Κυριακή, 29 Ιουλίου 2018 11:22

Αποκαλύπτοντας τους Μοτζαχεντίν-ε Χαλκ και την «Εναλλακτική» τους απέναντι στην Ισλαμική Δημοκρατία

Κατηγορία Μέση Ανατολή

Διαδήλωση των Μοτζαχεντίν-ε Χαλκ με το σύμβολο της οργάνωσης και τα πορταίτα του θεωρητικού του πολιτικού Ισλάμ στο Ιράν Αλί Σαριάτι και του Χομεϊνί. Πριν ο τελευταίος αρχίσει να τους καταδιώκει.

Hamid Vahed

Αποκαλύπτοντας τους Μοτζαχεντίν-ε Χαλκ και την «Εναλλακτική» του απέναντι στην Ισλαμική Δημοκρατία

Μετά το Φεβρουάριο του 1979, όταν το καθεστώς του Μοχάμμαντ Ρεζά Σαχ Παχλεβί κατέρρευσε αντιμέτωπο με την Ιρανική επανάσταση και ανέλαβε ο Αγιατολλάχ Χομεϊνί, η Ιρανική επανάσταση ηττήθηκε από το νέο καθεστώς. Η επανάσταση ήταν για ελευθερία, ανεξαρτησία και κοινωνική δικαιοσύνη. Το νέο καθεστώς, όμως, αποδείχθηκε πολύ πιο δεσποτικό και αντιδραστικό από το καθεστώς του Σάχη. Παρά την αντιιμπεριαλιστική ρητορική και τις λαϊκιστικές πολιτικές, ήταν ένας εχθρός των εργατών και των εργαζόμενων.

Λίγο μετά την επανάσταση του 1979, το νέο καπιταλιστικό ισλαμικό κράτος προσέλαβε περισσότερους ανακριτές, δεσμοφύλακες, κατασκόπους και εγκληματίες για να καταπνίξει την επανάσταση. Υπήρχαν αρκετές μεγάλες οργανώσεις που είχαν αγωνιστεί ηρωικά εναντίον του Σάχη και είχαν εκατοντάδες χιλιάδες υποστηρικτές και οπαδούς. Οι δύο μεγαλύτερες οργανώσεις ήταν οι MEK (Μοτζαχεντίν-ε Χαλκ ή αυτοί που αγωνίζονται σε έναν ιερό πόλεμο για τον λαό) και οι Φενταγίν-ε Χαλκ (αυτοί που θυσιάζονταν για τον λαό). Αυτές οι δύο οργανώσεις έγιναν στόχοι των κακοποιών του Χομεϊνί.

Οι MEK είναι μια ισλαμική οργάνωση που ιδρύθηκε το 1965 από τους Μ. Χανίφ Νετζάντ, Σαΐντ Μοχσέν και Ασγάρ Μπαντιζαντεγκάν. Διασπάστηκαν από το μεταρρυθμιστικό Κίνημα Ελευθερίας (του Μπαζαργκάν) και κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ο ένοπλος αγώνας ήταν ο μόνος τρόπος για να ανατραπεί το καθεστώς του εξαρτώμενου από τους ιμπεριαλιστές Σάχη. Παρόλο που οι MEK ήταν μια ισλαμική οργάνωση, ήταν υπό την επίδραση των θεωριών του μαοϊσμού και του φοκοϊσμού των ανταρτών της Λατινικής Αμερικής.

Σύμφωνα με τον Αχμάντ Ραζαΐ, έναν από τους ηγέτες των MEK που ηγήθηκε της οργάνωσης μετά τη σύλληψη των ιδρυτών της: Ο Μοτζαχέντ (το μέλος της ΜΕΚ) χρειάζεται μόνο 2 βιβλία: το Κόκκινο Βιβλίο του Μάο και το Nahj al Balagha του Ιμάμη Αλί. Για αυτή την άποψη του «σοσιαλισμού», ο σάχης κατέταξε τους ΜΕΚ στους «ισλαμιστές μαρξιστές».

Πριν από το 1979, όταν το κίνημα εναντίον του Σάχη αναπτυσσόταν, τα περισσότερα από τα αρχικά μέλη των ΜΕΚ που είχαν επιζήσει από τις εκτελέσεις του καθεστώτος του Σάχη, βρίσκονταν στη φυλακή. Μια ομάδα μελών κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν μπορούσαν πλέον να συνδυάσουν το Ισλάμ και τον Μαρξισμό και ισχυρίστηκαν ότι επέλεξαν τον μαρξισμό. Ωστόσο, ο Μασούντ Ρατζαβί, που ήταν ανάμεσα στα αρχικά μέλη της MEK που φυλακίστηκαν από τον Σάχη, ισχυρίστηκε ότι η οργάνωσή του εξακολουθούσε να πιστεύει στο Ισλάμ και ότι εκείνοι που είχαν αλλάξει την ιδεολογία τους δεν είχαν κανένα δικαίωμα να διεκδικήσουν αυτή τη οργάνωση για δική τους.

Παρόλο που ο Ρατζαβί και οι ΜΕΚ υποστήριξαν τον Αγιατολάχ Χομεϊνί πριν και αμέσως μετά την ανατροπή του Σάχη, όταν οι MEK μποϊκόταραν το συνταγματικό δημοψήφισμα του Δεκεμβρίου του 1979, ο Χομεϊνί τους απαγόρευσε να θέσουν υποψηφιότητα για τη νέα κυβέρνηση. Στη συνέχεια, ο Ρατζαβί οργάνωσε χιλιάδες νέους ανθρώπους ενάντια στο νέο δεσποτικό καθεστώς. Οι κακοποιοί που προσλήφθηκαν από το καθεστώς του Χομεϊνί άρχισαν καθημερινά να επιτίθενται εναντίον των ομάδων και των οργανώσεων των ΜΕΚ και των Μαρξιστών. Κατά την περίοδο 1979-1981, οι ΜΕΚ θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως επαναστάτες δημοκράτες δεδομένου ότι ήταν ενάντια στον ιμπεριαλισμό και ζητούσαν ριζικές οικονομικές αλλαγές και πλουραλισμό. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι MEK είχαν μια καλή σχέση με την Αριστερά στο Ιράν.

Στις 29 Ιουλίου 1981 ο Ρατζαβί και ο καθαιρεθείς με πρόταση μομφής πρόεδρος Μπανί Σαντρ εγκατέλειψαν το Ιράν για το Παρίσι, όπου συνεργάστηκαν για τη σύσταση του Εθνικού Συμβουλίου Αντίστασης τον Οκτώβριο του 1981. Ο Μπανί Σαντρ σύντομα διαχωρίστηκε από τους MEK.

Το 1983, οι MEK υπό την ηγεσία του Ρατζαβί συμμάχησαν με τον βάρβαρο δικτάτορα του Ιράκ, τον Σαντάμ Χουσεΐν στον πόλεμο που ο Σαντάμ είχε ξεκινήσει εναντίον του Ιράν τον Σεπτέμβριο του 1980. Ο Ρατζαβί μετακόμισε στο Ιράκ το 1986 και ίδρυσε βάση για τους ΜΕΚ στα ιρανικά σύνορα.

Οι MEK, οι οποίοι έστειλαν πολλά από τα μέλη τους στο Ιράκ για να πολεμήσουν με την πλευρά του Σαντάμ Χουσεΐν, συνέχισαν να μετακινούνται προς τα δεξιά. Ταυτόχρονα, το 1988, όταν ο Χομεϊνί αποδέχτηκε την κατάπαυση του πυρός με το Ιράκ, το ιρανικό καθεστώς εκτέλεσε χιλιάδες μέλη τους που σάπιζαν στη φυλακή στο Ιράν, από τότε που είχε ξεκινήσει η πλήρης αντεπανάσταση το 1981. Αυτή η μαζική εκτέλεση των πολιτικών κρατουμένων περιλάμβανε πολλούς επαναστάτες κομμουνιστές, ακόμη και ρεφορμιστές.

Μετά την αμερικανική εισβολή στο Ιράκ και την πτώση του Σαντάμ το 2003, ο Ρατζαβί εξαφανίστηκε, αλλά πολλά μέλη των MEK συνέχισαν να ζουν στο στρατόπεδο Άσραφ και αργότερα στο αμερικανικό στρατόπεδο Liberty στο Ιράκ και επίσης περιστασιακά να δέχονται βίαιες επιθέσεις από τις πολιτοφυλακές του ιρανικού καθεστώτος. Μέχρι το 2017, τα μέλη των ΜΕΚ που είχαν επιβιώσει στο Ιράκ στάλθηκαν στην Αλβανία με τη βοήθεια των Ηνωμένων Πολιτειών. Πολλοί επίσης ζουν στη Γαλλία όπου βρίσκονται τα κεντρικά γραφεία των MEK.

Αν και κάποτε ήταν μια αντιιμπεριαλιστική οργάνωση, το MEK χρησιμοποίησε εδώ και πολλά χρόνια τη βοήθεια των πιο αντιδραστικών πολιτικών σε όλο τον κόσμο. Από τον Ρεπουμπλικάνο Τζον Μακέιν μέχρι τον Ρούντι Τζουλιάνι, τον Τζον Μπόλτον και τους Σαουδάραβες σεΐχηδες. Για τους MEK, οι σκοποί δικαιολογούν τα μέσα. Για αυτούς ο στόχος της ανατροπής της Ισλαμικής Δημοκρατίας είναι τόσο σημαντικός που οποιαδήποτε μέθοδος για να φθάσουν εκεί είναι αποδεκτή.

Παρά το γεγονός ότι έχουν γυναίκα αρχηγό, την Μαριάμ Ρατζαβί (η σύζυγος του Μασούντ Ρατζαβί) και παρά το αίτημά τους να υποστηριχτούν τα δικαιώματα των γυναικών και τα εργασιακά δικαιώματα, οι MEK είναι μια μιλιταριστική και βαθιά ιεραρχική οργάνωση-λατρεία που δεν προσφέρει τίποτα άλλο στις ιρανικές μάζες από πολεμοκάπηλη προπαγάνδα. Υποστηρίζει την αμερικανική στρατιωτική παρέμβαση και μη δημοκρατικές αξίες. Κατά τη διάρκεια της πρόσφατης διάσκεψης των MEK στο Παρίσι στην οποία συμμετείχε μια μεγάλη ομάδα ηγετών των Ρεπουμπλικάνων των ΗΠΑ και μερικοί εκπρόσωποι των Δημοκρατικών των ΗΠΑ, η Μαριάμ Ρατζαβί δήλωσε ότι κατά την άποψή της η καλύτερη λύση για το Ιράν είναι η ίδια με εκείνη του Ιράκ το 2003, όταν οι ΗΠΑ απάλλαξαν τον ιρακινό λαό από τον Σαντάμ.

Η ιμπεριαλιστική στρατιωτική επέμβαση και οι οικονομικές κυρώσεις δεν θα φέρουν ευτυχία στον ιρανικό λαό. Ο λαός του Αφγανιστάν και του Ιράκ δεν είδαν την ευτυχία αφότου τα καθεστώτα τους αντικαταστάθηκαν από τα νέα που έφερε η αμερικανική εισβολή. Ο εμφύλιος πόλεμος θα φέρει τη φτώχεια και τη δυστυχία στον λαό. Η Ισλαμική Δημοκρατία πρέπει να ανατραπεί από τον ιρανικό λαό.

Το κύμα των διαδηλώσεων αναπτύσσεται στο Ιράν. Ο λαός έχει αηδιάσει και κουραστεί από τις διακρίσεις, την ανεργία, τον πληθωρισμό, την έλλειψη ελευθερίας έκφρασης και τις αδυσώπητες πολιτικές εναντίον των γυναικών και των μειονοτήτων, καθώς και τους οπαδούς άλλων θρησκειών εκτός από τους Σιίτες του δωδέκατου Ιμάμη. Ο λαός αποκτάει περισσότερο θάρρος, αντιμέτωπος με την αστυνομία και τους Μουλλάδες. Ο ιρανικός λαός δεν τάσσεται υπέρ μιας κυβερνητικής φατρίας. Θέλει να ανατρέψει το ισλαμικό καθεστώς και να εγκαθιδρύσει τη λαϊκή δημοκρατία.

9 Ιουλίου 2018

Μετάφραση: e la libertà

Hamid Vahed, «Exposing the Mojahedin-e Khalq (MEK) & Their “Alternative” to the Islamic Republic», Alliance of Middle Eastern Socialists, 16 Ιουλίου 2018.

Σημείωση του e la libertà

Για την ιρανική επανάσταση και τους Μοτζαχεντίν-ε Χαλκ μπορείτε επίσης να διαβάσετε:

Maryam Poya, «Ιράν 1979: Ζήτω η επανάσταση!... Ζήτω το Ισλάμ;», e la libertà, 23 Νοεμβρίου 2015.

Val Moghadam, «Σοσιαλισμός ή αντιιμπεριαλισμός; Η αριστερά και η επανάσταση στο Ιράν». Απόσπασμα (Παράρτημα Β) από το Βιβλίο της Ομάδας ενάντια στον εθνικισμό, “ένας είναι ο εχθρός...” Έθνος, αντιιμπεριαλισμός και ανταγωνιστικό κίνημα, Φάμπρικα ΥΦΑΝΕΤ 2007. Το άρθρο αναδημοσιεύτηκε στο e la libertà, 11 Φεβρουαρίου 2017 

Ο Ιός, «Αναμέτρηση των δύο Ιράν», Ελευθεροτυπία, 5 Ιουλίου 2009. http://www.iospress.gr/ios2009/ios20090705.htm

Behrang, Ιράν. Ο αδύνατος κρίκος, Σίσυφος, Αθήνα 1979.

Ervand Abrahamian, Radical Islam: The Iranian Mojahedin, I.B.Tauris, Λονδίνο 1989.

Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 29 Ιουλίου 2018 12:47
Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.