Errand Abrahamian

Η μελέτη αυτή υποβάλλει σε έλεγχο τις μαρξιστικές και τις μη μαρξιστικές θεωρίες της επανάστασης, αξιολογώντας τη σχετική σημασία της ιδεολογικής καινοτομίας και των κοινωνιολογικών δυνάμεων στην ιρανική επανάσταση. Συγκρίνει το ρόλο των ριζοσπαστικών ιδεών με εκείνον των δυσαρεστημένων τάξεων· τον ρόλο των σύγχρονων εννοιών, πεποιθήσεων και συστημάτων αξιών με εκείνον των σύγχρονων κοινωνικοοικονομικών ομάδων· τον ρόλο των διανοουμένων –των φορέων των νέων ιδεών– με εκείνον των μεγάλων κοινωνικών συμφερόντων· και τον ρόλο των καινοτομιών στον τρόπο πνευματικής αντίληψης με εκείνον των διαταραχών στον τρόπο οικονομικής παραγωγής και διανομής.

Ashkan Rezvani-Naraghi

Το 1905-1906, η πρώτη επανάσταση στη σύγχρονη ιστορία του Ιράν άλλαξε τη δομή της εξουσίας στη χώρα. Το κίνημα αυτό, γνωστό ως Συνταγματική Επανάσταση, ήταν ένας πανεθνικός πολιτικός αγώνας για την εδραίωση του κράτους δικαίου και τον περιορισμό της εξουσίας της μοναρχίας των Χαζάρων (1796-1925). Η Συνταγματική Επανάσταση είχε ως αποτέλεσμα την ίδρυση του Κοινοβουλίου, το οποίο δέσμευσε την εξουσία της αυλής με τους συνταγματικούς νόμους. Αν και η επανάσταση αυτή αποτελεί ένα καλά μελετημένο θέμα στις ιρανικές σπουδές, η χωροταξία της απουσιάζει από τις έρευνες αυτές. Δεν υπάρχει ανάλυση των πολιτικών δημόσιων χώρων του λαού κατά τους μήνες της επανάστασης.

Alexa Ross

Κατά τη διάρκεια της αποσταθεροποίησης της Συνταγματικής Επανάστασης του 1907, οι Ιρανοί εργάτες ξεκίνησαν μια σειρά απεργιών για να επιτύχουν μεταρρυθμίσεις, ιδίως την αναδιανομή της γης, το δικαίωμα στην απεργία και το 8ωρο.

Η δικηγόρος χαρακτηρίζει την απόφαση «Άδικη γιατί ανοίγει το δρόμο της φίμωσης του συνηγόρου». Μετά από μία αναβολή και την εξέταση της καταγγελίας κατά της δικηγόρου Αντωνίας Λεγάκη σε δύο συνεδριάσεις, το πειθαρχικό συμβούλιο του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών επέβαλε την ποινή της επίπληξης στη δικηγόρο. Η δικηγόρος δηλώνει ότι θα ασκήσει έφεση κατά της απόφασης του πρωτοβάθμιου πειθαρχικού, χαρακτηρίζοντάς την «Άδικη γιατί ανοίγει το δρόμο της φίμωσης του συνηγόρου» και «στερεί από τον πολίτη το τελευταίο του καταφύγιο νομιμότητας»

Την Κυριακή 19 Φλεβάρη συμμετείχαμε σε μια πρώτη διαδήλωση με θέμα την διεκδίκηση των δικαιωμάτων μας ως μετανάστες και μετανάστριες από την Αλβανία. Θεωρούμε ελπιδοφόρο, ότι παρά το σύντομο χρονικό διάστημα που μεσολάβησε από το κάλεσμα ως την πραγματοποίησή της και τη μη στήριξη από όλες τις αλβανικές μεταναστευτικές συλλογικότητες, η πορεία πραγματοποιήθηκε και υπήρξε αρκετός κόσμος που πρώτη φορά τόλμησε να κατέβει στο δρόμο και να διεκδικήσει το δίκιο του. Βλέπουμε την πορεία αυτή ως την αρχή μιας πιο ενεργούς και κινηματικής δράσης και ελπίζουμε με τον κατάλληλο συντονισμό να ανοίξει ο κύκλος των ανθρώπων που συμμετέχουν και διεκδικούν.

Robert Narai

Δύο χρόνια μετά την κατάληψη της εξουσίας με πραξικόπημα, η χούντα του Μιν Αούνγκ Χλάινγκ στη Μιανμάρ εξακολουθεί να είναι καθηλωμένη σε έναν εμφύλιο πόλεμο που δεν δείχνει σημάδια ύφεσης. Από τότε που ο στρατός κατέστειλε τις μαζικές απεργίες που εκδηλώθηκαν ενάντια στο πραξικόπημα, δεκάδες χιλιάδες οπλισμένοι νέοι, μικροκαλλιεργητές και εργάτες (δυνάμεις λαϊκής άμυνας), μαζί με τις ένοπλες εθνοτικές οργανώσεις συγκρούονται με τον Τατμαντό, τον στρατό της Μιανμάρ, σε τμήματα των πολιτειών Τσιν, Σαν, Κάρεν και Κατσίν, σε όλη την περιοχή Σαγκάινγκ και σε όλο το δέλτα του Ιραουάντι.

Javier Sethness-Castro

Παρά το γεγονός ότι στα τέλη της ζωής του διακήρυξε απόψεις ιδιαίτερα αρνητικές για το φύλο, ασκητικές και πουριτανικές, η διονυσιακή αντίληψη για τις ερωτικές διαστάσεις του αντιεξουσιαστικού αγώνα και της κοινωνικής επανάστασης διαπερνά το έργο του Τολστόι. Το όραμά του προοιωνίζει έτσι την αντίληψη της Μπελ Χουκς για τον «αναρχισμό του έρωτα», σύμφωνα με την οποία η αμοιβαία έλξη και η προσκόλληση υπονομεύουν την κοινωνική κυριαρχία, ενώ συμμερίζεται πολλές με τις αρχαίες κλασικές ελληνικές αντιλήψεις που συνδέουν την καλλιέργεια δεσμών του ίδιου φύλου με την αντίσταση στην τυραννία.

Davide Abbatescianni

Με δυνατές ερμηνείες και μινιμαλιστικό σκηνικό, η τρίτη μεγάλου μήκους ταινία του Ιρανού σεναριογράφου και σκηνοθέτη Ahmad Bahrami σκιαγραφεί το πορτρέτο μιας χαμένης γυναίκας, ξεδιπλώνοντας ένα ολόκληρο σύμπαν απελπισίας και παραίτησης.

Η μόνη βιώσιμη λύση απέναντι σε αυτό τον πόλεμο μπορεί να προέλθει μέσα από: Τον τερματισμό των βομβαρδισμών των άμαχων πληθυσμών και των υποδομών της ενέργειας. Την πλήρη απόσυρση των ρωσικών στρατευμάτων. Κάθε διαπραγμάτευση να είναι δημόσια, μπροστά στον ουκρανικό λαό. Το δικαίωμα του ουκρανικού λαού να καθορίσει ο ίδιος το μέλλον του, σύμφωνα με τα δικά του συμφέροντα και με σεβασμό προς όλες τις μειονότητες. Το δικαίωμά του να καθορίσει αυτό το μέλλον ανεξάρτητα από τα συμφέροντα της ολιγαρχίας ή του τωρινού νεοφιλελεύθερου καπιταλιστικού καθεστώτος, από τους όρους του ΔΝΤ και της ΕΕ, με πλήρη διαγραφή όλων των χρεών του…

Ποιος θα μπορούσε να προβλέψει, στις 24 ή 25 Φεβρουαρίου 2022, ότι ένα χρόνο αργότερα οι Ουκρανοί θα γίνονταν αντικείμενο πολυάριθμων προτάσεων ειρήνης και κατάπαυσης του πυρός από εχθρούς αλλά και από φίλους; Η απάντηση δεν είναι δύσκολη: πρακτικά κανείς, γιατί όλοι, εχθροί αλλά και φίλοι, δεν πίστευαν ότι ένα χρόνο αργότερα θα υπήρχε πάντα μια ανεξάρτητη χώρα με το όνομα Ουκρανία και ότι θα ήταν σε θέση να διαπραγματευτεί σοβαρά οτιδήποτε με την πανίσχυρη Ρωσική Ομοσπονδία. Με λίγα λόγια, αν σήμερα γίνεται λόγος για ειρήνη, αυτό οφείλεται στην ηρωική και εντελώς "απρόβλεπτη" αντίσταση του ουκρανικού λαού απέναντι στην επίθεση του μεγαλορώσικου ιμπεριαλισμού.