Παρασκευή, 04 Νοεμβρίου 2016 13:11

Το τουρκικό κράτος συνέλαβε τους βουλευτές του αριστερού κόμματος HDP

Κατηγορία Μέση Ανατολή

 

 

 Κώστας Κούσιαντας

 

Η τουρκική κυβέρνηση του ΑΚΡ σε μία κίνηση κλιμάκωσης της επίθεσης εναντίον της αριστεράς και του κουρδικού κινήματος, διέταξε χτες το βράδυ τη σύλληψη 13 βουλευτών του αριστερού κόμματος HDP, μεταξύ των οποίων και των δύο προέδρων του κόμματος, του Σελαχαττίν Ντεμίρτας και της Φιγκέν Γιουκσέκνταγ. Ο Ντεμίρτας συνελήφθη τις πρωινές ώρες στο σπίτι του στην Άγκυρα. Το τελευταίο μήνυμά του στο Twitter, ήταν ότι οι αστυνομικές δυνάμεις έχουν κυκλώσει το σπίτι του. Η Φιγκέν Γιουκσέκνταγ συνελήφθη κι αυτή ίδιες ώρες στο σπίτι της στο Ντιγιάρμπακιρ. Σύμφωνα με το τουρκικό Υπουργείο Εσωτερικών έχουν εκδοθεί εντάλματα σύλληψης για τους 13 από τους 59 βουλευτές του HDP, αλλά συνελήφθησαν οι 11, καθώς δύο βρίσκονται στο εξωτερικό. Οι δικηγόροι του κόμματος όμως ανέφεραν ότι έχουν προσαχθεί 15 βουλευτές του HDP. Έγινε επίσης έρευνα της αστυνομίας στα κεντρικά γραφεία του κόμματος στην Άγκυρα.

Κατά τη διάρκεια της επιχείρησης οι αρχές μπλόκαραν ή περιόρισαν την πρόσβαση/χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης (Twitter και Facebook) και της εφαρμογής ηλεκτρονικών μηνυμάτων WhatsApp, προκειμένου να εμποδίσουν την εκδήλωση αντιδράσεων. Ομάδες διαδηλωτών που προσπάθησαν να συγκεντρωθούν έξω απ’ τα γραφεία του κόμματος, απωθήθηκαν από την αστυνομία.

Σύμφωνα με την τουρκική κυβέρνηση, οι συλλήψεις αυτές έγιναν εξαιτίας της άρνησης των βουλευτών του HDP να δώσουν κατάθεση για «τρομοκρατικά εγκλήματα», δηλαδή σχετικά με τη δράση του κουρδικού κινήματος.

Οι συλλήψεις των βουλευτών και ηγετών του HDP αποτελούν την κλιμάκωση μιας σειράς επιθέσεων εναντίον της αριστεράς και του κουρδικού κινήματος, οι οποίες ξεκίνησαν από το καλοκαίρι του 2015 και σε πρώτη φάση κορυφώθηκαν με την σφαγή της εξεγερμένης κουρδικής νεολαίας στις πόλεις του τουρκικού Κουρδιστάν. Μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες, η τουρκική εθνοσυνέλευση αποφάσισε την άρση της βουλευτικής ασυλίας για τους βουλευτές του HDP. Η απόφαση αυτή είχε υπερψηφιστεί από τους βουλευτές του HDP, του ΜΗΡ (του ακροδεξιού κόμματος), αλλά και από την πλειοψηφία του CHP (του «κεντροαριστερού» κόμματος), τον Μάιο του 2016. Έκτοτε, η σύλληψη υπήρχε συνεχώς ως απειλή για τους βουλευτές της αριστεράς, αλλά οι πολιτικές εξελίξεις του καλοκαιριού τροποποίησαν το πολιτικό σκηνικό και τις πολιτικές προτεραιότητες της κυβέρνησης. Η απόπειρα πραξικοπήματος στις 15 Ιούλη ανάγκασε τον Ερντογάν να θέσει ως βασική του προτεραιότητα την σταθεροποίηση της κυβέρνησής του και του προεδρικού του αξιώματος απέναντι σε εκείνα τα τμήματα της άρχουσας τάξης και του κρατικού μηχανισμού, τα οποία είτε συντάχθηκαν με τους πραξικοπηματίες, είτε θα μπορούσαν να υποστηρίξουν ένα νέο πραξικόπημα.

Μετά την εισβολή όμως της Τουρκίας στη Συρία (ένας από τους βασικούς στόχους της οποίας είναι να αποτραπεί η δημιουργία ενός αυτόνομου Κουρδιστάν στη Συρία - υπό τον έλεγχο του PYD), η αριστερά και το κουρδικό κίνημα άρχισαν να αποτελούν ξανά προτεραιότητα της καταστολής στο εσωτερικό της χώρας. Μέσα από μία κλιμακούμενη διαδικασία καταστολής, η κυβέρνηση άρχισε να επιτίθεται αρχικά σε δημοσιογράφους και μέσα ενημέρωσης της αριστεράς, σε αριστερούς διανοούμενους, στους συνδικαλιστές της ομοσπονδίας των εκπαιδευτικών, ύστερα στους αριστερούς δημάρχους των κουρδικών πόλεων, αρχικά θέτοντας σε διαθεσιμότητα 24 δημάρχους και στη συνέχεια, πριν από μία εβδομάδα, συλλαμβάνοντας τους συνδημάρχους του Ντιγιάρμπακιρ. Η τουρκική εισβολή στη Συρία επιχειρήθηκε να αξιοποιηθεί από την κυβέρνηση του ΑΚΡ ως ένας τρόπος αποκατάστασης των σχέσεών της με το στρατιωτικό κατεστημένο (σχέσεις οι οποίες είχαν διαρραγεί μετά την απόπειρα πραξικοπήματος και τις εκκαθαρίσεις που έκανε ο Ερντογάν στον στρατό) και η επίθεση στην αριστερά και το κουρδικό κίνημα αποτελεί μία επίδειξη του Ερντογάν και της κυβέρνησής του προς την τουρκική άρχουσα τάξη και τους μηχανισμούς της, ότι μπορεί να επιβάλει την κοινωνική ειρήνη στη χώρα, συντρίβοντας τον «εσωτερικό εχθρό».

Επιπλέον όμως, η επέκταση της πολεμικής εμπλοκής της τουρκικής αστικής τάξης από τη Συρία στο Ιράκ, καθιστά επείγουσα ανάγκη για το τουρκικό στρατιωτικό και πολιτικό κατεστημένο, το «ξεκαθάρισμα των λογαριασμών» τους με την αριστερά και το κουρδικό κίνημα. Η τουρκική εμπλοκή στην επιχείρηση ανακατάληψης της Μοσούλης (από την ΙΣΙΣ), συνδέεται με στρατηγικά συμφέροντα του τουρκικού καπιταλισμού στην περιοχή. Η τουρκική άρχουσα τάξη με την εμπλοκή της στη σύγκρουση της Μοσούλης επιδιώκει να μην καταληφθεί η πόλη από τις ιρακινές/σιιτικές στρατιωτικές δυνάμεις, καθώς αυτό θα σήμαινε -στα πλαίσια των περιφερειακών ιμπεριαλιστικών συσχετισμών- μια ενίσχυση του περιφερειακού άξονα Ιράν, Ιράκ, Συρία. Η κατοχή όμως μιας πόλης με πληθυσμό σουνιτικό κατά βάση (ο οποίος φοβάται αντίποινα από τις σιιτικές ιρακινές πολιτοφυλακές), θα αύξανε μάλλον τις εντάσεις στην περιοχή και θα επέτρεπε τη διείσδυση των δυνάμεων του συριακού PYD στο Ιράκ (για παράδειγμα, μέσω των σχέσεων που ανέπτυξε το PYD με τους Γεζίντι, ύστερα από τη βοήθεια που τους πρόσφερε για να διασωθούν από τις σφαγές της ΙΣΙΣ το 2014). Η δράση όμως του PYD στο ιρακινό Κουρδιστάν θα οδηγήσει πιθανόν σε αποσταθεροποίηση την σαθρή κυβέρνηση του Μπαρζανί, προέδρου του ιρακινού Κουρδιστάν και συμμάχου της Τουρκίας στη σύγκρουσή της με το ΡΚΚ και το PYD. Ως εκ τούτου, ένα από τα σχέδια τα οποία προωθεί η τουρκική κυβέρνηση εμπλέκοντας τη χώρα στον πόλεμο της Μοσούλης, είναι η επέκταση του ιρακινού Κουρδιστάν, ώστε να συμπεριλάβει την Μοσούλη και το Κιρκούκ (το οποίο ούτως ή άλλως έχει καταληφθεί από το ιρακινό Κουρδιστάν) και ταυτόχρονα να συμπεριλάβει τις περιοχές όπου ζει η τουρκμενική μειονότητα του Ιράκ (οι Τουρκμένοι είναι μια τουρκόφωνη, σουνιτική και σιιτική μειονότητα με σχέσεις με την Τουρκία). Εναλλακτικά, η τουρκική κυβέρνηση επιδιώκει να μετατραπεί η περιοχή της Μοσούλης σε μία σουνιτική ζώνη, στην οποία δεν θα έχει άμεσο έλεγχο η σιιτική ιρακινή κυβέρνηση, και την οποία η τουρκική κυβέρνηση θεωρεί ότι θα μπορεί να θέσει υπό την επιρροή της.

Τα σχέδια αυτά όμως φέρνουν την Τουρκία σε άμεση αντίθεση με το Ιράκ (ή πιο σωστά τη σιιτική ιρακινή κυβέρνηση), από το οποίο άρχισαν να εκτοξεύονται απειλές πολέμου εάν η τουρκική άρχουσα τάξη επιχειρήσει να υλοποιήσει τα σχέδιά της.

Οι πολεμικές εντάσεις αυξάνονται λοιπόν, το μέτωπο του πολέμου επεκτείνεται και η τουρκική άρχουσα τάξη, για να αποκαταστήσει την πολεμική της ετοιμότητα, την τρωθείσα από την απόπειρα πραξικοπήματος και τις εκκαθαρίσεις στο στρατό, θα πρέπει να καταστείλει στο εσωτερικό της χώρας οποιοδήποτε εμπόδιο. Δηλαδή, την αριστερά, το αντιπολεμικό κίνημα, το κουρδικό κίνημα...

Οι συλλήψεις των έντεκα αριστερών βουλευτών αποτελούν λοιπόν μια εσωτερική κλιμάκωση του πολέμου της Μέσης Ανατολής, σε αντιστοιχία με την εξάπλωση του πολέμου ως αποτέλεσμα της κλιμάκωσης του αυταρχισμού, είτε πρόκειται για την Τουρκία, είτε για τη Συρία, είτε για το Ιράκ, είτε για οποιαδήποτε χώρα στην περιοχή... και όχι μόνο στην περιοχή.

Μένει να δούμε τις επόμενες ώρες και τις επόμενες μέρες, πώς θα επιχειρηθεί να απαντηθεί από την πλευρά των κινημάτων της Τουρκίας αυτή επίθεση που εξαπέλυσε το κράτος εναντίον της αριστεράς. Θα πρέπει να ελπίζουμε στην αγωνιστική τους παράδοση, είναι όμως απαραίτητη και η διεθνής αλληλεγγύη και η άμεση υποστήριξη από τα κινήματα των άλλων χωρών. Ιδιαίτερα όμως για το κίνημα στην Ελλάδα, η αλληλεγγύη προς την αριστερά και τον λαό της Τουρκίας είναι η απαραίτητη προϋπόθεση του αγώνα μας ενάντια στους πολεμικούς κινδύνους που εγκυμονεί ο ιμπεριαλιστικός ανταγωνισμός των δύο καπιταλισμών, του «δικού μας» και του «δικού τους», η προϋπόθεση του αγώνα για την κοινωνική χειραφέτηση των καταπιεσμένων και στις δυο χώρες.

Η επίθεση ενάντια στους Τούρκους και Κούρδους συντρόφους μας είναι και δικιά μας υπόθεση.

 

 

 

 

Γράφτηκε από 
Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 05 Νοεμβρίου 2016 21:49
Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.