Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017 17:12

Γιατί έχει σημασία να είμαστε και εναντίον του Άσσαντ

Κατηγορία Μέση Ανατολή

Μπασίρ Αμπού Μαννέχ

Γιατί έχει σημασία να είμαστε και εναντίον του Άσσαντ

Να διαδηλώνουμε ενάντια στην αμερικανική ιμπεριαλιστική επέμβαση, αλλά και να θυμόμαστε τα εγκλήματα του Άσσαντ και να είμαστε αλληλέγγυοι με τα θύματά του.

Το σύντομο σχόλιο του Άλεξ Γκούρεβιτς για τη Συρία καταλήγει με την ακόλουθη δήλωση: «Και τελικά, είναι ένας αδύναμος ανθρωπισμός, αφού κανείς δεν βλέπει ποτέ τους ανθρωπιστικούς στρατοκράτες να υποστηρίζουν την αληθινή ανθρωπιστική υπόθεση: όχι βόμβες αλλά ανοικτά σύνορα. Αφήστε να έλθει οποιοσδήποτε επιθυμεί να δραπετεύσει»1.

Αντί να βομβαρδίζετε το καθεστώς του Άσσαντ, λέει ο Γκούρεβιτς, αφήστε τους Σύριους πρόσφυγες να έλθουν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτό που υποστηρίζεται εδώ είναι σαφές: όχι στην αυτοκρατορία, ναι στους πρόσφυγες. Περιττό να πω ότι και εγώ συνυπογράφω την ιδέα αυτή και είμαι ενάντια στην αμερικανική ιμπεριαλιστική παρέμβαση.

Φοβάμαι όμως ότι αυτές οι δύο θέσεις δεν αρκούν. Από μόνες τους, αποτελούν μια ελλιπή πολιτική.

Για να εξηγήσουμε γιατί, ας εφαρμόσουμε σύντομα τις ίδιες αρχές στην παλαιστινιακή-ισραηλινή σύγκρουση. Όταν το Ισραήλ δολοφονεί βάναυσα τους Παλαιστινίους2, όπως κάνει τακτικά, οι προοδευτικοί στην Αμερική λένε μόνο «αφήστε τους Παλαιστίνιους πρόσφυγες που καταφέρνουν να διαφύγουν να έλθουν στις ΗΠΑ»; Με τίποτα. Επειδή γνωρίζουν ότι αυτό θα βοηθούσε μόνο τα αποικιακά σχέδια του Ισραήλ3 και θα ενθάρρυνε το Ισραήλ να συνεχίσει να συμπεριφέρεται με ατιμωρησία στην περιοχή.

Οι Προοδευτικοί είναι αλληλέγγυοι4 με τους Παλαιστινίους, ζητούν τον τερματισμό των βομβιστικών επιθέσεων του Ισραήλ και απαιτούν να διωχθεί το Ισραήλ για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Επίσης, πιέζουν το δικό τους ιμπεριαλιστικό κράτος να σταματήσει κάθε στρατιωτική βοήθεια5 προς το Ισραήλ, να σταματήσει να τροφοδοτεί την αποικιοκρατική όρεξη του Ισραήλ και να σταματήσει να το προστατεύει από τη διεθνή δικαιοσύνη.

Γιατί είναι τόσο διαφορετική η περίπτωση της Συρίας; Η πραγματικότητα είναι ότι η συριακή καταστροφή6 είναι ακόμα πιο έντονη. Με μισό εκατομμύριο νεκρούς και εκατομμύρια εκτοπισμένους, η κλίμακα της συριακής σφαγής είναι τεράστια. Η δικτατορία του Άσσαντ προτιμά να σκοτώνει, να πολιορκεί και να οδηγεί στην λιμοκτονία τον πληθυσμό παρά να του επιτρέψει την αξιοπρέπεια και τη δημοκρατία. Είτε θα ζείτε σε ταπείνωση και υποτέλεια, είτε θα φεύγετε ή πεθαίνετε. Κανείς δεν θα πρέπει να αποδεχθεί αυτές τις άθλιες επιλογές.

Ωστόσο, κάποιοι Αμερικανοί προοδευτικοί δεν προσέφεραν στον συριακό λαό αυτό που τόσο αξιοθαύμαστα πρόσφεραν στους Παλαιστίνιους. Γιατί δεν υπάρχει σαφής καταδίκη της ρωσικής και ιρανικής επέμβασης στη Συρία, χωρίς την οποία θα είχε καταρρεύσει η κυβέρνηση Άσσαντ; Γιατί δεν υπάρχει καμία αναφορά στο γεγονός ότι η Ουάσιγκτον εμπόδισε την πρόσβαση της συριακής αντιπολίτευσης σε αντιπυραυλικά όπλα, χωρίς τα οποία το καθεστώς είναι ελεύθερο να βρέχει βόμβες επάνω της;

Οι προοδευτικοί των ΗΠΑ δεν μπορούν να αγνοήσουν το γεγονός ότι η υπόθεση του συριακού λαού είναι δίκαιη και ότι το δικαίωμά του στην ελευθερία είναι εξίσου σημαντικό με αυτό των άλλων. Πρέπει να αντιμετωπίσουμε τη βασική αιτία της προσφυγικής κρίσης7 και να διατυπώσουμε μια πραγματικά διεθνιστική απάντηση στη συριακή καταστροφή.

Το να είσαι ενάντια στην αυτοκρατορία και υπέρ των προσφύγων δεν αρκεί. Είναι απλά απαράδεκτο να σταθούμε στο πλάι και να παρακολουθούμε ένα βάρβαρο καθεστώς, όπως του Άσσαντ, να γλυτώνει εκκενώνοντας την Συρία από τον δικό της λαό. Οι Σύριοι έχουν το δικαίωμα να ζουν και να ζουν ελεύθερα στην πατρίδα τους. Δεν πρέπει να επιτρέπεται σε κανένα καθεστώς να σφαγιάζει τους ανθρώπους του ή να τους αναγκάζει σε μια ζωή μόνιμης εξορίας και εκτοπισμού.

Εάν η απάντηση στην αποικιοκρατική καταπίεση8 και την εκδίωξη των Παλαιστινίων από το κράτος του Ισραήλ είναι να βοηθήσουμε τους Παλαιστίνιους να παραμείνουν στην πατρίδα τους και να αγωνιστούν για τα δικαιώματά τους9, τότε η ίδια αρχή αλληλεγγύης θα πρέπει να ισχύει και για τους Σύριους.

Ανοίξτε τα σύνορά σας στους δυστυχισμένους της γης, αλλά σταθείτε και αλληλέγγυοι με τον αγώνα για τα δικαιώματά τους στην πατρίδα τους.

Bashir Abu-Manneh, «Why Being Against Assad Matters Too», Jacobin, 9 Απριλίου 2017 και International Viewpoint, 10 Απριλίου 2017.


Σημειώσεις

1 Alex Gourevitch, «Making Sense of Syria», Jacobin, 7 Απριλίου 2017. 

2 Bashir Abu-Manneh «Stopping Israel», Jacobin, 4 Αυγούστου 2014. 

3 Greg Shupak, «The Logic of Israeli Violence», Jacobin, 30 Ιουλίου 2014. 

4 Bashir Abu-Manneh, «The Occupation and BDS», Jacobin, 23 Απριλίου 2015. 

5 Julian Borger, «US pledges record $38bn military aid to Israel over next 10 years», The Guardian, 13 Σεπτεμβρίου 2016. 

6 Ian Black, «Report on Syria conflict finds 11.5% of population killed or injured», The Guardian, 11 Φεβρουαρίου 2016. 

7 Patrick Kingsley, «What caused the refugee crisis? You asked Google - heres the answer», The Guardian, 9 Δεκεμβρίου 2015. 

8 Daniel Blatman, «A Colonialist Project of Dispossession in the Occupied Territories», Haaretz, 1 Φεβρουαρίου 2016. 

9 Yassmine Saleh, «A New Generation of Resistance», Jacobin, 19 Οκτωβρίου 2015. 

Τελευταία τροποποίηση στις Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017 17:21
Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.