίος έχει μια σχετική υποστήριξη μεταξύ των μοναρχικών. Για παράδειγμα, λογοκρίνουν ένα από τα δημοφιλή συνθήματα στους δρόμους που λέει «Θάνατος στον καταπιεστή, είτε πρόκειται για τον σάχη είτε για τον ανώτατο ηγέτη» και δίνουν έμφαση σε συνθήματα με έντονο πατριωτικό τόνο όπως «Θα πεθάνουμε για το Ιράν», «Θα πολεμήσουμε και θα πάρουμε πίσω το Ιράν». Παρ’ όλα αυτά, η φιλελεύθερη αντιπολίτευση δεν έχει καμία προσκόλληση στον Παχλαβί και θα τον απορρίψει ευχαρίστως όταν έρθει η ώρα, για κάποιον σαν τον Χαμέντ Εσμαελιόν[13], ο οποίος κάλεσε το συλλαλητήριο στο Βερολίνο. Υπάρχουν μερικά σημεία στην πρόσφατη ομιλία του Παχλαβί[14] στα οποία θέλω να επιστήσω την προσοχή:

Άρνηση ηγεσίας:

«Πιστεύω μόνο σε μια δημοκρατική κοσμική κυβέρνηση και δεν βλέπω κανένα ρόλο για τον εαυτό μου ... Ποτέ δεν επιδίωξα την εξουσία και δεν θα είμαι υπερασπιστής οποιασδήποτε μορφής κυβέρνησης σε μελλοντικές εκλογές. Σέβομαι όλες τις μορφές δημοκρατικής διακυβέρνησης».

Αυτό ήταν ένα παράδειγμα μιας πολύ αποτελεσματικής ρητορικής της φιλελεύθερης αντιπολίτευσης για την υπονόμευση της δημοκρατικής διαδικασίας. Δεν υπάρχει ανάγκη να οικοδομηθούν ανεξάρτητοι θεσμοί της εργατικής τάξης ως χώροι δημοκρατικής συμμετοχής. Δεν χρειάζεται να παρέχεται ο χώρος, η θεσμική βάση για τη δημιουργία διαφορετικών κομμάτων και απόψεων. Όταν έρθει η ώρα, ο λαός θα επιλέξει. Η φιλελεύθερη αντιπολίτευση δεν θέλει να κυβερνήσει, αλλά δεδομένου ότι δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική λύση, θα δεχτεί απρόθυμα το θρόνο!

Η έμφαση στην ενότητα είναι έκδηλη σε όλη την ομιλία. Για παράδειγμα:

«Τονίζω ότι όποιος με οποιονδήποτε τρόπο σκέφτεται να σπείρει τη διχόνοια στο ενιαίο μέτωπο του λαού, το μόνο που κάνει είναι να παρατείνει τη ζωή της Ισλαμικής Δημοκρατίας και να βοηθάει ηθελημένα ή αθέλητα αυτό το αιματηρό καθεστώς να αφαιρεί περισσότερες ζωές».

Αυτή ήταν άλλη μια αποτελεσματική χρήση της ρητορικής για την καταστολή των διαφορετικών απόψεων, ιδίως εκείνων που προέρχονται από την Αριστερά. Οποιαδήποτε πολιτική συζήτηση, αντιπαράθεση και διαφωνία θα διχάσει το κίνημα. Είμαστε όλοι στην ίδια πλευρά και θέλουμε την ανατροπή της Ισλαμικής Δημοκρατίας, οπότε δεν υπάρχει τίποτα να συζητήσουμε!

Υπάρχει έντονη υπεράσπιση της υλικής υποστήριξης των εργαζομένων:

«Ο σχηματισμός ταμείων για τη στήριξη των διαμαρτυριών, των απεργιών και την παροχή ελευθερίας επικοινωνίας ... Μπορώ να ανακοινώσω σήμερα ότι αρκετά τέτοια ταμεία είναι σχεδόν έτοιμα και οι διοργανωτές τους εργάζονται για την άρση ορισμένων τελευταίων νομικών εμποδίων πριν από την αποστολή τους στο Ιράν».

Η επιτυχία του Χομεϊνί το 1979 οφειλόταν σε μεγάλο βαθμό στο ρόλο των τζαμιών για την παροχή υλικής υποστήριξης στην εργατική τάξη. Από τη δεκαετία του 1960[15], με την οικονομική υποστήριξη των εμπόρων και των επιχειρηματιών, τα τζαμιά έγιναν τα ανεξάρτητα ιδρύματα των καταπιεσμένων που παρείχαν τρόφιμα, οικονομική βοήθεια και εκπαιδευτικούς πόρους στην εργατική τάξη. Τα τζαμιά έγιναν κέντρα συζητήσεων όπου οι ισλαμιστές διανοούμενοι, υιοθετώντας τη μαρξιστική ρητορική, μιλούσαν για το δικαίωμα των καταπιεσμένων να κατακτήσουν τον κόσμο. Ήταν από πολλές απόψεις παρόμοιοι με τα Σοβιέτ κατά τη διάρκεια της Ρωσικής Επανάστασης. Σήμερα, δεν υπάρχουν τέτοια ιδρύματα και ελλείψει αυτών, η υπόσχεση υλικής υποστήριξης θα προσελκύσει σίγουρα πολλά τμήματα της εργατικής τάξης, ακόμη και αν είναι επιφυλακτικά απέναντι στους μοναρχικούς. Αυτό δεν διαφέρει τελικά από την υπάρχουσα στρατηγική που χρησιμοποιεί η Ισλαμική Δημοκρατία, η οποία στις 16 Οκτωβρίου ανακοίνωσε αύξηση των μισθών για τους συνταξιούχους και τους κρατικούς υπαλλήλους[16].

  1979 Iranian Women Days protests against Hijab

Διαδήλωση για την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας στην Τεχεράνη στις 8 Μαρτίου 1979, ενάντια στην ανακοίνωση της Ισλαμικής Δημοκρατίας την προηγούμενη ημέρα ότι θα απαιτήσει από τις γυναίκες στο Ιράν να φορούν χιτζάμπ (κάλυμμα) στους χώρους εργασίας τους. Πηγή φωτογραφίας: https://zeitoons.com.

 

Αυτή η ρητορική της φιλελεύθερης αντιπολίτευσης μπορεί επίσης να αντληθεί από πολλές δηλώσεις που εκδόθηκαν από μια ομάδα με την ονομασία Η Νεολαία των Γειτονιών της Τεχεράνης (جوانان محلات تهران). Κανείς δεν γνωρίζει πραγματικά ποιοι είναι, αν βρίσκονται εντός ή εκτός του Ιράν, αλλά ήταν πολύ αποτελεσματικοί στη διάδοση των ανακοινώσεων, των συνθημάτων και των προσκλήσεών τους σε δράση. Οι λογαριασμοί τους στο Instagram[17] και στο Twitter[18] δημιουργήθηκαν στις αρχές Οκτωβρίου και αυξάνονται σταθερά, διεκδικώντας πλέον πάνω από 50.000 και 125.000 followers, αντίστοιχα. Το βιογραφικό τους σημείωμα έχει ως εξής:

«Δεν είμαστε κανείς, είμαστε εσείς, είμαστε η φωνή που είχε φιμωθεί όλα αυτά τα χρόνια, είμαστε η συνέχεια του #Mahas Amini. Δεν είμαστε με καμία ομάδα ή κόμμα και θα παραμείνουμε στους δρόμους μέχρι το Ιράν να γίνει ελεύθερο».

Στις 17 Οκτωβρίου, στη 12η ανακοίνωσή τους, δημοσίευσαν ερωταπαντήσεις που φωτίζουν την ιδεολογική τους θέση[19]. Διαβάζουμε ότι είναι μια ομάδα νέων μέσα στο Ιράν που αγαπούν την πατρίδα και είναι ανεξάρτητοι από οποιοδήποτε κόμμα∙ ο στόχος τους είναι να ανατρέψουν την Ισλαμική Δημοκρατία∙ οι αξίες τους είναι ο ανθρωπισμός, τα ανθρώπινα δικαιώματα, η δημοκρατία και ο πατριωτισμός∙ το πρόγραμμά τους, πέρα από τις διαμαρτυρίες στους δρόμους, θα διαμορφωθεί από τον λαό∙ ο στόχος τους μετά την ανατροπή της κυβέρνησης είναι να στήσουν δημοψήφισμα και να υποταχθούν στη θέληση του λαού∙ δεν έχουν καμία αξίωση για ηγεσία και επιθυμούν μόνο να ενισχύσουν τις διαδηλώσεις.

Όπως φαίνεται, η ρητορική τους είναι σχεδόν πανομοιότυπη με εκείνη του Παχλαβί. Έχουν δημοσιεύσει 15 ανακοινώσεις μέχρι στιγμής, οι οποίες όλες εξυμνούν τη γενναιότητα του ιρανικού λαού, καλούν σε συνεχή (δύο φορές την εβδομάδα) παρουσία στους δρόμους, δίνουν έμφαση στην ενότητα και δίνουν τακτικές συμβουλές για τις διαμαρτυρίες στους δρόμους. Το βασικό μήνυμα είναι ότι η νίκη είναι κοντά και θα επιτευχθεί μόνο με την ενότητα, τη γενναιότητα και την επιμονή μας. Παρόμοιοι λογαριασμοί στο Instagram και στο Twitter έχουν δημιουργηθεί για διαφορετικές πόλεις, όλοι με το ίδιο βιογραφικό και πολύ παρόμοιες ανακοινώσεις. Συγκρίνετε τη ρητορική τους, για παράδειγμα, με την 6η Ανακοίνωση της Επαναστατικής Νεολαίας των Γειτονιών του Σαναντάτζ (το Σαναντάτζ είναι η πρωτεύουσα του Κουρδιστάν με πλούσια επαναστατική ιστορία), η οποία δημοσιεύτηκε στις 20 Οκτωβρίου και έχει ως εξής:

«Μετά από ένα μήνα διαδηλώσεων στους δρόμους, πρέπει να διατηρήσουμε τα επιτεύγματά μας και να προετοιμαστούμε για μελλοντικές εξελίξεις. Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι το πιο σημαντικό εργαλείο στον αγώνα μας είναι η οργανωτική μας ικανότητα. Μόνο με την οργάνωση των δυνάμεών μας στους χώρους εργασίας και έξω από αυτούς μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε την πραγματική μας δύναμη. Είναι καιρός να εδραιώσουμε τις σχέσεις που έχουμε οικοδομήσει στους δρόμους, τα πανεπιστήμια και τα σχολεία σε ανώτερες μορφές οργάνωσης. Πρέπει να σκεφτούμε τη δημιουργία συμβουλίων στις γειτονιές, τα πανεπιστήμια και τα σχολεία. Καλούμε τον λαό μέσα και έξω από τους χώρους εργασίας να σχηματίσει συμβούλια. Ο σχηματισμός αυτών των συμβουλίων βοηθάει στο συντονισμό των διαδηλώσεών μας και τις κάνει πιο αποτελεσματικές. Μια σαφής οργάνωση και ηγεσία θα αυξήσει επίσης την εμπιστοσύνη των άλλων τμημάτων της κοινωνίας (διάβαζε εργατών) στο κίνημά μας και θα τους ενθαρρύνει να ενωθούν μαζί μας».[20]

Συνεχίζουν να γράφουν για τη σημασία της ηγεσίας και της οργάνωσης. Φυσικά, δημοφιλή κανάλια όπως το Iran International δημοσιεύουν κάθε ανακοίνωση της Νεολαίας των Γειτονιών της Τεχεράνης, αλλά ποτέ δεν αναφέρουν την Επαναστατική Νεολαία του Σαναντάτζ!

 

Η επαναστατική σοσιαλιστική Αριστερά

Τρία βασικά περιοδικά της Σοσιαλιστικής Αριστεράς είναι το Ναγντ (Κριτική)[21], το Ναγντ-ε Εγτεσάντ-ε Σιασί (Κριτική της Πολιτικής Οικονομίας)[22], ή εν συντομία ΝΕΣ, και το Μαντζανίγ [Καταπέλτης][23] (Slinger Collective στα αγγλικά)[24]. Δύο δημοφιλή αριστερά ειδησεογραφικά κανάλια είναι το Αχμπάρ Ρουζ [Καθημερινές Ειδήσεις][25] και το Ράντιο Ζαμανέχ [Ράδιο Χρόνος][26] (όχι σαφώς σοσιαλιστικό). Οι σοσιαλιστικές ομάδες που δραστηριοποιούνται στο Telegram και το Instagram είναι οι Σαρχάτ [Επικεφαλίδα][27], Alternative[28], BlackFishVoice[29] και Collective 98[30]. Η Σαρχάτ έχει τον μεγαλύτερο αριθμό συνδρομητών με πάνω από 95.000 στο Instagram και πάνω από 11.000 στο Telegram[31], αλλά είναι μικρή σε σύγκριση με την παρουσία το Iran International σε αυτές τις πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης.

Δεν υπάρχει καμία σοσιαλιστική οργάνωση στο Ιράν, αλλά πολλοί εργαζόμενοι και φοιτητές έχουν επηρεαστεί από τις σοσιαλιστικές ιδέες την τελευταία δεκαετία. Δραστηριοποιούνται στα πανεπιστήμια και στους χώρους εργασίας και έχουν παίξει σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη ριζοσπαστικής συνείδησης μεταξύ ορισμένων στρωμάτων. Όταν ξεκίνησαν οι διαδηλώσεις στις 16 Σεπτεμβρίου, πολλά από αυτά τα άτομα βρίσκονταν στη φυλακή. Κατά τη διάρκεια των τελευταίων έξι εβδομάδων και ιδιαίτερα τις πρώτες ημέρες των διαδηλώσεων, η κυβέρνηση κατέβαλε συστηματική προσπάθεια να στοχοποιήσει τέτοιους ακτιβιστές και να τους συλλάβει στα σπίτια τους πριν προλάβουν να διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη των γεγονότων. Πολλοί βρίσκονταν στην [φυλακή] Εβίν όταν ξέσπασε η φωτιά[32], πυροβολήθηκαν από τους φρουρούς και τώρα βρίσκονται σε κρίσιμη κατάσταση.

Η σοσιαλιστική Αριστερά άργησε να αντιδράσει. Αρχικά απλά ένιωθε δέος για το κίνημα και απλά το εξυμνούσε με θεωρητική ορολογία. Το πρώτο άρθρο που είχε το θάρρος να σπάσει τη σιωπή εμφανίστηκε στο Ναγντ στις 23 Σεπτεμβρίου[33]. Οι συγγραφείς, ενώ τονίζουν τον εκρηκτικό και χειραφετητικό χαρακτήρα του συνθήματος «Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία», υποστηρίζουν ότι αυτό δεν αποκαλύπτει απαραίτητα «τον ταξικό χαρακτήρα της δικτατορίας. Αμφισβητεί τη δικτατορία αλλά όχι τη δικτατορία του κεφαλαίου». Αν, ωστόσο, το σύνθημα αυτό δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα...,

«Οι υποστηρικτές της σοσιαλιστικής επανάστασης κατανοήσουν τη βαθιά σύνδεση μεταξύ της δημοκρατικής και της σοσιαλιστικής πτυχής αυτής της επανάστασης... Αν η κατανόηση της δημοκρατίας δεν παραμείνει περιορισμένη στην ευρωπαϊκή κοινοβουλευτική δημοκρατία, αλλά την υπερβαίνει για να συμπεριλάβει μορφές άμεσης ριζοσπαστικής δημοκρατίας τόσο στην πολιτική όσο και στην οικονομική αρένα, τότε μπορεί να τους δοθεί η δυνατότητα να διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο μέσα από το κίνημα για το ριζοσπαστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας».

Οι συγγραφείς δείχνουν ότι οι οργανωτικές και ηγετικές ικανότητες των κουρδικών κομμάτων ήταν αυτές που τους επέτρεψαν να συσπειρώσουν γρήγορα το λαό και να καλέσουν σε γενική απεργία. Η ίδια επισήμανση γίνεται σε άρθρο του Μαντζανίγ στις 26 Σεπτεμβρίου[34]. Υπογραμμίζει τη σημασία των υπαρχουσών υποδομών αντίστασης και της ηγετικής ικανότητας των κουρδικών ομάδων για την ενοποίηση διαφορετικών στρωμάτων της κοινωνίας και την αντίσταση στην κυβερνητική καταστολή. Την επόμενη μέρα, στις 27 Σεπτεμβρίου, ένα άρθρο στο ΝΕΣ προειδοποιούσε:

«Το να καλούμε για την τελική μάχη όταν δεν έχουμε προετοιμάσει τις απαιτήσεις της είναι ένα λάθος με επικίνδυνες συνέπειες... Η αποφασιστική ημέρα δεν κατεβαίνει από τον ουρανό, αλλά είναι μια ευκαιρία που προκύπτει πάνω στα θεμέλια που έχουν τεθεί σε όλους τους προηγούμενους αγώνες»[35].

Αυτά τα άρθρα άνοιξαν το χώρο για μια πιο κριτική ματιά στις διαδηλώσεις, αλλά βρήκαν πολύ μικρό κοινό εκείνη τη στιγμή. Το επόμενο κύμα άρθρων συγκεκριμενοποίησε την έννοια της ηγεσίας και προσπάθησε να προτείνει απτά επόμενα βήματα. Στις 4 Οκτωβρίου, ο Νάσερ Πίσρο διατύπωσε μια σοσιαλιστική προοπτική για την ηγεσία:

«Η ηγεσία είναι η εκ των κάτω προς τα πάνω, συλλογική και δημοκρατική ικανότητα ενός κινήματος για συντονισμένη και ενωμένη δράση προς έναν συγκεκριμένο στόχο ... σοσιαλιστική ηγεσία σημαίνει προσπάθεια προώθησης ενός κινήματος προς τη χειραφέτηση μέσω συνειδητής και στοχευμένης δράσης».[36]

Σε ένα άρθρο που είχε μεγάλη επιρροή και δημοσιεύτηκε στις 6 Οκτωβρίου, η Φαρανγκίς Μπαχτιαρί, γνωστή συγγραφέας λόγω του έργου της για τις συνθήκες της ιρανικής εργατικής τάξης, επιτέθηκε ευθέως στα φιλελεύθερα μέσα ενημέρωσης και την παλιά Αριστερά (που ισχυρίζεται ότι ηγείται από έξω), και υποστήριξε την κεντρικότητα του αγώνα για την απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων ως άμεσο στόχο για το κίνημα:

«Οι ιδεολογίες της “επανάστασης χωρίς ηγεσία” και της “γρήγορης ανατροπής”, αρνούμενες την ανάγκη οργάνωσης και ηγεσίας, μπορούν μόνο να γεννήσουν σύγχρονους δικτάτορες. Σε αυτές τις συνθήκες, οι μόνοι που μπορούν να καλύψουν το κενό της ηγεσίας είναι οι ακτιβιστές που τις τελευταίες δύο δεκαετίες, παρά τις απειλές, τις φυλακίσεις και τα βασανιστήρια, παρέμειναν στο πλευρό του λαού και τον βοήθησαν να οικοδομήσει τους δικούς του ανεξάρτητους θεσμούς, όπως συνδικάτα και επαγγελματικές ενώσεις. Ο κόσμος τους γνώρισε τα τελευταία είκοσι χρόνια, τους εμπιστεύεται και θα ακούσει μόνο αυτούς. Οι περισσότεροι από αυτούς τους ακτιβιστές βρίσκονται τώρα στη φυλακή»[37].

Μια εβδομάδα αργότερα, στις 14 Οκτωβρίου, μια ανακοίνωση Ιρανών εξόριστων ακτιβιστών και πρώην πολιτικών κρατουμένων δημοσιεύτηκε στο Ναγντ[38] (αγγλικές μεταφράσεις εμφανίστηκαν στις Verso και Tempest[39]), με την οποία ζητούσαν την ελευθερία των πολιτικών κρατουμένων. Την επόμενη ημέρα, στις 15 Οκτωβρίου, η φυλακή Εβίν πυρπολήθηκε με τους φρουρούς να πυροβολούν τους κρατούμενους. Η πραγματική έκταση των θυμάτων παραμένει άγνωστη, αλλά γνωρίζουμε ότι ορισμένοι από τους σημαντικότερους πολιτικούς ακτιβιστές βρίσκονται σε κρίσιμη κατάσταση και ενδέχεται να μην επιζήσουν.

Τις τελευταίες εβδομάδες έχουν εμφανιστεί περισσότερα άρθρα που ασκούν κριτική στη φιλελεύθερη αντιπολίτευση, δίνουν έμφαση στην οργάνωση και εμβαθύνουν στην έννοια της ελευθερίας πέρα από τα όρια της δυτικής δημοκρατίας. Είναι δύσκολο να εκτιμηθεί η επιρροή αυτών των άρθρων, αλλά εμφανίζονται στα κανάλια Telegram και σίγουρα διαβάζονται από τα πιο συνειδητοποιημένα στρώματα των εργατών και των φοιτητών.

 

Η οργανωμένη εργατική τάξη

Όπως περιγράφει λεπτομερώς η Μπαχτιαρί[40], η συντριπτική πλειονότητα των Ιρανών εργαζομένων είναι άτυποι ή περιθωριοποιημένοι εργαζόμενοι με ελάχιστα νόμιμα δικαιώματα, μισθούς φτώχειας, χωρίς ασφάλιση, προσωρινές συμβάσεις (αν έχουν καθόλου συμβάσεις) και άθλιες συνθήκες διαβίωσης. Πολλοί εργάζονται για μεγάλους εμπόρους είτε παράγοντας αγαθά στο σπίτι είτε πουλώντας τα στους δρόμους. Άλλοι εργάζονται σε μικρά εργαστήρια παραγωγής πέντε ή δέκα ατόμων υπό έναν προϊστάμενο που είτε έχει τη δική του επιχείρηση είτε είναι συνδεδεμένος με μια μεγαλύτερη επιχείρηση. Ζουν στο περιθώριο και πολλοί είναι κάτοικοι παραγκουπόλεων. Μια βασική διαφορά μεταξύ των συνεχιζόμενων διαδηλώσεων και εκείνων του Ματωμένου Αμπάν ήταν τα χαμηλότερα επίπεδα συμμετοχής αυτών των εργαζομένων, ιδίως εκείνων που εργάζονται σε μικρές βιοτεχνικές μονάδες. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο η κυβερνητική καταστολή ήταν πιο σοβαρή κατά τη διάρκεια του Αμπάν με 1.500 νεκρούς σε λίγο περισσότερο από μια εβδομάδα.

Οι πρόσφατοι αγώνες των πιο οργανωμένων τμημάτων της ιρανικής εργατικής τάξης καταγράφονται στα αγγλικά στο άρθρο, των Nasrin και Sam Salour, «Η δύναμη των συμβουλίων στο ιρανικό εργατικό κίνημα»[41]. Πρόκειται για εργαζόμενους με πιο σταθερές συμβάσεις, σχετικά υψηλότερους μισθούς και κάποιο βαθμό νομικής προστασίας. Οι οδηγοί λεωφορείων της Τεχεράνης, οι εργάτες ζαχαροκάλαμου Χαφτ-Ταπέχ, οι συμβασιούχοι εργάτες πετρελαίου και φυσικού αερίου και οι εκπαιδευτικοί[42] είναι μεταξύ των πιο οργανωμένων, ο καθένας με τα δικά του κανάλια telegram με πάνω από 3.200, 3.000, 2.200 και 28.000 συνδρομητές αντίστοιχα. Αυτοί οι εργαζόμενοι ήταν πολύ διστακτικοί στο να συμμετάσχουν στις διαδηλώσεις. Σποραδικές απεργίες αλληλεγγύης έχουν οργανωθεί μεταξύ άλλων από συμβασιούχους εργάτες πετρελαίου[43], εργάτες ζαχαροκάλαμου[44] και οδηγούς φορτηγών καυσίμων[45], αλλά καμία δεν έχει διαρκέσει περισσότερο από μία ή δύο ημέρες. Οι συμβασιούχοι εργάτες πετρελαίου αντιμετώπισαν μια σκληρή καταστολή με εκατοντάδες συλλήψεις[46], οι οποίοι είχαν ελάχιστη υποστήριξη από το ευρύτερο κίνημα.

Οι εκπαιδευτικοί ήταν πολύ ενεργοί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, καταδικάζοντας τις ενέργειες της κυβέρνησης, ιδίως τη συνεχιζόμενη επίθεση κατά των μαθητών. Ενώ υποστηρίζουν τη διαμαρτυρία, η βιαιότητα του καθεστώτος τους ώθησε να υιοθετήσουν έναν πιο ριζοσπαστικό τόνο, έχουν αποφύγει τη γλώσσα της «ανατροπής» στις δηλώσεις τους. Στις 19 Οκτωβρίου, ως απάντηση στη δολοφονία της Άσρα Παναχί[47], ανακοίνωσαν (στα αγγλικά) την πρώτη τους οργανωμένη δράση που ήταν μια διήμερη πανελλαδική απεργία:

«Πραγματοποιώντας αυτές τις καθιστικές διαμαρτυρίες, η CCITTA (συνδικαλιστική οργάνωση των εκπαιδευτικών) δηλώνει για άλλη μια φορά την αλληλεγγύη της στο λαό. Δηλώνει επίσης στην κυβέρνηση ότι τα βασικά αιτήματα των εκπαιδευτικών είναι η αναγνώριση του δικαιώματος του λαού στη διαμαρτυρία και η άνευ όρων απελευθέρωση όλων των συλληφθέντων σπουδαστών».[48]

Το κάλεσμα εισακούστηκε κυρίως από τους εκπαιδευτικούς στο Κουρδιστάν, πολλοί από τους οποίους απειλούνται έκτοτε με περικοπές μισθών.

Οι οδηγοί λεωφορείων της Τεχεράνης και οι εργάτες ζαχαροκάλαμου Χαφτ-Ταπέχ έχουν υποστηρίξει τις διαδηλώσεις[49], αλλά τα κανάλια τους στο Telegram και το Instagram ασχολούνται κυρίως με τους πολιτικούς κρατούμενους, σε μερικούς από τους οποίους επιβλήθηκαν βαριές ποινές την περασμένη εβδομάδα[50]. Το Telegram του συνδικάτου των οδηγών λεωφορείων της Τεχεράνης είναι γεμάτο με φωτογραφίες φυλακισμένων ακτιβιστών εργαζομένων και η μόνη σημαντική ανακοίνωσή τους (στα αγγλικά) ήταν για να καταδικάσουν τη δίωξη των απεργών εργατών πετρελαίου:

«Η εργατική τάξη ισχυροποιείται από την ενότητα, την οργάνωση και την ανεξαρτησία, και χωρίς αυτά, δεν είναι παρά ένα θύμα στα χέρια των κυρίαρχων τάξεων. Το ιρανικό κράτος το γνωρίζει αυτό και γι’ αυτό χρησιμοποιεί όλες τις καταπιεστικές του δυνάμεις για να αποτρέψει τη δημιουργία ανεξάρτητων εργατικών οργανώσεων, εξασφαλίζοντας ότι οι εργαζόμενοι στερούνται εργασιακής ασφάλειας, κοινωνικοοικονομικών διευκολύνσεων και της δυνατότητας οργάνωσης. Ορισμένες από τις ανεξάρτητες οργανώσεις εργαζομένων, όπως το Συνδικάτο Βαχέντ, αντιμετωπίζουν μονίμως συλλήψεις και απειλές προς τα μέλη τους τα τελευταία χρόνια, ενώ διαμαρτύρονται κατά των ιδιωτικοποιήσεων και της εξάπλωσης της εργολαβίας και των συμβάσεων προσωρινής απασχόλησης. Στην εταιρεία λεωφορείων Βαχέντ, οι νέοι οδηγοί λεωφορείων προσλαμβάνονται όλο και περισσότερο από εργολαβικές εταιρείες και δεν έχουν ούτε καν την ελάχιστη εργασιακή ασφάλεια. Η Εταιρεία Βαχέντ είτε έχει συνταξιοδοτήσει τους παλαιότερους οδηγούς είτε τους έχει στείλει σε άλλους τομείς, όπως οι τερματικοί σταθμοί, για να τους αποτρέψει από τυχόν κινητοποιήσεις».[51]

Αυτή η έμφαση στους ανεξάρτητους θεσμούς της εργατικής τάξης είναι σαφής σε δύο πολύ ενδιαφέρουσες πρόσφατες ανακοινώσεις των εργατών ζαχαροκάλαμου Χαφτ-Ταπέχ. Η πρώτη, που δημοσιεύτηκε στις 3 Οκτωβρίου, έχει τίτλο «Μια σελίδα από την εργατική ιστορία του Ιράν» και εξηγεί πώς δημιούργησαν ένα ανεξάρτητο συνδικάτο το 2008 παρά τις απειλές απόλυσης. Ωστόσο, η ανακοίνωση υποστηρίζει ότι:

«Οι εχθροί της εργατικής τάξης, με τη σύλληψη, τη φυλάκιση και την απόλυση των εκλεγμένων αντιπροσώπων μας κατάφεραν να σταματήσουν την ανάπτυξη και την επέκταση του συνδικάτου και να εμποδίσουν τη συγκρότηση γενικής συνέλευσης»[52].

Αφού εξηγούν ότι η αδυναμία σχηματισμού ανεξάρτητων θεσμών της εργατικής τάξης υπήρξε αδυναμία του ιρανικού εργατικού κινήματος, συνεχίζουν υποστηρίζοντας ότι:

«Σε μια τέτοια κατάσταση, όπου τα παιδιά μας και ο καταπιεσμένος λαός βρίσκονται στους δρόμους, όπου τα σχολεία, τα πανεπιστήμια και οι δρόμοι έχουν μετατραπεί σε προπύργια του αγώνα, όπου γινόμαστε μάρτυρες απεργιών από εκπαιδευτικούς και εργαζόμενους σε διάφορους τομείς, υπάρχει μια ανανεωμένη ελπίδα για τους εργαζόμενους να δημιουργήσουν τις δικές τους ανεξάρτητες οργανώσεις. Γιατί χωρίς να έχουμε οργάνωση, οι εργαζόμενοι δεν μπορούμε να αντισταθούμε στις επιθέσεις των ταξικών μας εχθρών».

Ενώ η νεολαία στους δρόμους καλεί τους εργαζόμενους να ενωθούν μαζί τους για να ανατρέψουν το καθεστώς, οι εργαζόμενοι βλέπουν τις διαδηλώσεις ως μια ευκαιρία να οργανωθούν. Αυτό γίνεται πιο σαφές στη δεύτερη ανακοίνωσή τους με τίτλο «Η πρόοδός μας εξαρτάται από την οργάνωση»:

«Οποιαδήποτε θεμελιώδης αλλαγή στην τρέχουσα κατάσταση απαιτεί μια πιο οργανωμένη μορφή κινητοποίησης... Οι εργαζόμενοι χρειάζονται σταθερές και μόνιμες οργανώσεις στους χώρους εργασίας, ώστε να μπορούν να επιτύχουν τα αιτήματά τους. Τα αιτήματα των εργαζομένων είναι τα αιτήματα της πλειοψηφίας του λαού ... μπορούμε να νικήσουμε μόνο αν οργανωθούμε!»[53]

Από αυτές τις ανακοινώσεις και τις συζητήσεις με τους εργαζόμενους μπορεί κανείς να διαπιστώσει ότι υπάρχει μια απόσταση μεταξύ αυτών και των συνεχιζόμενων διαδηλώσεων στους δρόμους. Ενώ οι φοιτητές αγωνίζονται για τον τερματισμό του διαχωρισμού των φύλων στα κυλικεία τους, οι γονείς τους αγωνίζονται να βάλουν φαγητό στο τραπέζι. Από την άλλη πλευρά, η νεολαία στους δρόμους δεν έχει καμία υπομονή για τα συνδικάτα των εργαζομένων και τις μεθόδους οργάνωσής τους. Ωστόσο, οι επαναστατικές δυνατότητες του κινήματος εξαρτώνται από την ικανότητά του να ενώσει τον αγώνα για ελευθερία με τον αγώνα για ψωμί.

 

Μετάφραση: elaliberta.gr

Fred, “When Iran is free. Ideological struggles within the ‘Woman, Life, Freedom’ movement”, Tempest, 16 Νοεμβρίου 2022, https://www.tempestmag.org/2022/11/when-iran-is-free/.

 

 

Σημειώσεις

[1] “2019–2020 Iranian protests”, Wikipediahttps://en.wikipedia.org/wiki/2019%E2%80%932020_Iranian_protests#December_2019.

[2] Sam Salour, “Iran’s Bloody November”, Tempest, 14 Ιουλίου 2021, https://www.tempestmag.org/2021/07/irans-bloody-november/.

[3] “2017–2021 Iranian protests”, Wikipedia, https://en.wikipedia.org/wiki/2017%E2%80%932021_Iranian_protests.

[4] Max Blumenthal, “Iran’s anti-morality police protests: a different view from the ground”, The Greyzone, 9 Οκτωβρίου 2022, https://thegrayzone.com/2022/10/09/irans-protests-view-ground/.

[5] “DSA IC stands in solidarity with the Iranian people in their struggle for justice”, DSA International Committee, 14 Οκτωβρίου 2022, https://international.dsausa.org/statements/solidarity-iranian-people-protests/.

[6] Behnam Amini, “Iran: A History of Violence and a Revolution in the Making”, Midnight Sun, 20 Οκτωβρίου 2022, https://www.midnightsunmag.ca/iran-a-history-of-violence-and-a-revolution-in-the-making/?fbclid=IwAR0B8ofynMYZg07sj4wYiPS-wjGgNJmJ1N798nIZaIm4dI-bMcjYQa6_Kjw.

[7] “The Iranian protests with Slingers Collective”, Slinger Collective, 10 Οκτωβρίου 2022, http://slingerscollective.net/the-iranian-protests-with-slingers-collective/.

[8] “Iran International TV Most Popular News Channel In Iran, Poll Shows”, Iran International, 4 Απριλίου 2021, https://old.iranintl.com/en/iran/iran-international-tv-most-popular-news-channel-iran-poll-shows.

[9] ایران اینترنشنال Iran International, https://t.me/IranintlTV.

[10] ایران اینترنشنال , https://www.instagram.com/iranintltv/.

[11] ، 20 Οκτωβρίου 2022 ،یحیی مرادی، «خیزش پیوسته و نقد مداوم»، نقد

https://naghd.com/2022/10/20/%D8%AE%DB%8C%D8%B2%D8%B4-%D9%BE%DB%8C%D9%88%D8%B3%D8%AA%D9%87-%D9%88-%D9%86%D9%82%D8%AF-%D9%85%D8%AF%D8%A7%D9%88%D9%85/.

[12] “Reza Pahlavi, Crown Prince of Iran”, Wikipediahttps://en.wikipedia.org/wiki/Reza_Pahlavi,_Crown_Prince_of_Iran.

[13] “Hamed Esmaeilion”, Wikipedia, https://en.wikipedia.org/wiki/Hamed_Esmaeilion.

[14] ,YouTubeنسخه کامل سخنرانی ”قدرت مردم متحد“ با زیرنویس انگلیسی»

https://www.youtube.com/watch?v=dQVKggmpbDk. Στιγμιότυπα εδώ: “Exiled Prince Says Iran’s Protests Will Change The World”, Iran International, 20 Οκτωβρίου 2022, https://www.iranintl.com/en/202210203227.

[15] الهام رجایی، توران منصوری، «فعالیت های خیریه مساجد در پیوند با نهضت امام خمینی» ، امام خمینی ، 1936/5/29

 http://www.imam-khomeini.ir/fa/n121735/%D9%81%D8%B9%D8%A7%D9%84%DB%8C%D8%AA_%D9%87%D8%A7%DB%8C_%

[16] «توافق دولت و مجلس برای افزایش حقوق‌ کارمندان و بازنشستگان به اندازه ۴۰۰ گرم مرغ در روز»،

رادیو زمانه ، Μεχρ 25, 1401, https://www.radiozamaneh.com/736212/.

[17] javanane_teh / جمعی از جوانان محلات تهران, https://www.instagram.com/javanane_teh/.

[18] جمعی از جوانان محلات تهران, .https://twitter.com/javanane_t.

[19] javanane_teh, «پاسخ به برخی از پرسش های پرتکرار شما» , https://www.instagram.com/p/Cj0bVY7ooDb/.

[20] «جوانان انقلابی محلات شهر سنندج: پیش به سوی شوراهای محل کار و زیست»

.https://www.akhbar-rooz.com/175051/1401/07/28/ , 28 Μεχρ 1401, اخبار روز

[21] نقد , https://naghd.com/.

[22] نقد اقتصاد سیاسی , https://pecritique.com/.

[23] منجنیق , http://manjanigh.de/.

[24] Slinger Collective, http://slingerscollective.net/.

[25] اخبار روز, https://www.akhbar-rooz.com/%D8%AF%D8%B1-%D8%A8%D8%A7%D8%B1%D9%87-%D9%85%D8%A7/.

[26] رادیو زمانه, https://www.radiozamaneh.com/about.

[27] sarkhatism / سرخط, https://www.instagram.com/sarkhatism/.

[28] Alternative. Socialist Literature / آلترناتیو , https://t.me/SocialistL.

[29] Blackfishvoice (BFV), https://t.me/BlackFishVoice1. [Στ.Μ.:] Το όνομα προέρχεται από το παιδικό παραμύθι, Το Μικρό Μαύρο Ψάρι [Μαχί-γιε Σιγιάχ-ε Κουτσουλού], που έγραψε το 1967 ο Σαμέντ Μπεχρανγκί. Αφηγείται την ιστορία ενός μικρού ψαριού το οποίο αποφασίζει να ταξιδέψει πέρα από την ασφάλεια του ρυακιού του για να γνωρίσει τον κόσμο. Το βιβλίο θεωρήθηκε πολιτική αλληγορία και απαγορεύτηκε από το καθεστώς του σάχη. Ο Σαμέντ Μπεχρανγκί ήταν Ιρανός (αζερικής καταγωγής) αριστερός αγωνιστής, εκπαιδευτικός, διηγηματογράφος, μεταφραστής και λαογράφος. Πνίγηκε στον ποταμό Αράς το 1968 και ο θάνατός του θεωρήθηκε δολοφονία από το καθεστώς. Ήταν ιδιαιτέρως αγαπητός στους αντάρτες Φεντ’ίν του Λαού. Βλ: “The Little Black Fish”, Wikipedia, https://en.wikipedia.org/wiki/The_Little_Black_Fish. “Samad Behrangi”, Wikipedia, https://en.wikipedia.org/wiki/Samad_Behrangi.

[30] کلکتیو ۹۸, https://t.me/Collective98.

[31] سرخط, https://t.me/SarKhatism.

[32] “Evin Prison fire”, Wikipedia, https://en.wikipedia.org/wiki/Evin_Prison_fire.

[33] «زن، زندگی، آزادی: دستاوردها و چشم‌اندازها»

23 Σεπτεμβρίου 2022 نقد, 23

https://naghd.com/2022/09/23/%D8%B2%D9%86%D8%8C-%D8%B2%D9%86%D8%AF%DA%AF%DB%8C%D8%8C-%D8%A2%D8%B2%D8%A7%D8%AF%DB%8C/.

[34] http://manjanigh.com/?p=4770 , «چند نکته‌ی حیاتی در مورد قیام ژینا», منجنیق

[35] نسیم ساداتی، «در میانه‌ی دوره‌ی سرنوشت‌ساز»، نقد اقتصاد سیاسی، 27/09/2022

https://pecritique.com/2022/09/27/%D8%AF%D8%B1-%D9%85%DB%8C%D8%A7%D9%86%D9%87%DB%8C-%D8%AF%D9%88%D8%B1%D9%87%DB%8C-%D8%B3%D8%B1%D9%86%D9%88%D8%B4%D8%AA%D8%B3%D8%A7%D8%B2-%D9%86%D8%B3%DB%8C%D9%85-%D8%B3/.

[36] 4,10,2022 ، ناصر پیشرو، «جنبش انقلابی ژینا/مهسا، نقد

https://naghd.com/2022/10/04/%D8%AC%D9%86%D8%A8%D8%B4-%D8%A7%D9%86%D9%82%D9%84%D8%A7%D8%A8%DB%8C-%DA%98%DB%8C%D9%86%D8%A7-%D9%85%D9%87%D8%B3%D8%A7/.

[37] ,فرنگیس بختیاری، «آزادی زندانیان سیاسی»، نقد ,6, 10, 2022

https://naghd.com/2022/10/06/%D8%A2%D8%B2%D8%A7%D8%AF%DB%8C-%D8%B2%D9%86%D8%AF%D8%A7%D9%86%DB%8C%D8%A7%D9%86-%D8%B3%DB%8C%D8%A7%D8%B3%DB%8C/.

[38] 14,10,2022 ، برای آن‌که جنبش ‘‘زن، زندگی، آزادی’’نمیرد، نقد»

https://naghd.com/2022/10/14/%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D8%A2%D9%86%DA%A9%D9%87-%D8%AC%D9%86%D8%A8%D8%B4-%D8%B2%D9%86%D8%8C-%D8%B2%D9%86%D8%AF%DA%AF%DB%8C%D8%8C-%D8%A2%D8%B2%D8%A7%D8%AF%DB%8C-%D9%86%D9%85/.

[39] “So That The ‘Woman, Life, Freedom’ Movement Does Not Die!: a call for solidarity with the political prisoners of the Iranian regime”, Verso, 14 Οκτωβρίου 2022, https://www.versobooks.com/blogs/5459-so-that-the-woman-life-freedom-movement-does-not-die-a-call-for-solidarity-with-the-political-prisoners-of-the-iranian-regime. Tempest, 15 Οκτωβρίου 2022, https://www.tempestmag.org/2022/10/so-that-the-woman-life-freedom-movement-does-not-die/.

[40] Farangis Bakhtiari, “The Aban Human, Part 1: A Marginalized Worker”, Cosmonaut, 29 Ιανουαρίου 2022, https://cosmonautmag.com/2022/01/the-aban-human-part-1-a-marginalized-worker/.

[41] Nasrin and Sam Salour, “Council power in the Iranian labor movement”, Tempest, 19 Νοεμβρίου 2020, https://www.tempestmag.org/2020/11/council-power-in-the-iranian-labor-movement/.

[42] Οδηγοί λεωφορείων: «سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه !»، Telegram، https://t.me/vahedsyndica.

Εργάτες του Χαφτ-Ταπέχ: «سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه »، Telegram، https://t.me/syndica_7tape.

Εργάτες πετρελαίου και φυσικού αερίου: «شورای سازماندهی اعتراضات کارگران پیمانی نفت»، Telegram، https://t.me/shoranaft.

Εκπαιδευτικοί: «کانال شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران»، Telegram، https://t.me/kashowra.

[43] «شورای سازماندهی اعتراضات کارگران پیمانی نفت»، Telegram، https://t.me/shoranaft/535.

[44] 19 Νοεμβρίου 2022 ، آغاز اعتصاب کارگران نیشکر هفت‌تپه» ، رادیو زمانه»

https://www.radiozamaneh.com/736415/.

[45] «شورای سازماندهی اعتراضات کارگران پیمانی نفت»، Telegram، https://t.me/shoranaft/555.

[46] «شورای سازماندهی اعتراضات کارگران پیمانی نفت»، Telegram، https://t.me/shoranaft/550.

[47] “Iranian schoolgirl ‘beaten to death for refusing to sing’ pro-regime anthem”, The Guardian, 18 Οκτωβρίου 2022, https://www.theguardian.com/global-development/2022/oct/18/iranian-schoolgirl-beaten-to-death-for-refusing-to-sing-pro-regime-anthem?fbclid=IwAR3geJruKZVjR5iqXMaTz4cKnF2oQexqMXhNL0DfWOEOCmh8Mfb9kWnLve8.

[48] “The Coordinating Council of Iranian Teachers’ Trade Associations (CCITTA) Calls for strike in protest against the murder and arrest of students in Iran”, هماهنگی , https://hamahangi.org/the-coordinating-council-of-iranian-teachers-trade-associations-ccitta-call-for-strike-in-in-protest-against-the-murder-and-arrest-of-students-in-iran/.

[49] “Solidarity statement from Haft Tappeh Sugarcane Workers Union for students”, Slingers Collective, 4 Οκτωβρίου 2022, http://slingerscollective.net/solidarity-statement-from-haft-tappeh-sugarcane-workers-union-for-students/.

[50] «سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه»، Telegram، https://t.me/SarKhatism/25168.

[51] “Syndicate of workers of ‘Tehran and Suburbs Bus Company’ on the arrests of oil workers”, Slingers Collective, 19 Οκτωβρίου 2022, http://slingerscollective.net/syndicate-of-workers-of-tehran-and-suburbs-bus-company-on-the-arrests-of-oil-workers/.

[52] «سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه»، Telegram، https://t.me/syndica_7tape/5371.

[53] «سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه»، Telegram، https://t.me/syndica_7tape/5378.

 

 

 

 

 

 

 

Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 20 Νοεμβρίου 2022 16:16

Προσθήκη σχολίου

Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο.