Εικόνα από βίντεο που έδωσαν στη δημοσιότητα οι Χούθι και δείχνει κατάληψη πλοίου που συνδέεται με το Ισραήλ στην Ερυθρά Θάλασσα στις 20 Νοεμβρίου 2023.
Mick Armstrong
Η υποκρισία για τους Χούθι
Οι ΗΠΑ και η Βρετανία διακηρύσσουν ότι οι συντονισμένες επιθέσεις που έχουν εξαπολύσει εναντίον στρατιωτικών θέσεων των Χούθι στην Υεμένη γίνονται για τον ευγενή σκοπό της υπεράσπισης του «διεθνούς δικαίου». Σε αυτό, βέβαια, έχουν στην Αυστραλία την ολόθερμη υποστήριξη της κυβέρνησης των Εργατικών του Αλμπάνες και της αντιπολίτευσης των Φιλελευθέρων του Πίτερ Ντάτον.
Ωστόσο, οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, και πάλι με την υποστήριξη της Αυστραλίας, είναι περισσότερο από πρόθυμες να αγνοήσουν το ίδιο διεθνές δίκαιο όταν πρόκειται για την Παλαιστίνη. Επιτρέπουν στο Ισραήλ να το παραβιάζει ατιμώρητα με την αδυσώπητη επέκταση των παράνομων οικισμών του στη Δυτική Όχθη, τις επανειλημμένες δολοφονίες Παλαιστινίων αμάχων από ένοπλες συμμορίες εποίκων και τις δολοφονικές επιθέσεις του σε νοσοκομεία, σχολεία, προσφυγικούς καταυλισμούς, τζαμιά και εκκλησίες κατά τη διάρκεια του γενοκτονικού πολέμου του στη Γάζα.
Αυτό το διπλό πρότυπο δεν είναι κάποια θλιβερή αβλεψία του Τζο Μπάιντεν και της παρέας του. Αντανακλά την πραγματικότητα ότι υπάρχει κάτι πολύ πιο ιερό για τις δυτικές καπιταλιστικές δυνάμεις από το διεθνές δίκαιο: το κέρδος και η στρατηγική κυριαρχία στη Μέση Ανατολή.
Οι ενέργειες των Χούθι σε ένδειξη αλληλεγγύης προς τους Παλαιστίνιους δεν είχαν ως αποτέλεσμα τον θάνατο δεκάδων χιλιάδων άοπλων αμάχων ή την καταστροφή των σπιτιών 2 εκατομμυρίων ανθρώπων. Ωστόσο, οι Χούθι έχουν διαταράξει την ομαλή διέλευση των πετρελαιοφόρων από τη διώρυγα του Σουέζ και την Ερυθρά Θάλασσα και κατά συνέπεια έχουν πλήξει τα κέρδη. Για τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, αυτό είναι ένα πολύ πιο τρομερό έγκλημα από την εθνοκάθαρση της Γάζας.
Για τους ίδιους λόγους της στρατηγικής ισχύος και της προστασίας των κερδών, οι ΗΠΑ εξοπλίζουν εδώ και καιρό το Ισραήλ μέχρι τα δόντια και υποστηρίζουν την καταλήστευση του παλαιστινιακού λαού. Οι ζωές των Παλαιστινίων δεν μετράνε όταν πρόκειται για την εξασφάλιση του ιμπεριαλιστικού ελέγχου της πλούσιας σε πετρέλαιο Μέσης Ανατολής.
Η ίδια η Υεμένη έχει υποφέρει εδώ και καιρό από την ιμπεριαλιστική επέμβαση. Δεν είναι περίεργο που σήμερα είναι η φτωχότερη χώρα στον αραβικό κόσμο.
Ο βρετανικός στρατός κατέλαβε το Άντεν στη νότια Υεμένη το 1839. Το λιμάνι του Άντεν ήταν ζωτικής σημασίας για τον έλεγχο από το βρετανικό ναυτικό της θαλάσσιας οδού προς την Ινδία – το κόσμημα στο στέμμα της αυτοκρατορίας.
Οι Βρετανοί αντιμετώπισαν επανειλημμένες φυλετικές εξεγέρσεις, τις οποίες συνέτριψαν ανελέητα – αρχικά με χερσαία στρατεύματα και στη συνέχεια, κατά τον εικοστό αιώνα, με καταστροφικές βομβαρδιστικές επιδρομές εναντίον ανυπεράσπιστων χωρικών. Ωστόσο, μέχρι τη δεκαετία του 1950 είχε αναδυθεί ένα ισχυρό κίνημα της εργατικής τάξης.
Τα συνδικάτα πραγματοποίησαν επανειλημμένα μαζικές απεργίες για τη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου και τελικά μια εξέγερση κατά της βρετανικής κυριαρχίας. Μέχρι τη δεκαετία του 1960 είχε ξεσπάσει ένας ανταρτοπόλεμος. Παρά την άγρια καταστολή, οι Βρετανοί δεν μπόρεσαν να συντρίψουν την εξέγερση. Στα τέλη του 1967, αναγκάστηκαν να εκκενώσουν τη Νότια Υεμένη.
Στο βορρά, που ήταν τότε ξεχωριστή χώρα, μια εθνικιστική εξέγερση ανέτρεψε την αντιδραστική μοναρχία και δημιούργησε την Αραβική Δημοκρατία της Υεμένης. Οι Βρετανοί, οι Ισραηλινοί και οι μοναρχίες της Σαουδικής Αραβίας και της Ιορδανίας εξόπλισαν και χρηματοδότησαν μια αντιδραστική ισλαμιστική εξέγερση κατά της δημοκρατικής κυβέρνησης, η οποία οδήγησε σε έναν καταστροφικό πόλεμο.
Τις επόμενες δεκαετίες ακολούθησε ο ένας πόλεμος μετά τον άλλον, ο οποίος επεκτάθηκε από τις μεταβαλλόμενες συμμαχίες των αντίπαλων τοπικών δυνάμεων και των καιροσκόπων ιμπεριαλιστών υποστηρικτών τους - των ΗΠΑ και της Ρωσίας, καθώς και διαφόρων περιφερειακών δυνάμεων, συμπεριλαμβανομένων των Σαουδαράβων και της Αιγύπτου.
Το 1978, ο Αλί Αμπντουλλάχ Σάλεχ έγινε πρόεδρος της Βόρειας Υεμένης∙ το 1990, η χώρα ενοποιήθηκε υπό τη δικτατορική διακυβέρνηση του Σάλεχ. Με την κατά καιρούς υποστήριξη της Δύσης, ο Σάλεχ διατήρησε το διεφθαρμένο καθεστώς του για 33 χρόνια μέσω καιροσκοπικών συμμαχιών, παίζοντας τη μία φυλετική ομάδα ή θρησκευτική αίρεση εναντίον της άλλης και χρησιμοποιώντας βάναυση καταστολή.
Στη συνέχεια, το 2011, εμπνευσμένη από τις εξεγέρσεις που σάρωσαν την περιοχή κατά τη διάρκεια της Αραβικής Άνοιξης, ξέσπασε μια μαζική εξέγερση εναντίον της εξουσίας του Σάλεχ. Μέρα με τη μέρα, εκατοντάδες χιλιάδες έβγαιναν στους δρόμους απαιτώντας την πτώση του καθεστώτος.
Η δημοκρατική εξέγερση που σάρωσε τη χώρα έδωσε ελπίδα για έναν καλύτερο κόσμο στους εργάτες, τους νέους και τους φτωχούς της Υεμένης. Αυτό την καθιστούσε απειλή όχι μόνο για τον Σάλεχ, αλλά και για την Ουάσινγκτον και το καθεστώς της Σαουδικής Αραβίας, που παρενέβη για να εξασφαλίσει την «περιφερειακή σταθερότητα».
Διέσπασαν τις δυνάμεις της αντιπολίτευσης, εξαγόρασαν διάφορους καιροσκόπους και έφεραν στην εξουσία τον αντιπρόεδρο του Σάλεχ, τον Αμπντραμπούχ Μανσούρ Χάντι. Το καθεστώς του Χάντι επέζησε για λίγα χρόνια πριν ανατραπεί από τις συνεχιζόμενες μάχες.
Οι Χούθι, οι οποίοι διεξάγουν εδώ και καιρό πόλεμο στον αγροτικό βορρά εναντίον του καθεστώτος Σάλεχ, αναδείχθηκαν σε σοβαρή δύναμη. Οι Χούθι είναι μια φυλετική ή βασισμένη σε φυλές ομάδα που ακολουθεί το μειονοτικό ρεύμα Ζαϊντί του σιιτικού Ισλάμ.
Ο πόλεμος των Χούθι με τον Σάλεχ δεν ήταν απλώς μια θρησκευτική υπόθεση∙ άλλωστε, ο ίδιος ο Σάλεχ προερχόταν από την κοινότητα των Ζαϊντί. Ήταν προϊόν μιας διαμάχης εντός της ελίτ του βορρά με αφορμή τοπικές δυσαρέσκειες.
Επίσης, οι Χούθι, δεν είναι, όπως συνήθως παρουσιάζονται στον δυτικό Τύπο, απλώς κάποια μαριονέτα του ιρανικού καθεστώτος. Αν και δέχονται με ιδιαίτερη ευχαρίστηση ιρανικά όπλα, λειτουργούν κυρίως με βάση τα δικά τους τοπικά συμφέροντα.
Αλλά οι Χούθι δεν είναι ούτε κάποια δημοκρατική απελευθερωτική δύναμη. Επιβάλλουν σκληρή δικτατορική διακυβέρνηση στις περιοχές που κατακτούν και, για μια περίοδο μεταξύ 2015 και 2017, σχημάτισαν συμμαχία με τον πρώην αντίπαλό τους, τον παλιό δικτάτορα Σάλεχ.
Οι ενέργειες των Χούθι για την υποστήριξη των Παλαιστινίων είναι δημοφιλείς στον πληθυσμό της Υεμένης και εκθέτουν την αποτυχία της Αιγύπτου, της Σαουδικής Αραβίας και των άλλων πολύ πιο ισχυρών αραβικών καθεστώτων να κουνήσουν το δαχτυλάκι τους για να σταματήσουν τη γενοκτονία στη Γάζα. Όμως οι επιθέσεις των Χούθι κατά της δυτικής ναυτιλίας είναι επίσης χρήσιμες για την εκτόνωση της λαϊκής δυσαρέσκειας για την κυριαρχία τους.
Το 2014, ο στρατός των Χούθι εκδίωξε την κυβέρνηση Χάντι από την πρωτεύουσα Σάναα, καβαλώντας ένα κύμα λαϊκής εξέγερσης. Στο νότο, αντιμετώπισαν έναν ετερογενή συνασπισμό τοπικών δυνάμεων που υποστηρίζονταν από τους Σαουδάραβες και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Οι Σαουδάραβες πίστευαν ότι οι μαζικές προμήθειες όπλων υψηλής τεχνολογίας που έλαβαν από τις δυτικές δυνάμεις θα τους επέτρεπαν να συντρίψουν εύκολα τους Χούθι. Όμως, παρά τις δαπάνες δεκάδων δισεκατομμυρίων για τον πόλεμο, οι Σαουδάραβες και οι σύμμαχοί τους δεν μπορούσαν να αντιμετωπίσουν τους σκληροτράχηλους αντάρτες Χούθι.
Οι Σαουδάραβες προσπαθούν επί του παρόντος να επιτύχουν μια διευθέτηση με τους Χούθι∙ τώρα έχει τεθεί σε ισχύ μια εύθραυστη εκεχειρία. Αυτό κάνει τους Σαουδάραβες κάθε άλλο παρά ενθουσιασμένους με τις επιθέσεις των ΗΠΑ και της Βρετανίας κατά των Χούθι, καθώς φοβούνται ότι θα μπορούσαν να αναζωπυρώσουν έναν πόλεμο που θέλουν απεγνωσμένα να τερματίσουν.
Σχεδόν μια δεκαετία πολέμου και λιμού έχει καταστρέψει την Υεμένη, στοιχίζοντας περίπου 400.000 ζωές. Περισσότεροι από 4 εκατομμύρια άνθρωποι έχουν εγκαταλείψει τις εστίες τους.
Οι τελευταίες επιθέσεις των ΗΠΑ και της Βρετανίας απλώς θα αυξήσουν αυτή τη δυστυχία. Οι δυτικές δυνάμεις δεν ενδιαφέρονται έστω και στο ελάχιστο για τη δημοκρατία, την ειρήνη, την ασφάλεια ή την αξιοπρεπή ζωή των ανθρώπων της Μέσης Ανατολής.
Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η προστασία του πλούτου και της αυτοκρατορικής τους ισχύος. Αν αυτό σημαίνει λιμό στην Υεμένη και γενοκτονία στη Γάζα, τότε το τίμημα «αξίζει τον κόπο», όπως είπε περιβόητα η τότε υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Μαντλίν Ολμπράιτ υπερασπιζόμενη τις αμερικανικές κυρώσεις που σκότωσαν 500.000 παιδιά στο Ιράκ τη δεκαετία του 1990.
Μετάφραση: elaliberta.gr
Mick Armstrong, “Hypocrisy about the Houthis”, Red Flag, 21 Ιανουαρίου 2024, https://redflag.org.au/article/hypocrisy-about-houthis.
