Σύριοι, κρατώντας σημαίες της Παλαιστίνης και της συριακής επανάστασης, διαδηλώνουν στην πόλη Άτμε που ελέγχεται από τους αντάρτες, ενάντια στη σφαγή των Παλαιστινίων στη Γάζα. [Φωτογραφία: Omar Haj Kadour/AFP/Getty Images]
Joseph Daher
Ποια είναι η λύση για την Παλαιστίνη;
Υποστηρίζουμε ως λύση του παλαιστινιακού ζητήματος και του εβραϊκού ζητήματος πρώτα και κύρια: 1) τη διάλυση του αποικιοκρατικού, απαρτχάιντ και κατοχικού κράτους του Ισραήλ, το οποίο έχει φέρει μόνο δυστυχία στον παλαιστινιακό πληθυσμό και δεν επέτρεψε ποτέ την ασφάλεια για τον εβραϊκό πληθυσμό του Ισραήλ και αλλού, όπως λέει η ψευδής προπαγάνδα του, το αντίθετο μάλιστα, και 2) την εγκαθίδρυση ενός δημοκρατικού, κοινωνικού και κοσμικού κράτους στην ιστορική Παλαιστίνη του 1948 για όλους (Ισραηλινούς και Παλαιστίνιους) χωρίς καμία μορφή διάκρισης και στο οποίο κάθε Παλαιστίνιος, είτε εσωτερικός πρόσφυγας είτε πρόσφυγας σε ξένες χώρες, θα έχει το δικαίωμα να επιστρέψει στην αρχική του γη και πατρίδα από την οποία εκτοπίστηκε με τη βία το 1948, το 1967 και μετά.
Ταυτόχρονα, η απελευθέρωση της Παλαιστίνης πρέπει να είναι και μια ανοικοδόμηση της Παλαιστίνης. Απαιτεί μια αγροτική επανάσταση, η οποία θα επιτρέψει στους Παλαιστίνιους που το επιθυμούν να ανακτήσουν τη γη τους, χωρίς να προκαλέσει οπισθοδρόμηση της σημερινής γεωργίας και να οδηγήσει στη φτώχεια όσους την καλλιεργούν. Απαιτεί οικονομικό και ανθρώπινο σχεδιασμό, επιτρέποντας στους πρόσφυγες να απελευθερωθούν κοινωνικά χωρίς να εκδιώξουν εκατομμύρια Εβραίους. Και αυτό είναι μέρος των διαρθρωτικών αλλαγών που επέφερε η αποικιοκρατία. Γενικότερα, αυτό πρέπει επίσης να περιλαμβάνει ένα ολοκληρωμένο σχέδιο οικονομικής ανάπτυξης και ανασυγκρότησης που θα εγγυάται στους Παλαιστίνιους τα κοινωνικά και οικονομικά τους δικαιώματα. Οποιαδήποτε προσπάθεια να τα αγνοήσουμε θα ήταν όχι μόνο αντιδραστική, αλλά και καταδικασμένη σε αποτυχία.
Από διεθνιστική άποψη, κάθε προοδευτική λύση στο ζήτημα της Παλαιστίνης απαιτεί την αναγνώριση του δικαιώματος εθνικής αυτοδιάθεσης του παλαιστινιακού λαού, το δικαίωμα των προσφύγων να επανενταχθούν στην πατρίδα τους και να την εντάξουν σε ένα περιφερειακό σοσιαλιστικό ομοσπονδιακό πλαίσιο.
Ο Τρότσκι είπε ότι το εβραϊκό ζήτημα δεν θα επιλυθεί με τον σιωνισμό ή τη δημιουργία ενός εβραϊκού κράτους.
Το ζήτημα ενός διζωνικού κράτους στην Παλαιστίνη, δηλαδή η αναγνώριση των αυτόνομων δικαιωμάτων των Ισραηλινών Εβραίων ή η αναγνώριση των Ισραηλινών Εβραίων ως εθνική οντότητα, μπορεί να γίνει μόνο όταν όλοι οι σιωνιστικοί θεσμοί έχουν εξαφανιστεί.
Η υπεράσπιση, σήμερα, του δικαιώματος αυτοδιάθεσης των Ισραηλινών Εβραίων είναι είτε αντιδραστική είτε παράλογη: αντιδραστική, διότι ισοδυναμεί με αναγνώριση της νομιμότητας της σιωνιστικής αποικιοκρατίας∙ παράλογη στο βαθμό που μια τέτοια υπεράσπιση θα παρουσιαζόταν ως αίτημα, ενώ οι Εβραίοι είναι σε θέση όχι μόνο να επιτύχουν την αυτοδιάθεσή τους, αλλά και να αρνηθούν την αυτοδιάθεση των Παλαιστινίων.
Όπως δήλωναν μέλη του ακροαριστερού ισραηλινού κόμματος Matzpen στο Ισραήλ: «Δεν πρόκειται για το δικαίωμα αυτοδιάθεσης των Εβραίων-Ισραηλινών στο σημερινό πλαίσιο. Αυτό που συζητάμε εδώ είναι το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση στο πλαίσιο της σοσιαλιστικής επανάστασης...» Με άλλα λόγια, πρόκειται για το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση των Ισραηλινών Εβραίων όταν ο σιωνισμός ηττηθεί και το εβραϊκό κράτος καταστραφεί. Προσθέτουν όμως: «Το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση των Ισραηλινών Εβραίων δεν μπορεί να περιορίσει το δικαίωμα επιστροφής των Παλαιστινίων».
Αλλά μόνο μέσα από αυτή την περιφερειακή επαναστατική στρατηγική μπορούμε να οραματιστούμε αυτή τη λύση, η οποία περιλαμβάνει την εγκαθίδρυση ενός δημοκρατικού, σοσιαλιστικού και κοσμικού κράτους στην ιστορική Παλαιστίνη, με ίσα δικαιώματα για τον παλαιστινιακό και τον εβραϊκό λαό, στο πλαίσιο μιας σοσιαλιστικής ομοσπονδίας σε όλη την μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική.
Για την εφαρμογή αυτής της στρατηγικής, οι Παλαιστίνιοι πρέπει να δημιουργήσουν μια νέα πολιτική ηγεσία που θα είναι προσηλωμένη στην αυτοοργάνωση από τα κάτω εντός της ιστορικής Παλαιστίνης και της περιοχής. Δεν μπορούν να το κάνουν μόνοι τους, αλλά πρέπει να το κάνουν συνεργαζόμενοι με σοσιαλιστές από την Αίγυπτο μέχρι το Λίβανο, τη Συρία, το Ιράν, την Τουρκία, την Αλγερία και όλες τις άλλες χώρες.
Το πιο σημαντικό καθήκον για όσους βρίσκονται εκτός της περιοχής είναι να πείσουν την Αριστερά, τα συνδικάτα, τις προοδευτικές ομάδες και τα κινήματα να υποστηρίξουν την εκστρατεία μποϊκοτάζ, αποεπένδυσης και κυρώσεων (BDS) κατά του Ισραήλ. Η εκστρατεία BDS θέτει τα θεμελιώδη δικαιώματα του παλαιστινιακού λαού στο επίκεντρο των ανησυχιών του κινήματος αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη:
1. Τον τερματισμό της κατοχής και του εποικισμού όλων των αραβικών εδαφών και τη διάλυση του Τείχους.
2. Αναγνώριση των θεμελιωδών δικαιωμάτων των Αραβο-Παλαιστίνιων πολιτών του Ισραήλ για απόλυτη ισότητα.
3. Σεβασμό, διασφάλιση και υποστήριξη των δικαιωμάτων των Παλαιστινίων προσφύγων να επιστρέψουν στα σπίτια και τις περιουσίες τους, όπως ορίζει η απόφαση 194 του ΟΗΕ. Επιβάλλοντας αυτό στα θεσμικά όργανα και τις επιχειρήσεις των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, ιδιαίτερα των Ηνωμένων Πολιτειών, θα βοηθήσουμε να μπλοκαριστεί η υποστήριξή τους προς το Ισραήλ και άλλα δεσποτικά καθεστώτα και θα αποδυναμώσουμε την επιρροή τους στην περιοχή.
Η απελευθέρωση της Παλαιστίνης απαιτεί επομένως την απελευθέρωση όλων των ανθρώπων που ζουν κάτω από τους τυράννους της Δαμασκού, του Ριάντ, της Ντόχα, της Τεχεράνης, της Άγκυρας, του Αμπού Ντάμπι, του Καΐρου, του Αμμάν και όλων των άλλων. Όπως έγραψε ένας Σύριος επαναστάτης από τα κατεχόμενα από το Ισραήλ συριακά Υψίπεδα του Γκολάν το καλοκαίρι του 2014, «ελευθερία, ένα κοινό πεπρωμένο για τη Γάζα, το Γιαρμούκ και το Γκολάν». Αυτό το σύνθημα φέρει την ελπίδα ενός περιφερειακού επαναστατικού μετασχηματισμού, της μόνης ρεαλιστικής στρατηγικής για την απελευθέρωση.
Αυτό είναι ένα απόσπασμα από ένα μεγαλύτερο άρθρο.
Μετάφραση: elaliberta.gr
Joseph Daher, “What solution in Palestine?”, International Viewpoint, 16 Δεκεμβρίου 2023, https://internationalviewpoint.org/spip.php?article8351
