Κυριακή, 18 Σεπτεμβρίου 2016 12:44

Συζήτηση μεταξύ Ιρανών και Σύριων Σοσιαλιστών

Κατηγορία Μέση Ανατολή

Περίληψη ενός μεγαλύτερου άρθρο στα ιρανικά1 από δύο Ιρανούς σοσιαλιστές, τον Omid Ranjbar και την Azadeh Shurmand, οι οποίοι αντιτίθενται στη στρατιωτική επέμβαση του Ιράν στη Συρία. Το άρθρο τους συνοδεύεται από μια απάντηση της Frieda Afary και του Joseph Daher.

Omid Ranjbar, Azadeh Shurmand

Εθνική Ασφάλεια Κακοποιών: Διαμεσολαβητές για να ακολουθήσει ο λαός την εθνικιστική πολιτική του κράτους

Η συζήτηση για την «εθνική ασφάλεια» χρησιμοποιείται για να γίνει πλύση εγκεφάλου στο ιρανικό κοινό και να το αποτρέψουν να αντιταχθεί στον καταστροφικό ρόλο του καθεστώτος στη Συρία, το Ιράκ, το Λίβανο, την Υεμένη και το Μπαχρέιν. Στην προσπάθεια αυτή, το καθεστώς υποβοηθείται από τους «δημοκρατικούς εθνικιστικές» μεταρρυθμιστές διανοούμενους. Η «Εθνική ασφάλεια» έχει μετατραπεί σε μια αφαίρεση που δεν έχει καμιά σχέση με την ευημερία του λαού του Ιράν ή της περιοχής.

Τα κίνητρα της παρέμβασης του Ιράν στη Συρία έχουν πολιτικές, ιδεολογικές και οικονομικές αιτίες. Χρειάζεται τη Συρία ως περιφερειακό σύμμαχο και ως ένα διάδρομο προς τη Χεζμπολάχ στο Λίβανο. Επίσης υπολογίζει σε προσοδοφόρες συμβάσεις ανοικοδόμησης και σε αγορές ακινήτων στη Συρία. Το ιρανικό καθεστώς επεκτείνει επίσης το ρόλο του στο Ιράκ. Με αυτό τον τρόπο, έχει αποξενώσει ακόμη και μεγάλο μέρος του πληθυσμού των Αράβων Σιιτών του Ιράκ, που θεωρούν ότι χρησιμοποιούνται στον ανταγωνισμό του Ιράν με τη Σαουδική Αραβία και την Τουρκία. Οι Ιρανοί διανοούμενοι πρέπει να δηλώσουν καθαρά πού τοποθετούνται στο ζήτημα της παρέμβασης του Ιράν στη Συρία και του καθοριστικού ρόλου του στον πόλεμο. Θα πρέπει να αναρωτηθούν: Γιατί το Ιράν υπερασπίζεται το καθεστώς του Άσαντ; Ο «συντηρητικός μεταρρυθμιστής» Ρουχανί είναι σε θέση να αλλάξει κάτι στο θέμα αυτό; Αντ' αυτού, οι μεταρρυθμιστές εθνικιστές έχουν διαπράξει το έγκλημα να ενστερνιστούν την εσφαλμένη πεποίθηση ότι το Ιράν είναι μια ισχυρή δύναμη για την αποδυνάμωση της ISIS.

Οι Ιρανοί διανοούμενοι πρέπει να αποκαλύψουν τον τρόπο με τον οποίο το ιρανικό καθεστώς χρησιμοποιεί τη Συρία ως βασικό στοιχείο για την οικοδόμηση μιας νέας τάξης πραγμάτων στην περιοχή. Αυτός ο ιμπεριαλισμός θα οδηγήσει σε αύξηση της περιχαράκωσης του καθεστώτος της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν στο εσωτερικό, σε αύξηση της στρατιωτικοποίησης της κοινωνίας και σε αύξησης της καταστολής των εσωτερικών αντιφρονούντων.

Η μόνη λύση είναι η περιφερειακή αλληλεγγύη των σοσιαλιστικών / κοσμικών δυνάμεων. Ένα παράδειγμα γι' αυτό είναι η Συμμαχία των Σύριων και Ιρανών Σοσιαλιστών. Ο αγώνας της Ροζάβα στη βόρεια Συρία, ο οποίος δίνει έμφαση στην άμεση δημοκρατία, την ειρηνική συνύπαρξη των εθνικών και θρησκευτικών μειονοτήτων, στις οικολογικές ανησυχίες, στην ισότητα ανδρών και γυναικών σε όλα τα επίπεδα, και σε επίπεδο ηγεσίας, είναι ένα μοντέλο που θυμίζει την Παρισινή Κομμούνα του 1871 που πρέπει να ενισχυθεί και να υποστηριχθεί. Η αντιπαράθεση της Ροζάβα στην ISIS και τα κράτη που υποστηρίζουν την ISIS ήταν ηρωική. Η Ροζάβα σήμερα έχει ανάγκη από Διεθνείς Ταξιαρχίες, σαν αυτές που πήγαν στην Ισπανία σε ένδειξη αλληλεγγύης για την Ισπανική Επανάσταση του 1936. Εάν η υπάρχουσα αντιπολίτευση στο Ιράν φέρει μαζί διαφορετικές ομάδες με στόχο τη δημιουργία αλληλεγγύης με τα προοδευτικά κινήματα της περιοχής, μεταξύ των οποίον το κίνημα της Ροζάβα και το λαϊκό δημοκρατικό κίνημα του λαού της Συρίας, αυτή η αλληλεγγύη θα οδηγήσει στην ενίσχυση των δημοκρατικών και προοδευτικών δυνάμεων της αντιπολίτευσης μέσα στο Ιράν. Είναι ζωτικής σημασίας το να δούμε τη σχέση μεταξύ των ιμπεριαλιστικών πολιτικών στο εξωτερικό και των καταπιεστικών πολιτικών στο εσωτερικό της χώρας.

23 Αυγούστου 2016

Απάντηση από την Frieda Afary και τον Joseph Daher

Χαιρετίζουμε αυτήν την γενναία ανακοίνωση και την πρόκληση της προς εκείνους τους Ιρανούς μεταρρυθμιστές ή αριστερούς διανοούμενους που υποστηρίζουν τη στρατιωτική επέμβαση του Ιράν στη Συρία και τα ιμπεριαλιστικά του κίνητρα στην περιοχή. Οι συγγραφείς όχι μόνο αποκαλύπτουν τα ψέματα της Ισλαμικής Δημοκρατίας και των διανοούμενων υποστηρικτών της, αλλά επίσης καλούν σε μια συμμαχία αρχών ανάμεσα στις σοσιαλιστικές και προοδευτικές δυνάμεις στην περιοχή γύρω από τα ζητήματα της κοινωνικής δικαιοσύνης, της κοσμικής δημοκρατίας και μιας εναλλακτικής λύσης απέναντι στον καπιταλισμό. Συμφωνούμε ότι ο κουρδικός αγώνας για αυτοδιάθεση, στη Συρία και άλλες χώρες της περιοχής, είναι μια δοκιμασία για όλους εκείνους που αποκαλούν τους εαυτούς τους σοσιαλιστές. Ειδικά, αυτή τη στιγμή, όταν όλες οι παγκόσμιες και περιφερειακές δυνάμεις υποστηρίζουν τη στρατιωτική επέμβαση της Τουρκίας στο βόρειο τμήμα της Συρίας, στόχος της οποίας είναι η επίθεση και η φίμωση των Κούρδων, η υπεράσπιση του αγώνα για την Κουρδική αυτοδιάθεση αποκτά ζωτική σημασία.

Δυστυχώς, για διάφορους λόγους, η συνεργασία μεταξύ Αράβων και Κούρδων στην αρχή της συριακής επανάστασης το 2011 αποδυναμώθηκε σημαντικά αργότερα, ενώ αυξήθηκαν ο ρατσισμός και οι θρησκευτικές αντιθέσεις. Πρώτον, οι ηγέτες και οι ομάδες της συριακής φιλελεύθερης και της ισλαμικής αντιπολίτευσης αντιτάχθηκαν σε κάθε μορφή κουρδικής αυτοδιάθεσης, και σε ορισμένες περιπτώσεις υποστήριξαν επιθέσεις από ισλαμιστικές φονταμενταλιστικές ομάδες εναντίον του κουρδικού Κόμματος Δημοκρατικής Ένωσης (PYD) και εναντίον Κούρδων πολιτών. Με τον τρόπο αυτό, εξέφρασαν μια σοβινιστική θέση που πρέπει να καταδικαστεί. Δεύτερον, το κουρδικό Κόμμα Δημοκρατικής Ένωσης επέλεξε μια πραγματιστική συμφωνία μη επίθεσης με το καθεστώς του Άσαντ το καλοκαίρι του 2012, αντί να το αντιμετωπίσει άμεσα και να συνδεθεί με τις επαναστατικές μάζες που αγωνίζονταν ακόμα ενεργά να ανατρέψουν το καθεστώς του Άσαντ. Επιπλέον, το φθινόπωρο του 2015, το PYD υποστήριξε τις μαζικές αεροπορικές επιδρομές του ρωσικού ιμπεριαλισμού, οι οποίες είχαν ως στόχο κυρίως τις συριακές αραβικές δημοκρατικές δυνάμεις της αντιπολίτευσης και τους αμάχους και μόνο σε πολύ μικρότερο βαθμό την ISIS ή την Jabhat al-Nusra. Αυτές οι αεροπορικές επιδρομές κατέστρεψαν τα τόσο αναγκαία ιδρύματα αμάχων στις περιοχές που δεν βρισκόταν υπό τον έλεγχο του καθεστώτος Άσαντ ή της ISIS και της Jabhat al-Nusra.

Τα τρία καντόνια της Ροζάβα που διαχειρίζεται το PYD έχουν προσφέρει μια μορφή αυτονομίας που περιλαμβάνει τα δικαιώματα των γυναικών, τη συμμετοχή των μειονοτήτων και κοσμικούς θεσμούς. Παρ' όλα αυτά, κάποιες αντιφάσεις και προβλήματα υπάρχουν που δεν αντιπροσωπεύουν τη λαϊκή αυτοοργάνωση, αλλά μάλλον διαδικασίες που ελέγχονται από πάνω. Πρέπει να αντιμετωπίσουμε τις αυταρχικές πρακτικές του PYD τόσο στην εσωτερική οργάνωση και τη λειτουργία όσο και τη στάση τους και τις πρακτικές τους προς τις διαφορετικές απόψεις και οργανώσεις. (Για περισσότερες λεπτομέρειες δείτε άρθρα του Joseph Daher και συνεντεύξεις με Κούρδους ακτιβιστές στην ιστοσελίδα της Συμμαχίας Σύριων και Ιρανών Σοσιαλιστών - Alliance of Syrian and Iranian Socialists)

Αυτό δεν αλλάζει το γεγονός ότι όλοι οι σοσιαλιστές πρέπει να επιμείνουμε από θέση αρχής στην υποστήριξη της αυτοδιάθεσης των Κούρδων στη Συρία, την Τουρκία, το Ιράκ και το Ιράν.

Τώρα ο τουρκικός στρατός χρησιμοποιεί διάφορες ένοπλες συριακές αραβικές δυνάμεις της αντιπολίτευσης, μεταξύ των οποίων Σαλαφιστές, άλλες ισλαμικές φονταμενταλιστικές ομάδες και διάφορα μικρότερα τμήματα του Ελεύθερου Συριακού Στρατού για να επιτεθεί στις δυνάμεις του PYD, να βομβαρδίσει και να σκοτώσει Κούρδους άμαχους και να χτίσει ένα τείχος-φράγμα στα σύνορα για να διαχωρίσει τους Κούρδους της Συρίας και της Τουρκίας.

Είμαστε αντίθετοι στη στρατιωτική επέμβαση της Τουρκίας στη Συρία όπως ακριβώς είμαστε αντίθετοι στη στρατιωτική επέμβαση της Ρωσίας, του Ιράν, των μοναρχιών του Περσικού Κόλπου, και των δυτικών δυνάμεων. Όλοι αυτοί δεν υποστηρίζουν τα συμφέροντα των λαϊκών τάξεων και το μόνο που κάνουν είναι να αυξήσουν τις θρησκευτικές και εθνοτικές διαιρέσεις. Όλοι επιθυμούν να διατηρήσουν το καθεστώς Άσαντ (με ή χωρίς τον Άσαντ), να απορρίψουν την κουρδική αυτοδιάθεση, και ως εκ τούτου θα συνεχίσουν τον πόλεμο.

Καταλήγοντας, συμφωνούμε με τους Ιρανούς συντρόφους μας σχετικά με την ανάγκη για μια συμμαχία μεταξύ Κούρδων, Αράβων, Ιρανών και Τούρκων επαναστατών που αντιτίθενται στο καθεστώς του Άσαντ, υπερασπίζονται την αυτοδιάθεση των Κούρδων, αντιτίθενται σε όλους τους θρησκευτικούς φονταμενταλιστές, στα αυταρχικά καθεστώτα και στις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες. Γι' αυτόν τον λόγο η Συμμαχία Σύριων και Ιρανών Σοσιαλιστών είναι ένα άνοιγμα προς τους σοσιαλιστές της Μέσης Ανατολής που αναζητούν μια ανθρωπιστική εναλλακτική λύση απέναντι στον καπιταλισμό, τον σεχταρισμό του, τις διακρίσεις λόγω φύλου, τον ρατσισμό και τον σοβινισμό.

7 Σεπτεμβρίου 2016

 

Μετάφραση: e la libertà


Πηγή: «Exchange between Iranian and Syrian socialists», Alliance of Middle East Socialists· και سوريا الحرية للأبد - Syria Freedom Forever, 15 Σεπτεμβρίου 2016· International Viewpoint, 15 Σεπτεμβρίου. 2016. 

Σημειώσεις

1امید رنجبر - آزاده شورمند

،«چماقداران امنیت ملی؛ بسترسازان هم‌آغوشی ناسیونالیستی دولت - ملت»

اخبار روز ۱٣۹۵ - ۲٣ اوت ۲۰۱۶

Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 18 Σεπτεμβρίου 2016 13:00
Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.