Πέμπτη, 08 Σεπτεμβρίου 2016 17:25

Ο Αντιιμπεριαλισμός και η Συριακή Επανάσταση

Κατηγορία Μέση Ανατολή

Ashley Smith

Η συριακή επανάσταση έχει δοκιμάσει την αριστερά διεθνώς θέτοντας ένα σκληρό ερώτημα: με ποια πλευρά είστε [Which side are you on?]; Υποστηρίζετε τη λαϊκή πάλη ενάντια στη δικτατορία και υπέρ της δημοκρατίας; Ή είστε με το στυγνό καθεστώς του Μπασάρ αλ-Ασάντ, τον αυτοκρατορικό υποστηρικτή του τη Ρωσία, τον περιφερειακό του σύμμαχο το Ιράν και τους εκπροσώπους του Ιράν, όπως τη Χεζμπολάχ του Λιβάνου;

Το τραγικό είναι ότι πάρα πολλοί έχουν αποτύχει σ’ αυτή τη δοκιμασία.

Απ’ την αρχή της συριακής επανάστασης, ακόμα και πριν από την άνοδο του Ισλαμικού Κράτους στο Ιράκ και τη Συρία (ISIS) και του Μετώπου Νούσρα της αλ-Κάιντα μερικά χρόνια αργότερα, ένα ολόκληρο τμήμα της αριστεράς αντιτάχθηκε στη λαϊκή εξέγερση κατά της δικτατορίας του Άσαντ που ξεκίνησε το αρχές του 2011, ως μέρος του κύματος της Αραβικής Άνοιξης, των λαϊκών εξεγέρσεων ενάντια στις δικτατορίες και την καταπίεση.

Από τότε, έχουν κλείσει τα μάτια στην σφαγή περίπου 400.000 Σύριων από τον Άσαντ και στη χρήση βαρελιών-βόμβες και χημικών όπλων από το καθεστώς καθώς και στις βάρβαρες πολιορκίες πόλεων όπως το Χαλέπι. Σήμερα, 11 εκατομμύρια άνθρωποι, ο μισός πληθυσμός της χώρας, έχουν εκτοπιστεί1, με το καθεστώς Άσαντ να φέρει το κυριότερο μερίδιο της ευθύνης για τον θάνατο και την καταστροφή.

Οι ΗΠΑ επιδίωξαν μία επίλυση που θα μπορούσε να απομακρύνει τον Άσαντ, αλλά πάνω απ’ όλα θα διατηρούσε το καθεστώς του στην εξουσία, με εκπροσώπηση, κατά προτίμηση, από αξιόπιστα στοιχεία υπέρ της Ουάσινγκτον που συνδέονται με την εξέγερση.

Ο Μπαράκ Ομπάμα δέχθηκε πιέσεις για να επέμβει στρατιωτικά στη Συρία, μετά την πραγματοποίηση επίθεσης με χημικά όπλα από το καθεστώς σε ένα προάστιο της Δαμασκού το 2013, αλλά ο ίδιος υποστήριξε μια επίλυση με τη ρωσική διαμεσολάβηση που προστάτευε τον Άσαντ.

Η κυβέρνησή του είχε την ελπίδα ότι θα χρησιμοποιούσε στοιχεία που είχαν σχέση με την επαναστατική πλευρά για να προσφέρει ένα νέο πρόσωπο για τη δικτατορία της Συρίας2. Αλλά ο Άσαντ άντεξε – ως ένα ορισμένο βαθμό χάρη στο γεγονός ότι οι ΗΠΑ, ενώ αποφάσισαν έναν κάποιον εφοδιασμό των ανταρτών, αρνήθηκαν σ’ αυτές τις δυνάμεις το βαρύ οπλισμό που ζητούσαν για να σταματήσουν την επίθεση του καθεστώτος.

Το αποτέλεσμα σήμερα είναι ότι η κυβέρνηση Ομπάμα έχει καταλήξει σε μια de facto συμμαχία με τη Ρωσία για να διεξάγει τον πόλεμο εναντίον της ISIS, αναγνωρίζοντας ως επακόλουθο ότι ακόμα και το μισητό ανδρείκελο του συριακού καθεστώτος κατά πάσα πιθανότητα θα παραμείνει στη θέση του, ενώ όσοι ξεσηκώθηκαν για τη δημοκρατία και τη δικαιοσύνη θα συνεχίσουν να υφίστανται το κύριο βάρος της βίας.

Ακόμη και στα πρώτα στάδια της συριακής εξέγερσης, όταν ήταν ξεκάθαρο ότι ακολουθούσε την έμπνευση των λαϊκών εξεγέρσεων στην Τυνησία και την Αίγυπτο, σταλινικές ομάδες όπως το Παγκόσμιο Κόμμα Εργατών [Workers World Party], το Κόμμα για το Σοσιαλισμό και την Απελευθέρωση [Party for Socialism and Liberation], και η Σοσιαλιστική Οργάνωση Δρόμος Ελευθερίας [Freedom Road Socialist Organization] ουδέποτε παραιτήθηκαν από την υποστήριξή τους προς το καθεστώς Άσαντ. Έχουν διακηρύξει πάντοτε την άκριτη υποστήριξή τους για τους αντιπάλους (φανταστικούς ή πραγματικούς) της κυβέρνησης των ΗΠΑ, άσχετα με το πόσο καταπιεστικοί και αντιδραστικοί ήταν.

Αλλά δεν ήταν οι μόνοι. Εξέχουσες προσωπικότητες από την ευρύτερη αριστερά υιοθέτησαν μια παρόμοια θέση.

Οι δημοσιογράφοι Patrick Cockburn3 και Robert Fisk4 διέγραψαν την επανάσταση εναντίον του Άσαντ στις ανταποκρίσεις τους από τη Συρία και παρουσίασαν την κατάσταση ως μια γεωπολιτική σύγκρουση μεταξύ των ΗΠΑ και των πληρεξουσίων τους από τη μία πλευρά, και του Άσαντ και των Ρώσων και Ιρανών συμμάχων του, από την άλλη.

Ακόμη σημαντικοί αντιπολεμικοί σχηματισμοί όπως το Stop the War της Βρετανίας έχουν προσαρμοστεί στους υποστηρικτές του Άσαντ, παρέχοντας μια πλατφόρμα στους συμμάχους της δικτατορίας, ενώ αρνήθηκαν το ίδιο για τους υποστηρικτές της επανάστασης5. Για παράδειγμα, το Stop the War περιέφερε την απολογήτρια του καθεστώτος Ηγουμένη Agnès Mariam de la Croix, παρά την ανοιχτή επιστολή διαμαρτυρίας γι’ αυτή την απόφαση που υπογράφτηκε από δεκάδες ακτιβιστές αλληλεγγύης στη Συρία6.

Στις ΗΠΑ, ο μικρός αντιπολεμικός σχηματισμός Ενωμένος Εθνικός Αντιπολεμικός Συνασπισμός [United National Antiwar Coalition - UNAC] οργάνωσε μια διαδήλωση στην οποία συμμετείχαν άτομα που κρατούσαν τη σημαία του καθεστώτος Άσαντ και μερικοί φορούσαν ακόμη και T-shirts με το πρόσωπο του δικτάτορα7.

Το Συμβούλιο Ειρήνης των ΗΠΑ του Αμερικανικού Κομμουνιστικού Κόμματος προχώρησε ακόμα περισσότερο, στέλνοντας αντιπροσωπεία που συναντήθηκε με τον Άσαντ και τους μπράβους του8. Δικαιολόγησαν τη συμπάθειά τους προς τον Άσαντ με τον ισχυρισμό ότι αντιστέκεται στις υποστηριζόμενες από τις ΗΠΑ ισλαμικές φονταμενταλιστικές δυνάμεις που επιχειρούν την αλλαγή του καθεστώτος στη Συρία.

«Το μεγαλύτερο μέρος της συριακής κοινωνίας [είναι] ενωμένο πίσω από το κράτος για να προστατεύσει μια κοσμική Συρία κατά του διαχωρισμού και των θρησκευτικών συγκρούσεων τις οποίες οι ΗΠΑ και οι άθλιοι σύμμαχοί τους έχουν εργαστεί και σκοτώσει για να δημιουργήσουν», έγραψε ο Henry Lowendorf για την επίσκεψή του στον Ασάντ σε μια θέση που κυκλοφόρησε στη mail list του Ενωμένοι για την Ειρήνη και τη Δικαιοσύνη [United for Peace and Justice]. «Η Συρία φαίνεται να έχει μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας, επικεντρωμένη κατά τη διάρκεια της κρίσης στον αγώνα να αποκρούσει τους λυσσασμένους μισθοφόρους από τις πιο ισχυρές χώρες του κόσμου και τους συμμάχους τους.»

Αυτό είναι μια πλήρης διαστρέβλωση της πραγματικότητας που χρησιμοποιείται για να δικαιολογήσει την τοποθέτηση στο πλευρό της δικτατορίας, της αντεπανάστασης και της ιμπεριαλιστικής επέμβασης. Οι φιλοασαντικοί δυσφημίζουν την αριστερά στα μάτια των Σύριων που έχουν αγωνιστεί ηρωικά από την πλευρά της επανάστασης.

Μια γνήσια διεθνιστική αριστερά πρέπει να σταθεί δίπλα στη συριακή λαϊκή αντίσταση εναντίον του Άσαντ9, η οποία ξεκίνησε ως μια μη βίαιη εξέγερση εναντίον της δικτατορίας - και εναντίον της παρέμβασης του αμερικανικού και του ρωσικού ιμπεριαλισμού, καθώς και των κυριότερων δυνάμεων της περιοχής.

Πώς μπορούν οι αντιπάλοι του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού να καταλήγουν να υποστηρίζουν έναν δικτάτορα – κάποιον ο οποίος είναι γνωστό ότι συνεργάστηκε με τις ΗΠΑ στα βασανιστήρια κρατουμένων του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας» στα πλαίσια του προγράμματος παράδοσης κρατουμένων της CIA;10

Η απάντηση ξεκινά από την υποστήριξη της σταλινικής αριστεράς στη Ρωσία του Στάλιν και στην Κίνα του Μάο κατά τη διάρκεια της εποχής του Ψυχρού Πολέμου. Υποστήριξε αυτές τις κρατικές καπιταλιστικές δικτατορίες, όχι μόνο ως αντιπάλους του ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ, αλλά και ως θετικά πρότυπα του σοσιαλισμού.

Έτσι, ορισμένα από τα ίδια ρεύματα που σήμερα υποστηρίζουν τον Άσαντ χθες υπερασπίζονταν τη δολοφονική καταστολή των εξεγέρσεων των εργατών, ακόμη και τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις στο παρελθόν.

Στάθηκαν δίπλα στη Ρωσία11 όταν συνέτριψε την Ουγγρική Επανάσταση του 1956, την τσεχοσλοβακική Άνοιξη της Πράγας το 1968 και την Πολωνία της Αλληλεγγύης το 1981. Υποστήριξαν την Κίνα του Μάο12, όταν το καθεστώς κατέστρεψε τις ζωές των εργατών και των αγροτών με το Μεγάλο Άλμα προς τα εμπρός και καταπίεζε τους Θιβετιανούς με μια κατοχή πολλών δεκαετιών. Υπερασπίστηκαν καθεστώτα όπως του Ρόμπερτ Μουγκάμπε στη Ζιμπάμπουε ως αντι-ιμπεριαλιστικά, παρά την ανελέητη καταστολή κάθε διαφωνίας.

Ακόμα και σήμερα, όταν όλα τα κράτη του κόσμου είναι εμφανώς καπιταλιστικά, αυτοί οι αριστεροί υποστηρίζουν καταπιεστικά καθεστώτα ως «αντι-ιμπεριαλιστικά» εφ’ όσον με κάποιο τρόπο αντιτίθενται στις ΗΠΑ. Σύμφωνα με τη λανθασμένη λογική ότι «ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου», οι λαϊκοί αγώνες για τη δημοκρατία καταγγέλθηκαν ως έργο του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, αν στρέφονταν εναντίον του λάθος καθεστώτος.

Η στάση αυτή, που αναφέρεται ως «καμπισμός», έχει διαστρεβλώσει σε πολύ μεγάλο βαθμό την αντιμετώπιση των λαϊκών εξεγέρσεων στη Μέση Ανατολή από την αριστερά. Για παράδειγμα, το «πράσινο κίνημα» του Ιράν απορρίφθηκε ως κάτι που δημιουργήθηκε υπό την καθοδήγηση των ΗΠΑ για να ανατραπεί ο πρώην προέδρος Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ13.

Ως συνέπεια αυτής της προβληματικής βασικής προσέγγισης, η καμπιστική αριστερά αντέδρασε στην Αραβική Άνοιξη με έναν εντελώς ασυνάρτητο τρόπο.

Όλοι στην αριστερά υποστήριξαν τις επαναστάσεις στην Τυνησία και στην Αιγύπτο στις αρχές του 2011, επειδή οι χώρες αυτές θεωρήθηκαν σύμμαχοι των ΗΠΑ. Αλλά οι καμπιστές ήταν ενάντια στις εξεγέρσεις υπέρ της δημοκρατίας στη Λιβύη και τη Συρία, ακόμη και αν αυτές οι εξεγέρσεις προέκυψαν από τις ίδιες οικονομικές και πολιτικές αδικίες και ήταν ξεκάθαρα εμπνευσμένες από τις εξεγέρσεις στην Τυνησία και την Αίγυπτο.

Γιατί αυτό; Επειδή οι δικτατορίες εναντίον των οποίων επαναστάτησαν οι λαϊκές μάζες μπορούσαν να περιγραφούν ως «αντι-ιμπεριαλιστικοί» αντίπαλοι των ΗΠΑ.

Στην πραγματικότητα, τα καθεστώτα τόσο της Λιβύης όσο και της Συρίας ήταν «φιλεχθροί /frenemies» του δυτικού ιμπεριαλισμού, μερικές φορές συνεργάζονταν μαζί του και άλλοτε απέκλιναν από τα σχέδια της κυβέρνησης των ΗΠΑ και των ευρωπαίων συμμάχων τους14. Και τα δύο καθεστώτα ήταν πρόθυμα να συνεργαστούν με τον ρωσικό και τον κινεζικό ιμπεριαλισμό. Σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να χαρακτηριστούν με ακρίβεια ως «αντι-ιμπεριαλιστικά».

Ο Μουαμάρ ελ-Καντάφι της Λιβύης έγλειφε την Ευρώπη, λειτουργώντας ως συνοριακό περίπολο για την ΕΕ15, εμποδίζοντας τους Βορειοαφρικανούς να διασχίζουν τη Μεσόγειο και φυλακίζοντας ένα μεγάλο αριθμό από αυτούς στα γκουλάγκ της χώρας του.

Όσο για τον Άσαντ στη Συρία, τον πατέρα του δικτάτορα, εντάχθηκε στην πρώτη «συμμαχία των εθνών» στον υπό αμερικανική ηγεσία πόλεμο του Κόλπου, εναντίον του Ιράκ του Σαντάμ Χουσεΐν το 1991. Ο Μπασάρ αλ-Άσαντ είχε τη δική του ευκαιρία να συνεργαστεί με τον Μπους κατά τη διάρκεια του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας», μετά το 2001, όταν αιχμάλωτοι πολέμου στέλνονταν κρυφά στις συριακές φυλακές για να βασανιστούν για πληροφορίες και στη συνέχεια επιστρέφονταν στις φυλεκές των ΗΠΑ16.

Κάποια στιγμή τότε η υπουργός Εξωτερικών Χίλαρι Κλίντον έφτασε μέχρι το σημείο να αποκαλέσει τον Άσαντ «μεταρρυθμιστή», άξιο εμπιστοσύνης17.

Η στάση της καμπιστικής αριστεράς βασίζεται, τουλάχιστον ως ένα βαθμό, στην εσφαλμένη ερμηνεία της δομής της σημερινής παγκόσμιας τάξης και της θέσης της Αμερικής μέσα σ’ αυτήν. Θεωρεί ότι υπάρχει μόνο μια ιμπεριαλιστική δύναμη στον κόσμο -οι ΗΠΑ- και ότι είναι ένας πανίσχυρος χειραγωγός των διεθνών γεγονότων.

Οι ΗΠΑ παραμένουν η κυρίαρχη ιμπεριαλιστική δύναμη του κόσμου, αλλά ως αποτέλεσμα του αποτυχημένου πολέμου στο Ιράκ και άλλων παραγόντων, έχουν υποστεί μια σχετική μείωση της δύναμής τους18. Η Ουάσιγκτον αντιμετωπίζει προκλήσεις πλέον διεθνώς από τους ανταγωνιστές ιμπεριαλιστές, όπως την Κίνα και τη Ρωσία, καθώς και από περιφερειακές δυνάμεις. Σε αυτή τη νέα αυτοκρατορική τάξη, οι ΗΠΑ είναι λιγότερο ικανές να ελέγχουν τα παγκόσμια γεγονότα και φοβούνται τη λαϊκή εξέγερση όλο και περισσότερο.

Οι καμπιστές ωστόσο, παρερμηνεύοντας, οδηγήθηκαν στο συμπέρασμα ότι η αμερικανική κυβέρνηση κινεί τα νήματα στην εξέγερση στη Συρία. Μερικοί έχουν προχωρήσει τόσο πολύ ώστε να ισχυρίζονται -παράλογα- ότι οι ΗΠΑ υποστηρίζουν την ISIS εναντίον του Άσαντ19. Κατά ειρωνικό τρόπο, αυτό φέρνει τους καμπιστές σε συμφωνία με τον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος, στις τελευταίες ασυναρτησίες του, ισχυρίζεται ότι ο Ομπάμα και η Κλίντον ήταν «ιδρυτές» της ISIS.

Πέρα από οτιδήποτε άλλο, τα επιχειρήματα αυτά εμφανίζουν μια αλαζονική απόρριψη -όχι σε αντίθεση με τους υπερασπιστές του ιμπεριαλισμού- της ικανότητας των εκμεταλλευόμενων και καταπιεσμένων λαών να αγωνιστούν για την απελευθέρωσή τους. Αντ’ αυτού, έχουμε μια κλασική οριενταλιστική αλληγορία: ο δυτικός ιμπεριαλισμός χειρίζεται τις αδαείς και αντιδραστικές τοπικές φυλές για τους δικούς του σκοπούς.

Στην πραγματικότητα, οι ΗΠΑ στη στρατηγική τους στη Μέση Ανατολή υποχώρησαν σε γενικές γραμμές από την ολοκληρωτική αλλαγή καθεστώτος, μετά την αποτυχία της εισβολής και της κατοχής του Ιράκ. Η κύρια προτεραιότητα, πίσω από την εναλλακτική κατεύθυνση για τον ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ που επιδιώκει ο Μπαράκ Ομπάμα, είναι ότι οι ΗΠΑ θα πρέπει να αποφύγουν την αποσταθεροποίηση των καθεστώτων από το φόβο του χάους που ακολουθεί στη συνέχεια20.

Έτσι, οι φωνές της καμπιστικής αριστεράς έχουν κολλήσει στο παρελθόν, προσπαθώντας να βρουν τις αποδείξεις για να αποκαλύπτουν μια στρατηγική αλλαγής του καθεστώτος την οποία οι ΗΠΑ έχουν εγκαταλείψει21.

Ο αναπροσανατολισμός του ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ από τον Ομπάμα άφησε το σημάδι του στην αντίδραση της Ουάσινγκτον απέναντι στην Αραβική Άνοιξη.

Η πρώτη ενστικτώδης αντίδραση ήταν να σπεύσουν να υπερασπιστούν το παλιό καθεστώς· καθώς η αστυνομία του Χόσνι Μουμπάρακ σκότωνε διαδηλωτές, η υπουργός Κλίντον εγκωμίαζε την «επίδειξη αυτοσυγκράτησης» της κυβέρνησης22. Αλλά όταν αυτό δεν μπορούσε πια να υποστηριχτεί, η Ουάσιγκτον πίεσε για μια ομαλή πολιτική μετάβαση, θυσιάζοντας δικτάτορες για να σώσει τον υπάρχοντα κρατικό μηχανισμό.

Μετά την υποχώρηση του πρώτου κύματος των εξεγέρσεων, οι ΗΠΑ υποστηρίξαν πρόθυμα τη σταθεροποίηση της παλιάς τάξης πραγμάτων, όπως όταν η σύμμαχος της Ουάσιγκτον η Σαουδική Αραβία έστειλε στρατεύματα για να συντρίψουν την εξέγερση στο Μπαχρέιν23. Και τώρα, μετά την άνοδο της ISIS, κυρίως ως συνέπεια της καταστροφικής κατοχής του Ιράκ, οι ΗΠΑ έχουν επικεντρωθεί αποκλειστικά και μανιωδώς στην ήττα αυτής της αντεπαναστατικής δύναμη στο Ιράκ και τη Συρία.

Στη Συρία, ωστόσο, ο στόχος της Ουάσιγκτον είναι προφανής εδώ και αρκετό χρονικό διάστημα: Δεν θέλουν την αλλαγή καθεστώτος. Ίσως το μισητό ανδρείκελο του Άσαντ θα παραγκωνιστεί, αλλά η πολιτική των ΗΠΑ από την αρχή ήταν η διατήρηση του πυρήνα του κράτους του Άσαντ.

Γιατί αυτό; Πάνω απ’ όλα, οι ΗΠΑ φοβούνται μια απρόβλεπτη έκβαση, ως αποτέλεσμα της προώθησης του Μετώπου Νούσρα ή της ISIS - κυρίως όμως με τη μορφή μιας λαϊκής επανάστασης.

Όποιος αμφιβάλλει για το λαϊκό χαρακτήρα της συριακής επανάστασης θα πρέπει να διαβάσει τη συναρπαστική περιγραφή των Robin Yassin-Kassab και Leila al-Shami στο βιβλίο τους, Burning Country – ή μια συντομότερη και online περιγραφή στο άρθρο του Mark Boothroyd, «Η αυτοοργάνωση στη Συριακή Επανάσταση»24. Πρόκειται για έναν αγώνα από τα κάτω, αυτό που πάντα ο ιμπεριαλισμός φοβόταν περισσότερο.

Στα αρχικά της στάδια, η εξέγερση στη Συρία είχε έναν μη βίαιο και μαζικό χαρακτήρα, αλλά η άγρια καταστολή και η βία που εξαπολύθηκε από το καθεστώς στρατιωτικοποίησε τη σύγκρουση. Οι ΗΠΑ εμπόδισαν την αποστολή βαρέων όπλων25, όπως αντιαεροπορικών συστημάτων, που θα ενίσχυαν τις κοσμικές και δημοκρατικές δυνάμεις, οι οποίες υφίσταντο το κύριο βάρος της τρομοκρατίας του καθεστώτος Άσαντ.

Το καθαρό αποτέλεσμα της πολιτικής των ΗΠΑ ήταν να βοηθήσει στην περιθωριοποίηση των αντι-Άσαντ δυνάμεων που ήταν αφοσιωμένες στους αρχικούς δημοκρατικούς στόχους της εξέγερσης και να προσφέρει ένα άνοιγμα για την επικράτηση των αντιδραστικών τζιχαντιστικών στρατιωτικών δυνάμεων όπως της Νούσρα ή της ISIS.

Παραδόξως, ο ίδιος ο Άσαντ προσπάθησε να καλλιεργήσει αυτά τα φονταμενταλιστικά ρεύματα απελευθερώνοντας εκατοντάδες τζιχαντιστές από τη φυλακή, ενώ φυλάκιζε και βασάνιζε τους ηγέτες της λαϊκής εξέγερσης26. Ο Άσαντ κατανόησε σωστά ότι οι αντιδραστικοί θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για να παραγκωνίσουν τις λαϊκές δυνάμεις και τους εξεγερμένους και θα ήταν ένας πιο εύκολος αντίπαλος που θα μπορούσε να νικήσει.

Σήμερα, οι στόχοι της Ουάσιγκτον είναι να εξαφανίσει την ISIS και να εξασφαλίσει μια διευθέτηση μέσω διαπραγματεύσεων στη Συρία που θα διατηρεί το καθεστώς, αν όχι τον ίδιο τον Άσαντ. Στο στρατόπεδο της Αμερικής, περιφερειακές δυνάμεις όπως η Σαουδική Αραβία, το Κατάρ και η Τουρκία προσπάθησαν να ξεπεράσουν τα όρια, υποστηρίζοντας διάφορες τζιχαντιστικές δυνάμεις για να ενισχύσουν τη θέση τους στην περιοχή και να αποδυναμώσουν τους αντιπάλους τους, από τον Άσαντ μέχρι το Ιράν, καθώς και αυτούς που τους αμφισβητούσαν από τα κάτω, όπως τους Κούρδους.

Από την άλλη πλευρά της διεθνούς γεωπολιτικής αντιπαλότητας, η Ρωσία, βαθιά αποδυναμωμένη από την ήττα της στον Ψυχρό Πόλεμο ένα τέταρτο του αιώνα πριν, επαναβεβαιώνει την αυτοκρατορική εξουσία της μέσα από μια συνολική υποστήριξη προς το καθεστώς Άσαντ στη Συρία27.

Η Ρωσία θέλει να εξασφαλίσει τη θέση της ως ρυθμιστική δύναμη στην περιοχή απωθώντας τις ΗΠΑ και να διατηρήσει μια βάση στη Συρία. Από την πλευρά της, η ιρανική κυβέρνηση θέλει να εμποδίσει την ανατροπή του Άσαντ από τον φόβο μήπως χάσει ένα πολύτιμο σύμμαχο στην περιοχή. Και ο Άσαντ είναι πρόθυμος να τα διαχειριστεί όλα αυτά για να διατηρήσει τη δικτατορία του.

Ενώ ο κάθε ένας από αυτούς τους παίκτες έχει διαφορετικά συμφέροντα, αυτά συμπίπτουν με τρόπους που δημιουργούν σύγχυση στις λανθασμένες αναλύσεις της καμπιστικής αριστεράς.

Για παράδειγμα, οι ΗΠΑ, η Ρωσία και ο Άσαντ βρίσκονται σε μια de facto συνεργασία στον πόλεμο εναντίον της ISIS. Έτσι, ο Υφυπουργός του Ομπάμα, ο Τζον Κέρι επιδιώκει μια συμφωνία συνεργασίας με τη Ρωσία που θα παγιώσει μια αντεπαναστατική ειρήνη η οποία θα βασίζεται στην διατήρηση της υπάρχουσας κατάστασης28.

Ωστόσο, η ρωσική και η ιρανική επέμβαση στη Συρία είχαν αρκετή επιτυχία και έτσι ο Άσαντ μπορεί να είναι σε θέση να μπλοκάρει τις απαιτήσεις για μια μετάβαση που θα τον παραγκωνίζει. Με ένα τουλάχιστον τμήμα του κατεστημένου της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ να είναι διατεθειμένο να υποστηρίξει ένα ψήφισμα που θα αφήνει στη θέση του τον Άσαντ29, φαίνεται αρκετά πιθανό ότι η Ουάσιγκτον θα μπορούσε να δώσει τις ευλογίες της σε ένα τέτοιο αποτέλεσμα, δημιουργώντας ένα ακόμη άβολο σημείο συμφωνίας μεταξύ των καμπιστών και των ιμπεριαλιστών των ΗΠΑ τους οποίους αποδοκιμάζουν.

Δυστυχώς, ο καμπισμός έχει διαμορφώσει την άποψη ολόκληρων τμημάτων της αριστεράς, ακόμη και σε κόμματα που απέχουν πολύ από τον σταλινισμό του Παγκόσμιου Κόμματος Εργατών. Έχει, για παράδειγμα, επηρεάσει τη στάση της Jill Stein της υποψήφιας για τις προεδρικές εκογές του Κόμματος των Πρασίνων και ιδιαίτερα του συντρ'οφου της υποψήφιου αντιπροέδρου για τις προεδρικός εκλογές Ajamu Baraka.

Η Stein δικαίως αντιτίθεται στην επέμβαση των ΗΠΑ στη Συρία, αλλά δεν έχει κάνει σχεδόν καθόλου κριτική στον Άσαντ και στον πόλεμό του εναντίον του λαού της Συρίας. Ακόμα χειρότερα, ο Baraka υποστηρίζει ανοιχτά το καθεστώς του Άσαντ30. Και οι δύο έχουν εμφανιστεί στο αγγλόφωνο τηλεοπτικό δίκτυο του RT που χρηματοδοείται από το ρωσικό κράτος για να μιλήσουν ενάντια στα εγκλήματα πολέμου των ΗΠΑ, αλλά δεν είπαν τίποτα για τον Πούτιν και τις θηριωδίες του Άσαντ.

Πολλοί Σύριοι επαναστάτες και αλληλέγγυοι ακτιβιστές δικαιολογημένα είναι οργισμένοι μ’ αυτή τη στάση από την σημαντικότερη εναλλακτική λύση της αριστεράς στις εκλογές του 201631. Η Stein και ο Baraka έχουν και οι δύο μια ιστορία υπερήφανης στάσης ενάντια στην εκμετάλλευση, την καταπίεση, το ρατσισμό και τον πόλεμο και η εκστρατεία τους είναι, σχεδόν από κάθε άλλη άποψη, μια πρόκληση από θέσεις αρχής για τα δύο κόμματα του κεφαλαίου και του μιλιταρισμού, τους Δημοκρατικούς και τους Ρεπουμπλικάνους. Αλλά οι αντιιμπεριαλιστές δεν πρέπει να μένουν σιωπηλοί σχετικά με αυτή τη φρικτή εξαίρεση.

Βεβαίως, οι υποψήφιοι των δύο καπιταλιστικών κομμάτων δεν έχουν καμία εναλλακτική λύση για τη Συρία, πόσο μάλλον για κάθε άλλο θέμα.

Ο Donald Trump είναι ένας φανατικός ρατσιστικής που θέλει να απαγορεύσει την είσοδο στις ΗΠΑ στους μουσουλμάνους και υποστηρίζει το καθεστώς Άσαντ ως το μικρότερο κακό απέναντι στην ISIS.

Αλλά η Χίλαρι Κλίντον δεν είναι σύμμαχος του συριακού λαού. Καλεί τις ΗΠΑ να επιβάλουν μια ζώνη απαγόρευσης πτήσεων στη Συρία, και μερικοί από τους συμβούλους της υποστηρίζουν τις αεροπορικές επιδρομές κατά του καθεστώτος Άσαντ με στόχο, όπως δηλώνουν, να σταματήσουν τις επιθέσεις εναντίον αμάχων. Αλλά η Κλίντον σίγουρα δεν υποστηρίζει τους αρχικούς σκοπούς της Συριακής Επανάστασης.

Στην καλύτερη περίπτωση, η Κλίντον υποστηρίζει μια άλλη στρατηγική για την επίτευξη του ίδιου στόχου με τους υποστηρικτές του πρώην αφεντικού της, του Μπαράκ Ομπάμα: μια λύση κατόπιν διαπραγματεύσεων που θα διατηρεί τον πυρήνα του συριακού κράτους, κατά προτίμηση με τον Άσαντ εκτός εξουσίας, αλλά ενδεχομένως με αυτόν να παραμένει.

Όποιος είναι αφοσιωμένος στην αλληλεγγύη στον συριακό αγώνα δεν μπορεί να συντάσσεται με καμιά πτέρυγα του αυτοκρατορικού κατεστημένου των ΗΠΑ. Αντίθετα, η αριστερά θα πρέπει να απορρίψει κάθε μορφή ιμπεριαλισμού, συμπεριλαμβανομένου και του ρωσικού.

Αντί να κοιτάζει σε ιμπεριαλιστικές δυνάμεις ή δικτατορικά καθεστώτα και στα δύο στρατόπεδα, η αριστερά πρέπει να σταθεί δίπλα στον αγώνα των εργατών πέρα από σύνορα και να υπερασπιστεί τα καταπιεσμένα έθνη και τον αγώνα τους για αυτοδιάθεση.

Στη Συρία, η επανάσταση έχει υποστεί μια ήττα για την ώρα. Ενώ ακτιβιστές της κοινωνίας των πολιτών συνεχίζουν να αξιοποιούν κάθε ευκαιρία για να διεκδικήσουν τους στόχους τους32, οι δυνάμεις τους έχουν καταστραφεί από την αντεπανάσταση, που από τη μια έχει τη μορφή του συριακού καθεστώτος και των διεθνών του συμμάχων και από την άλλη τη μορφή του Μετώπου Νούσρα και της ISIS, οι οποίες ήταν από την αρχή ιδιαίτερα πρόθυμες να βάλουν στο στόχαστρό τους τούς αντάρτες και όχι τις δυνάμεις του καθεστώτος33.

Αλλά, όπως υποστηρίζει ο Gilbert Achcar στο βιβλίο του, Morbid Symptoms: Relapse in the Arab Uprising34, αυτή η οπισθοχώρηση, όσο καταστροφική κι αν είναι, έρχεται μέσα από μια μακρά περίοδο επαναστατικής κρίσης στη Συρία και σ ολόκληρη την περιοχή.

Το καθήκον της διεθνούς αριστεράς σήμερα είναι να αντιταχθεί στην επέμβαση οποιασδήποτε από τις ιμπεριαλιστικές και περιφερειακές δυνάμεις, να απορρίψει την τυραννία του ίδιου του καθεστώτος Άσαντ, να απαιτήσει το άνοιγμα των συνόρων σε όσους προσπαθούν να ξεφύγουν από τη βία και το χάος, να συνεργαστεί με τους Σύριους επαναστάτες - και να τραβήξει τον κόσμο μακριά από τον καμπισμό, στην πολιτική της διεθνούς αλληλεγγύης από τα κάτω.

 

 

Μετάφραση: e la libertà

 

Πηγή: Ashley Smith, «Anti-imperialism and the Syrian Revolution», SocialistWorker.org, 25 Αυγούστου 2016· αναδημοσίευση: Europe Solidaire Sans Frontières, («A critical test – Anti-imperialism and the Syrian Revolution»), 25 Αυγούστου 2016 και International Viewpoint, 28 Αυγούστου 2016.

 

Σημειώσεις

1 «Syrias refugee crisis in numbers», Amnesty International, 3 Φεβρουαρίου 2016. 

2 Ashley Smith, «How was Syria turned into hell on earth?», SocialistWorker.org, 1 Μαρτίου 2016. 

3 Rori Donaghy, «Ally with Syrian army if youre serious about defeating IS: Patrick Cockburn», Middle East Eye, 3 Δεκεμβρίου 2015. 

4 Sam Hamad, «Robert Fisk won't tell the truth on Syria because, like Bashar al-Assad, he fears it», International Business Times, 11 Αυγούστου 2016. 

5 Leila Al Shami, «On Stop the-War...», Pulse, 9 Δεκεμβρίου 2015. 

6 «Open letter to the Stop the War Coalition», Pulse, 20 Νοεμβρίου 2015. 

7 Terry Burke, «U.S. Peace Activists Should Start Listening to Progressive Syrian Voices», In These Times, 15 Αυγούστου 2016. 

8 Mark Taliano, «Henry Lowendorf: What we saw in Syria goes against everything we read in the United States», American Herald Tribune, 15 Αυγούστου 2016.

9 Mark Boothroyd, «Self organisation in the Syrian Revolution», Socialist Project, 14 Αυγούστου 2016· και Europe Solidaire Sans Frontières, 14 Αυγούστου 2016 («A Light in the Darkness – Self organisation and the Syrian Revolution»). 

10 Jeffrey St. Clair, «Torture Air, Inc.»., SocialistWorker.org, 13 Μαΐου 2005. 

11 Dennis Kosuth, «Revolts behind the iron curtain», SocialistWorker.org, 6 Νοεμβρίου 2009.

12 Todd Chretien, «Tiananmen Square: Which side are you on?», SocialistWorker.org, 17 Ιουνίου 2009. 

13 Ehsan Kaveh, Sustar Lee, «What’s next for Iran’s reform movement?», SocialistWorker.org, 26 φεβρουαρίου 2010· και Europe Solidaire Sans Frontières, 26 Φεβρουαρίου 2010 («What’s next for Iran’s reform movement? – “Ahmadinejad represents people who live off of crisis”»). 

14 Karadjis Michael, «Iraq and Syria: The struggle against the multi-sided counterrevolution», Syrian Revolution Commentary and Analysis, 25 Ιουνίου 2014· Europe Solidaire Sans Frontières, 25 Ιουλίου 2014 («Middle East & ISIS – Iraq and Syria: The struggle against the ’multi-sided’ counterrevolution»). 

15 Ian Traynor, «EU keen to strike deal with Muammar Gaddafi on immigration», The Guardian, 1 Σεπτεμβρίου 2010. 

16 Mehdi Hasan, «Syria has made a curious transition from US ally to violator of human rights», The Guardian, 19 Φεβρουαρίου 2012. 

17 Katie Sanders, «Chris Wallace: Hillary Clinton defended Syria's Assad as a “possible reformer”», PunditFact, 1 Ιουνίου 2014. 

18 Ashley Smith, «The asymmetric world order – Interimperial rivalry 
in the twenty-first century», International Socialist Review, τεύχος100, Άνοιξη 2016. 

19 Garikai Chengu, «America Created Al-Qaeda and the ISIS Terror Group», Global Research, 19 Σεπτεμβρίου 2014.

20 Jeremy Scahill, Anthony Arnove, «Rebranding war and occupation», SocialistWorker.org, 17 Ιουνίου 2009. 

21 Charles Davis, «The Anti-Imperialism of Fools», The Daily Beast, 21 Ιουνίου 2016. 

22 Elizabeth Schulte, «Clinton isn’t hiding her real crimes», SocialistWorker.org, 19 Μαρτίου 2015. 

23 Tithi Bhattacharya, Bill Mullen, «The brutal face of Bahrain's monarchy», SocialistWorker.org, 11 Μαΐου 2011. 

24 Mark Boothroyd, «Self organisation in the Syrian Revolution», Socialist Project, 14 Αυγούστου 2016.

25 Nour Malas, «Syrian Rebels Get Missiles», The Wall Street Journal, 17 Οκτωβρίου 2012. 

26 Ashley Smith, «How was Syria turned into hell on earth?», SocialistWorker.org, 1 Μαρτίου 2016. 

27 Eric Ruder, «Why is Russia dropping bombs in Syria?», SocialistWorker.org, 5 Οκτωβρίου 2015. 

28 David Brunnstrom, Denis Dyomkin, «Kerry meets with Putin about cooperating against Islamic State in Syria», Reuters, 15 Ιουλίου 2016.

29 Jay Hallen, «Accept the Uncomfortable Truth: It’s Time to Support Assad», National Review, 7 Ιανουαρίου 2016. 

30 Ajamu Baraka, «The Syrian Elections», Counter Punch, Ιουνίου 2014. 

31 Stanley Heller, «A Challenge to the Green Party on Syria», Economic Uprising, 4 Αυγούστου 2016. 

32 Ashley Smith, «Syria’s revolutionaries return to the streets», SocialistWorker.org, 10 Μαρτίου 2016. 

33 Alan Maass, Eric Ruder, «Eight reasons to oppose Obama’s (new) war», SocialistWorker.org, 10 Νοεμβρίου 2014. 

34 Gilbert Achcar, Morbid Symptoms: Relapse in the Arab Uprising. Παριγραφή: Stanford University Press

Τελευταία τροποποίηση στις Πέμπτη, 08 Σεπτεμβρίου 2016 21:05
Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.