Δευτέρα, 26 Φεβρουαρίου 2018 22:41

Η νίκη του καθεστώτος Άσαντ στη Γούτα θα είναι μια μεγάλη ήττα στην πάλη ενάντια στον ρατσισμό και τον καπιταλιστικό απολυταρχισμό παγκοσμίως

Κατηγορία Μέση Ανατολή

Frieda Afary

Η νίκη του καθεστώτος Άσαντ στη Γούτα θα είναι μια μεγάλη ήττα στην πάλη ενάντια στον ρατσισμό και τον καπιταλιστικό απολυταρχισμό παγκοσμίως

Δεν υπάρχει έλλειψη στοιχείων σχετικά με τη βαρβαρότητα του καθεστώτος Άσαντ. Με την υποστήριξη της Ρωσίας του Πούτιν και του ιρανικού καθεστώτος, σήμερα σφαγιάζει 400.000 αθώους αμάχους στην ανατολική Γούτα, ένα προάστιο της Δαμασκού το οποίο έχει υποστεί πολιορκία από τον Απρίλιο του 2013 και έχει υποστεί επίσης χημικό πόλεμο. Το εντεινόμενο καθημερινό σφυροκόπημα και οι βομβαρδισμοί της Ανατολικής Γούτα, που ξεκίνησαν τον Νοέμβριο του 2017 και οδήγησαν σε εκατοντάδες θανάτους αθώων αμάχων μόλις τις τελευταίες ημέρες, είναι μέρος της συστηματικής καταστροφής της συριακής επανάστασης από το καθεστώτος Άσαντ από το 2011. Η Γούτα υποφέρει επίσης από τις πρακτικές ενός αντιδραστικού σαλαφιστικού κινήματος, του Τζάις αλ-Ισλάμ, το οποίο έχει καταστείλει και δολοφονήσει δημοκράτες αγωνιστές.

Ενώ οι αμερικανικές και ευρωπαϊκές δυνάμεις, όπως η Γαλλία, χύνουν κροκοδείλια δάκρυα πάνω από τη Γούτα, θα πρέπει να είναι σαφές ότι μέχρι τώρα ούτε οι ΗΠΑ ούτε κάποιες από τις δυτικές δυνάμεις υποστήριξαν ποτέ πραγματικά τη συριακή επανάσταση ή ήθελαν την ανατροπή του καθεστώτος Άσαντ. Το πολύ-πολύ, ήθελαν το καθεστώς χωρίς το άτομο Άσαντ, επειδή θεωρούσαν το καθεστώς απαραίτητο για την επιβολή «σταθερότητας» στην περιοχή. Ακόμα και τον Απρίλιο του 2017, όταν η κυβέρνηση του Τραμπ πραγματοποίησε μια πυραυλική επίθεση εναντίον μιας κυβερνητικής αεροπορικής βάσης της Συρίας απ’ όπου ξεκίνησε επίθεση με χημικά, στόχος της ήταν να κάνει επίδειξη της αυτοκρατορικής δύναμης των ΗΠΑ.

Καμία από αυτές τις δυνάμεις δεν θα μπορούσε ποτέ να έχει πραγματική ανησυχία για τις συριακές μάζες που ξεσηκώθηκαν εναντίον ενός αυταρχικού και δολοφονικού καθεστώτος. Το καπιταλιστικό και ιμπεριαλιστικό υπόβαθρο αυτών των δυνάμεων δεν θα τους επέτρεπε να το κάνουν.

Χρειαζόμαστε ένα νέο λόγο αλληλεγγύης

Εκείνοι που αντιτίθενται τόσο στο καθεστώς του Άσαντ όσο και στους τζιχαντιστές και όλες τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, πρέπει να επικεντρωθούν σε ένα εξόφθαλμο γεγονός: Ο αυταρχισμός που βλέπουμε στο καθεστώς Άσαντ, στη Ρωσία του Πούτιν και στο ιρανικό καθεστώς αυξάνονται όλο και περισσότερο στις δυτικές χώρες. Ο Ασαντισμός και ο Πουτινισμός μπορεί να είναι το πρόσωπο του μέλλοντος των Δυτικών φιλελεύθερων δημοκρατιών. Πράγματι, η υποστήριξη για τον Άσαντ και τον Πούτιν έχει γίνει ένα κάλεσμα συσπείρωσης για τους δυτικοευρωπαίους υπερασπιστές της λευκής υπεροχής, τις ισλαμοφοβικές και τους αντισημιτικές οργανώσεις και τα κόμματα από την αμερικανική εναλλακτική δεξιά μέχρι την ιταλική ακροδεξιά Forza Nuova, που όλοι τους γίνονται όλο και περισσότερο αποδεκτοί.

Η αντιμετώπιση αυτού του γεγονότος, μπορεί επίσης να μας βοηθήσει να βρούμε μια πορεία για την οικοδόμηση της αλληλεγγύης: Πρέπει να δείξουμε ότι η αντίθεσή στον πόλεμο που διεξάγει το καθεστώς Άσαντ ενάντια στις συριακές μάζες είναι απολύτως απαραίτητη για την καταπολέμηση της ανάπτυξης της λευκής υπεροχής στις ΗΠΑ και σε άλλες δυτικές χώρες. Πράγματι, είναι απαραίτητο να αμφισβητήσουμε την ανάπτυξη του καπιταλιστικού αυταρχισμού σε όλο τον κόσμο. Η Συρία του Άσαντ θα μπορούσε να είναι το μέλλον μας.

Τα σημερινά στοιχεία σχετικά με τη σχέση μεταξύ του καθεστώτος Άσαντ και της αμερικανικής και ευρωπαϊκής ακροδεξιάς αποκαλύπτουν ότι ο ολοκληρωτισμός του Άσαντ έχει γίνει «έμπνευση» για διάφορα κόμματα που εκπροσωπούν την πιο απροκάλυπτα αυταρχική και ρατσιστική κατεύθυνση του καπιταλισμού1.

Έτσι, η ανάγκη να αντιταχτούμε στους βομβαρδισμός του καθεστώτος Άσαντ στην Ανατολική Γούτα και το Ιντλίμπ δεν έχει να κάνει μόνο με το ενδιαφέρον για τους ανθρώπους στη Μέση Ανατολή, αλλά έχει να κάνει επίσης και με το ενδιαφέρον για τους/τις αντιρατσιστές/ριες ακτιβιστές/ριες σε όλο τον κόσμο. Αν επιτραπεί στον Άσαντ και στους συμμάχους του να συνεχίσουν τις σφαγές τους στο όνομα της «καταπολέμησης της τρομοκρατίας» θα ενισχυθούν σε μεγάλο βαθμό όσοι θέλουν να επαναλάβουν αυτό το σενάριο στις ΗΠΑ και την Ευρώπη και αλλού. Θα υπάρχουν συνέπειες για το Black Lives Matter, τους Λατίνους, όλους τους έγχρωμους ανθρώπους, τους Μουσουλμάνους και τους Εβραίους.

Η υποστήριξη των Κούρδων προϋποθέτει να αντιταχθούμε στον Άσαντ, τον Ερντογάν και όλες τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις

Η νίκη σήμερα του καθεστώτος Άσαντ στην Ανατολική Γούτα, που βρίσκεται πολύ κοντά, θα έχει άμεσες και τρομερές συνέπειες για τους Κούρδους στο Αφρίν και την Ροζάβα. Από το καλοκαίρι του 2012, το Κόμμα Δημοκρατικής Ενότητας (PYD), το οποίο ηγείται της αυτόνομης περιφέρειας της Ροζάβα στη Βόρεια Συρία, διατείνονταν ότι, αν και δεν υποστηρίζει το καθεστώς Άσαντ, επέλεξε να μην επιτεθεί εναντίον του, προκειμένου να προωθήσει το δικό του πολιτικό σχέδιο. Η συνεργασία της αντιπολίτευσης της Συρίας εναντίον του Ασσάντ με την Τουρκία και η υποστήριξή της προς τον Τούρκο πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έχουν επίσης πείσει το PYD ότι η πορεία του έναντι του καθεστώτος Άσαντ ήταν σωστή.

Ωστόσο, από τις 20 Ιανουαρίου, όταν η αυταρχική κυβέρνηση του Ερντογάν εντατικοποίησε τον συνεχιζόμενο πόλεμο εναντίον των Κούρδων και επιτέθηκε στο καντόνι του Αφρίν με υποστήριξη από τη Ρωσία και με τη χρήση Σύριων Αράβων μαχητών από τον Ελεύθερο Συριακό Στρατό και τις ισλαμικές φονταμενταλιστικές δυνάμεις, η ηγεσία του PYD ζήτησε ανοιχτά από το καθεστώς Άσαντ να την βοηθήσει. Στις 22 Φεβρουαρίου, μετά από μία συνάντηση μεταξύ του Σαμπάν Χάμο, ηγέτη των Μονάδων Προστασίας του Κουρδικού Λαού (YPG) και αξιωματούχων της ρωσικής και συριακής κυβέρνησης, και με την υποστήριξη του Ιράν, οι πολιτοφυλακές του Συριακού καθεστώτος μεταφέρθηκαν στο Αφρίν2.

Πώς θα μπορούσε ένα δολοφονικό καθεστώς που ασχολείται επί του παρόντος να αποδεκατίζει τον λαό της Ανατολικής Γούτα και ήταν υπεύθυνο εδώ και επτά χρόνια για τη δολοφονία μισού εκατομμυρίου κυρίως αθώων αμάχων να καλείται να «σώσει» τις κουρδικές μάζες; Είναι επίσης ένα καθεστώς με ακραίες αραβικές εθνικιστικές και ρατσιστικές πολιτικές εναντίον των Κούρδων, κάποιοι από τους οποίους μέχρι το 2011 δεν αναγνωρίζονταν ως Σύριοι πολίτες.

Το συριακό καθεστώς θα μπορούσε να διαπραγματευτεί μια συμφωνία με την κυβέρνηση Ερντογάν και τη Ρωσία και να αποκτήσει πλήρη και επίσημο έλεγχο της περιοχής της Ροζάβα και, επομένως, να σταματήσει προσωρινά την τουρκική χερσαία και εναέρια επίθεση εναντίον του Αφρίν. Ωστόσο, η συμφωνία του PYD με το καθεστώς Άσαντ θα ανταλλάξει μόνο τη μία βίαιη επίθεση με μια άλλη. Αυτό που αποκαλείται αυτόνομη περιοχή της Ροζάβα δεν θα μπορεί πλέον να διατηρηθεί κάτω από αυτές τις συνθήκες.

Πριν από δύο χρόνια, όταν συγκροτήθηκε η Συμμαχία Σύριων και Ιρανών σοσιαλιστών, στην ιδρυτική της διακήρυξη αρχών αναφερόταν τα εξής: «ενώ εμείς επιμένουμε στην υπεράσπιση από θέση αρχής του κουρδικού εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος και του αγώνα του για αυτοδιάθεση στο Ιράκ, τη Συρία, την Τουρκία και το Ιράν, πιστεύουμε ότι είναι επίσης αναγκαίο να αμφισβητήσουμε όλους αυτούς στην αριστερά που διαχωρίζουν τον αγώνα για την αυτοδιάθεση του κουρδικού λαού στη Συρία από τη δυναμική της συριακής επανάστασης. Ήταν η συριακή επανάσταση το 2011 που κατέστησε δυνατή την ύπαρξη των αυτόνομων καντονιών της Ροζάβα. Χωρίς μια συριακή επανάσταση δεν μπορεί να υπάρξει δημοκρατική Ροζάβα. [...] Η απελευθέρωση και χειραφέτηση του κουρδικού λαού συνδέεται με την απελευθέρωση και την χειραφέτηση των λαών της περιοχής.»3

Αυτή η δήλωση είναι πιο αληθινή από ποτέ. Η νίκη του καθεστώτος Άσαντ και των συμμάχων του στην Ανατολική Γούτα θα είναι μια σημαντική ήττα όχι μόνο για τους Άραβες επαναστάτες της Συρίας αλλά και για τους Κούρδους, όλες τις άλλες εθνότητες στη Συρία και όλους όσους αγωνίζονται ενάντια στον ρατσισμό και τον καπιταλιστικό αυταρχισμό σε όλο τον κόσμο.

Μετάφραση: e la libertà

Frieda Afary, «Victory of Assad Regime in Ghouta Is Major Defeat for Those Fighting Racism and Capitalist Authoritarianism Globally», Alliance of Syrian and Iranian Socialists, 25 Φεβρουαρίου 2018.

Δείτε επίσης τη δήλωση της Συμμαχίας των Σοσιαλιστών της Μέσης Ανατολής στις 24 Ιανουαρίου 2018:

Αλληλεγγύη στο Αφρίν, στη Γούτα, στο Ιντλίμπ ενάντια σε όλες τις στρατιωτικές επιθέσεις

Σημειώσεις

1 Patrick Strickland, «Why do Italian fascists adore Syria's Bashar al-Assad?», Al Jazeera, 14 Φεβρουαρίου 2018.  [Σ.τ.Μ: Βλ. Επίσης: «Το Χαλέπι έπεσε!!!... Οι πανηγυρισμοί ξεκίνησαν», e la libertà, 18 Δεκεμβρίου 2016]

2 Lotta Gall, «Syrian Militias Enter Afrin, Dealing a Setback to Turkey», The New York Times, 22 Φεβρουαρίου 2018.

3 «Δήλωση σκοπού για τη Συμμαχία Σύριων και Ιρανών Σοσιαλιστών», e la libertà, 22 Μαρτίου 2016.

Τελευταία τροποποίηση στις Τρίτη, 27 Φεβρουαρίου 2018 11:07
Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.