Τετάρτη, 18 Απριλίου 2018 15:53

Ο «αντιιμπεριαλισμός» των ηλιθίων

Κατηγορία Μέση Ανατολή

Σκίτσο του Yaser Ahmad που επικρίνει την επιλεκτική οργή η οποία εκδηλώνεται μόνο για τις επιθέσεις με χημικά

Leila Al Shami

Ο «αντιιμπεριαλισμός» των ηλιθίων

Για άλλη μια φορά, το δυτικό «αντιπολεμικό» κίνημα ξύπνησε για να κινητοποιηθεί σχετικά με τη Συρία. Αυτή είναι η τρίτη φορά από το 2011. Η πρώτη ήταν όταν ο Ομπάμα σκεφτόταν να πλήξει τη στρατιωτική ικανότητα του συριακού καθεστώτος (αλλά δεν το έκανε) ύστερα από επιθέσεις με χημικά στη Γούτα το 2013, που θεωρήθηκαν «κόκκινη γραμμή». Η δεύτερη φορά ήταν όταν ο Ντόναλντ Τραμπ διέταξε μια επίθεση που έπληξε μια άδεια στρατιωτική βάση ως απάντηση στις επιθέσεις με χημικά στο Χαν Σεϊχούν το 2017. Και σήμερα, καθώς οι ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γαλλία αναλαμβάνουν περιορισμένη στρατιωτική δράση (στοχευμένα χτυπήματα σε στρατιωτικά περιουσιακά στοιχεία του καθεστώτος και εγκαταστάσεις χημικών όπλων) ύστερα από επίθεση με χημικά όπλα στη Ντούμα, όπου σκοτώθηκαν τουλάχιστον 34 άτομα, ανάμεσά τους και πολλά παιδιά τα οποία είχαν βρει καταφύγιο από τους βομβαρδισμούς σε υπόγεια.

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να επισημάνουμε σχετικά με τις τρεις μεγάλες κινητοποιήσεις της δυτικής «αντιπολεμικής» αριστεράς είναι ότι δεν αφορούν στον τερματισμό του πολέμου. Πάνω από μισό εκατομμύριο Σύριοι έχουν σκοτωθεί από το 2011. Η συντριπτική πλειονότητα των θανάτων αμάχων έχει προέλθει από τη χρήση συμβατικών όπλων και το 94% αυτών των θυμάτων σκοτώθηκαν από τη συρο-ρωσο-ιρανική συμμαχία1. Δεν υπάρχει καμιά αγανάκτηση ή ανησυχία γι’ αυτόν τον πόλεμο, ο οποίος ακολούθησε τη βίαιη καταστολή του καθεστώτος εναντίον ειρηνικών διαδηλωτών υπέρ της δημοκρατίας. Δεν υπάρχει αγανάκτηση όταν βόμβες-βαρέλια, χημικά όπλα και ναπάλμ ρίχνονται πάνω σε δημοκρατικά αυτοοργανωμένες κοινότητες ή στοχεύουν νοσοκομεία και διασώστες. Οι άμαχοι είναι αναλώσιμοι, οι στρατιωτικές δυνατότητες ενός γενοκτονικού, φασιστικού καθεστώτος δεν είναι. Στην πραγματικότητα, το σύνθημα «Κάτω τα χέρια από τη Συρία» ουσιαστικά σημαίνει «Κάτω τα χέρια από τον Άσαντ» και συχνά προσφέρεται υποστήριξη στη στρατιωτική επέμβαση της Ρωσίας. Αυτό ήταν προφανές χθες σε μια διαδήλωση που διοργάνωσε η Συμμαχία Σταματήστε τον Πόλεμο, στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπου κυμάτιζαν ξεδιάντροπα καθεστωτικές και ρωσικές σημαίες.

Αυτή η αριστερά εμφανίζει βαθιά αυταρχικές τάσεις, τοποθετώντας τα κράτη στο επίκεντρο της πολιτικής ανάλυσης. Επομένως, η αλληλεγγύη κατευθύνεται προς κράτη (που θεωρούνται ο κύριος παράγοντας σε έναν αγώνα για απελευθέρωση) και όχι στις καταπιεσμένες ή μη προνομιούχες ομάδες μέσα σε μια κοινωνία – ανεξάρτητα από την τυραννία αυτού του κράτους. Κλείνοντας τα μάτια απέναντι στον κοινωνικό πόλεμο που συμβαίνει στην ίδια τη Συρία, θεωρεί τον συριακό λαό (εάν υφίσταται) απλό πιόνι σε ένα γεωπολιτικό σκάκι. Επαναλαμβάνει το κλισέ ότι «ο Άσαντ είναι ο νόμιμος κυβερνήτης μιας κυρίαρχης χώρας». Ο Άσαντ – ο οποίος κληρονόμησε μια δικτατορία από τον πατέρα του και δεν είχε ποτέ διεξάγει, ούτε βέβαια κερδίσει, ελεύθερες και δίκαιες εκλογές. Ο Άσαντ – του οποίου ο «Συριακός Αραβικός Στρατός» μπορεί να ανακτήσει τα εδάφη που έχασε μόνο χάρη στην υποστήριξη ενός συνονθυλεύματος αλλοδαπών μισθοφόρων, υποστηριζόμενων από ξένες βόμβες, και οι οποίοι πολεμάνε σε μεγάλο βαθμό εναντίον ανταρτών και αμάχων που έχουν γεννηθεί στη Συρία. Πόσοι θα θεωρούσαν νόμιμη τη δική τους εκλεγμένη κυβέρνηση εάν άρχιζε εκστρατείες μαζικών βιασμών εναντίον των αντιφρονούντων; Μόνο η πλήρης αποανθρωποποίηση των Σύριων καθιστά ακόμα δυνατή μια τέτοια τοποθέτηση. Είναι ένας ρατσισμός που βλέπει τους Σύριους ως ανίκανους να επιτύχουν και πολύ περισσότερο ότι δεν τους αξίζει, οτιδήποτε καλύτερο από μια δικτατορία από τις πιο βάναυσες της εποχής μας.

Για αυτή την αυταρχική αριστερά, η υποστήριξη στο καθεστώς Άσαντ προσφέρεται στο όνομα του «αντιιμπεριαλισμού». Ο Άσαντ θεωρείται μέρος του «άξονα αντίστασης» εναντίον τόσο της αμερικανικής αυτοκρατορίας όσο και του σιωνισμού. Δεν έχει καμιά σημασία το γεγονός ότι το ίδιο το καθεστώς Άσαντ υποστήριξε τον πρώτο πόλεμο του Κόλπου και συμμετείχε στο αμερικανικό πρόγραμμα παράνομων εκδόσεων, στο πλαίσιο του οποίου ύποπτοι για τρομοκρατία βασανίστηκαν στη Συρία για λογαριασμό της CIA. Το γεγονός ότι το καθεστώς αυτό έχει μάλλον την αμφιλεγόμενη διάκριση στη σφαγή περισσότερων Παλαιστίνιων από το ισραηλινό κράτος παραβλέπεται συνεχώς, όπως και το γεγονός ότι είναι πρόθυμο να χρησιμοποιήσει τις ένοπλες δυνάμεις του για να καταστείλει την εσωτερική διαφωνία παρά για να απελευθερώσει το κατεχόμενο από το Ισραήλ Γκολάν.

Αυτός ο «αντιιμπεριαλισμός» των ηλιθίων εξισώνει τον ιμπεριαλισμό με τις πράξεις των ΗΠΑ και μόνο. Δεν φαίνεται να γνωρίζουν ότι οι ΗΠΑ βομβαρδίζουν τη Συρία από το 2014. Στην εκστρατεία τους για την απελευθέρωση της Ράκκα από τον Ντά’ες εγκαταλείφθηκαν όλα τα διεθνή πρότυπα του πολέμου και κάθε σκέψη αναλογικότητας. Πάνω από 1.000 πολίτες σκοτώθηκαν και ο ΟΗΕ εκτιμά ότι το 80% της πόλης είναι πλέον ακατοίκητο. Δεν υπήρξαν διαμαρτυρίες οργανωμένες από τις κορυφαίες «αντιπολεμικές» οργανώσεις εναντίον αυτής της επέμβασης, ούτε εκκλήσεις για την προστασία των αμάχων και των μη στρατιωτικών υποδομών. Αντίθετα, υιοθέτησαν τη ρητορική του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας», που μέχρι τώρα ήταν προνόμιο των νεοσυντηρητικών, και διακηρύσσεται σήμερα από το καθεστώς, σύμφωνα με την οποία όλοι όσοι αντιτίθενται στον Άσαντ είναι τρομοκράτες τζιχαντιστές. Έμειναν τυφλοί όταν ο Άσαντ γέμιζε τα γκουλάγκ του με χιλιάδες κοσμικούς, ειρηνικούς, δημοκρατικούς διαδηλωτές για τους θανατώσει με βασανιστήρια, ενώ παράλληλα απελευθέρωνε τους ισλαμιστές. Κατά τον ίδιο τρόπο, οι συνεχείς διαμαρτυρίες που πραγματοποιούνταν σε απελευθερωμένες περιοχές ενάντια σε εξτρεμιστικές και αυταρχικές ομάδες όπως ο Ντά’ες, η Νούσρα και ο Άχραρ α-Σαμ, αγνοήθηκαν. Οι Σύριοι δεν θεωρούνται ικανοί να διαθέτουν πολλές και διαφορετικές απόψεις. Οι ακτιβιστές της κοινωνίας των πολιτών (μεταξύ των οποίων και πολλές αξιοθαύμαστες γυναίκες), οι πολίτες δημοσιογράφοι, οι εργαζόμενοι στον ανθρωπιστικό τομέα δεν έχουν καμιά σημασία. Ολόκληρη η αντιπολίτευση συρρικνώνεται στα πιο αυταρχικά στοιχεία της ή θεωρείται απλά φορέας ξένων συμφερόντων.

Αυτή η φιλοφασιστική αριστερά εμφανίζεται τυφλή απέναντι σε οποιαδήποτε μη δυτική μορφή ιμπεριαλισμού. Συνδυάζει την πολιτική ταυτότητας με τον εγωισμό. Όλα όσα συμβαίνουν τα βλέπει μέσα από το πρίσμα της σημασίας που έχουν για τους δυτικούς – μόνο οι λευκοί άνδρες έχουν τη δύναμη να κάνουν την ιστορία. Σύμφωνα με το Πεντάγωνο, υπάρχουν σήμερα περίπου 2.000 Αμερικανοί στρατιώτες στη Συρία. Οι ΗΠΑ έχουν δημιουργήσει για πρώτη φορά στην ιστορία της Συρίας αρκετές στρατιωτικές βάσεις στο βόρειο τμήμα του Κουρδιστάν. Αυτό θα πρέπει να ενδιαφέρει όποιον υποστηρίζει τον αυτοδιάθεση των Σύριων, αλλά ωχριά σε σύγκριση με τις δεκάδες χιλιάδες ιρανικών στρατευμάτων και υποστηριζόμενων από το Ιράν σιιτικών πολιτοφυλακών που σήμερα έχουν καταλάβει μεγάλα τμήματα της χώρας, ή τις δολοφονικές βομβιστικές επιδρομές που πραγματοποίησε η ρωσική αεροπορία για την υποστήριξη της φασιστικής δικτατορίας. Η Ρωσία έχει πλέον δημιουργήσει μόνιμες στρατιωτικές βάσεις στη χώρα και ως αντάλλαγμα έχει αποκτήσει αποκλειστικά δικαιώματα στο πετρέλαιο και το φυσικό αέριο της Συρίας. Ο Νόαμ Τσόμσκι υποστήριξε κάποτε ότι η επέμβαση της Ρωσίας δεν μπορεί να θεωρηθεί ιμπεριαλισμός επειδή το συριακό καθεστώς την κάλεσε να βομβαρδίσει τη χώρα. Με την ανάλυση αυτή, ούτε η επέμβαση των ΗΠΑ στο Βιετνάμ ήταν ιμπεριαλισμός, καθώς είχαν προσκληθεί από την νοτιο-βιετναμέζικη κυβέρνηση.

Ορισμένες αντιπολεμικές οργανώσεις δικαιολόγησαν τη σιωπή τους για τις ρωσικές και ιρανικές επεμβάσεις υποστηρίζοντας ότι «ο κύριος εχθρός είναι στην ίδια μας τη χώρα». Αυτό είναι μια πρόφαση για να αποφύγουν οποιαδήποτε σοβαρή ανάλυση των δυνάμεων για να προσδιορίσουν ποιοι είναι οι κύριοι παράγοντες που οδηγούν στον πόλεμο. Για τους Σύριους ο κύριος εχθρός είναι πράγματι στην ίδια τους τη χώρα – είναι ο Άσαντ, που τη δράση του ο ΟΗΕ τη χαρακτήρισε «έγκλημα εξόντωσης». Χωρίς να συνειδητοποιούν τις ίδιες τους τις αντιφάσεις, πολλές από αυτές τις φωνές αντιτάχθηκαν (και δικαίως) στην επίθεση του Ισραήλ εναντίον ειρηνικών διαδηλωτών στη Γάζα. Φυσικά, ένας από τους βασικούς τρόπους με τους οποίους λειτουργεί ο ιμπεριαλισμός είναι να φιμώνει τις ιθαγενείς φωνές. Στο πλαίσιο αυτό, οι κορυφαίες δυτικές αντιπολεμικές οργανώσεις διοργανώνουν συνέδρια για τη Συρία χωρίς να προσκαλούν κανέναν Σύριο ομιλητή.

Η άλλη μεγάλη πολιτική τάση που έχει ρίξει το βάρος της υπέρ του καθεστώτος Άσαντ και οργανώνεται εναντίον των επιθέσεων των ΗΠΑ, του Ηνωμένου Βασιλείου και της Γαλλίας στη Συρία είναι η άκρα δεξιά. Σήμερα, ο λόγος των φασιστών είναι ουσιαστικά πανομοιότυπος με εκείνον των «αντιιμπεριαλιστών αριστερών». Στις ΗΠΑ, ο υποστηρικτής της λευκής υπεροχής Ρίτσαρντ Σπένσερ, ο εναλλακτικός δεξιός παραγωγός podcast Μάικ Ίνοκ και η Άν Κούλτερ που δραστηριοποιείται εναντίον των μεταναστών, είναι όλοι ενάντια στις επιθέσεις των ΗΠΑ. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, ο πρώην ηγέτης του BNP Νικ Γκρίφιν και η ισλαμοφοβική Κέιτι Χόπκινς ενώνουν τις φωνές τους. Το σημείο στο οποίο συχνά συγκλίνουν η εναλλακτική δεξιά και η εναλλακτική αριστερά είναι η προώθηση διάφορων θεωριών συνωμοσίας που απαλλάσσουν το καθεστώς από τα εγκλήματά του. Ισχυρίζονται ότι οι σφαγές με χημικά είναι ψεύτικες ή ότι οι διασώστες είναι μέλη της Αλ Κάιντα και ως εκ τούτου νόμιμοι στόχοι των επιθέσεων. Εκείνοι που διαδίδουν τέτοιες πληροφορίες δεν βρίσκονται στη Συρία και δεν είναι σε θέση να επαληθεύσουν ανεξάρτητα τους ισχυρισμούς τους. Συχνά εξαρτώνται από κανάλια προπαγάνδας του ρωσικού κράτους ή του Άσαντ, επειδή «δεν εμπιστεύονται τα ΜΜΕ» ή τους Σύριους που πλήττονται άμεσα. Μερικές φορές η σύγκλιση αυτών των δύο φαινομενικά αντίθετων πτυχών του πολιτικού φάσματος μετατρέπεται σε πλήρη συνεργασία2. Ο συνασπισμός ANSWER στις ΗΠΑ, που διοργανώνει πολλές από τις διαδηλώσεις εναντίον των επιθέσεων, έχει μια τέτοια προϊστορία3. Και οι δύο τάσεις συχνά προωθούν ισλαμοφοβικές και αντισημιτικές αφηγήσεις. Και οι δύο χρησιμοποιούν τις ίδιες θεματικές και τα ίδια μιμίδια.

Υπάρχουν πολλοί βάσιμοι λόγοι για να αντιταχθεί κανείς στην εξωτερική στρατιωτική επέμβαση στη Συρία, είτε πρόκειται για επέμβαση των ΗΠΑ, είτε της Ρωσία, είτε του Ιράν είτε της Τουρκίας. Κανένα από αυτά τα κράτη δεν ενεργεί προς το συμφέρον του συριακού λαού, της δημοκρατίας ή των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Δρουν αποκλειστικά για τα δικά τους συμφέροντα. Η αμερικανική, βρετανική και γαλλική επέμβαση σήμερα γίνεται λιγότερο για την προστασία των Σύριων από τις αγριότητες και περισσότερο για την επιβολή ενός διεθνούς κανόνα ότι η χρήση χημικών όπλων είναι απαράδεκτη, για να μην χρησιμοποιηθούν μια μέρα ενάντια στους ίδιους τους δυτικούς. Κι άλλες ξένες βόμβες δεν θα φέρουν ειρήνη και σταθερότητα. Κανείς δεν έχει όρεξη να διώξει τον Άσαντ από την εξουσία, κάτι το οποίο θα συνέβαλε στο να τερματιστούν οι χειρότερες από τις φρικαλεότητες. Ωστόσο, η αντίθεση στην ξένη επέμβαση θα πρέπει να προσφέρει μια εναλλακτική λύση για την προστασία των Σύριων από τη σφαγή. Είναι το λιγότερο ηθικά απαράδεκτο να περιμένουμε από τους Σύριους να το βουλώσουν και να πεθάνουν για να διασωθούν οι ανώτερες αρχές του «αντιιμπεριαλισμού». Πολλές εναλλακτικές λύσεις απέναντι στις ξένες στρατιωτικές επεμβάσεις έχουν προταθεί από τους Σύριους ξανά και ξανά και έχουν αγνοηθεί. Και έτσι το ερώτημα παραμένει: όταν αποτυγχάνουν οι διπλωματικές επιλογές, όταν ένα γενοκτονικό καθεστώς προστατεύεται από την καταδίκη από ισχυρούς διεθνείς υποστηρικτές, όταν δεν σημειώνεται πρόοδος για τον τερματισμό των καθημερινών βομβαρδισμών, για να σταματήσει η λιμοκτονία με τις πολιορκίες ή για την απελευθέρωση των κρατουμένων που βασανίζονται σε βιομηχανική κλίμακα, τι μπορεί να γίνει.

Εγώ δεν έχω πλέον απάντηση. Έχω διαφωνήσει με όλες τις ξένες στρατιωτικές επεμβάσεις στη Συρία, υποστηρίζοντας τη διεξαγωγή μιας διαδικασίας από τη Συρία για να απαλλαγεί η χώρα από έναν τύραννο και διεθνείς διαδικασίες βασισμένες στις προσπάθειες προστασίας των αμάχων και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και για να λογοδοτήσουν όλοι οι παράγοντες που ευθύνονται για εγκλήματα πολέμου. Μια διευθέτηση μέσω διαπραγματεύσεων είναι ο μόνος τρόπος για να τερματιστεί αυτός ο πόλεμος – και εξακολουθεί να φαίνεται τόσο μακρινός όσο ποτέ. Ο Άσαντ (και οι υποστηρικτές του) είναι αποφασισμένοι να αποτρέψουν οποιαδήποτε διαδικασία, να επιδιώξουν συνολική στρατιωτική νίκη και να συντρίψουν κάθε άλλη δημοκρατική εναλλακτική λύση. Εκατοντάδες Σύριοι σκοτώνονται κάθε εβδομάδα με τους πιο βάρβαρους τρόπους που μπορεί κανείς να φανταστεί. Εξτρεμιστικές ομάδες και ιδεολογίες ευδοκιμούν στο χάος που δημιούργησε το κράτος. Οι άμαχοι εξακολουθούν να φεύγουν κατά χιλιάδες και εφαρμόζονται νομικές διαδικασίες - όπως ο νόμος αριθ. 104 - για να εξασφαλιστεί ότι δεν θα επιστρέψουν ποτέ στα σπίτια τους. Το ίδιο το διεθνές σύστημα καταρρέει κάτω από το βάρος της δικής του ανικανότητας. Οι λέξεις «Ποτέ ξανά» ηχούν κούφιες. Δεν υπάρχει κανένα μεγάλο λαϊκό κίνημα που να είναι αλληλέγγυο με τα θύματα. Αντίθετα, τους συκοφαντούν, χλευάζουν ή αρνούνται τον πόνο τους, ενώ οι φωνές τους είτε απουσιάζουν από τις συζητήσεις, είτε αμφισβητούνται από ανθρώπους που βρίσκονται μακριά και δεν γνωρίζουν τίποτα για τη Συρία, την επανάσταση ή τον πόλεμο και που υπερηφανεύονται με αλαζονεία ότι ξέρουν ποιο είναι το καλύτερο. Αυτή η απελπιστική κατάσταση είναι που κάνει πολλούς Σύριους να χαιρετίζουν τη δράση των Ηνωμένων Πολιτειών, του Ηνωμένου Βασιλείου και της Γαλλίας και να βλέπουν τώρα την ξένη επέμβαση ως τη μόνη τους ελπίδα, παρά τους κινδύνους που γνωρίζουν ότι αυτή συνεπάγεται.

Ένα πράγμα είναι σίγουρο: δεν θα χάσω τον ύπνο μου για στοχοθετημένες επιθέσεις εναντίον στρατιωτικών βάσεων του καθεστώτος και εργοστασίων χημικών όπλων, οι οποίες πιθανόν να προσφέρουν στους Σύριους μια σύντομη ανάπαυλα από τις καθημερινές δολοφονίες. Και δεν θα δω ποτέ ως συμμάχους ανθρώπους που βάζουν μεγάλες αφηγήσεις πάνω από ζωντανές πραγματικότητες, που υποστηρίζουν βάναυσα καθεστώτα σε μακρινές χώρες ή που πλασάρουν ρατσισμό, θεωρίες συνωμοσίας και αρνούνται τις σφαγές.

Μετάφραση: e la libertà

Στα αγγλικά: Leila Al Shami, «The ‘‘anti-imperialism’’ of idiots», Leila’s blog, 14 Απριλίου 2018, https://leilashami.wordpress.com/2018/04/14/the-anti-imperialism-of-idiots/#more-946.

Στα ισπανικά; Leila Al Shami, «El ‘‘antiimperialismo’’ de los idiotas», Leila’s blog, 14 Απριλίου 2018, https://leilashami.wordpress.com/2018/04/16/el-antiimperialismo-de-los-idiotas/.

Σημειώσεις

1 «207,000 Civilians Have Been Killed Including 24,000 Children and 23,000 Females; 94% of the Victims were Killed by the Syrian-Iranian-Russian Alliance», Syrian Network For Human Rights, http://sn4hr.org/blog/2017/03/18/35726/

2 «An Investigation into Red-Brown Alliances: Third Positionism, Russia, Ukraine, Syria, and the Western Left», Ravings Of A Radical Vagabond, 15 Ιανουαρίου 2018, https://ravingsofaradicalvagabond.noblogs.org/post/2018/01/15/an-investigation-into-red-brown-alliances/

3 Alexander Reid Ross, «The multipolar spin: how fascists operationalize left-wing resentment», Southern Poverty Law Center, 9 Μαρτίου 2018, https://web.archive.org/web/20180309225139/https://www.splcenter.org/hatewatch/2018/03/09/multipolar-spin-how-fascists-operationalize-left-wing-resentment

4 Mai El-Sadany, «With New Law, Assad Tells Syrians Not to Come Home», Tahrir Institute for Middle East Policy, 4 Απριλίου 2018, https://timep.org/commentary/with-new-law-assad-tells-syrians-not-to-come-home/

Τελευταία τροποποίηση στις Παρασκευή, 04 Μαΐου 2018 02:35
Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.